Jak nazywa się wspólne szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby i DPT

Nazwa szczepionki DPT jest rozumiana jako oznaczająca toksoid anatoksynowy przeciwko patogenezie patogenów bakterii krztuśca-błoniczo-tężcowego. DTP i zapalenie wątroby w jednej szczepionce znalazły wspólne zastosowanie w medycynie, co pozwala uprościć podawanie szczepień w celu zapobiegania. Proces szczepienia polega na wprowadzeniu niewielkiej liczby bakterii, które wywołują rozwój w łagodnej postaci chorób, takich jak krztuszenie, tężec, błonica, zapalenie polio, zapalenie wątroby, które prowadzi do dalszego tworzenia odporności u ludzi.

Działania przygotowawcze w zakresie szczepień i jego etapów

Szczepionka DTP jest prowadzona przeciwko chorobom, takim jak krztusiec (choroba wywołana przez zakażenie, któremu towarzyszy silny uporczywy kaszel), błonica (ostra choroba zakaźna, która wpływa na górne drogi oddechowe), tężec (choroba zakaźna, która ma silny negatywny wpływ na układ nerwowy). Z reguły proces inokulacji zachodzi w dzieciństwie. W przypadku braku przeciwwskazań, szczepienie odbywa się w czterech etapach: jeden otrzymuje zastrzyk w ciągu pierwszych trzech miesięcy życia, drugi i trzeci zabiegi są wykonywane w wieku czterech, pięciu i sześciu miesięcy, a ostatni odbywa się w półtora roku. Zaleca się dalszą inokulację siedmiolatkom dzieci i nastolatkom w wieku 14 lat.

Każde szczepienie ma potencjalne konsekwencje, powikłania i niepożądane reakcje. Aby tego uniknąć, konieczne jest wcześniejsze przygotowanie ciała.

Główne zasady przygotowawcze dla lekarzy obejmują:

  1. Kilka tygodni przed szczepieniem zaleca się zminimalizować kontakt dziecka z innymi ludźmi. Konieczne jest odwołanie wizyty w dużych centrach handlowych i rozrywkowych w celu wykluczenia możliwości zarażenia się wirusami. Jednak spacery na świeżym powietrzu muszą odbywać się codziennie.
  2. W przypadku, gdy wcześniej zauważono jakąkolwiek alergię, konieczne jest od dwóch do trzech dni przed wprowadzeniem szczepionki przeciwko krztuścowi, błonicy i patogenom tężca w celu przeprowadzenia leczenia przeciwhistaminowego.
  3. Staranne kontrolowanie diety, co wyklucza wprowadzenie nowych produktów. Ważne jest, aby dziecko nie przejadało się.
  4. Przekazać próbki moczu i krwi do laboratorium w celu zbadania.
  5. Stosuj bezpośrednio przed wstrzyknięciem leku przeciwgorączkowego, który ma działanie znieczulające.
  6. Niektórzy eksperci zalecają dzień lub dwa, aby znieść stosowanie witaminy D. Jego późniejsze dopuszczenie jest dozwolone tylko w jednym tygodniu za zgodą pediatry.
  7. Przestrzegaj reżimu picia.
  8. Zaleca się nie karmić dziecka przez półtorej godziny przed i po szczepieniu.

Oprócz pediatry powiatowego zaleca się, aby pokazać dziecku neuropatologa.

Przed szczepieniem DPT należy udać się do miejscowego lekarza, który musi przeprowadzić dokładne badanie dziecka, aby ocenić stan zdrowia. W przypadku jakichkolwiek podejrzeń i wątpliwości lekarze zalecają odroczenie szczepienia w celu uniknięcia poważnych konsekwencji.

Przed szczepieniem należy ocenić nie tylko stan fizyczny dziecka, ale także wszystkich członków rodziny, ponieważ osłabiony zostanie układ odpornościowy po wstrzyknięciu. Dodatkowe bakterie nie przyniosą korzyści.

Wspólne szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby i DTP

Praktyka medyczna pokazuje, że szczepienie DTP często łączy się ze szczepieniem przeciw zapaleniu wątroby w jednym wstrzyknięciu. Pozwala to natychmiast zapewnić ochronę narządu wątroby przed działaniem tych patogenów, a także chronić przed rozwojem marskości i powstawaniem nowotworów nowotworowych, ponieważ właśnie takie szczepienie DTP najczęściej stanowi zagrożenie dla organizmu dziecka, powodując komplikacje.

Biorąc pod uwagę możliwe konsekwencje, rodzice mają wątpliwości co do potrzeby tej procedury. W przypadku braku przeciwwskazań zaleca się zaszczepienie niemowlęcia na te choroby. Jest to uzasadnione faktem, że skutki uboczne procedury są rejestrowane niezwykle rzadko w medycynie i nie są poważne w przeciwieństwie do konsekwencji samych chorób. Złapanie krztuśca lub błonicy dziś jest trudne, podczas gdy choroba tężca i wątroby grupy B częściej wpływa na ciało dziecka poprzez błony śluzowe lub krew w procesie beztroskiej zabawy.

Połączenie DTP i zapalenia wątroby nie zwiększa szans na rozwój dodatkowych patologii i nie wpływa na złożoność następstw. Ważne jest, aby taki tandem był natychmiast pokazywany noworodkom. W przypadku, gdy dziecko potrzebuje zabiegu chirurgicznego, szczepienie następuje jeden tydzień po urodzeniu, trzy tygodnie i jeden rok.

Przeciwwskazania do wspólnych szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby i DTP

Jeśli dziecko ma co najmniej jeden z następujących elementów, przeciwwskazane jest szczepienie przeciwko zapaleniu wątroby, krztuścowi, błonicy i tężcowi:

  • podwyższona temperatura ciała;
  • manifestacja kaszlu;
  • obecność napadów w historii;
  • obecność zatrucia nosowego i nosowego;
  • osłabiony układ odpornościowy;
  • dysfunkcja układu nerwowego;
  • obecność urazów porodowych na głowie;
  • obecność ostrych chorób układu oddechowego;
  • obecność ostrych infekcji wirusowych;
  • okres zaostrzenia chorób przewlekłych;
  • choroby onkologiczne;
  • stosowanie leków immunosupresyjnych;
  • przejaw reakcji alergicznych (w szczególności na drożdże piekarnicze);
  • obecność nieprzyjemnych konsekwencji poprzednich szczepień;
  • zaparcie i brak kału przez 24 godziny przed szczepieniem;
  • obecność zapalenia opon mózgowych (choroba charakteryzująca się zapaleniem błon mózgowych lub rdzenia kręgowego);
  • choroby neurologiczne;
  • wcześniactwo płodu (zdarzenie jest możliwe tylko po normalizacji stanu dziecka);
  • obecność skazy (predyspozycje organizmu do różnych alergii i chorób, które z reguły charakteryzują się zaczerwienieniem policzków u dzieci);
  • okres ząbkowania zębów mlecznych (zębów trzonowych), któremu towarzyszy wzrost temperatury ciała;
  • choroby autoimmunologiczne;
  • obecność atopowego zapalenia skóry;
  • ciąża (w przypadku szczepienia rodzica);
  • okres laktacji (w przypadku szczepienia rodzicielskiego).

Po ustąpieniu wszystkich reakcji alergicznych i chorób dziecko jest gotowe do zaszczepienia DPT i zapaleniem wątroby. Z reguły zdarzenie to może być przeprowadzone dopiero po półtorej lub dwóch miesiącach od momentu odzyskania. Warto również wziąć pod uwagę wcześniejsze doświadczenia z szczepieniem. W przypadku zarejestrowania żywej reakcji, następne szczepienie nie ma miejsca. Rzadko, ale lekarze zezwalają takiemu dziecku na nowy zastrzyk, podczas gdy dawka wirusów znacznie się zmniejsza.

Wczesna wizyta u lekarza prowadzącego będzie okazją do oceny indywidualnych cech ciała i wybrania najbardziej wygodnego i skutecznego szczepienia.

W rosyjskich instytucjach medycznych nie odnotowano ani jednego przypadku przedawkowania szczepionek DTP i zapalenia wątroby. Tę połączoną szczepionkę można również łączyć z innymi, za wyjątkiem szczepień przeciw gruźlicy.

Skutki uboczne i możliwe powikłania po wspólnym szczepieniu DTP i zapaleniem wątroby

Praktyka medyczna pokazuje, że skutki uboczne i możliwe komplikacje najczęściej powodują komponent patogenu krztuśca. Z tego powodu często zaleca się szczepienie bez stosowania toksoidu tej choroby.

Wszelkie niepożądane objawy różnią się nasileniem.

Następujące objawy jasnego charakteru po inokulacji należy przypisać naturalnej reakcji obronnej organizmu:

  • wzrost temperatury ciała do 38 stopni Celsjusza, co wynika ze zmniejszenia odporności wprowadzanej przez patogenne bakterie;
  • senność;
  • mało się pocą;
  • niestabilność stanu emocjonalnego w postaci łez;
  • zaczerwienienie skóry, łagodny obrzęk i ból w miejscu wstrzyknięcia (jest to spowodowane długim procesem wchłaniania leku do krwi);
  • utrata zainteresowania pokarmem;
  • powstawanie krost z nieprzestrzeganiem norm sanitarnych w momencie wstrzyknięcia (choroba ta wymaga stosowania środków antyseptycznych w ciągu dwóch do trzech dni).

Zazwyczaj ten objaw wskazuje na odporność organizmu na wirusy, znaki znikają spontanicznie po kilku dniach (bez podejmowania jakichkolwiek działań). Czasami występują drgawki gorączkowe z powodu wzrostu temperatury do 38,5 stopnia Celsjusza. W przypadku, gdy stopień się zwiększa, konieczne jest stosowanie leków przeciwgorączkowych.

W odniesieniu do możliwych powikłań po szczepieniu przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby i DTP, lekarze stwierdzają minimalne ryzyko, ale nadal istnieją.

Jeden z nich obejmuje:

  • Znaczny wzrost temperatury. Znak na termometrze może osiągnąć takie wskaźniki jak 39-40 stopni Celsjusza.
  • Wzrost zaczerwienienia w miejscu wstrzyknięcia przekracza 7,5-8 cm Objaw ten jest wizualnie podobny do znaku po trzymaniu mant, którego nie można przemoczyć.
  • W miejscu wstrzyknięcia znajduje się pieczęć.
  • Jest biegunka.
  • Występują odruchy wymiotne.
  • Naprawiono obrzęki.

W przypadku tych komplikacji należy wezwać karetkę pogotowia lub skontaktować się z lekarzem. Recepcja leków przeciwgorączkowych, np. Nurofen lub Cefecon, jak również maści w postaci fenistilu, Troxevasina, pomoże zaadsorbować te efekty.

Pojawienie się skurczów, pokrzywki, wysypki oraz uczucie braku świeżego powietrza i udławienia można przypisać bardziej złożonym objawom.

Co zrobić po szczepieniu?

Po podaniu zastrzyku dziecku na zapalenie wątroby, kokluszowi, błonicy, tężcowi należy przestrzegać następujących zasad:

  • Pozostań w placówce medycznej 30 minut po szczepieniu. Zwykle wszystkie objawy negatywne mają czas, aby się objawić w tym okresie czasu, więc można się skonsultować, zbadać i uzyskać pierwszą pomoc na miejscu.
  • Pierwsze kilka dni na regularne monitorowanie temperatury ciała.
  • W domu przewietrz pomieszczenia i utrzymuj tryb nie dłuższy niż 20 stopni Celsjusza. Wilgotność powinna wynosić od 50% do 70%.
  • Przestrzegać obfitego reżimu picia przez dwa do trzech dni.
  • Przestrzegaj lekkiej diety (wyłącz słony, smażony).
  • Trzymaj się blisko dziecka i zapewnij spokojny stan psycho-emocjonalny.
  • Wyklucz zabiegi wodne. Powodem jest osłabiona odporność.
  • W przypadku braku wzrostu temperatury w pierwszych 24 godzinach zaleca się półgodzinny spacer na świeżym powietrzu.
  • Wyklucz wycieczki do sklepów i centrów handlowych, gdzie istnieje wysokie prawdopodobieństwo złapania infekcji.
  • Tymczasowo zawiesić kurs masażu, jeśli wcześniej był obecny.
  • Z uwagi na to, że w miejscu wstrzyknięcia może wystąpić uczucie swędzenia, ważne jest, aby dziecko nie zwilżało ani nie drapało opuchlizny.

Wspólne szczepionki DTP i Hepatitis

Głównym celem tego medycznego wydarzenia jest rozwinięcie odporności na choroby przy minimalnym obciążeniu organizmu.

Najczęściej spotykane szczepionki skojarzone są następujące:

  1. "Infanrix". To przygotowanie do importu jest rozwojem belgijskim. Jego głównym zadaniem jest tworzenie odporności na błonicę, koklusz i tężec. Jego zaletą jest niższa reaktogenność, co wynika z faktu, że używana jest niewielka część ścian komórek bakteryjnych.
  2. "Khibaryks." Szczepionka mająca na celu stworzenie odporności na hemofilne choroby zakaźne. Najczęściej łączone z "Infanrix", co daje lepszy wynik.
  3. Infanrix Hex. Rozwój jest wyjątkowy, ponieważ obejmuje szczepienie przeciwko sześciu poważnym chorobom, a mianowicie: kokluszowi, tężcowi, błonicy, polio, zapaleniu wątroby grupy B i zakażeniu hemofilnemu. Najlepszy czas do zaszczepienia ma sześć miesięcy.
  4. "Pentax". Szczepionka pochodzenia francuskiego nie zawiera czynników powodujących zapalenie wątroby typu B, jednak jest jednym z wiodących DPT, pomimo faktu, że ma wysoki koszt. Jego główną zaletę można uznać za minimalne ryzyko.
  5. Tetraxim. Lek jest budżetowym odpowiednikiem "Pentaksymu". Charakterystyczną cechą jest brak składnika hemofilnego w kompozycji.
  6. Imovax Polio. Monovaccine ma na celu tworzenie odporności od polio. Jego zaletą jest to, że szczepienie można wykonać w każdym wieku.
  7. Poliorix. Podobny lek do poprzedniego, który można łączyć z DTP i zapaleniem wątroby.
  8. Engeriks. Lek wytwarza odporność na wirusowe zapalenie wątroby typu B. Jego skuteczność została potwierdzona w 98% przypadków. A także lek można łączyć z absolutnie dowolnymi szczepionkami.
  9. "Regevak In". Rosyjski odpowiednik Endzheriks. Ma niższy koszt w porównaniu do zagranicznej szczepionki, ale nie jest gorszy pod względem właściwości jakościowych.

Zarówno szczepionki krajowe, jak i importowane mogą skutecznie chronić układ odpornościowy. Jeśli rodzice mają taką możliwość, zaleca się stosowanie leków obcych, ponieważ nie mają one wysokiej reaktogenności, co zminimalizuje ryzyko następstw i powikłań.

Jednoczesne stosowanie różnych szczepionek w ciągu jednego dnia i jednego wstrzyknięcia nie stanowi zagrożenia dla zdrowia tylko wtedy, gdy spełnione są wszystkie zasady i środki ostrożności zalecane przez lekarza prowadzącego, a także jeśli zachowane są normy transportu, przechowywania i podawania szczepionki.

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B i DPT razem

Odporność nowo narodzonego dziecka nie jest wystarczająco rozwinięta, aby w pełni chronić organizm przed atakiem różnych infekcji. Wraz z naturalnymi mechanizmami powstawania sił ochronnych (karmienie piersią, hartowanie) opracowano specjalne szczepionki na zakup aktywnej odporności.

Szczepienie jest skutecznym, a czasem jedynym środkiem zapobiegawczym, który chroni przed niebezpiecznymi i śmiertelnymi chorobami.

W pierwszych miesiącach i latach życia dziecka występuje większość szczepień. Niektóre z nich wprowadzane są jednocześnie. Logiczne jest obawianie rodziców o bezpieczeństwo tej kombinacji. W szczególności kwestia szczepionek przeciwko DPT, polio i wirusowemu zapaleniu wątroby, które pojawiają się tego samego dnia, nie traci na aktualności.

Szczepienia DPT

Często rodzice dziecka obawiają się poważnych reakcji, negatywnego wpływu leków na szczepionki i niezależnie odmawiają szczepień. Jednak nie powinniśmy zapominać, że same choroby są znacznie gorsze i bardziej niebezpieczne niż lek.

Tylko szczepienie zapewnia odporność, która jest odporna na śmiertelne patologie.

Szczepionka DTP (zaadsorbowana na krztusiec-błonica-tężec) chroni organizm przed trzema chorobami jednocześnie. Składa się z całych inaktywowanych komórek krztuścowych, toksoidu tężca i błonicy, konserwantów i sorbentów.

  • Krztusiec. Zakaźna choroba dróg oddechowych, której towarzyszy napadowy kurczowy kaszel. Początkowo obraz kliniczny jest podobny do zapalenia oskrzeli. Leczenie kaszlu nie przynosi skutecznych rezultatów, ataki stają się częstsze. W nocy objawy nasilają się, mogą powodować niewydolność oddechową. W roli komplikacji często występuje zapalenie płuc. Przenosi się z chorego na zdrowe poprzez bliski kontakt. Mikroorganizm w środowisku rozciąga się na 2,5 metra. Najniebezpieczniejsze powikłania zdrowotne i życiowe występują u dzieci w wieku do dwóch lat. Dlatego choroba od dawna nazywana jest dziećmi. Przeniesiony koklusz ułatwia przebieg ponownego zakażenia, ale nie zapewnia silnej odporności. Szczepienia wzmacniają mechanizmy obronne przez 10 lat.
  • Błonica. Patologia infekcyjna, która pojawia się w wyniku wprowadzenia bakterii błonicy do ciała. Wytworzone przez nie toksyny powodują zapalenie roto i nosogardzieli, patologię układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, nerek. Na tle choroby występuje ogólne zatrucie organizmu. Główne objawy to hipertermia, złe samopoczucie, dreszcze. Jest przenoszony przez unoszące się w powietrzu kropelki, ale nie wyklucza się infekcji w kontakcie z domem. Najbardziej podatne dzieci. Jedynym sposobem, aby temu zapobiec, jest szczepionka. Chociaż nie jest panaceum, może chronić człowieka przed rozwojem niebezpiecznych postaci choroby.
  • Tężec Ciężka patologia infekcyjna, która wpływa na układ nerwowy i wywołuje skurcze mięśni. Często prowadzi do śmierci. Czynnikiem sprawczym jest tetanińska różdżka Clostridium, która tworzy zarodniki, żyje w pozbawionym powietrza środowisku - ziemi, piasku, błocie, kale. Zakażenie następuje po spożyciu przez rany, skaleczenia, otarcia. Dzieci są podatne na takie obrażenia, więc są regularnie szczepione w wieku 3 miesięcy. Przeniesiony tężec nie jest w stanie wytworzyć odporności. Masowa immunizacja przeciwko tężcowi odbywa się w przypadku nagłych wypadków i katastrof.

Główna cecha tężca i błonicy - rozwój chorób nie wiąże się z wirusami, ale z ich toksynami. Głównym celem immunizacji jest wytworzenie odporności anty-toksycznej.

Schemat szczepień

  • za 3 miesiące;
  • za 4,5 miesiąca;
  • za pół roku;
  • za półtora roku.

Ponowne szczepienie (utrzymanie odporności na odpowiednim poziomie) odbywa się po 7 i 14 latach. Potem co 10 lat przez całe życie.

Rosyjski preparat DPT stosuje się w celu szczepienia dzieci w wieku do 4 lat, w wieku od 4 do 6 lat - DTP (bez krztuśca), a po 6 - DTP-M (w małych dawkach). Zagraniczne szczepionki nie są ograniczone.

Równocześnie z DTP ma być szczepiony przeciwko polio, zakażeniu hemofilnemu i od 6 miesięcy przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Skutki uboczne i powikłania

W miejscu wstrzyknięcia pojawia się zgrubienie, zaczerwienienie skóry, obrzęk i tkliwość. Objawy zwykle ustępują po całkowitym wchłonięciu leku do krwi.

Możliwe jest wzrost temperatury ciała (w ciągu 1-3 dni po szczepieniu), pojawienie się biegunki. Dziecko może odczuwać nadmierną senność, apatię, utratę apetytu.

Ryzyko powikłań występuje, gdy:

  • niewłaściwy transport;
  • naruszenie przechowywania ampułek;
  • niewłaściwe podawanie szczepionki;
  • indywidualna nietolerancja składników leku;
  • obecność chorób układu nerwowego.

Najczęściej komplikacje ograniczają się do skutków ubocznych. Jednak w rzadkich przypadkach występuje złożona reakcja alergiczna organizmu, wstrząs anafilaktyczny.

Szczepionka przeciw polio

Polio jest śmiertelną chorobą, która wywołuje wirusowe zapalenie komórek nerwowych mózgu, nierzadko prowadząc do paraliżu. Sposoby zakażenia - fekalne-doustne, unoszące się w powietrzu. Wirus osiada w węzłach chłonnych gardła i mnoży się. Następnie przenika do jelita, szybko się rozwija, przenika przez krew i limfę, a następnie rozprzestrzenia się po całym ciele. Całkowite wyleczenie choroby w medycynie odnotowuje się tylko u 20-30% pacjentów, około 10% umiera, wszyscy inni pozostają niepełnosprawni.

Współczesna medycyna nie ma leków z patologii, więc jedyną szansą na obronę jest szczepienie.

Dwie opcje szczepionki:

  • OPV - krople do podawania doustnego, które zawierają żywy wirus polio;
  • IPV - w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera inaktywowany wirus.

Zaleca się stosowanie pierwszych trzech szczepień z IPV, a następnie ponowne szczepienie - OPV.

Szczepienia przeprowadza się zgodnie z programem w zależności od wieku dziecka:

  • 3 miesiące;
  • 4,5 miesiąca;
  • 6 miesięcy;
  • 18 miesięcy;
  • 20 miesięcy;
  • 14 lat.

Dodatkowe szczepienia wykonuje się w razie potrzeby w przypadku ryzyka zakażenia. Powikłania po szczepieniu są niezwykle rzadkie, ale stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia. Często pojawiają się objawy reakcji lokalnych, które nie stanowią szczególnego zagrożenia dla zdrowia. Przy nieodpowiedniej reakcji organizmu na obce antygeny wirusowe mogą ulec uszkodzeniu włókna nerwowe i zwoje rdzeniowe. To powoduje paraliż.

Jednoczesne szczepienie DTP, polio - istnieje niebezpieczeństwo

Wspólne wprowadzenie szczepień przeciw polio za pomocą DTP może prowadzić do manifestacji lokalnych reakcji z powodu zmniejszonej odporności. Zasadniczo organizm reaguje na składnik krztuśca, który zawiera DPT. Dla osłabionych dzieci, w celu zmniejszenia obciążenia ciała, zaleca się ADS (bez krztuśca).

Podczas stosowania rosyjskiego DPT, polio jest podawane trzykrotnie w oddzielnym zastrzyku. Oczywiście jest to wielki stres dla dziecka. Na tle napięcia nerwowego może pojawić się niepokój, utrata apetytu, zaburzenia snu.

W roli jednowartościowego poliomyelitis korzystamy z Opvero (Francja), Poliorix (Belgia) i innych.

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest ostrą chorobą zakaźną, która powoduje zapalenie wątroby. Poprzez wpływ na komórki wątroby patologia może powodować marskość i raka narządów. Najczęściej przenoszone przez kontakt z zakażoną krwią.

Inne sposoby infekcji: intymność, transfuzja zakażonej krwi, stosowanie niesterylnych igieł, kontakt z domem - manicure, pedicure, tatuaż, piercing, infekcja dziecka podczas przejścia przez kanał rodny.

Szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B może znacznie zmniejszyć ryzyko rozwoju choroby i zapobiec występowaniu powikłań. Pod warunkiem, że szczepienie zostało przeprowadzone we wczesnym dzieciństwie, szczepionka może tworzyć czynną odporność przez co najmniej 10 lat.

Aby stworzyć silną odporność, klasyczny schemat szczepień zakłada potrójną administrację, począwszy od pierwszego dnia życia:

  • w ciągu 24 godzin po urodzeniu;
  • za 1 miesiąc;
  • za pół roku.

Ten program nie dotyczy dzieci urodzonych przez matki z WZW typu B. Będąc w specjalnej grupie ryzyka, dzieci są szczepione w ramach przyspieszonego programu:

  • podczas pierwszych 24 godzin życia równocześnie z przeciwciałami przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B;
  • za 1 miesiąc;
  • za 2 miesiące;
  • za 1 rok.

Być może zastosowanie w praktyce trzeciego programu szczepień, które jest często stosowane w przypadku nagłej operacji:

  • pierwszy dzień po urodzeniu;
  • w 7. dniu życia;
  • przez 21 dni życia;
  • za 1 rok.

Ważne jest przestrzeganie terminu wprowadzenia drugiej szczepionki. Jeśli różnica między pierwszymi dwoma wstrzyknięciami jest większa niż trzy miesiące, musisz zacząć wszystko od nowa.

Szczepienia w większości przypadków są dobrze tolerowane. Być może pojawienie się reakcji wstrzyknięcia. Stosuje się rosyjskie monowalentne szczepionki - Microgen, Combiotech. A także Endzheriks V (Belgia), Gen Vak V (Indie) i inni.

Szczepionki w tym samym czasie

Ze względu na to, że zgodnie z harmonogramem, szczepionki DTP i wirusowe zapalenie wątroby są zbieżne, kwestia bezpieczeństwa ich kombinacji nie traci na aktualności. Najczęstszą reakcją jest wzrost temperatury ciała, letarg i zmiany nastroju. Czasami dochodzi do naruszenia krzesła. Bardzo rzadko, zapalenie wątroby wraz z DTP może powodować obrzęk Quincke, polimorficzną wysypkę i wstrząs anafilaktyczny. Jeśli po pierwszym szczepieniu tą kombinacją w miejscu wstrzyknięcia zaobserwowano ciężki obrzęk, hipertermię, to razem nie są już stosowane. W tym przypadku szczepionka jest zaszczepiona ADS, w której nie występuje wirus krztuścowy. Miesiąc później powtarza się i dołącza monowalentną szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Kombinowana szczepionka Bubo-kok, DTP, zmniejsza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Szczepienie składa się z:

  • rekombinowany antygen powierzchniowy drożdży wirusa zapalenia wątroby typu B;
  • dezaktywowane formaldehydem bakterie krztuśca;
  • Oczyszczony toksoid błoniczo-tężcowy.

Zawartość aktywnych składników jest dokładnie taka sama jak w poszczególnych szczepionkach DTP na zapalenie wątroby. Jednak ze względu na zmniejszoną koncentrację konserwantów i sorbentów reakcje organizmu są znacznie rzadsze.

Szczepionka jest skutecznie łączona ze wszystkimi lekami, które są przeznaczone do szczepienia i przeszły certyfikację państwową.

Reakcja na szczepienie, możliwe powikłania

Biorąc pod uwagę, że wprowadzenie leku powoduje symulowaną infekcję z czterema chorobami naraz, uzyskanie pewnej reakcji organizmu jest całkiem normalne.

Być może krótkotrwały wzrost temperatury ciała, utrata siły, ból mięśni, reakcja miejscowa na wstrzyknięcie. Powikłania występują niezwykle rzadko - reakcja alergiczna, pobudzenie ruchowe, drgawki gorączkowe.

Powód zakończenia szczepienia Bubo-kok - indywidualna reakcja na składniki. Jeśli wystąpi niewystarczająca reakcja organizmu na wcześniejsze podanie leku, nie jest on już stosowany.

Szczepienia DPT, przeciw polio i wirusowemu zapaleniu wątroby typu B w tym samym czasie

Po sześciu miesiącach od urodzenia dziecka nadszedł czas na kolejne szczepienie. Zgodnie z harmonogramem, wszystkie trzy szczepienia pokrywają się - DTP, polio i zapalenie wątroby typu B. Troskliwy rodzice zawsze martwią się o bezpieczeństwo równoczesnego podawania - czy nie jest to duży ładunek na ciele małej osoby i czy można to zrobić jednocześnie?

Wspólne wprowadzenie tych składników nie jest zabronione. Co więcej, zwykle, w przypadku braku przeciwwskazań, są one wykonywane w ciągu jednego dnia. Główną reakcją jest składnik krztuśca w DTP. Wirusowe zapalenie wątroby i polio są dobrze tolerowane przez organizm.

W tej kompozycji możliwe są następujące objawy, które mogą wystąpić w ciągu godziny po wstrzyknięciu:

  • spada ciśnienie krwi - jest bladość skóry, ostra niedyspozycja;
  • reakcje alergiczne o złożonej naturze;
  • zaburzenia w ośrodkowym układzie nerwowym;
  • skurcze mięśni.

Dlatego zaleca się, aby jakiś czas po szczepieniu był pod nadzorem lekarza. W takim przypadku lekarze będą używać środków przeciwwstrząsowych.

Współczesne firmy farmaceutyczne opracowały wiele leków, które są najmniej niebezpieczne pod względem skutków ubocznych, łatwiejszym dla dzieci emocjonalnie i fizycznie (ponieważ wszystkie składniki są zawarte w jednej szczepionce).

Połączenie różnych szczepionek

Głównym celem szczepień jest stworzenie aktywnej obrony organizmu przed konkretną infekcją. Znaczne uszkodzenie zdrowia jest spowodowane działaniem konserwantów. Aby zminimalizować ich negatywny wpływ, opracowano kombinację szczepionek, które zaszczepiają odporność na kilka chorób jednocześnie, bez utraty skuteczności.

Zgodnie z harmonogramem szczepień konieczne jest jednoczesne podanie szczepionki DPT przeciwko polio, przeciwko zakażeniu hemofilnemu. Po 6 miesiącach dołącza do nich szczepionka przeciw zapaleniu wątroby. Ze względu na duży transfer zastrzyków przez małe dzieci, zaleca się wykonanie wszystkiego za jednym razem.

Leki kombinowane - szczepionka importowana, charakteryzująca się niską reaktogennością i wysoką skutecznością. Kosztują drogo, ale zdrowie dziecka jest najważniejsze.

Belgijski lek o nazwie Infanrix Hex to preparat złożony zawierający szczepionkę DTP przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby, polio i zakażeniu hemofilnemu w pojedynczej strzykawce. Zawiera zneutralizowane komórki patogenów chorób.

Ze względu na mniejszą ilość antygenów i bezkomórkowego składnika krztuścowego, szczepionka jest łatwo tolerowana. Jeśli przestrzegane są zasady transportu, przechowywania i podawania leku, praktycznie nie występują komplikacje i niepożądane reakcje.

Program szczepień jest ustalany indywidualnie przez lekarza. Wskazane jest stosowanie szczepionki w momencie, gdy konieczne jest dostarczenie wszystkich szczepionek w tym samym czasie.

Zgodnie z instrukcjami dla leku, główny schemat szczepień składa się z 3 szczepień, które są podawane w miesięcznych odstępach. Ponowne szczepienie szczepionki Infanrix Hex przeprowadza się sześć miesięcy po ostatnim szczepieniu, ale nie później niż w przypadku dziecka w wieku półtora roku. Kolejne ponowne szczepienie przeprowadza się po 7, 14 latach, potem co 10 lat.

Istnieją również inne warianty szczepionki bez DTP-Cell - Infanrix, Infanrix IPV, Infanrix Penta.

Połączenie wielu leków

Szczepienie szczepionką Infanrix Hex jest dobrowolne, rodzice kupują je za swoje pieniądze. Polikliniki mogą zapewnić bezpłatne szczepienia, które należy łączyć ze sobą. Na przykład, DTP jest podawany jednocześnie z monovaccines dla zapalenia wątroby typu B (Endzheriks), dla poliomyelitis (Polioriks).

Francuski lek Pentaxim - szczepionka DTP, przeciwko poliomyelitis i zakażeniu hemofilnemu stosuje się samodzielnie przez okres do 6 miesięcy. Po osiągnięciu wieku sześciu miesięcy dodaje się szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Dzięki temu połączeniu można całkowicie wymienić Infanrix Hex.

Jeśli dziecko nie jest zagrożone zakażeniem zakażeniem hemofilnym, należy zastosować Tetraxim - DPT + polio. Zgodnie z harmonogramem łączy się szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Szczepionki mogą być zastępowane i łączone (zakładając, że wszystkie przeszły certyfikację państwową). Każda kombinacja nie zwiększa ryzyka powikłań. Próg prawdopodobieństwa jest taki sam jak przy jednoczesnym podawaniu szczepionek jednoskładnikowych.

Przeciwwskazania

Szczepienie to ważny moment w życiu każdej osoby. Istnieją pewne harmonogramy szczepień, które są zatwierdzane indywidualnie przez każdy kraj. Narkotyki to wiele badań klinicznych, ich jakość jest stale monitorowana. Wchodzenie na lek jest o wiele bezpieczniejsze niż przeniesienie choroby.

Istnieją jednak przypadki, w których stosowanie szczepionki może prowadzić do nieodwracalnych skutków.

Zabrania się wykonywania wspólnych szczepień z:

  • zaburzenia układu nerwowego;
  • zaostrzenia chorób przewlekłych;
  • procesy zapalne w ciele;
  • drgawki;
  • alergie drożdżakowe piekarzy;
  • występowanie komplikacji i ciężkich reakcji na poprzednie szczepienia;
  • indywidualna nietolerancja składników leku;
  • ostra choroba oddechowa i wyzdrowienie;
  • ciężkie formy niedoboru odporności (HIV, rak);
  • atopowe zapalenie skóry.

Zgodnie z indywidualnymi cechami ciała, lekarz prowadzący wybiera najbardziej skuteczną i bezpieczną szczepionkę. Możliwe odstępstwa od harmonogramu ze względu na stan zdrowia.

Jeśli chodzi o szczepienie dorosłych, okres ciąży i laktacji łączy się z powyższymi przeciwwskazaniami.

Przygotowanie

Środki przygotowawcze do szczepień mają na celu zminimalizowanie prawdopodobieństwa wystąpienia powikłań i niepożądanych reakcji.

Niektóre zasady, których przestrzeganie zmniejsza do minimum ryzyko komplikacji:

  • w momencie szczepienia dziecko musi być całkowicie zdrowe - zostanie zbadany pediatra, neuropatolog, immunolog;
  • Obowiązkowo należy przejść testy (krew i mocz) przed szczepieniem, które wskażą na możliwe procesy zapalne w ciele;
  • przez kilka dni nie możesz karmić dziecka nieznanym jedzeniem;
  • wskazane jest, aby nie karmić dziecka na dwie godziny przed i po wstrzyknięciu;
  • przestrzegać obfitego reżimu picia.

Ponadto, konieczne jest przeniesienie szczepienia na inny dzień, jeśli planowana jest długa podróż lub zatłoczone wydarzenie, jest gorące i zimne, dziecko nie obudziło się w nastroju.

Rodzice powinni monitorować stan dziecka. Brak krzesełka na dzień przed szczepieniem jest również powodem, aby odłożyć go na inny dzień.

Szczepionki, które zapewniają odporność na krztusiec, błonicę, tężec, zapalenie wątroby i polio, zapewniają skuteczną ochronę przed śmiertelnymi chorobami przez wiele lat. Jednoczesne podawanie leków nie wiąże się z żadnym zagrożeniem dla zdrowia, z zastrzeżeniem zasad transportu, przechowywania i podawania szczepionki. Rzadko rozwijające się komplikacje są tolerowane przez ludzi znacznie łatwiej niż choroby zakaźne. Bardzo ważne jest, aby rodzice byli świadomi wagi zagrożeń związanych z tymi chorobami i wyciągali właściwe wnioski. Szczepienie jest najbardziej niezawodną metodą ochrony ciała.

Zgodność DTP i szczepionek przeciwko poliomyelitis i wirusowemu zapaleniu wątroby

Obecnie kwestia szczepień dzieci w pierwszych miesiącach i latach życia, kiedy układ odpornościowy nie jest wystarczająco rozwinięty, by stawić opór różnym rodzajom infekcji, ma ogromne znaczenie. Wraz z naturalnymi mechanizmami formowania sił ochronnych we wczesnym wieku, takimi jak karmienie piersią, zdrowe odżywianie, procedury hartowania, odporność dziecka może być rozwijana za pomocą szczepień.

Rodzice martwią się o działanie szczepionki. Przede wszystkim chodzi o kwestię bezpieczeństwa szczepień - czy będzie to miało negatywny wpływ na zdrowie dziecka, jak kompatybilne są niektóre szczepienia itp. Aby odpowiedzieć na te pytania, należy bardziej szczegółowo rozważyć cechy szczepień.

Należy zauważyć, że choroby, przeciwko którym skierowane jest działanie szczepionki, są dość niebezpieczne. Nie warto ryzykować zdrowia dziecka, odmawiając jego szczepienia. Profesjonalne szczepienia i kompetentna obserwacja pediatryczna mogą wyeliminować wszelkie niepożądane konsekwencje.

Przygotowanie szczepionki

Nie tylko jakościowy skład preparatu szczepionki decyduje o skuteczności i bezawaryjnej strawności szczepionki. Ważne jest, aby właściwie przygotować dziecko do tej procedury. Ten etap obejmuje kompetentne sporządzenie anamnezy. Konieczne jest ustalenie, jakie cechy posiada ciało dziecka, jakie choroby miał on w przeszłości, czy ma reakcje alergiczne itp. Jeśli masz problemy z układem immunologicznym lub chorobami przewlekłymi, skonsultuj się z odpowiednim specjalistą. Przydatne byłoby również oddanie krwi i moczu do analizy. Na podstawie danych laboratoryjnych i badań terapeutycznych można stworzyć najbardziej optymalny harmonogram i skład szczepień.

Szczepionka DPT

Szczepionka DPT jest stosowana jako środek zapobiegający chorobom wymienionym w jej nazwie. Konsekwencje zakażenia organizmu bakterią błoniczą, kokluszem lub tężcem mogą doprowadzić organizm do stanu krytycznego. Dlatego ważne jest, aby być szczepionym w dzieciństwie.

Jeśli nie ma przeciwwskazań, szczepienie DTP przeprowadza się w czterech etapach:

  • Za pierwszym razem dziecko zostaje zaszczepione po 3 miesiącach
  • drugi to 4-5 miesięcy
  • trzecia to sytuacja, w której dziecko kończy sześć miesięcy i
  • czwarty - w wieku półtora roku. Dzieci z ponownym szczepieniem, zgodnie z normami fizjologicznymi, powinny mieć miejsce po 7 i 14 latach.

Niektóre współczesne szczepionki ("Infarix", "Infarix Hex") nie powodują poważnych reakcji organizmu ze względu na to, że zawierają tylko część materiału bakteryjnego, a nie całe komórki patogenów. Takie szczepionki są dobrze połączone ze szczepieniami antyhemofilowymi ("Khibaryks").

Szczepionka przeciw polio

Polio jest uważane za jedną z najniebezpieczniejszych chorób. Wirus polio infekuje szarą tkankę rdzenia kręgowego, co prowadzi do patologii układu nerwowego, niedowładu lub porażenia.

Z reguły szczepienie przeciwko polio odbywa się w jednym dniu szczepień za pomocą DPT. Dzieci w pierwszym roku życia są szczepione inaktywowaną szczepionką przeciw poliomyelitis (IPV) podskórnie lub domięśniowo. Oprócz szczepów wirusa polio, szczepionka zawiera antybiotyki, które zapobiegają wzrostowi bakterii. Harmonogram szczepień podstawowych jest taki sam jak w przypadku szczepionki ITA.

W przypadku ponownego szczepienia w starszym wieku (1,5-2 lata, 14 lat) stosuje się doustną szczepionkę na żywo (OPV), która jest stosowana w postaci kropli w jamie ustnej. Krople (0,2 ml) kapiące na korzeń języka migdałków języka lub palatyny.

Będąc absorbowanym przez błonę śluzową jamy ustnej, a następnie dostającym się do jelita, wirus wywołuje odpowiedź, która wzmacnia odpowiedź immunologiczną organizmu. Nie zaleca się karmienia ani pojenia dziecka w ciągu godziny po zażyciu leku.

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby jest również połączona ze szczepionką DTP. Szczepionkę złożoną DTP-zapalenie wątroby można podawać noworodkom. Według uznania lekarza częstotliwość kolejnych szczepień może być różna. Zwykle powtarzane szczepienia są wykonywane, gdy dziecko ma jeden miesiąc i sześć miesięcy. Przyspieszony harmonogram szczepień - w przypadku ryzyka zakażenia - obejmuje wielokrotne szczepienia w pierwszym, drugim miesiącu i roku. Natychmiastowe szczepienie w przypadku pilnej potrzeby operacji odbywa się w siódmym, dwudziestym pierwszym dniu życia, a także w roku.

Szczepionka DTP-zapalenie wątroby podaje się domięśniowo. Z reguły jako miejsce wstrzyknięcia wybiera się przednią część uda. Wstrzyknięcie do tkanki tłuszczowej (na przykład w rejonie pośladkowym) jest przeciwwskazane.

Jeśli dziecko otrzymało jedno lub dwa szczepienia DTP bez szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, można podać połączone szczepienie DTP-zapaleniem wątroby, a następnie po jednym miesiącu i sześciu miesiącach można podać szczepionki przeciwko pojedynczemu wirusowi zapalenia wątroby typu MV. Mimo że stosowanie monowakwiny nie jest tak wygodne jak szczepienie lekami złożonymi, takie podejście upraszcza harmonogram szczepień. Nawet podwójna szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest całkowicie nieszkodliwa dla organizmu dziecka.

Po szczepieniu, dokumentacja medyczna dziecka jest wypełniona danymi na temat charakteru podanych szczepień. Zapisy powinny zawierać datę szczepienia, datę produkcji, datę ważności i producenta leku, reakcję organizmu na szczepienie.

Efekty uboczne

Szczepionka DTP zawiera bakterie pertussis, a także leki z inaktywowanych toksyn (toksoidów) błonicy i tężca. Wprowadzenie szczepionki ma na celu wywołanie aktywnej produkcji przeciwciał w organizmie, która może później wytrzymać czynniki wywołujące te choroby. Obce mikroorganizmy mają zbyt niską aktywność, aby wyrządzić znaczną szkodę zdrowiu dziecka. W 90% przypadków szczepienia iniekcyjne powodują jedynie niewielkie zaczerwienienie skóry. Czasami jednak proces aktywacji układu odpornościowego może wiązać się z wieloma objawami o charakterze bolesnym.

Na tle wysokiej temperatury może wystąpić senność i pocenie się. W rzadkich przypadkach może wystąpić biegunka lub wymioty.

Ponadto, przy bardzo niskim prawdopodobieństwie, szczepionka DTP-zapalenie wątroby może powodować polimorficzną wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, rumień guzowaty, wstrząs anafilaktyczny. Aby całkowicie wyeliminować takie skutki uboczne, jeśli dziecko ma nadwrażliwość na wirusa, szczepienia powinny być przeprowadzane w szpitalu, w arsenale którego powinny być środki przeciwwstrząsowe. W ciągu 3-4 godzin po zabiegu dziecko powinno pozostawać pod nadzorem lekarza.

Podczas szczepienia DTP-zapaleniem wątroby, w przypadku wyraźnych reakcji, gdy temperatura wzrasta do krytycznych punktów i dużego obrzęku w obszarze iniekcji, powtarzane szczepienia z tym składem są anulowane. Zamiast tego szczepienie toksoidem błoniczo-tężcowym o obniżonej zawartości składnika wirusowego. Wyeliminowanie składnika krztuśca, który powoduje ciężkie reakcje alergiczne, może znacznie zmniejszyć obciążenie układu odpornościowego. Trzy miesiące później szczepionka jest ponownie zaszczepiona tym samym preparatem, a miesiąc później dziecko otrzymuje monowakręcinę typu B zapalenia wątroby typu B.
Nieodpowiednie reakcje alergiczne są charakterystyczne dla szczepionki przeciw polio OPV. Takie efekty uboczne z reguły pojawiają się w 5% przypadków, mijają w krótkim czasie i nie wymagają specjalnej obróbki.

Nawet przy braku powikłań po pierwszym szczepieniu po kolejnych szczepieniach konieczne jest również ścisłe monitorowanie stanu dziecka.

Przeciwwskazania do szczepień DPT, polio i zapalenia wątroby

W wielu przeciwwskazaniach do szczepienia DTP, głównie, istnieją choroby, które osłabiają układ odpornościowy. Obejmują one ostrą chorobę układu oddechowego (w tym okres regeneracji - szczepienie wykonuje się w ciągu 1-2 miesięcy po całkowitym wyleczeniu), ciężkie formy niedoboru odporności i uczulenie na składniki preparatu szczepionki.

W tych przypadkach DTP zostanie zastąpione przez toksoid błoniczy-tężcowy.

Te same przeciwwskazania do szczepień przeciwko poliomyelitis. W przypadku niedoboru odporności, dozwolone jest unieczynnione szczepienie przeciw OPV. Jeśli szczepionka przeciwko polio wywołuje chorobę neurologiczną, wszelkie ponowne szczepienia są anulowane.

Lista przeciwwskazań do szczepionek przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby, oprócz częstych powikłań układu odpornościowego, obejmuje również zapalenie opon mózgowych, skazę i alergię drożdży piekarniczych.

Wniosek

W przypadku braku przeciwwskazań i powikłań związanych z układem odpornościowym połączenie szczepionki DTP ze szczepieniami polio i zapaleniem wątroby u dzieci jest całkowicie bezpieczne, a skuteczność jednoczesnych szczepień jest taka sama jak w przypadku oddzielnych szczepień. Szczepionka DPT jest niezgodna tylko ze szczepionką BCG TB.

Szczepienie aksd i zapalenie wątroby razem w jednym działaniu strzykawki

Zastosowanie DTP i zapalenia wątroby w jednej szczepionce ułatwia przestrzeganie planu szczepień profilaktycznych opracowanego przez Ministerstwo Zdrowia Federacji Rosyjskiej. Obejmuje obowiązkowe szczepienie przeciwko krztuścowi, tężcowi, błonicy, polio, zapaleniu wątroby. Niewielka ilość bakterii powodujących chorobę jest wprowadzana do organizmu w celu wytworzenia odporności.

Dlaczego szczepionki DTP i Hepatitis B podano w tej samej szczepionce

Szczepionka DTP (toksoid krztuśca - błonica-tężec)

Szczepionka DPT jest tak nazwana po pierwszych literach jej składników: kokluszem, błonicy i toksoidami tężcowymi i ma na celu zapobieganie chorobom, takim jak krztuszenie, błonica, tężec. Wraz z nią podaje się w jednym zastrzyku szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby, które chroni wątrobę przed odpowiednią chorobą, a także marskość lub rak. Jak pokazuje praktyka, to DPT-zapalenie wątroby najczęściej powoduje nieprzyjemne konsekwencje.

Rodzice decydują, czy szczepić dzieci

Przed wieloma ludźmi pojawia się dylemat: czy warto być narażonym na ewentualne powikłania po szczepieniu? Możesz odpowiedzieć jednoznacznie - jeśli nie ma przeciwwskazań medycznych do przeprowadzenia, to należy to zrobić, ponieważ komplikacje z leku są rzadkie i nie są tak niebezpieczne jak konsekwencje choroby. Jeśli ryzyko zarażenia się powietrzem krztuśca lub błonicą nie jest tak duże, szanse na zakażenie tężcem przez kontakt z glebą lub zapaleniem wątroby typu B przez krew i błony śluzowe są znacznie większe, szczególnie w delikatnym ciele dziecka.

Pierwsze szczepienie otrzymuje dziecko w wieku trzech miesięcy, ponowne szczepienie w wieku 4-5 miesięcy, trzecie po sześciu miesiącach, a ostatnie, czwarte w pół roku. Ponownie wpuszczone zaleca się w wieku 7 i 14 lat.

Jednoczesne DTP i szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby

Dla większej wygody lekarze łączą DTP i zapalenie wątroby w pojedynczej szczepionce. Nie wpływa to na zwiększenie ryzyka wystąpienia negatywnych konsekwencji i ich złożoności.

Szczepienie razem z DTP i zapaleniem wątroby odbywa się w tej samej strzykawce. Wstrzyknięcie umieszcza się na powierzchni uda lub barku.

Zwykle tego samego dnia, ale szczepionka przeciwko polio umieszczana jest w drugiej odnodze niemowlęcia w wieku do jednego roku. W przypadku dzieci starszych niż rok, lek przeciw polio podaje się doustnie w postaci kropelek. Dane dotyczące daty podania leku, nazwy, terminu przydatności do spożycia, miejsca produkcji, a także późniejszej reakcji na nie są wprowadzane do dokumentacji medycznej.

Przygotowanie szczepionki

Aby uniknąć komplikacji, zaleca się wcześniej przygotować szczepienie. Musisz przestrzegać następujących zasad:

Przygotowanie do szczepienia ma pewne cechy szczególne.

  1. Przez kilka tygodni powinieneś ograniczyć swój krąg społeczny, unikać dużego tłumu, aby zmniejszyć ryzyko zarażenia się.
  2. Jeśli wcześniej wystąpiły reakcje alergiczne na coś, zalecana jest terapia przeciwhistaminowa na kilka dni przed szczepieniem.
  3. Unikaj przejadania się, a także nie należy włączać do diety nowych produktów.
  4. Weź testy krwi i moczu.
  5. Przed wstrzyknięciem można podać febrifuge, który ma działanie przeciwbólowe.
  6. Dr Komarovsky zaleca przez 3-4 dni zaprzestanie przyjmowania witaminy D i wznowienie jej w 4-5 dni.

Niezbędnym warunkiem jest badanie przez pediatrę, który ocenia stan zdrowia i decyduje o kwestii przyjęcia. Jeśli istnieją podejrzenia, że ​​dziecko zaraz zachoruje lub jest chore w bliskim otoczeniu, warto odroczyć procedurę.

Przeciwwskazania do szczepień DPT, polio i zapalenia wątroby

Przeciwwskazania do szczepienia to:

  • wysoka gorączka, kaszel, smark i inne objawy przeziębienia;
  • niedobór odporności;
  • nadmierna płaczliwość, niepokój i inne nieprawidłowości w funkcjonowaniu układu nerwowego;
  • zaostrzenie chorób przewlekłych lub alergicznych;
  • przejaw negatywnych skutków poprzednich szczepień;
  • brak stolca w ciągu dnia poprzedzającego szczepienie;
  • zapalenie opon mózgowych;
  • skaza;
  • okresu ząbkowania, któremu towarzyszy wzrost temperatury.

Zdarzenia niepożądane po DTP

Najczęstsze i złożone działania są spowodowane komponentem krztuścowym, a nie błonicą, tężcem lub zapaleniem wątroby. Aby uniknąć skutków ubocznych, lekarze często przepisują związek bez anatoksyny krztuśca.

Wszystkie zdarzenia niepożądane mają różny stopień nasilenia. Normalny uważa się za podniesienie temperatury do 38 ° C, łzawienie, zaczerwienienie, ból w okolicy iniekcji, utratę apetytu. Takie objawy dotyczą płuc. Z reguły mijają w ciągu 2-3 dni bez żadnych interwencji.

Jeśli nieprzestrzeganie higieny w czasie procedury, tworzenie krost, które będą wymagać stosowania antyseptyków lub antybiotyków.

Temperatura

Według statystyk, wraz z płaczem, lękiem i drażliwością, najczęściej po zaszczepieniu następuje wzrost temperatury ciała. Wynika to z faktu, że wprowadzone patogenne bakterie obniżają odporność.

Wysokie temperatury mogą być reakcją na szczepionkę DPT + zapalenie wątroby typu B.

Jak zauważono powyżej, wzrost do 38 ° C jest normalną reakcją organizmu na wstrzyknięty lek. Dno, gdy możesz zacząć obniżać temperaturę, jest znakiem 38,5 ° C, a także gorączką. Powinien dawać dziecku leki paracetalne.

Komplikacje po DTP

Ryzyko umiarkowanych i ciężkich powikłań jest minimalne. Dr. E.O. Komarowski określił liczbę jeden na milion. Niemniej jednak niemożliwe jest całkowite wykluczenie możliwości ich manifestacji.

Do umiarkowanego nasilenia należą wzrost temperatury do 39-40 ° C, pojawienie się zaczerwienienia w miejscu wstrzyknięcia o średnicy powyżej 8 cm lub zagęszczenie powyżej 5 cm, jak również występowanie luźnych stolców, wymioty.

Przy takich objawach zaleca się stosowanie środków przeciwgorączkowych - nurofen, cefecone, itp., Maści do usuwania obrzęków - fenistil, troxevasin, itp. Ale przede wszystkim powinieneś zobaczyć się z lekarzem.

W rzadkich przypadkach organizm reaguje skurczami, pokrzywką, uduszeniem, obrzękiem naczynioruchowym.

Obserwacja po szczepieniu

Niemal zawsze reakcje ujemne obserwuje się w ciągu pierwszych 30 minut po zabiegu. Dlatego zaleca się, aby poczekać na ten czas w szpitalu. W domu należy zwrócić szczególną uwagę na temperaturę ciała dziecka. Aby zapobiec wzrostowi jest zalecane:

Daj dziecku dużo wody w temperaturze.

  • utrzymywanie optymalnej temperatury w pomieszczeniu (nie wyższej niż 20 ° C) i wilgotności powietrza (50-70%);
  • ciężkie picie;
  • ograniczenie żywności;
  • spokojna rozrywka.

Jeśli wystąpią reakcje alergiczne, należy zastosować lek przeciwhistaminowy.

Czy mogę kąpać się i chodzić po szczepieniu

"Czy da się chodzić po szczepieniu?" To najczęściej zadawane pytanie. Powody, dla których nie można chodzić po szczepieniu przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby i DTP, jest osłabienie układu odpornościowego. Jeśli jednak w ciągu dnia temperatura jest normalna, nie powinniśmy wykluczać spacerów po ulicy. Konieczne jest ubranie się w zależności od pogody, nie pozwalając na przegrzanie lub przechłodzenie, dlatego zaleca się wieczorny spacer wieczorem, a zimą - po południu. Unikaj także dużego tłumu ludzi - z powodu osłabionej odporności znacznie wzrasta ryzyko zarażenia się.

Krztusiec krztuśca - błonica-tężec może wywołać obrzęk lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, więc nie wolno masować tego dnia kilka dni później.

Lekarze nie zalecają kąpieli, ponieważ ryzyko przeziębienia jest wysokie, a strefa zastrzyku nie powinna być narażona na jakiekolwiek narażenie.

Zgodność szczepionki

Każde szczepienie obejmuje wprowadzenie do organizmu bakterii niosących wirusa określonej choroby, do którego następnie uodporniona jest immunizowana odporność. Mogą całkiem pokojowo współistnieć ze sobą. Dlatego nie ma ograniczeń dotyczących równoczesnego stosowania szczepionek.

Porady Komarovsky

Komarowski radzi robić szczepienia na czas

Popularny i renomowany pediatra Jewgienij Komarowski dzisiaj wyraźnie zaleca szczepienia. Uzasadnia swoją opinię statystyką śmiertelności, która jest przenoszona przez krztusiec, błonicę, tężec.

Jednocześnie zgadza się, że ta szczepionka jest najtrudniejsza dla niemowląt, a mianowicie jej składnik przeciwzapaleniowy, do którego każdy ma prawo odmówić, ale tylko wtedy, gdy osiągnie wiek 4-5 lat, kiedy ryzyko zakażenia tą infekcją jest zminimalizowane.

Komarowski jest najważniejszym warunkiem stosowania zaadsorbowanej szczepionki przeciw krztuścowi przeciwko błonicy, tężcowi i wirusowemu zapaleniu wątroby typu B - jest to absolutne zdrowie osoby zaszczepionej. Jego zdaniem skutki uboczne przejawiają się wyłącznie ze względu na zdrowie dziecka, a nie na jakość wstrzykiwanego leku.

Wideo Szczepienia dziecka

Wszczepienie czy nie jest sprawą indywidualną. Ważąc wszystkie opinie, minusy i korzyści, każdy podejmuje ostateczną decyzję dla siebie, której poprawność będzie weryfikowana tylko w czasie. Aby uzyskać pełne zrozumienie znaczenia szczepień, a także jego skutków, zobacz wideo:

Hepatolog → Wirusowe zapalenie wątroby → Kompatybilność DTP i szczepionek przeciwko poliomyelitis i wirusowemu zapaleniu wątroby

Obecnie kwestia szczepień dzieci w pierwszych miesiącach i latach życia, kiedy układ odpornościowy nie jest wystarczająco rozwinięty, by stawić opór różnym rodzajom infekcji, ma ogromne znaczenie. Wraz z naturalnymi mechanizmami formowania sił ochronnych we wczesnym wieku, takimi jak karmienie piersią, zdrowe odżywianie, procedury hartowania, odporność dziecka może być rozwijana za pomocą szczepień.

Rodzice martwią się o działanie szczepionki. Przede wszystkim chodzi o kwestię bezpieczeństwa szczepień - czy będzie to miało negatywny wpływ na zdrowie dziecka, jak kompatybilne są niektóre szczepienia itp. Aby odpowiedzieć na te pytania, należy bardziej szczegółowo rozważyć cechy szczepień.

Należy zauważyć, że choroby, przeciwko którym skierowane jest działanie szczepionki, są dość niebezpieczne. Nie warto ryzykować zdrowia dziecka, odmawiając jego szczepienia. Profesjonalne szczepienia i kompetentna obserwacja pediatryczna mogą wyeliminować wszelkie niepożądane konsekwencje.

Przygotowanie szczepionki

Nie tylko jakościowy skład preparatu szczepionki decyduje o skuteczności i bezawaryjnej strawności szczepionki. Ważne jest, aby właściwie przygotować dziecko do tej procedury. Ten etap obejmuje kompetentne sporządzenie anamnezy. Konieczne jest ustalenie, jakie cechy posiada ciało dziecka, jakie choroby miał on w przeszłości, czy ma reakcje alergiczne itp. Jeśli masz problemy z układem immunologicznym lub chorobami przewlekłymi, skonsultuj się z odpowiednim specjalistą. Przydatne byłoby również oddanie krwi i moczu do analizy. Na podstawie danych laboratoryjnych i badań terapeutycznych można stworzyć najbardziej optymalny harmonogram i skład szczepień.

Szczepionka DPT

Szczepionka DPT jest stosowana jako środek zapobiegający chorobom wymienionym w jej nazwie. Konsekwencje zakażenia organizmu bakterią błoniczą, kokluszem lub tężcem mogą doprowadzić organizm do stanu krytycznego. Dlatego ważne jest, aby być szczepionym w dzieciństwie.

Jeśli nie ma przeciwwskazań, szczepienie DTP przeprowadza się w czterech etapach:

  • Za pierwszym razem dziecko zostaje zaszczepione po 3 miesiącach
  • drugi to 4-5 miesięcy
  • trzecia to sytuacja, w której dziecko kończy sześć miesięcy i
  • czwarty - w wieku półtora roku. Dzieci z ponownym szczepieniem, zgodnie z normami fizjologicznymi, powinny mieć miejsce po 7 i 14 latach.

Wśród dozwolonych szczepionek w zapobieganiu krztuścowi, błonicy i tężcowi są głównie używane rosyjskie szczepionki "Tetrakok" i "Microgen", a także lek "Infanrix" (Belgia).

Niektóre współczesne szczepionki ("Infarix", "Infarix Hex") nie powodują poważnych reakcji organizmu ze względu na to, że zawierają tylko część materiału bakteryjnego, a nie całe komórki patogenów. Takie szczepionki są dobrze połączone ze szczepieniami antyhemofilowymi ("Khibaryks").

Szczepionka przeciw polio

Polio jest uważane za jedną z najniebezpieczniejszych chorób. Wirus polio infekuje szarą tkankę rdzenia kręgowego, co prowadzi do patologii układu nerwowego, niedowładu lub porażenia.

Z reguły szczepienie przeciwko polio odbywa się w jednym dniu szczepień za pomocą DPT. Dzieci w pierwszym roku życia są szczepione inaktywowaną szczepionką przeciw poliomyelitis (IPV) podskórnie lub domięśniowo. Oprócz szczepów wirusa polio, szczepionka zawiera antybiotyki, które zapobiegają wzrostowi bakterii. Harmonogram szczepień podstawowych jest taki sam jak w przypadku szczepionki ITA.

W przypadku ponownego szczepienia w starszym wieku (1,5-2 lata, 14 lat) stosuje się doustną szczepionkę na żywo (OPV), która jest stosowana w postaci kropli w jamie ustnej. Krople (0,2 ml) kapiące na korzeń języka migdałków języka lub palatyny.

W przypadku reakcji wymiotnej procedurę powtarza się.

Będąc absorbowanym przez błonę śluzową jamy ustnej, a następnie dostającym się do jelita, wirus wywołuje odpowiedź, która wzmacnia odpowiedź immunologiczną organizmu. Nie zaleca się karmienia ani pojenia dziecka w ciągu godziny po zażyciu leku.

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby jest również połączona ze szczepionką DTP. Szczepionkę złożoną DTP-zapalenie wątroby można podawać noworodkom. Według uznania lekarza częstotliwość kolejnych szczepień może być różna. Zwykle powtarzane szczepienia są wykonywane, gdy dziecko ma jeden miesiąc i sześć miesięcy. Przyspieszony harmonogram szczepień - w przypadku ryzyka zakażenia - obejmuje wielokrotne szczepienia w pierwszym, drugim miesiącu i roku. Natychmiastowe szczepienie w przypadku pilnej potrzeby operacji odbywa się w siódmym, dwudziestym pierwszym dniu życia, a także w roku.

Szczepionka DTP-zapalenie wątroby podaje się domięśniowo. Z reguły jako miejsce wstrzyknięcia wybiera się przednią część uda. Wstrzyknięcie do tkanki tłuszczowej (na przykład w rejonie pośladkowym) jest przeciwwskazane.

Jeśli dziecko otrzymało jedno lub dwa szczepienia DTP bez szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, można podać połączone szczepienie DTP-zapaleniem wątroby, a następnie po jednym miesiącu i sześciu miesiącach można podać szczepionki przeciwko pojedynczemu wirusowi zapalenia wątroby typu MV. Mimo że stosowanie monowakwiny nie jest tak wygodne jak szczepienie lekami złożonymi, takie podejście upraszcza harmonogram szczepień. Nawet podwójna szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest całkowicie nieszkodliwa dla organizmu dziecka.

Po szczepieniu, dokumentacja medyczna dziecka jest wypełniona danymi na temat charakteru podanych szczepień. Zapisy powinny zawierać datę szczepienia, datę produkcji, datę ważności i producenta leku, reakcję organizmu na szczepienie.

Efekty uboczne

Szczepionka DTP zawiera bakterie pertussis, a także leki z inaktywowanych toksyn (toksoidów) błonicy i tężca. Wprowadzenie szczepionki ma na celu wywołanie aktywnej produkcji przeciwciał w organizmie, która może później wytrzymać czynniki wywołujące te choroby. Obce mikroorganizmy mają zbyt niską aktywność, aby wyrządzić znaczną szkodę zdrowiu dziecka. W 90% przypadków szczepienia iniekcyjne powodują jedynie niewielkie zaczerwienienie skóry. Czasami jednak proces aktywacji układu odpornościowego może wiązać się z wieloma objawami o charakterze bolesnym.

Najbardziej typową reakcją organizmu, zwalczającą infekcję, jest wzrost temperatury ciała.

Na tle wysokiej temperatury może wystąpić senność i pocenie się. W rzadkich przypadkach może wystąpić biegunka lub wymioty.

Ponadto, przy bardzo niskim prawdopodobieństwie, szczepionka DTP-zapalenie wątroby może powodować polimorficzną wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, rumień guzowaty, wstrząs anafilaktyczny. Aby całkowicie wyeliminować takie skutki uboczne, jeśli dziecko ma nadwrażliwość na wirusa, szczepienia powinny być przeprowadzane w szpitalu, w arsenale którego powinny być środki przeciwwstrząsowe. W ciągu 3-4 godzin po zabiegu dziecko powinno pozostawać pod nadzorem lekarza.

Podczas szczepienia DTP-zapaleniem wątroby, w przypadku wyraźnych reakcji, gdy temperatura wzrasta do krytycznych punktów i dużego obrzęku w obszarze iniekcji, powtarzane szczepienia z tym składem są anulowane. Zamiast tego szczepienie toksoidem błoniczo-tężcowym o obniżonej zawartości składnika wirusowego. Wyeliminowanie składnika krztuśca, który powoduje ciężkie reakcje alergiczne, może znacznie zmniejszyć obciążenie układu odpornościowego. Trzy miesiące później szczepionka jest ponownie zaszczepiona tym samym preparatem, a miesiąc później dziecko otrzymuje monowakręcinę typu B zapalenia wątroby typu B.
Nieodpowiednie reakcje alergiczne są charakterystyczne dla szczepionki przeciw polio OPV. Takie efekty uboczne z reguły pojawiają się w 5% przypadków, mijają w krótkim czasie i nie wymagają specjalnej obróbki.

Nawet przy braku powikłań po pierwszym szczepieniu po kolejnych szczepieniach konieczne jest również ścisłe monitorowanie stanu dziecka.

Przeciwwskazania do szczepień DPT, polio i zapalenia wątroby

W wielu przeciwwskazaniach do szczepienia DTP, głównie, istnieją choroby, które osłabiają układ odpornościowy. Obejmują one ostrą chorobę układu oddechowego (w tym okres regeneracji - szczepienie wykonuje się w ciągu 1-2 miesięcy po całkowitym wyleczeniu), ciężkie formy niedoboru odporności i uczulenie na składniki preparatu szczepionki.

Ponadto szczepienia DTP są przeciwwskazane u dzieci z zaburzeniami rozwojowymi układu nerwowego, w obecności napadów padaczkowych.

W tych przypadkach DTP zostanie zastąpione przez toksoid błoniczy-tężcowy.

Te same przeciwwskazania do szczepień przeciwko poliomyelitis. W przypadku niedoboru odporności, dozwolone jest unieczynnione szczepienie przeciw OPV. Jeśli szczepionka przeciwko polio wywołuje chorobę neurologiczną, wszelkie ponowne szczepienia są anulowane.

Lista przeciwwskazań do szczepionek przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby, oprócz częstych powikłań układu odpornościowego, obejmuje również zapalenie opon mózgowych, skazę i alergię drożdży piekarniczych.

Wniosek

W przypadku braku przeciwwskazań i powikłań związanych z układem odpornościowym połączenie szczepionki DTP ze szczepieniami polio i zapaleniem wątroby u dzieci jest całkowicie bezpieczne, a skuteczność jednoczesnych szczepień jest taka sama jak w przypadku oddzielnych szczepień. Szczepionka DPT jest niezgodna tylko ze szczepionką BCG TB.

W pierwszych miesiącach i latach życia dziecka występuje większość szczepień. Wielu rodziców martwi się pytaniem: "Czy bezpieczne jest posiadanie takiej liczby szczepień i czy można je podawać jednocześnie?". Aby odpowiedzieć na to pytanie, musisz ustalić, co jest potrzebne do szczepienia, jak przygotować się do szczepienia i które z nich można połączyć.

Kiedy rodzi się dziecko, jego odporność jest bierna. Karmienie piersią, odpowiednie odżywianie, utwardzanie może wzmocnić naturalną obronę dziecka. A w celu uzyskania czynnej odporności są szczepienia.

W ostatnich latach rodzice częściej odmawiają szczepienia dzieci, obawiając się, że szczepienia spowodują powikłania i stan zdrowia dzieci. Ale warto zauważyć, że same choroby są znacznie gorsze i bardziej niebezpieczne niż działanie leku. Poważne komplikacje to wyjątkowe przypadki, które znacznie przesadzają. Zgodność z zasadami i warunkami szczepień pozwala ograniczyć do minimum wszelkie skutki uboczne. A także, aby zapewnić dziecku odporność, pozwalając na konfrontację z poważnymi chorobami.

Przygotowanie szczepionki

Bezpieczeństwo i skuteczność szczepień zależy nie tylko od jakości szczepionki, ale również od właściwego jej przygotowania. Wymagane jest wstępne badanie przez pediatrę, który oceni stan fizyczny dziecka i gotowość do szczepienia. Ważne jest, aby w otoczeniu dziecka nie było osób chorych, ponieważ odporność po szczepieniu będzie osłabiona.

Jeśli młody pacjent jest podatny na reakcje alergiczne lub jeśli występują choroby przewlekłe, konieczne jest skonsultowanie się ze specjalistą, który może zaplanować indywidualny harmonogram szczepień.

Przed szczepieniem warto również przeprowadzić badania laboratoryjne krwi i moczu dziecka. Nie zaleca się wprowadzania nowych produktów na kilka dni przed planowaną datą szczepienia.

Obserwacja po szczepieniu

Po szczepieniu następujące reakcje są uważane za normalne u dziecka: senność, osłabienie, niewielki wzrost temperatury. Lekarze zalecają podawanie leków przeciwgorączkowych już w temperaturze 37.5 ° C.

Poważne komplikacje są rzadkie. Nawet jeśli pierwsze szczepienie przeszło bez żadnych problemów, nie oznacza to, że reakcja na następujące szczepienia nie musi być kontrolowana. Gdy na przykład stan dziecka wywołuje niepokój, temperatura gwałtownie wzrosła, natychmiast powiadom lekarza.

Szczepionka DTP (toksoid krztuśca - błonica-tężec)

To szczepienie jest środkiem zapobiegawczym w przypadku ciężkich postaci krztuśca, błonicy i tężca. Są to niezwykle niebezpieczne choroby, a śmiertelność z nich jest dość wysoka.

  1. Błonica jest ostrą chorobą zakaźną, która atakuje górne drogi oddechowe. Taka infekcja powoduje zatrucie i powoduje patologię układu nerwowego, sercowo-naczyniowego i nerek. Tryb transmisji jest w powietrzu. W połowie ubiegłego wieku błonica została praktycznie pokonana, ale zniesienie obowiązkowych szczepień spowodowało nowe wybuchy infekcji.
  2. Tężec wpływa na układ nerwowy. W ciężkich przypadkach prowadzi do ustania oddechu i serca. Ta infekcja dostaje się do ludzkiego ciała poprzez rany i skaleczenia z ziemi, brudu i piasku. Epidemie tężca mają tendencję do występowania w obszarach katastrofy i nagłych wypadkach. W obszarze wysokiego ryzyka dzieci podatne na obrażenia w każdych okolicznościach.
  3. Krztusiec - choroba zakaźna, której towarzyszy przedłużający się kaszel. Tryb transmisji jest w powietrzu. Bardzo niebezpieczne w młodym wieku, może powodować niewydolność oddechową. Przeniesiona choroba nie tworzy odporności, ale jedynie ułatwia przebieg ponownej infekcji.

Zgodnie z przyjętym kalendarzem szczepień, DTP przeprowadza się w czterech etapach.

DTP wstrzykuje się domięśniowo przez wstrzyknięcie. Harmonogram szczepień ściśle odpowiada wieku dziecka i wygląda następująco:

  • dwa do trzech miesięcy;
  • cztery do pięciu miesięcy;
  • sześć miesięcy;
  • jeden rok i sześć miesięcy.

Ten kompleks czterech szczepionek DTP niezawodnie chroni organizm przed chorobami. Przeprowadzane jest dalsze ponowne szczepienie (ponowne szczepienie, które wspomaga układ odpornościowy na wymaganym poziomie aktywności). Powstaje w wieku 7 i 14 lat, a następnie co dziesięć lat.

Przeciwwskazania

W przypadku DTP istnieją przeciwwskazania. Należą do nich powody, które wykluczają jakiekolwiek szczepienia: ostre infekcje dróg oddechowych i okres regeneracji, reakcja alergiczna na składniki szczepionki, niedobór odporności w ciężkiej postaci. Ponadto, DTP nie może być zaszczepione w przypadku postępującej patologii układu nerwowego, drgawek. W takich przypadkach składnik krztuśca jest wykluczony ze szczepionki.

Zdarzenia niepożądane po DTP

Występowanie łagodnych reakcji niepożądanych jest pozytywnym znakiem wskazującym na prawidłowe tworzenie odporności. Jednocześnie brak takich zjawisk nie oznacza naruszeń i wad w tworzeniu odporności. Zaczerwienienie i obrzęk mogą wystąpić w miejscu wstrzyknięcia szczepionki DPT.

W odniesieniu do ogólnego stanu dziecka szczepienie DTP może działać w następujący sposób:

  • wzrost temperatury;
  • wymioty;
  • biegunka;
  • brak apetytu;
  • niespokojne zachowanie;
  • letarg i senność.

Komplikacje po DTP

Wraz z wprowadzeniem szczepionki mogą wystąpić reakcje alergiczne od prostej pokrzywki po wstrząs anafilaktyczny. Przyczyną komplikacji może być: niewłaściwe przygotowanie do szczepienia, ilość substancji balastowych w wstrzykniętym preparacie, a także indywidualne cechy organizmu.

Szczepionka przeciw polio

Ta wirusowa choroba jest niezwykle niebezpieczna. Polio wpływa na rdzeń kręgowy i może prowadzić do paraliżu. Przekazywane przez wodę, jedzenie i brudne ręce. Całkowite wyleczenie obserwuje się tylko u 30% pacjentów, 10% z powodu polio jest śmiertelne. W innych przypadkach pacjent jest niepełnosprawny.

Szczepienie przeprowadza się za pomocą dwóch rodzajów szczepionek przeciwko polio: przy użyciu doustnej żywicy (OPV) i inaktywowanej (IPV).

W tym przypadku szczepionką jest kropla, która jest wprowadzana do jamy ustnej. Szczepienie wykonuje się po trzech, czterech i pół roku i sześciu miesiącach zgodnie z zatwierdzonym harmonogramem. Ponowne szczepienie powinno zostać przeprowadzone po 18 i 20 miesiącach, a także po 14 latach.

Po wprowadzeniu leku jedna godzina nie może nakarmić dziecka ani dać mu wody. W przypadku wymiotów po szczepieniu jest ponownie kapie.

Przeciwwskazania do OPV

Jeśli dziecko cierpi na niedobór odporności lub kontakt z nosicielem takiej choroby, szczepionkę zastępuje się inaktywacją. Ponowne szczepienie jest również niedopuszczalne, jeśli problemy neurologiczne występują na tle szczepionki przeciwko polio.

Nie można również wykonać szczepienia przeciwko polio, jeśli pacjent jest uczulony na składniki leku.

Niekorzystne reakcje OPV

5% pacjentów ma biegunkę lub reakcję alergiczną. Ale z reguły takie działania niepożądane mijają szybko i nie wymagają terapii lekowej.

W wyjątkowych przypadkach szczepionka może powodować zakażenie polio.

Podczas stosowania takiej szczepionki przeciw polio podaje się dwa szczepienia w odstępach półtora miesiąca. Minimalny wiek pacjenta wynosi dwa miesiące. Ponowne szczepienie wykonuje się rok i pięć lat po ostatnim szczepieniu. Lek polio podaje się podskórnie lub domięśniowo.

Przeciwwskazania i skutki uboczne IPV

Szczepionka przeciwko poliomyelitis jest zabroniona w standardowych przypadkach ostrych infekcji dróg oddechowych, a podczas okresu rekonwalescencji alergią na składniki.

Inaktywowana szczepionka przeciwko polio nie może wywołać zakażenia polio. Z reguły taka procedura ma miejsce bez konsekwencji. Czasami może wystąpić niewielka reakcja miejscowa, niewielka gorączka, złe samopoczucie, słaby apetyt. Te działania niepożądane szybko mijają i nie wymagają leczenia.

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest najniebezpieczniejszą chorobą atakującą wątrobę i drogi żółciowe. Ta choroba prowadzi do zwiększonego ryzyka marskości wątroby i raka wątroby. Tryb transmisji odbywa się przez krew.

Szczepienia można przeprowadzać według kilku schematów:

  1. Klasyczny. Noworodek - pierwszy miesiąc - szósty miesiąc.
  2. Przyspieszone. Noworodek - pierwszy miesiąc - drugi miesiąc - rok.
  3. Emergency Noworodek - siódmy dzień - dwudziestego pierwszego dnia - roku.

Pierwszy schemat jest uważany za optymalny. Drugi system szczepień przeciwko zapaleniu wątroby stosuje się, jeśli dziecko ma ryzyko zakażenia. Trzeci harmonogram jest stosowany w przypadkach nagłych, na przykład w razie potrzeby, w trybie pilnym.

Jeśli schemat szczepień przeciwko zapaleniu wątroby był dokładnie przestrzegany, to przez 22 lata organizm będzie chroniony przed chorobą.

Przeciwwskazania do szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby

Nie można się zaszczepić, jeśli pacjent ma alergię na pieczenie drożdży, skazę, ostre infekcje dróg oddechowych, zapalenie opon mózgowych, chorobę autoimmunologiczną. Ponadto szczepienie nie jest przeprowadzane w przypadku, gdy poprzednia szczepionka spowodowała silną reakcję.

Skutki uboczne szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby

Ogólnie rzecz biorąc, szczepionka przeciw zapaleniu wątroby jest łatwo tolerowana. W niektórych przypadkach mogą wystąpić działania niepożądane uważane za normalne. Należą do nich:

  • Zaczerwienienie lub gęstość tkanki w miejscu wstrzyknięcia.
  • Wzrost temperatury.
  • Słabość, złe samopoczucie.
  • Ból głowy
  • Biegunka.
  • Swędzenie lub zaczerwienienie skóry.
  • Wirusowe komplikacje zapalenia wątroby

Ta szczepionka rzadko powoduje powikłania. Według statystyk, tylko jedno dziecko na 100 000 może uzyskać fenomen, na przykład:

  • pokrzywka;
  • wysypka;
  • zaostrzenie reakcji alergicznej;
  • wstrząs anafilaktyczny;
  • rumień guzowaty.

Zgodność szczepionki

Często szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, poliomyelitis i DTP są podawane w tym samym dniu. Ta kombinacja jest całkowicie bezpieczna i skuteczna. Zwiększając tym samym reakcje uboczne nie są obserwowane, a efekt immunologiczna po podaniu szczepionek przeciwko wielu chorobom na dzień może być podobny do oddzielnego stosowania preparatów. DTP i wirusowe zapalenie wątroby typu A można podawać razem w tej samej strzykawce.

Odporność nowo narodzonego dziecka nie jest wystarczająco rozwinięta, aby w pełni chronić organizm przed atakiem różnych infekcji. Wraz z naturalnymi mechanizmami powstawania sił ochronnych (karmienie piersią, hartowanie) opracowano specjalne szczepionki na zakup aktywnej odporności.

Szczepienie jest skutecznym, a czasem jedynym środkiem zapobiegawczym, który chroni przed niebezpiecznymi i śmiertelnymi chorobami.

W pierwszych miesiącach i latach życia dziecka występuje większość szczepień. Niektóre z nich wprowadzane są jednocześnie. Logiczne jest obawianie rodziców o bezpieczeństwo tej kombinacji. W szczególności kwestia szczepionek przeciwko DPT, polio i wirusowemu zapaleniu wątroby, które pojawiają się tego samego dnia, nie traci na aktualności.

Szczepienia DPT

Często rodzice dziecka obawiają się poważnych reakcji, negatywnego wpływu leków na szczepionki i niezależnie odmawiają szczepień. Jednak nie powinniśmy zapominać, że same choroby są znacznie gorsze i bardziej niebezpieczne niż lek.

Tylko szczepienie zapewnia odporność, która jest odporna na śmiertelne patologie.

Szczepionka DTP (zaadsorbowana na krztusiec-błonica-tężec) chroni organizm przed trzema chorobami jednocześnie. Składa się z całych inaktywowanych komórek krztuścowych, toksoidu tężca i błonicy, konserwantów i sorbentów.

  • Krztusiec. Zakaźna choroba dróg oddechowych, której towarzyszy napadowy kurczowy kaszel. Początkowo obraz kliniczny jest podobny do zapalenia oskrzeli. Leczenie kaszlu nie przynosi skutecznych rezultatów, ataki stają się częstsze. W nocy objawy nasilają się, mogą powodować niewydolność oddechową. W roli komplikacji często występuje zapalenie płuc. Przenosi się z chorego na zdrowe poprzez bliski kontakt. Mikroorganizm w środowisku rozciąga się na 2,5 metra. Najniebezpieczniejsze powikłania zdrowotne i życiowe występują u dzieci w wieku do dwóch lat. Dlatego choroba od dawna nazywana jest dziećmi. Przeniesiony koklusz ułatwia przebieg ponownego zakażenia, ale nie zapewnia silnej odporności. Szczepienia wzmacniają mechanizmy obronne przez 10 lat.
  • Błonica. Patologia infekcyjna, która pojawia się w wyniku wprowadzenia bakterii błonicy do ciała. Wytworzone przez nie toksyny powodują zapalenie roto i nosogardzieli, patologię układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, nerek. Na tle choroby występuje ogólne zatrucie organizmu. Główne objawy to hipertermia, złe samopoczucie, dreszcze. Jest przenoszony przez unoszące się w powietrzu kropelki, ale nie wyklucza się infekcji w kontakcie z domem. Najbardziej podatne dzieci. Jedynym sposobem, aby temu zapobiec, jest szczepionka. Chociaż nie jest panaceum, może chronić człowieka przed rozwojem niebezpiecznych postaci choroby.
  • Tężec Ciężka patologia infekcyjna, która wpływa na układ nerwowy i wywołuje skurcze mięśni. Często prowadzi do śmierci. Czynnikiem sprawczym jest tetanińska różdżka Clostridium, która tworzy zarodniki, żyje w pozbawionym powietrza środowisku - ziemi, piasku, błocie, kale. Zakażenie następuje po spożyciu przez rany, skaleczenia, otarcia. Dzieci są podatne na takie obrażenia, więc są regularnie szczepione w wieku 3 miesięcy. Przeniesiony tężec nie jest w stanie wytworzyć odporności. Masowa immunizacja przeciwko tężcowi odbywa się w przypadku nagłych wypadków i katastrof.

Główna cecha tężca i błonicy - rozwój chorób nie wiąże się z wirusami, ale z ich toksynami. Głównym celem immunizacji jest wytworzenie odporności anty-toksycznej.

Schemat szczepień

  • za 3 miesiące;
  • za 4,5 miesiąca;
  • za pół roku;
  • za półtora roku.

Ponowne szczepienie (utrzymanie odporności na odpowiednim poziomie) odbywa się po 7 i 14 latach. Potem co 10 lat przez całe życie.

Rosyjski preparat DPT stosuje się w celu szczepienia dzieci w wieku do 4 lat, w wieku od 4 do 6 lat - DTP (bez krztuśca), a po 6 - DTP-M (w małych dawkach). Zagraniczne szczepionki nie są ograniczone.

Równocześnie z DTP ma być szczepiony przeciwko polio, zakażeniu hemofilnemu i od 6 miesięcy przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Skutki uboczne i powikłania

W miejscu wstrzyknięcia pojawia się zgrubienie, zaczerwienienie skóry, obrzęk i tkliwość. Objawy zwykle ustępują po całkowitym wchłonięciu leku do krwi.

Możliwe jest wzrost temperatury ciała (w ciągu 1-3 dni po szczepieniu), pojawienie się biegunki. Dziecko może odczuwać nadmierną senność, apatię, utratę apetytu.

Ryzyko powikłań występuje, gdy:

  • niewłaściwy transport;
  • naruszenie przechowywania ampułek;
  • niewłaściwe podawanie szczepionki;
  • indywidualna nietolerancja składników leku;
  • obecność chorób układu nerwowego.

Najczęściej komplikacje ograniczają się do skutków ubocznych. Jednak w rzadkich przypadkach występuje złożona reakcja alergiczna organizmu, wstrząs anafilaktyczny.

Szczepionka przeciw polio

Polio jest śmiertelną chorobą, która wywołuje wirusowe zapalenie komórek nerwowych mózgu, nierzadko prowadząc do paraliżu. Sposoby zakażenia - fekalne-doustne, unoszące się w powietrzu. Wirus osiada w węzłach chłonnych gardła i mnoży się. Następnie przenika do jelita, szybko się rozwija, przenika przez krew i limfę, a następnie rozprzestrzenia się po całym ciele. Całkowite wyleczenie choroby w medycynie odnotowuje się tylko u 20-30% pacjentów, około 10% umiera, wszyscy inni pozostają niepełnosprawni.

Współczesna medycyna nie ma leków z patologii, więc jedyną szansą na obronę jest szczepienie.

Dwie opcje szczepionki:

  • OPV - krople do podawania doustnego, które zawierają żywy wirus polio;
  • IPV - w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera inaktywowany wirus.

Zaleca się stosowanie pierwszych trzech szczepień z IPV, a następnie ponowne szczepienie - OPV.

Szczepienia przeprowadza się zgodnie z programem w zależności od wieku dziecka:

  • 3 miesiące;
  • 4,5 miesiąca;
  • 6 miesięcy;
  • 18 miesięcy;
  • 20 miesięcy;
  • 14 lat.

Dodatkowe szczepienia wykonuje się w razie potrzeby w przypadku ryzyka zakażenia. Powikłania po szczepieniu są niezwykle rzadkie, ale stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia. Często pojawiają się objawy reakcji lokalnych, które nie stanowią szczególnego zagrożenia dla zdrowia. Przy nieodpowiedniej reakcji organizmu na obce antygeny wirusowe mogą ulec uszkodzeniu włókna nerwowe i zwoje rdzeniowe. To powoduje paraliż.

Jednoczesne szczepienie DTP, polio - istnieje niebezpieczeństwo

Wspólne wprowadzenie szczepień przeciw polio za pomocą DTP może prowadzić do manifestacji lokalnych reakcji z powodu zmniejszonej odporności. Zasadniczo organizm reaguje na składnik krztuśca, który zawiera DPT. Dla osłabionych dzieci, w celu zmniejszenia obciążenia ciała, zaleca się ADS (bez krztuśca).

Podczas stosowania rosyjskiego DPT, polio jest podawane trzykrotnie w oddzielnym zastrzyku. Oczywiście jest to wielki stres dla dziecka. Na tle napięcia nerwowego może pojawić się niepokój, utrata apetytu, zaburzenia snu.

W roli jednowartościowego poliomyelitis korzystamy z Opvero (Francja), Poliorix (Belgia) i innych.

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest ostrą chorobą zakaźną, która powoduje zapalenie wątroby. Poprzez wpływ na komórki wątroby patologia może powodować marskość i raka narządów. Najczęściej przenoszone przez kontakt z zakażoną krwią.

Inne sposoby infekcji: intymność, transfuzja zakażonej krwi, stosowanie niesterylnych igieł, kontakt z domem - manicure, pedicure, tatuaż, piercing, infekcja dziecka podczas przejścia przez kanał rodny.

Szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B może znacznie zmniejszyć ryzyko rozwoju choroby i zapobiec występowaniu powikłań. Pod warunkiem, że szczepienie zostało przeprowadzone we wczesnym dzieciństwie, szczepionka może tworzyć czynną odporność przez co najmniej 10 lat.

Aby stworzyć silną odporność, klasyczny schemat szczepień zakłada potrójną administrację, począwszy od pierwszego dnia życia:

  • w ciągu 24 godzin po urodzeniu;
  • za 1 miesiąc;
  • za pół roku.

Ten program nie dotyczy dzieci urodzonych przez matki z WZW typu B. Będąc w specjalnej grupie ryzyka, dzieci są szczepione w ramach przyspieszonego programu:

  • podczas pierwszych 24 godzin życia równocześnie z przeciwciałami przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B;
  • za 1 miesiąc;
  • za 2 miesiące;
  • za 1 rok.

Być może zastosowanie w praktyce trzeciego programu szczepień, które jest często stosowane w przypadku nagłej operacji:

  • pierwszy dzień po urodzeniu;
  • w 7. dniu życia;
  • przez 21 dni życia;
  • za 1 rok.

Ważne jest przestrzeganie terminu wprowadzenia drugiej szczepionki. Jeśli różnica między pierwszymi dwoma wstrzyknięciami jest większa niż trzy miesiące, musisz zacząć wszystko od nowa.

Szczepienia w większości przypadków są dobrze tolerowane. Być może pojawienie się reakcji wstrzyknięcia. Stosuje się rosyjskie monowalentne szczepionki - Microgen, Combiotech. A także Endzheriks V (Belgia), Gen Vak V (Indie) i inni.

Szczepionki w tym samym czasie

Ze względu na to, że zgodnie z harmonogramem, szczepionki DTP i wirusowe zapalenie wątroby są zbieżne, kwestia bezpieczeństwa ich kombinacji nie traci na aktualności. Najczęstszą reakcją jest wzrost temperatury ciała, letarg i zmiany nastroju. Czasami dochodzi do naruszenia krzesła. Bardzo rzadko, zapalenie wątroby wraz z DTP może powodować obrzęk Quincke, polimorficzną wysypkę i wstrząs anafilaktyczny. Jeśli po pierwszym szczepieniu tą kombinacją w miejscu wstrzyknięcia zaobserwowano ciężki obrzęk, hipertermię, to razem nie są już stosowane. W tym przypadku szczepionka jest zaszczepiona ADS, w której nie występuje wirus krztuścowy. Miesiąc później powtarza się i dołącza monowalentną szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Kombinowana szczepionka Bubo-kok, DTP, zmniejsza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Szczepienie składa się z:

  • rekombinowany antygen powierzchniowy drożdży wirusa zapalenia wątroby typu B;
  • dezaktywowane formaldehydem bakterie krztuśca;
  • Oczyszczony toksoid błoniczo-tężcowy.

Zawartość aktywnych składników jest dokładnie taka sama jak w poszczególnych szczepionkach DTP na zapalenie wątroby. Jednak ze względu na zmniejszoną koncentrację konserwantów i sorbentów reakcje organizmu są znacznie rzadsze.

Szczepionka jest skutecznie łączona ze wszystkimi lekami, które są przeznaczone do szczepienia i przeszły certyfikację państwową.

Reakcja na szczepienie, możliwe powikłania

Biorąc pod uwagę, że wprowadzenie leku powoduje symulowaną infekcję z czterema chorobami naraz, uzyskanie pewnej reakcji organizmu jest całkiem normalne.

Być może krótkotrwały wzrost temperatury ciała, utrata siły, ból mięśni, reakcja miejscowa na wstrzyknięcie. Powikłania występują niezwykle rzadko - reakcja alergiczna, pobudzenie ruchowe, drgawki gorączkowe.

Powód zakończenia szczepienia Bubo-kok - indywidualna reakcja na składniki. Jeśli wystąpi niewystarczająca reakcja organizmu na wcześniejsze podanie leku, nie jest on już stosowany.

Szczepienia DPT, przeciw polio i wirusowemu zapaleniu wątroby typu B w tym samym czasie

Po sześciu miesiącach od urodzenia dziecka nadszedł czas na kolejne szczepienie. Zgodnie z harmonogramem, wszystkie trzy szczepienia pokrywają się - DTP, polio i zapalenie wątroby typu B. Troskliwy rodzice zawsze martwią się o bezpieczeństwo równoczesnego podawania - czy nie jest to duży ładunek na ciele małej osoby i czy można to zrobić jednocześnie?

Wspólne wprowadzenie tych składników nie jest zabronione. Co więcej, zwykle, w przypadku braku przeciwwskazań, są one wykonywane w ciągu jednego dnia. Główną reakcją jest składnik krztuśca w DTP. Wirusowe zapalenie wątroby i polio są dobrze tolerowane przez organizm.

W tej kompozycji możliwe są następujące objawy, które mogą wystąpić w ciągu godziny po wstrzyknięciu:

  • spada ciśnienie krwi - jest bladość skóry, ostra niedyspozycja;
  • reakcje alergiczne o złożonej naturze;
  • zaburzenia w ośrodkowym układzie nerwowym;
  • skurcze mięśni.

Dlatego zaleca się, aby jakiś czas po szczepieniu był pod nadzorem lekarza. W takim przypadku lekarze będą używać środków przeciwwstrząsowych.

Współczesne firmy farmaceutyczne opracowały wiele leków, które są najmniej niebezpieczne pod względem skutków ubocznych, łatwiejszym dla dzieci emocjonalnie i fizycznie (ponieważ wszystkie składniki są zawarte w jednej szczepionce).

Połączenie różnych szczepionek

Głównym celem szczepień jest stworzenie aktywnej obrony organizmu przed konkretną infekcją. Znaczne uszkodzenie zdrowia jest spowodowane działaniem konserwantów. Aby zminimalizować ich negatywny wpływ, opracowano kombinację szczepionek, które zaszczepiają odporność na kilka chorób jednocześnie, bez utraty skuteczności.

Zgodnie z harmonogramem szczepień konieczne jest jednoczesne podanie szczepionki DPT przeciwko polio, przeciwko zakażeniu hemofilnemu. Po 6 miesiącach dołącza do nich szczepionka przeciw zapaleniu wątroby. Ze względu na duży transfer zastrzyków przez małe dzieci, zaleca się wykonanie wszystkiego za jednym razem.

Leki kombinowane - szczepionka importowana, charakteryzująca się niską reaktogennością i wysoką skutecznością. Kosztują drogo, ale zdrowie dziecka jest najważniejsze.

Belgijski lek o nazwie Infanrix Hex to preparat złożony zawierający szczepionkę DTP przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby, polio i zakażeniu hemofilnemu w pojedynczej strzykawce. Zawiera zneutralizowane komórki patogenów chorób.

Ze względu na mniejszą ilość antygenów i bezkomórkowego składnika krztuścowego, szczepionka jest łatwo tolerowana. Jeśli przestrzegane są zasady transportu, przechowywania i podawania leku, praktycznie nie występują komplikacje i niepożądane reakcje.

Program szczepień jest ustalany indywidualnie przez lekarza. Wskazane jest stosowanie szczepionki w momencie, gdy konieczne jest dostarczenie wszystkich szczepionek w tym samym czasie.

Zgodnie z instrukcjami dla leku, główny schemat szczepień składa się z 3 szczepień, które są podawane w miesięcznych odstępach. Ponowne szczepienie szczepionki Infanrix Hex przeprowadza się sześć miesięcy po ostatnim szczepieniu, ale nie później niż w przypadku dziecka w wieku półtora roku. Kolejne ponowne szczepienie przeprowadza się po 7, 14 latach, potem co 10 lat.

Istnieją również inne warianty szczepionki bez DTP-Cell - Infanrix, Infanrix IPV, Infanrix Penta.

Połączenie wielu leków

Szczepienie szczepionką Infanrix Hex jest dobrowolne, rodzice kupują je za swoje pieniądze. Polikliniki mogą zapewnić bezpłatne szczepienia, które należy łączyć ze sobą. Na przykład, DTP jest podawany jednocześnie z monovaccines dla zapalenia wątroby typu B (Endzheriks), dla poliomyelitis (Polioriks).

Francuski lek Pentaxim - szczepionka DTP, przeciwko poliomyelitis i zakażeniu hemofilnemu stosuje się samodzielnie przez okres do 6 miesięcy. Po osiągnięciu wieku sześciu miesięcy dodaje się szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Dzięki temu połączeniu można całkowicie wymienić Infanrix Hex.

Jeśli dziecko nie jest zagrożone zakażeniem zakażeniem hemofilnym, należy zastosować Tetraxim - DPT + polio. Zgodnie z harmonogramem łączy się szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Szczepionki mogą być zastępowane i łączone (zakładając, że wszystkie przeszły certyfikację państwową). Każda kombinacja nie zwiększa ryzyka powikłań. Próg prawdopodobieństwa jest taki sam jak przy jednoczesnym podawaniu szczepionek jednoskładnikowych.

Przeciwwskazania

Szczepienie to ważny moment w życiu każdej osoby. Istnieją pewne harmonogramy szczepień, które są zatwierdzane indywidualnie przez każdy kraj. Narkotyki to wiele badań klinicznych, ich jakość jest stale monitorowana. Wchodzenie na lek jest o wiele bezpieczniejsze niż przeniesienie choroby.

Istnieją jednak przypadki, w których stosowanie szczepionki może prowadzić do nieodwracalnych skutków.

Zabrania się wykonywania wspólnych szczepień z:

  • zaburzenia układu nerwowego;
  • zaostrzenia chorób przewlekłych;
  • procesy zapalne w ciele;
  • drgawki;
  • alergie drożdżakowe piekarzy;
  • występowanie komplikacji i ciężkich reakcji na poprzednie szczepienia;
  • indywidualna nietolerancja składników leku;
  • ostra choroba oddechowa i wyzdrowienie;
  • ciężkie formy niedoboru odporności (HIV, rak);
  • atopowe zapalenie skóry.

Zgodnie z indywidualnymi cechami ciała, lekarz prowadzący wybiera najbardziej skuteczną i bezpieczną szczepionkę. Możliwe odstępstwa od harmonogramu ze względu na stan zdrowia.

Jeśli chodzi o szczepienie dorosłych, okres ciąży i laktacji łączy się z powyższymi przeciwwskazaniami.

Przygotowanie

Środki przygotowawcze do szczepień mają na celu zminimalizowanie prawdopodobieństwa wystąpienia powikłań i niepożądanych reakcji.

Niektóre zasady, których przestrzeganie zmniejsza do minimum ryzyko komplikacji:

  • w momencie szczepienia dziecko musi być całkowicie zdrowe - zostanie zbadany pediatra, neuropatolog, immunolog;
  • Obowiązkowo należy przejść testy (krew i mocz) przed szczepieniem, które wskażą na możliwe procesy zapalne w ciele;
  • przez kilka dni nie możesz karmić dziecka nieznanym jedzeniem;
  • wskazane jest, aby nie karmić dziecka na dwie godziny przed i po wstrzyknięciu;
  • przestrzegać obfitego reżimu picia.

Ponadto, konieczne jest przeniesienie szczepienia na inny dzień, jeśli planowana jest długa podróż lub zatłoczone wydarzenie, jest gorące i zimne, dziecko nie obudziło się w nastroju.

Rodzice powinni monitorować stan dziecka. Brak krzesełka na dzień przed szczepieniem jest również powodem, aby odłożyć go na inny dzień.

Szczepionki, które zapewniają odporność na krztusiec, błonicę, tężec, zapalenie wątroby i polio, zapewniają skuteczną ochronę przed śmiertelnymi chorobami przez wiele lat. Jednoczesne podawanie leków nie wiąże się z żadnym zagrożeniem dla zdrowia, z zastrzeżeniem zasad transportu, przechowywania i podawania szczepionki. Rzadko rozwijające się komplikacje są tolerowane przez ludzi znacznie łatwiej niż choroby zakaźne. Bardzo ważne jest, aby rodzice byli świadomi wagi zagrożeń związanych z tymi chorobami i wyciągali właściwe wnioski. Szczepienie jest najbardziej niezawodną metodą ochrony ciała.

Znalazłeś błąd w tekście? Wybierz go i naciśnij Ctrl + Enter, a my to naprawimy!


Więcej Artykułów O Wątrobę

Zapalenie pęcherzyka żółciowego

Praktyka hirudoterapii (leczenie pijawek lekarskich) i punktów postoju

Hirudoterapia to leczenie pijawkami lekarskimi stosowanymi w trakcie całego kursu zgodnie z pewnym wzorcem. Różne punkty postoju są stosowane w leczeniu pijawek, najczęściej miejsca te są ustalane indywidualnie przez lekarza.
Zapalenie pęcherzyka żółciowego

Metody diagnozy WZW A

Pozostaw komentarz 2,878Wykrywanie pierwszych objawów klinicznych zapalenia wątroby typu A wymaga obowiązkowego przeprowadzenia procedur diagnostycznych. Zaplanowany test zapalenia wątroby typu A potwierdzi obecność choroby i zapobiegnie rozprzestrzenianiu się choroby.