Określanie właściwości chorób (martwica nosa w płucach, zawał płuc, obrzęk płuc, wątroba muskatowa, hemosyderoza płuc), strona 2

3. hiperplazja melanocytów w warstwie podstawnej naskórka na granicy ze skórą właściwą

4. w skórze właściwej makrofagi zbierające melaninę (melanoformy)

5. Miejscowa nabyta melanoza, prawdopodobnie degeneracja do nowotworów złośliwych - czerniak.

15. Microdrug H / 31 - szklista stwardnienie kłębków nerkowych.

1. ściany tętniczek są pogrubione z powodu osadzania się hialinogennych, jednorodnych mas eozynofilowych w śródbłonku

2. wielokrotne hyalinizowane kłębuszki

3. pomiędzy hyalinizowanymi kłębuszkami, kanaliki ulegają atrofii i zastępują je tkanką łączną

4. Mechanizm tworzenia szklistych. Zniszczenie struktur włóknistych i zwiększenie przepuszczalności tkankowo-naczyniowej (plazmotworowej) z powodu obrzęku naczynioruchowego (dyscekulculatory), procesów metabolicznych i immunopatologicznych. Plazmorfizm jest związany z impregnacją tkanek białkami osocza i ich adsorpcją na zmienionych strukturach włóknistych, a następnie strącaniem i tworzeniem się szklistego białka. Hyalinoza jest wynikiem moczenia osocza, obrzęku fibrynoidów, stanu zapalnego, martwicy, stwardnienia.

16. Mikrodrug O / 87-włóknikowe zapalenie osierdzia.

1) Struktura i kolor włóknistych nakładek na epicardium: czerwono-różowy kolor, w postaci przeplatanych nici.

2) Epicardium infiltrowane jest leukocytami.

3) Siła wiązania folii z leżącymi poniżej tkankami: delikatne połączenie cienkiej włóknistej folii z leżącymi poniżej tkankami jest łatwo usuwane, a po rozdzieleniu tworzą się defekty powierzchni.

4) Naczynia nasienne są pełne.

5) Rodzaj włóknikowego zapalenia na opadzie jest krępy.

6) Jakie choroby mogą powodować włóknikowe zapalenie osierdzia:

reumatyzm, mocznica, posocznica, przezścienny zawał mięśnia sercowego.

17. Microdrug H / 140 - diphtheritic cystitis.

1. nabłonek przejściowy jest całkowicie nekrotyczny i nasycony fibryną,

2. martwica częściowo rozprzestrzenia się na warstwę podśluzową,

3. w infiltracji podśluzowej podśluzówkowej.

4. zachowane są warstwy mięśniowe i surowa błona pęcherza,

5. Jakie są możliwe wyniki tego rodzaju włóknistego zapalenia: wrzody, a następnie substytucja. Z głębokimi wrzodami - bliznami, posocznicą, krwawieniem.

18. Microdrug O / 20 - ropień nerki.

1) Obecność jamy w nerce.

2) Skład ropnego wysięku, który jest zawarty w jamie: ropna, kremowa masa. Zapalenie tkanek zęba, mikroby, żywe i martwe granulocyty, limfocyty, makrofagi, neutrofile, leukocyty.

3) Pyogenna błona na granicy z tkanką nerki.

4) Struktura błony ropotwórczej: trzon tkanki ziarninowej. Pyogenna kapsułka jest tkanką ziarninującą, ograniczającą jamę ropną. Składa się z reguły z 2 warstw: wewnętrzna składa się z granulacji, zewnętrzna powstaje w wyniku dojrzewania tkanki ziarninowej do dojrzałej SDT. Może brakować warstwy zewnętrznej.

5) Ropień poniżej: ostry, zaostrzenie przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek, któremu towarzyszy ropne wydzielanie.

19. Microdrug O / 135 - Phlegmon skóry.

1) Naskórek jest częściowo martwiony.

2) Infiltracja leukocytów rozlanych w skórze właściwej i tkance podskórnej.

3) Surowy wysięk, krwotoki w podskórnej.

4) Phlegmon - ropne, nieograniczone rozproszone zapalenie, w którym ropny wysięk infiltruje i złuszcza tkanki.

5) Typ ropni z racjonalizmem - miękka phlegmon, ponieważ nie ma wyraźnych ognisk, może być miękki, jeśli przeważa liza tkanek nekrotycznych, a twarde, gdy martwica tkanek koagulacyjnych występuje w ciele.

20. Mikrofalowy kaszlak O / 164.

1) wzrosty w kształcie stożka pokryte płaskim wielowarstwowym zrogowaciałym nabłonkiem,

2) płaski wielowarstwowy nabłonek jest zagęszczony wyraźną akantozą (zanurzenie pasm płaskiego nabłonka w skórze właściwej),

3) zrąb jest obluzowany, z dużą liczbą nowo powstałych naczyń włosowatych,

4) rozproszenie zapalnych zacieków podścieliskowych,

5) Naciek zapalny składa się z komórek plazmatycznych, limfocytów i makrofagów.

21. Microdrug H / 65 - miliarna gruźlica płuc.

1) Wiele ziarniaków;

2) w centrum pojedynczych pojedynczych ziarniniaków, martwicy guzowatej (ponieważ potrzeba więcej czasu, aby utworzyć martwicę). Aktywowane makrofagi są zlokalizowane wokół nekrozy - komórek nabłonka, które tworzą warstwę krążeniową o różnej grubości. Tworzenie martwiczego ogniska jest procesem etapowym, makrofagi radzą sobie z różdżką Koch aż do pewnego punktu, a następnie progresji inwazji.

3) skład komórkowy ziarniaków: komórki nabłonka, wielopierścieniowe komórki Pirogov-Langhans, limfocyty,

4) w pęcherzykach wokół ziarniniowatego surowiczego wysięku,

5) wskazują, jaki rodzaj ziarniniaka należy do ziarniaka gruźliczego zgodnie z etiologią - ustalony, zakaźny, patogenezą - odporny, zgodnie z poziomem wymiany - o wysokim poziomie metabolizmu, aktywny, produktywny, zgodnie z kompozycją komórkową - komórka nabłonka.

22. Mikrodrug 0/50-alveokokoza wątroby.

1) pęcherzyki (alweocysty) z różowymi pociskami chitynowymi,

2) wokół pęcherzyków znajduje się strefa martwicy tkanki wątrobowej,

3) na granicy z martwicą i wzdłuż odcinka portalu nacieku zapalnego wątroby,

4) naciek zapalny składa się z makrofagów, limfocytów, fibroblastów,

5) w pewnych obszarach wokół martwicy powstaje tkanka łączna.

23. Microdrug O / 94 - ziarniniak ciała obcego Badanie i opisanie składu ziarniaka:

1) materiał do zszycia (katgut), pomalowany na niebiesko,

2) obok nici katgutowych dużych, wielojądrowych komórek o różnych kształtach i rozmiarach,

3) wokół nacieku zapalnego składającego się z makrofagów i fibroblastów,

4) wzrost tkanki łącznej,

5) wskazują, który rodzaj ziarniaków należy do morfologii pod względem tempa metabolizmu. Olbrzymi ziarniniak nieimmunologiczny z niskim tempem metabolicznym. Występuje pod wpływem działania obojętnych substancji (obojętnych ciał obcych).

24. Microdrug H / 111 - przywr wątrobowokomórkowy.

1) ciało pasożytów w rozszerzonych przewodach żółciowych,

2) wzrosty reaktywne nabłonka przewodów z tworzeniem struktur gruczołowych,

3) wzrost tkanki łącznej w ścianie przewodów,

4) w otaczającej tkance martwicy centrolubularnej wątroby,

  • AltGTU 419
  • AltGU 113
  • AMPGU 296
  • ASTU 266
  • BITTU 794
  • BSTU "Voenmeh" 1191
  • BSMU 172
  • BSTU 602
  • BSU 153
  • BSUIR 391
  • BelSUT 4908
  • BSEU 962
  • BNTU 1070
  • BTEU PK 689
  • BrSU 179
  • VNTU 119
  • ZASADY 426
  • VLSU 645
  • WMA 611
  • VolgGTU 235
  • VNU je. Dahl 166
  • VZFEI 245
  • Vyatgskha 101
  • Vyat GGU 139
  • VyatGU 559
  • GGDSK 171
  • GomGMK 501
  • Państwowy Uniwersytet Medyczny 1967
  • GSTU je. Suche 4467
  • GSU im. Skaryna 1590
  • GMA je. Makarova 300
  • DGPU 159
  • DalGAU 279
  • DVGGU 134
  • DVMU 409
  • FESTU 936
  • DVGUPS 305
  • FEFU 949
  • DonSTU 497
  • DITM MNTU 109
  • IvGMA 488
  • IGHTU 130
  • IzhSTU 143
  • KemGPPK 171
  • KemSU 507
  • KGMTU 269
  • KirovAT 147
  • KGKSEP 407
  • KGTA im. Degtyareva 174
  • KnagTU 2909
  • KrasGAU 370
  • KrasSMU 630
  • KSPU je. Astafieva 133
  • KSTU (SFU) 567
  • KGTEI (SFU) 112
  • PDA №2 177
  • KubGTU 139
  • KubSU 107
  • KuzGPA 182
  • KuzGTU 789
  • MGTU je. Nosova 367
  • Moskiewski Państwowy Uniwersytet Ekonomiczny Sacharow 232
  • MGEK 249
  • MGPU 165
  • MAI 144
  • MADI 151
  • MGIU 1179
  • MGOU 121
  • MGSU 330
  • MSU 273
  • MGUKI 101
  • MGUPI 225
  • MGUPS (MIIT) 636
  • MGUTU 122
  • MTUCI 179
  • HAI 656
  • TPU 454
  • NRU MEI 641
  • NMSU "Góra" 1701
  • KPI 1534
  • NTUU "KPI" 212
  • NUK im. Makarova 542
  • HB 777
  • NGAVT 362
  • NSAU 411
  • NGASU 817
  • NGMU 665
  • NGPU 214
  • NSTU 4610
  • NSU 1992
  • NSUAU 499
  • NII 201
  • OmGTU 301
  • OmGUPS 230
  • SPbPK №4 115
  • PGUPS 2489
  • PGPU im. Korolenko 296
  • PNTU je. Kondratyuka 119
  • RANEPA 186
  • MASZT SZTUKI 608
  • PTA 243
  • RSHU 118
  • RGPU je. Herrzen 124
  • RGPPU 142
  • RSSU 162
  • "MATI" - RGTU 121
  • RGUNiG 260
  • REU je. Plekhanova 122
  • RGATU je. Solovyov 219
  • RyazGU 125
  • RGRU 666
  • SamGTU 130
  • SPSUU 318
  • ENGECON 328
  • SPbGIPSR 136
  • SPbGTU je. Kirov 227
  • SPbGMTU 143
  • SPbGPMU 147
  • SPbSPU 1598
  • SPbGTI (TU) 292
  • SPbGTURP 235
  • SPBSU 582
  • SUAP 524
  • SPbGuniPT 291
  • SPbSUPTD 438
  • SPBSUSE 226
  • SPbSUT 193
  • SPGUTD 151
  • SPSUEF 145
  • Sankt-Petersburgski Uniwersytet Elektrotechniczny "LETI" 380
  • PIMash 247
  • NRU ITMO 531
  • SSTU je. Gagarin 114
  • SakhGU 278
  • SZTU 484
  • SibAGS 249
  • SibSAU 462
  • SibGIU 1655
  • SibGTU 946
  • SGUPS 1513
  • SibSUTI 2083
  • SibUpK 377
  • SFU 2423
  • SNAU 567
  • SSU 768
  • TSURE 149
  • TOGU 551
  • TSEU 325
  • TSU (Tomsk) 276
  • TSPU 181
  • TSU 553
  • UkrGAZHT 234
  • UlSTU 536
  • UIPKPRO 123
  • UrGPU 195
  • UGTU-UPI 758
  • USPTU 570
  • USTU 134
  • HGAEP 138
  • HCAFC 110
  • KNAME 407
  • KNUVD 512
  • KNU je. Karazin 305
  • KNURE 324
  • KNUE 495
  • Procesor 157
  • ChitUU 220
  • SUSU 306
Pełna lista uniwersytetów

Aby wydrukować plik, pobierz go (w formacie Word).

Co zrobić, jeśli masz alveokokozę wątroby?

Autor: wordik Artykuł: 19 stycznia 2016

Alweokokoza wątroby często jest mylona z bąblowicą. W rzeczywistości natura obu odmian inwazji robaków jest taka sama - są one spowodowane przez wniknięcie do ciała osoby i zwierzęcia przez larwę lub dojrzałego seksualnie osobnika pasożytniczych robaków pasożytniczych. W pierwszym przypadku mówimy o alveococcus, w drugim - o echinococcus. Mechanizm tej penetracji może być różny: najczęściej robaki pasożytnicze dostają się do ciała dorosłych i dzieci poprzez złej jakości mięso. Ale aby zarazić się alweokokozą, jak również bąblowicą, przez nie umyte ręce może być znacznie mniej. Ogólnie rzecz biorąc, liczba pacjentów, którzy potrzebują poważnego leczenia tej choroby w porównaniu z liczbą osób cierpiących na jakąkolwiek inwazję robaków, jest znacznie niższa. A wszystko dlatego, że w przypadku innej helminthiasis człowiek jest punktem końcowym rozwoju larw lub dorosłych. W przypadku alweokokozy i bąblowicy dana osoba jest jedynie pośrednim gospodarzem, w którego ciele występuje ostateczna formacja dojrzałej osobnika robaków, która jest w stanie samodzielnie odżywiać się i rozmnażać.

Dlatego głównymi ofiarami tej helminthiasis są zwierzęta, w tym zwierzęta domowe. Innymi "ostatecznymi" właścicielami tego robaka są drapieżne zwierzęta, na przykład lew, wilk, lis, kojot, szakal. Te ostatnie żywią się małymi gryzoniami, które są "pośrednimi" żywicielami alweococcus.

W pełnym okresie dojrzewania larwy Alvecoccus muszą przejść szereg przekształceń, z których niektóre występują w ciele małych gryzoni, które są "pośrednimi" żywicielami, a niektóre - bezpośrednio w ciele ostatniej ofiary. Najczęściej są to drapieżni przedstawiciele fauny, a także ludzie.

Osoba, w przeciwieństwie do innych pośrednich żywicieli, nie wydziela robaków na zewnątrz, ponieważ wpływają one głównie na wątrobę lub płuca. W przypadku innych robaków wszystko jest inne. "Tonący" w jelicie cienkim lub grubym, są regularnie wydalane z kałem. Tak więc w rodzinie, u której zdiagnozowano helmintozę u jednego z dzieci, wszyscy członkowie rodziny będą musieli być leczeni z powodu inwazji robaków. Opis mikroskopowej lub mikroskopowej wątroby u dzieci można znaleźć na oficjalnej stronie internetowej. Zdjęcia robaków, w tym echinococcus i alveococcus, można obejrzeć tam szczegółowo, lub odwiedzić jedno z tematycznych forów poświęconych problemom leczenia różnych rodzajów inwazji robaków.

Obraz kliniczny

Co dzieje się w ludzkim ciele od czasu przenikania alweokoków? Najbardziej interesujące jest to, że przez pół roku w ogóle nic nie może się wydarzyć. W rzeczywistości tak nie jest. Tak, w ciągu pierwszych trzydziestu lub czterdziestu dni od momentu zakażenia robaczycą mikrobój i wątrobowy preparat wątroby u dorosłych i dzieci w zasadzie nie różnią się - po prostu dlatego, że nikt nie jest świadomy zbliżającego się niebezpieczeństwa. Nie ma praktycznie żadnych objawów choroby, z wyjątkiem, być może, słabości i letargu. Ale zwykle są to osoby dorosłe obwiniane przewlekłym stresem w pracy, a dzieci - zmęczeniem w szkole lub niedoborem witamin. W rzeczywistości larwa alweococcus przechodzi przez następny etap dojrzewania (pamiętaj, że ciało ludzkie jest "pośrednim" żywicielem, w którego ciele kończy się ostateczna formacja dorosłego robaka pasożyta). Dowodzi tego mikropreparacja i makrodrug wątroby lub jelit, które można uzyskać za pomocą ultradźwięków lub innych technik sprzętowych. Ich opis można znaleźć na stronie tematycznej lub forum.

Gdy larwa w końcu zamienia się w dorosłego, rozpoczyna się powolny, ale pewny proces zatruwania organizmu produktami metabolicznymi, toksynami i zmianami patologicznymi w narządach wewnętrznych. Opis symptomów na tym etapie w odniesieniu do lekarza może być całkowicie nieobecny, chociaż preparaty mikroskopijne i mikroskopowe wątroby już wykazują wyraźne oznaki postępu choroby. To znaczy, rozwija się helminthiasis, ale osoba nadal czuje, jakby nic się nie stało. A pojawiające się objawy, podobne do zwykłych zaburzeń żołądka lub zaburzeń motoryki jelit, są podejmowane w celu zatrucia pokarmowego, w skrajnych przypadkach choroby zakaźnej.

Dojrzała seksualnie larwa traci swoją osłonę ochronną, dzięki czemu przetrwała przez cały ten czas. Według naukowców taka skorupa pozwala alveococcus zachować bezpieczeństwo i dźwięk nawet przy silnych mrozach. Jednak pod wpływem bezpośredniego światła słonecznego alveococcus może trwać nie dłużej niż kilka godzin.

Pozbawiony osłonki ochronnej, robaki alveococcus penetrują z jelita cienkiego do krwioobiegu, a stamtąd przez żyły są dostarczane do wątroby, gdzie tymczasowo się osadzają. Każda robak ma bardzo mały rozmiar (nie więcej niż kilka milimetrów długości), tworząc wokół siebie kapsułkę z płynem - inną właściwą powłokę ochronną, wypełnioną od wewnątrz płynem.

W środku tej kapsuły, alveococcus zaczyna się aktywnie dzielić (mnoży się przez pączkowanie, czyli segmenty - segmenty, które są w stanie poruszać się, karmić i wzrastać niezależnie) znikają z głównego ciała. Zazwyczaj robaki osiadają w wątrobie, nie osobno, ale w grupach, tworząc węzły. Zewnętrznie, taki węzeł jest jak pagórkowaty balon wypełniony cieczą. W późniejszych stadiach choroby rozmiar małych bąbelków może osiągnąć średnicę do pięciu centymetrów (na tym zostanie potwierdzony opis makropreparacji i mikropreparacji).

Stopniowo bąbelki płynne będą rosły do ​​znacznych rozmiarów i mogą pękać. Procesom tym towarzyszy uwalnianie się płynu wypełniającego bąbelki, co dodatkowo intensyfikuje zatrucie, które postępuje już w ciele dzieci i dorosłych.

Jak to wygląda

Na zdjęciach widać mikrodrug wątroby dotkniętej przez alveococcus. We wczesnym stadium na powierzchni wątroby znajdują się pojedyncze małe pęcherzyki, które nie ranią podczas palpacji. W późniejszych stadiach, kiedy pęcherzyki powiększają się znacznie, macropreparacja wątroby wygląda następująco:

  • węzeł wypełniony cieczą ma pagórkowaty kształt, a rozmiary pagórków są różne, zarówno małe, jak i duże;
  • węzeł dostaje cień kości słoniowej;
  • granice węzła w makropreparacie bez specjalnego wyposażenia są trudne do ustalenia;
  • część pęcherzyków wewnątrz jednego dużego węzła może zacząć się rozpadać (procesowi temu towarzyszy wydzielanie cieczy), w sekcji makroprzetwarzanie pokrywają nowo utworzone wgłębienia.

Niebezpieczeństwo węzłów polega na tym, że mogą się złamać w każdej chwili. Po każdym takim przełomie określony płyn jest uwalniany do wnętrza narządów wewnętrznych, zawierających produkty przemiany robaków i różnych toksyn. Dlatego podczas progresji alweokokozy pacjenci często mają alergiczne wysypki. Taka wysypka jest oznaką wysokiego upojenia.

Przebieg choroby

Przebieg choroby na różnych etapach ma swoje objawy. Jeśli na wczesnym etapie nie stwierdza się prawie żadnych objawów helmintozy (obecność alweokokozy można potwierdzić jedynie za pomocą mikrodruku wątroby z ledwie zauważalnymi guzkami, w niektórych przypadkach mogą one wcale nie być obecne), następnie w późnych stadiach makroforeparacja wątroby u dzieci i dorosłych jest przygnębiająca. Pagórkowaty, pokryty bąbelkami z ciemnym płynem, z których niektóre już udało się przełamać - obraz przestraszy nawet niepoprawnych sceptyków. Niebezpieczeństwo na tym etapie polega nie tylko na tym, że każdej luce towarzyszy wzrost poziomu odurzenia, ale także, że patologiczne zmiany w wątrobie są już nieodwracalne. Makrodrug wątroby, na powierzchni którego widać duży węzłowy guzek, sugeruje, że problem można rozwiązać tylko za pomocą interwencji chirurgicznej.

Makropreparat w późniejszych stadiach alweokokozy ma następujący opis: węzeł zajmuje prawie znaczącą część wątroby, pacjent odczuwa ostry ból przy palpacji, można zauważyć na nacięciu, że niektóre pęcherzyki już pękły, a ciecz spłynęła z nich do wnętrza jamy.

Aby uniknąć takiego rozwoju wydarzeń, zwracaj uwagę na najmniejsze oznaki choroby:

  • letarg, apatia i zaburzenia snu mogą być spowodowane początkiem zatrucia, a nie trwałym stresem w pracy lub brakiem witamin;
  • Zaburzenia żołądka, nudności i wymioty, na przemian z zaparciami, niekoniecznie są objawami infekcji jelitowej - takie objawy wskazują na obecność robaków w ciele;
  • ból w prawym podżebrzu, zażółcenie białek oczu, ciemnienie sygnału moczu o zmianach patologicznych w wątrobie.

Jeśli zauważyłeś podobne objawy u siebie lub u dzieci, należy wykonać badanie krwi na robaki.

Podsumowanie Alweokokoza jest rodzajem helminthiasis, w którym wątroba jest głównie dotknięta, aw rzadszych przypadkach, płuca. Objawy tej choroby na początkowym etapie są w przybliżeniu takie same jak w przypadku innych rodzajów robaków pasożytniczych. W późniejszych stadiach zmiany patologiczne w wątrobie, którym towarzyszy żółtaczka i problemy z narządami oddechowymi, wskazują na rozwój choroby.

Czym jest alveokokoza wątroby i jak ją leczyć?

Miłość do podróży, polowań i dzikich odpoczynku może zakończyć się bardzo smutno. Alweokokoza wątroby jest bardzo niebezpieczną chorobą pasożytniczą, której towarzyszy niszczenie narządów. Wynika to z robactwa Echinoccocus multilocularis. Interesujące jest, że istnieją obszary w różnych krajach świata, w których żyją wyżej wymienione pasożyty. Są to Ameryka Środkowa i Południowa, Północna Kanada i Alaska, kraje Europy Środkowej, Kaukaz, kraje Azji Środkowej oraz Rosja - regiony syberyjskie i Daleki Wschód. W krajach północnych zarażone są małe zwierzęta leśne (lemingi, Persowie), różne gryzonie (fretki, myszy, piżmaki, bobry). A na południu - norniki, świstaki, lisy, szakale, wilki i inne drapieżniki.

Źródła infekcji

Ostatnimi właścicielami alveococcus w naturze są wilk, lis, szakal, pisarz i inni, a wśród ludzi - kot i pies. Dojrzałe cestody osiadają w jelitach tych zwierząt. Osoby pasożyta i jaja wyróżniają się kałem.

Pośrednim gospodarzem Echinoccocus multilocularis są myszy i gryzonie. Ich ciało jest biologicznym ślepym zaułkiem dla mikroorganizmów. Nie można zarażać się chorym.

Robak wchodzi do ludzkiego ciała podczas spaceru po lasach i łąkach, zbierając jagody, zioła i grzyby, inseminowane przez jaja pasożyta. Ponadto możesz zostać zainfekowany przez wodę pitną z naturalnych źródeł. Polowanie, ścinanie tusz i kontakt ze skórami, w których znajdują się jaja pasożytnicze, a także opieka nad chorymi zwierzętami, przyczyniają się do rozwoju alweokokozy.

Bardziej rzadką drogą infekcji jest inhalacja onkuleli zakurzonym powietrzem, w którym to przypadku wpływa ona na płuca. Choroba występuje często u osób w wieku 30-45 lat.

Co dzieje się w organizmie po infekcji

Widoczne zmiany dobrostanu (z wyjątkiem słabości i zmęczenia) są najczęściej nieobecne, a preparaty mikroskopowe i preparaty mikroskopowe wątroby nie różnią się zbytnio. Ludzie najczęściej obwiniają ten stan przez zmęczenie z powodu pracy, złego stanu zdrowia, związanego z zatruciem lub zaburzeniem jelitowym. W tym okresie larwa alweococcus rośnie i tworzy się, aby stać się dorosłym. Jeśli w tym czasie wykonano USG lub MRI, można uzyskać makropreparację i mikropłynę w wątrobie lub jelitach.

Gdy larwa zamienia się w dorosłego, jadowite produkty przemiany materii pasożyta i toksyn zaczynają wchodzić do organizmu. Gdy dojrzała larwa alveococcus opuszcza ochronną błonę i przenika z jelita do krwioobiegu. Dalej, poprzez żyły, wchodzi do wątroby, gdzie osiada. Robak ma rozmiar około 1,5 mm długości. W wątrobie każda z nich tworzy nową skorupę, wewnątrz której znajduje się ciecz.

Ponadto rozprzestrzenianie się pasożyta stopniowo niszczy tkankę wątroby. Drobne objawy, które osoba może zająć zaburzeniami ruchowymi jelit, zatruciem pokarmowym lub zaburzeniami trawienia. Jednak mikroskopowe i mikroskopowe preparaty wątroby już mają objawy rozwoju choroby.

Wewnątrz kapsułki pasożyt zaczyna się dzielić poprzez metodę pączkowania, czyli segmenty, które mogą się poruszać, karmić i rosnąć są oddzielone od jego ciała. Z biegiem czasu w wątrobie tworzą się węzły utworzone z skupisk pęcherzyków alweokokowych.

Nowy wzrost na wątrobie zwykle rośnie na zewnątrz. Czasami bąble pękają, a konkretna ciecz dostaje się do organizmu ludzkiego, zawierającego metaboliczne produkty drobnoustroju, co powoduje dodatkowe odurzenie pacjenta.

Manifestacje choroby

Na początku choroby na powierzchni organów pojawiają się rzadkie małe pęcherzyki. W miarę postępu alweokokozy formacje zwiększają swój rozmiar, a makropreparat ma:

  • wypełnione cieczą, wyboiste sęki o różnych rozmiarach;
  • węzeł nabiera koloru kości słoniowej;
  • wizualnie bardzo trudno jest określić granice patologii;
  • preparat mikroskopowy wątroby na skrawku pokryty jest nowotworami, ale niektóre pęcherzyki w obszarze dużego węzła zaczynają się rozpadać.

Rozwój alweokokozy powoduje dodatkowe zatrucie u pacjenta, któremu towarzyszą alergiczne wysypki. W późnym stadium choroby węzeł patologiczny zajmuje większość wątroby. Obrzmienie narządu powoduje ból. Podczas zabiegu można zobaczyć ślady pęknięć pęcherzyków i martwicy tkanek.

Objawowe objawy

Przez tygodnie, a nawet miesiące choroba może przebiegać prawie bezobjawowo. Osoba okresowo pokonuje apatię, letarg lub zaburzenia snu.

Ponadto czasami występują mdłości i wymioty, a także zaparcia na przemian z biegunką. Niestety, bardzo rzadko zdarza się, że ktokolwiek w tej fazie choroby przechodzi testy na pasożyty.

W początkowej fazie pacjent skarży się czasem na dokuczliwy ból w prawym podżebrzu, uczucie ociężałości w jamie brzusznej lub utratę apetytu. Czuć, że patologiczny węzeł jest możliwy tylko dzięki jego powierzchownemu położeniu. Dogłębne badania krwi pokazują nadmiar ESR, gamma globulin i całkowite białko surowicy.

Jako patologii bólu w wątrobie i nadbrzuszu stać stałe, istnieją zaburzenia trawienia: odbijanie, zdenerwowany krześle, utrata apetytu, senność, uczucie ciężkości po jedzeniu. Wynik palpacyjne lekarz do powiększenia wątroby, obecności wielu miejsc zapalnym konsystencji plotnoelastichnoy. Krew wykazuje znaczny wzrost liczby eozynofilów, ESR, białka całkowitego i gamma globuliny. Biochemicznych analizy krwi przewartościowane szybkością C-reaktywnego białka i tymolu.

Na etapie ciężkich objawów występują oznaki żółtaczki zaporowej:

  • kał rozjaśnia się;
  • mocz staje się ciemniejszy;
  • żółta twardówka oczu, błona śluzowa jamy ustnej, a następnie skóra twarzy, tułowia i kończyn;
  • swędząca skóra na plecach, rękach i nogach.

Analizy wskazują na wzrost ilości bilirubiny we krwi i moczu. Kiedy alveokokkovye strony kiełkować w żyły głównej dolnej i żyły wrotnej u pacjenta z objawami nadciśnienia - obrzęki nóg, wodobrzusze, żylaki przełyku. Często dochodzi do krwawienia wewnętrznego.

Ciężki przebieg choroby jest uzupełniony tworzeniem wtórnych ognisk przerzutowych w mózgu, kościach nerkowych i płucach. W tym przypadku choroba nerek może być związana z przerzutami lub mechaniczną kompresją tkanek narządów na zewnątrz. Jednocześnie w badaniach moczu odnotowuje się białkomocz, erytrocyturię, leukocyturię i ropomocz.

Stopień zaawansowania choroby jest bardzo trudny. Charakteryzuje się nieodwracalnym uszkodzeniem narządu, ciężką utratą masy ciała, niedoborem odporności i innymi powikłaniami.

Możliwe powikłania

Często wewnątrz węzłów zaczyna się dezintegracja tkanek z tworzeniem się ubytków wypełnionych treścią ropopodobną - ropień wątroby, ropne zapalenie dróg żółciowych. Przełom tej jamy powoduje ból i gorączkę. Czasami zapalenie tkanki wokół dotkniętego płata wątroby - zapalenie okrężnicy.

Innym powikłaniem jest miejscem kiełkowania do pobliskich narządów -.. pęcherzyka żółciowego, więzadła, itd. Przez patologii przysłony mogą rozprzestrzeniać się do serca, płuc i nerek. Zaburzenia metabolizmu białka prowadzi do skrobiawicy, oraz choroby nerek rozwija się przewlekła niewydolność nerek.

Środki diagnostyczne

Lekarz musi zebrać szczegółową historię epidemiologiczną w ciągu ostatnich kilku lat przed chorobą. Ważne jest, aby wziąć pod uwagę obszar zamieszkania, misje długoterminowe, obraz życia pacjenta, częstotliwość wizyt leśnych, boisko sportowe, towarzyskich ze zwierząt dzikich i domowych, potencjalne ryzyko inwazji w związku z ich działalnością zawodową, i inne.

Ostateczna diagnoza opiera się na następujących badaniach:

  1. Pełna morfologia, w tym eozynofile, ESR.
  2. Proteinogram. Obserwuje się wzrost całkowitego białka i gamma globulin, zmniejszenie ilości albuminy.
  3. Biochemiczne parametry krwi. Podwyższona bilirubina, wzrost w teście timol-weronalowoj.
  4. Analiza moczu. Zwróć uwagę na możliwe białkomocz, krwiomocz, leukocyturię.
  5. Badanie serologiczne na obecność przeciwciał przeciwko alweokokom (ELISA, RNA, reakcja aglutynacji lateksu).
  6. USG, MRI, RTG, CT.
  7. Badanie plwociny na alveococcus.
  8. Biopsja węzła podczas operacji laparoskopowej jest rzadkością.

Choroby powinny być odróżniane od marskość Bąblowica łagodnych lub złośliwych nowotworów, zespołu policystycznych gruźlica, naczyniaki.

Leczenie patologiczne

Pacjent po rozpoznaniu powinien zostać umieszczony w szpitalu. W przypadku alweokokozy leczenie jest podobne do leczenia bąblowicy. Najczęściej obejmuje to:

  1. Interwencja chirurgiczna. Najczęściej częściowe wycięcie dotkniętych płatów wątroby z zachowaniem zdrowej tkanki. Operację powołuje się w przypadku braku śladów kiełkujących węzłów w pobliskich organach i tkankach, a także powstawania przerzutów.
  2. Po operacji lub przy braku możliwości jej wdrożenia zaleca się leczenie przeciwpasożytnicze. Opiera się na przyjmowaniu albendazolu w dawce 20 mg / kg ciała pacjenta na dobę. Fundusze długoterminowe wydawane są sporadycznie 2-4 lata. Aby uniknąć toksycznego uszkodzenia ciała, leczenie powinno być pod ścisłym nadzorem lekarza prowadzącego. W przypadku wystąpienia negatywnych zmian lekarz może zmienić terapię.
  3. W celu ułatwienia ogólnego stanu pacjenta i korekty funkcjonowania narządów dotkniętych chorobą zaleca się leczenie objawowe.

Lekarze powinni monitorować stan zdrowia pacjenta z alweokokozą. Co sześć miesięcy należy poddać się badaniu ultrasonograficznemu, rezonansowi magnetycznemu lub innemu rodzajowi instrumentalnego badania w celu wykrycia nawrotu. Ponadto, badania krwi i moczu są monitorowane.

Środki zapobiegawcze

Jest to bardzo poważna choroba, która powoli zabija młodych i pełnosprawnych ludzi. Bardzo trudno jest się go pozbyć, a coraz częściej jest to niemożliwe, dlatego niezwykle ważne jest, aby wiedzieć o środkach zapobiegawczych:

  • kiedy odwiedzasz łąki i lasy, zawsze noś środek do dezynfekcji rąk;
  • nie pij wody ze strumieni i innych naturalnych zbiorników wodnych;
  • Przed jedzeniem dokładnie umyć zbierane zioła, grzyby i jagody.
  • Walcz z gryzoniami we właściwym czasie w domu i okolicy;
  • raz na 6 miesięcy, odrobaczanie domowych kotów i psów.

Ludzie są często ostrzegani przed niebezpieczeństwem zarażenia się różnymi infekcjami pasożytniczymi. Jednak chorego i lekarzy bardzo źle zdaje się, że choroba ta jest spowodowana przez robaki. Często tylko podczas autopsji poznają prawdziwą diagnozę - alveokokozę wątroby, której leczenie musiało zostać rozpoczęte dużo wcześniej. Bardzo łatwo jest zainfekować pasożytami, ale powrót do zdrowia jest bardzo trudny. W związku z tym lepiej jest zawsze podejmować środki ostrożności.

Alveokokoza wątroby. Etiologia i patogeneza

Przyczyną choroby - przenikanie do ciała i rozwoju w nim stadium larwalnym tasiemiec alveococcus (Echinococcus multilocularis, Leuckart 1863 seu Alveococcus). Cykl rozwojowy pasożyta jest dobrze zbadany. Przekonująco ustalono, że ostateczne gospodarze alveococcus są lisy, lis polarny, Korsak wilka i psa. Robak dojrzewania żyje w jelicie cienkim ostatniego gospodarza.

Liczba robaków w jednej osobie może sięgać kilku tysięcy. Jaja larwalne zawierające larwy są uwalniane do środowiska zewnętrznego, gdzie są spożywane przez pośredników. gospodarze pośrednie alveococcus - 23 gatunków gryzoni, głównie nornice rodziny: karczownik, Pashennaya karczownik, European karczownik woda szczura syberyjskiego karczownik mongolskich myszoskoczka, chomika syberyjskiego lemming, żywicznego, białka nutrii mysie pole Beaver rzeki [ Lukashenko N.P., 1964].

Infekcja ostatecznych żywicieli w warunkach naturalnych następuje poprzez spożywanie pośrednich, dotkniętych przez larwalne formy alweokoków. Masywny inwazja gryzoni występują wczesną wiosną podczas jedzenia ich jąder zanieczyszczonych jaj alveococcus bardzo odporne na działanie czynników zewnętrznych. W jelitach, ostateczne gospodarze rozwój dojrzałych robaków szybko osiągają dojrzałość płciową. Ogromna inwazja na ostatnie hosty może być dość znacząca.

Według posła Safronova (1966), zakażenia psów jest 17,8%, lisy - 9%, lisy - 53,8%. Liczba dorosłych robaki w jelitach może przekraczać jednego Fox 30 000 W naturalnym naciskiem alveococcosis podstawowym niebezpieczeństwem zakażenia dla ludzi są lisy, psy i lisy.

Człowiek w cyklu biologicznego alveococcus nie ma znaczenia, że ​​przypadkowo zainfekowany przez kontakt z ostatecznych hostów lub gdy stosowane w piśmie jagody. Istotną rolę w tej sztuce i obróbka skór lisów, lisów i pielęgnacji zwierząt zakażonych na farmach futrzarskich o słabej higieny osobistej.

alveococcus jaj uwalniane do żołądka narażone na działanie soku żołądkowego, która rozpuszcza się pod wpływem zwartej powłoce i jest uwalniany oncosphere (larwa). Aktywnie przechodzi przez ścianę jelita, a w świetle żył, gdy przepływ krwi jest wprowadzony do żyły wrotnej.

Ponieważ średnica larw jest znacznie większa niż średnica naczyń włosowatych wątroby, prawie 100% z nich utknie w ich świetle. Morfologia zmiany w wątrobie alweokokowej jest dobrze zbadana przez V.P. Mirolyubov (1910), V.M. Konstantinov (1963), M.V. Ishchenko (1962), N.S. Rodicheva (1996).

Częściej pasożytniczy węzeł zlokalizowany jest w prawym płacie wątroby, co jest spowodowane osobliwościami przepływu krwi przez żyłę wrotną. Na wycięciu ma wygląd szaro-białego "guza" z powierzchnią nozdrevat.

Pasożytnicze materiał jest trudny włóknistej matrycy, w której są umieszczone liczne alveococcus pęcherzyków, których średnica waha się od 300-500 mikronów do 5-8 mm. Bąbelki składają się z żelatynowej, szarej substancji - muszli chitynowych - i cieczy. Często węzły są alveococcus ogniska zwapnienia po śmierci pojedynczych pęcherzyków. Wzdłuż obwodu pasożytniczej pierwszy węzeł jest aktywny wzrost pasożyta hodowli przez pączkowanie pojedynczych pęcherzyków alveococcus Mirolubov VP [1910].

W środku pasożytniczego "guza", z powodu braku odżywiania, następuje masywna śmierć pęcherzyków pasożytniczych, które przechodzą martwicę kolizyjną i topnienie - w ten sposób powstają pasożytnicze jaskinie.

Produktywne zapalenie w obszarze węzła prowadzi do powstania silnej włóknistej podstawy, w której znajdują się pęcherzyki alweokoków. Tkanka wątrobowa jest oddzielona od miejsca pasożytniczego przez wałek granulacyjny. W odróżnieniu od bąblowicy bąblowatej z alweokokozą, w wątrobie powstaje stale rosnący węzeł pasożytniczy. Ze względu na fakt, że pasożyt wydziela hialuronidazę, ma zdolność topienia otaczających tkanek, co prowadzi do kiełkowania pasożytniczego węzła w sąsiednich częściach wątroby i sąsiadujących narządach.

Zdarzały się przypadki kiełkowania alweokoków w ścianie brzusznej, przeponie, żołądku, trzustce, nadnerczach, nerkach i przestrzeni pozaotrzewnowej. B.I. Alperovich opisał kiełkowanie alweokoków przez przeponę do mięśnia sercowego i aorty. Alveococcus kiełkuje w naczyniowym portalu wątroby i dolnej żyły głównej.

Kiełkowanie alweokoków w świetle krwi i naczyń limfatycznych prowadzi do oddzielenia poszczególnych pęcherzyków i doprowadzenia ich do regionalnych węzłów chłonnych, naczyń włosowatych płuc i do mózgu, gdzie zaczynają rosnąć, tworząc przerzutowe "guzy pasożytnicze".

Cechy morfologii pasożyta w dużej mierze wyjaśniają objawy kliniczne alweokokozy. Kiełkowanie do otaczających tkanek i narządów, stały wzrost i zdolność do wywoływania przerzutów powoduje, że przebieg alweokokozy choroby jest podobny w objawach i skutkach uszkodzenia nowotworów złośliwych wątroby, z tą różnicą, że wzrost pasożytniczego "guza" jest wolniejszy.

Wszystko o bąblowicy wątroby

Przyczyną bąblowicy wątroby u ludzi jest tasiemiec echinokok (Echinococcus granulosis). W jego ciele pasożyt rozwija się tylko na stadium larwalne. Głównym źródłem helminthiasis dla ludzi są zarażone psy. Jaja pasożytnicze dostają się do ludzkiego ciała przez usta. W jego jelitach jaja tracą zewnętrzną powłokę i zamieniają się w onkulele, które po przejściu przez ścianę narządu są przenoszone przez krew w całym ciele.

Najczęściej larwy osadzają się w wątrobie (45 - 85% przypadków) i płucach (20-30% przypadków), w których rozwijają się torbiele jelitowe. Torbiele są najczęściej samotne, rzadziej - wielokrotne. Ich rozmiary wahają się od kilku milimetrów do 20 centymetrów lub więcej.

Ryc. 1. Bąblowica wątroby. We wszystkich częściach znajdują się liczne pęcherzyki echinokokowe.

Wpływ pęcherza echinokokowego na pacjenta

Rosnąca torbiel echinokokowa ma zróżnicowany wpływ na ludzkie ciało.

Wpływ mechaniczny

Torbiel Echinococcal stale rośnie. Rośnie powoli i przez wiele lat (20 lat lub więcej) osiąga ogromne rozmiary. Opisano odkrycia pęcherzyków o wadze ponad 12 kg. Kolor i ciężkość objawów bąblowicy wątroby zależy od wielkości torbieli i jej lokalizacji. Bąbelki Echinococcal są małe (do 5 cm średnicy), średniej wielkości (6 - 10 cm średnicy) i duże (średnica 11-20 cm). Zewnętrzna ściana pęcherzyka jest gruba i gęsta (0,5 cm i więcej grubości). Pełni funkcję ochronną. Wewnętrzna ściana jest cienka. W nim powstaje wiele kapsułek czerwiu, w których embrionalny scolex do 100 znajduje się w jednej kapsułce. Część kapsułki wypływa z kapsułek i swobodnie pływa w płynie torbieli ("piasek hydratów"). Liczba scolex w 1 cu. mililitra piasku echinokokowego sięga 400 tys. Często pęcherzyki córki powstają w bańce.

  • W miarę wzrostu torbieli bąblowca wywiera ona nacisk na sąsiadujące struktury wątroby. Cysty znajdujące się w obwodowych częściach narządu nie pojawiają się przez długi czas.
  • Po wciśnięciu dużego przewodu żółciowego wypływ żółci do jelita zostaje zaburzony, rozwija się żółtaczka mechaniczna.
  • Ucisk dużych naczyń głównych prowadzi do upośledzenia krążenia krwi, puchlina puchlinowa rozwija się, gdy żyła wrotna jest ściskana.

Ryc. 2. Echinokokoza wątroby. Wiele powiązanych pęcherzyków w torbiel echinokokowej.

Toksyczność

Produkty żywotnej aktywności pasożyta, a także produkty ropnego rozpadu podczas ropienia torbieli są głównymi przyczynami rozwoju toksykozy u pacjenta. Odurzenie zwiększa się wraz z rozwojem torbieli i utrzymuje się przez lata.

Alergia

Alergizacja organizmu jest spowodowana nieustannym wchodzeniem obcych białek do krwi pacjenta. Objawy alergiczne są często pierwszymi objawami z bąblowicą. Najczęściej występującymi reakcjami alergicznymi typu natychmiastowego są: pokrzywka i eozynofilia. Kiedy ścianka pęcherza pęka i jego zawartość wchodzi do jamy brzusznej lub jamy opłucnej, rozwija się wstrząs anafilaktyczny. Ważną rolę odgrywają reakcje immunopatologiczne, które rozwijają się w późniejszych stadiach choroby i w wielu bąblowicy.

Ryc. 3. Ogromne torbiele echinokokowe w wątrobie i nerkach pacjenta.

Obraz kliniczny i etapy bąblowicy

Objawy bąblowicy wątroby są zróżnicowane i zależą od wielkości, lokalizacji, liczby cyst i szybkości ich wzrostu. Na różnych etapach rozwoju choroby obraz kliniczny bąblowicy wątroby ma swoje własne cechy. Równie ważne w rozwoju choroby jest reaktywność pacjenta, jego wiek i współwystępowanie.

Choroba rozwija się powoli i etapami:

  1. utajony etap.
  2. etap łagodne subiektywne manifestacje.
  3. etap wyraźnych objawów klinicznych.
  4. stadium powikłań bąblowicy wątroby.

Przy lokalizacji cyst w częściach obwodowych pierwsze objawy bąblowicy wątroby pojawiają się wiele miesięcy po zakażeniu. Często choroba w takich przypadkach jest wykrywana przypadkowo podczas USG wątroby. Miejscowi torbieli u bram wątroby towarzyszy ściskanie dróg żółciowych i żyły wrotnej. Ropienie torbiel echinokokowych przebiega pod postacią ropnia z objawami ropnego zatrucia. Zerwaniu ściany torbieli i wyrzuceniu jej zawartości do jamy brzusznej towarzyszy bolesny i anafilaktyczny wstrząs, rozwój zapalenia otrzewnej i często krwawienie. Ostre bóle w klatce piersiowej, duszność i kaszel pojawiają się, gdy torbiel włamuje się do jamy opłucnowej.

Ryc. 4. Mikrodrobina bąblowicy wątroby. Widoczna jest gruba zewnętrzna chitynowa membrana i zwapnienia wewnątrz torbieli.

Objawy bąblowicy wątroby w stadium utajonym

Początek choroby, a także czas trwania utajonej fazy bąblowicy wątroby, jest trudny do ustalenia. Choroba nie objawia się przez wiele lat. Stan utajony trwa latami, gdy pasożyt jest zlokalizowany w obwodowych częściach wątroby.

Objawy bąblowicy wątroby w II etapie choroby

Pierwszymi objawami bąblowicy są objawy alergiczne - pokrzywka i zwiększone stężenie eozynofilów we krwi. Wydajność pacjenta spada, pojawiają się ataki bezprzyczynowej słabości. Wraz z narastaniem cysty zaczyna się okres subiektywnych manifestacji. Ból i ociężałość w prawym podżebrzu, nudności i czasami wymioty są głównymi objawami bąblowicy wątroby w tym okresie. Wątroba jest nieco powiększona, bolesna przy badaniu palpacyjnym.

Ryc. 5. Torbienie Echinococcal w wątrobie zwierzęcia.

Objawy bąblowicy wątroby w trzecim etapie choroby

W trzecim etapie choroby kliniczne objawy bąblowicy wątroby są różnorodne i liczne. Zależą one od lokalizacji cysty:

  • W przypadku lokalizacji przedniej i dużych torbieli obserwuje się wyraźny wzrost wątroby.
  • Gdy zlokalizowane w górnej części torbieli stymuluje wysięk opłucnowy. Można go określić radiograficznie przez występ w kształcie kopuły i wysoką pozycję kopuły przeponowej.
  • Dzięki zlokalizowaniu w dolnych partiach wątroby torbiel można odczuć w jamie brzusznej.
  • Brzeżna lokalizacja torbieli jest rzadkością.

Przy wystarczająco dużych torbieli u pacjentów z bólem i ciężkością w prawym podżebrzu, uczucie pełności żołądka, odbijanie i nudności. Powiększona wątroba (powiększenie wątroby) jest głównym objawem bąblowicy wątroby. Wątroba jest zwykle powiększana nierównomiernie. Torbiel jest wyczuwalny jako tworzenie zaokrąglonego kształtu gęstej elastycznej konsystencji, z reguły bezbolesnej. Wraz z rozwojem cysty rozciąga się torebka wątroby, co powoduje tępy ból bolący, czasem napadowy. Pęcherzyki Echinococcal o dość dużych rozmiarach są napięte. Płyn wewnątrzsercowy znajduje się pod ciśnieniem 300 mm. słupa wody, więc prawie nigdy nie jest w stanie wykryć symptomu fluktuacji.

Ryc. 6. Echinokokoza wątroby na CT. W cystach wyraźnie widoczne pęcherzyki dziecka.

Powikłania błonicy

Na pewnym etapie rozwoju choroby dochodzi do powikłań bąblowicy wątroby:

  • Kompresja elementów strukturalnych w bramie wątroby.
  • Zwapnienie torbieli.
  • Aseptyczna martwica cysty.
  • Ropienie pęcherza echinokokowego
  • Rozerwanie ściany torbieli i przełamanie jej zawartości w świetle narządów wewnętrznych.

Kompresja żyły głównej dolnej dolnej

Kiedy elementy strukturalne są skompresowane, rozwija się żółtaczka mechaniczna i nadciśnienie wrotne w obszarze portalu wątroby. Wodobrzusze, powiększona śledziona i krwawienie z rozszerzonych żył przełyku są głównymi objawami nadciśnienia wrotnego. Na ścianie jamy brzusznej pojawiają się kontury rozszerzonych żył ("korona meduzy"). Pełne pokrywanie się żyły głównej dolnej prowadzi do rozwoju niewydolności sercowo-naczyniowej. Krew cierpi na serce, płuca, nerki i mózg.

Tłumienie dróg żółciowych

Ucisk przewodu żółciowego prowadzi do rozwoju żółtaczki obturacyjnej. U pacjentów rozwija się żółtaczka twardówki i skóry, świąd skóry, kał zmienia się, mocz staje się ciemny, poziom bilirubiny w surowicy wzrasta, urobilina pojawia się w moczu, stercobilin znika w kale.

Ryc. 7. Ultradźwięki wątroby. Zdjęcie pokazuje liczne torbiele ciąż w pęcherzu echinokokowym.

Aseptyczna martwica cysty

Aseptyczna martwica rozwija się wraz z zapadnięciem się córek. Obraz kliniczny jest często słabym objawem. Uważa się, że po aseptycznej martwicy rozwija się zwapnienie ściany pęcherza echinokokowego. Przy palpacji takiej torbieli odnotowuje się jej gęstość kamienistą. Wewnątrz torbieli jest wypełniona detrytus. Ta formacja ma mechaniczny wpływ na otaczającą tkankę. Pacjent skarży się na ociężałość i uczucie ucisku w prawym podżebrzu, rozwijają się zaburzenia dyspeptyczne.

Ropienie torbieli echinokokowej

Ta komplikacja występuje w 15 - 35% przypadków. Poprzedniej pęknięcie ropiejące w ścianie pęcherza moczowego, przez które swobodnie dostają się bakterie z dróg żółciowych. Torbujące torbiele często mylone są z ropniami. Choroba występuje z silnym bólem i objawami zatrucia ropnego. Słabość, złe samopoczucie, dreszcze, gorączka, ból w prawym podżebrzu, nierównomierne powiększenie wątroby są głównymi objawami bąblowicy wątroby z ropieniem torbieli.

Ryc. 8. Zewnętrzne chitynowe błony torbieli echinokokowych.

Rozerwanie ściany torbieli i przełamanie jej zawartości w świetle narządów wewnętrznych

Ściana torbieli echinokokowej o dużym rozmiarze jest pęknięta w wyniku niewielkiego urazu. Zawartość pęcherza wlewa się do światła narządów wewnętrznych: jamy brzusznej lub jamy opłucnej, dróg żółciowych, światła przewodu pokarmowego, oskrzeli lub tkanki miękkiej.

Przełomowy pęcherz hydratyczny do jamy brzusznej

Przełom pęcherza podniebiennego do jamy brzusznej jest najpoważniejszym powikłaniem. Zerwaniu ściany torbieli towarzyszy wstrząs anafilaktyczny, krwawienie, zapalenie otrzewnej i rozprzestrzenianie się tego procesu. W niektórych przypadkach komplikacja jest spokojna, z nie jasnymi objawami. U niektórych pacjentów zerwaniu torbieli towarzyszy burzliwy obraz kliniczny z rozwojem szoku alergicznego i postępującym rozwojem zapalenia otrzewnej lub zapalenia opłucnej. Perforacji torbieli echinokokowej towarzyszy silny ból w prawym podżebrzu, rozprzestrzeniający się w jamie brzusznej.

Przełomowy pęcherz moczowy w przewodzie żółciowym

Przebicie pęcherza echinokokowego w drogach żółciowych odnotowuje się w 5 - 10% bąblowicy wątroby. Spośród nich więcej niż połowa przypadków występuje w przełomie torbieli do przewodu żółciowego wspólnego. Skrawki błony pęcherza zatkają drogi żółciowe, a infekcja jest przyczyną rozwoju ropnego zapalenia dróg żółciowych, prowadzącego do śmierci pacjenta.

Nagły atak, ostre bóle w prawym podżebrzu promieniującym do prawego łopatki i barku, wysoka temperatura ciała, dreszcze, wymioty, żółtaczka skóry i twardówki, ciemne zabarwienie moczu są głównymi oznakami torbieli echinokokowej we wspólnym przewodzie żółciowym. Pomaga zdiagnozować USG i TK. Podczas operacji można wydobywać fragmenty powłoki pęcherza echinokokowego i pęcherzyki córki ze wspólnego przewodu żółciowego.

Przełom hydratycznego pęcherza do jamy opłucnej

Przełomowi torbieli echinokokowej w jamie opłucnej towarzyszy duszność, ból w klatce piersiowej i suchy kaszel. Rozwój wstrząsu anafilaktycznego u pacjentów uczulonych prowadzi do śmierci pacjenta. U niektórych pacjentów rozwija się pokrzywka, swędzenie skóry, duszność i pojawia się tachykardia.

Przetoka gilotynowa

Ta komplikacja jest rzadkością. Okres przed perforacją przebiega pod postacią zapalenia płuc lub grypy. Moment przebicia torbieli echinokokowej w oskrzelu charakteryzuje się pojawieniem wymiotów i uwolnieniem dużej ilości przezroczystego płynu lub żółci ze skrawkami błon pęcherza moczowego i pęcherzyków echinokoków. Rozwinięta asfiksja może prowadzić do śmierci pacjenta.

Ryc. 9. Makrodrug z bąblowicy wątroby. Na zdjęciu jest ogromny pęcherzyk echinokokowy, wewnątrz którego znajduje się dużo pęcherzyków córki. Chitynowa skorupa zewnętrzna jest wyraźnie widoczna.

Rozpoznanie bąblowicy wątroby

  • Pomoże to podejrzewać historię choroby pacjenta (informacje o życiu w obszarach endemicznych dla bąblowicy). Grupa ryzyka dla bąblowicy obejmuje pasterzy, pasterzy i dojarki, w tym członków ich rodzin, osoby mające kontakt z psami, pozwalające im polizać swoje twarze i dotykać (wąchać) produkty.
  • Eozynofilia (20% lub więcej) wskazuje na uczulenie organizmu.
  • W 80 - 85% przypadków u pacjentów z bąblowokacją obserwuje się dodatnią reakcję Katsoniego.
  • Bardziej pouczająca i dokładna w bąblowicy wątroby jest reakcja aglutynacji z lateksem i pośrednia reakcja aglutynacji.
  • Na bąblowicę wątroby wskazuje wysoki stan kopuły przepony lub występu w kształcie kopuły, jak ustalono w badaniu rentgenowskim, a także kalcynaty w obszarze pęcherza.
  • Torbiel będzie wskazywana przez radioizotopowe dane hepatoskanów. W miejscu rzutu pęcherza echinokokowego występuje defekt w gromadzeniu się izotopu.
  • USG i CT są najbardziej wiarygodnymi metodami badawczymi.
  • Angiografia i laparoskopia są najczęstszymi spośród inwazyjnych metod badawczych.
do treści ↑

Macrodrug "Liver Echinococcosis"

Ryc. 10. Bąblowica wątroby. Macrodrug Pasożyt zajmuje większość wątroby. Torbiel jest oddzielona od zdrowych tkanek otaczających przez gęstą gęstą kapsułkę tkanki łącznej. Wewnątrz znajduje się wiele dziecięcych baniek.

Ryc. 11. Bąblowica wątroby. Macrodrug Wątroba jest nierównomiernie powiększona. Torbiel Echinococcal zajmuje prawie cały swój udział i reprezentuje formowanie się zaokrąglonego kształtu ściśle elastycznej konsystencji. Ściana torbieli jest napięta, dlatego nie można określić objawów fluktuacji.

Ultrasonografia i tomografia komputerowa bąblowicy wątroby

Ryc. 12. Echinokokoza wątroby. Ultradźwięki. Edukacja w wątrobie nie odzwierciedla ultrasonografii (edukacja bezechowa). Obręcz jest hipoechogeniczna. Ściany formacji jasnego podwójnego.

Ryc. 13. Bąblowica wątroby. CT Po lewej stronie znajduje się ogromne wgłębienie z grubą, zwapniałą kapsułką. Po prawej stronie formacja z gęstą ścianą i licznymi strukturami komórkowymi (wielokomorowa jama hydatidowa) zajmuje prawie cały płat wątroby.

Mikroprzetwarzanie błony śluzowej wątroby

Ryc. 14. Mikrodrolka bąblowicy wątroby. Zdjęcie przedstawia elementy torebki tkanki łącznej, stwardnienia wielojądrzastego i eozynofilii, ograniczając ostrość echinokoków.

Ryc. 15. Czarne strzałki wskazują elementy echinokoków. Na zdjęciu po prawej stronie jeden z elementów jest częściowo martwiący.

Leczenie bąblowicy wątroby

Samoleczenie się bąblowicy wątroby nigdy nie występuje. Rzadko odnotowuje się śmierć pasożyta, a następnie zwapnienie jego ścian. Nie wpływa na leki na torbiel echinokokową. Najlepszym sposobem leczenia jest usunięcie pęcherza moczowego.

Obecnie istnieje wiele metod chirurgicznego leczenia torbieli echinokokowych, zapewniających powodzenie interwencji. Chirurgia bąblowicy wątroby polega na usunięciu torbieli wraz z jej zawartością i zapobieganiu rozprzestrzenianiu się narządów wewnętrznych. Leczenie bąblowicy wątroby jest złożone. Obejmuje:

  • Leczenie chirurgiczne (usunięcie torbieli, otwarcie torbieli z późniejszym usunięciem zawartości lub usunięcie zajętego narządu).
  • Leczenie farmakologiczne.

Ryc. 16. W zdjęciach bąbelków echinokokowych wyodrębnionych podczas operacji chirurgicznych.

Operacja bąblowicy

Objętość interwencji chirurgicznej w bąblowicy wątroby zależy od wielkości, lokalizacji i liczby cyst, a także obecności powikłań.

Radykalne usunięcie torbieli (echinokokekektomia)

Radykalne usunięcie obejmuje całkowite usunięcie pęcherza echinokokowego za pomocą membran bez otwierania jamy. Ta metoda leczenia jest rzadko stosowana, głównie w przypadku pojedynczych małych torbieli z marginalną lokalizacją.

Przebicie i wycięcie torbieli

Nakłucie mające na celu zasysanie zawartości pęcherza echinokokowego wraz z jego późniejszym usunięciem jest częściej stosowane. Technika ta pozwala uniknąć pęknięcia torbieli podczas izolacji i rozprzestrzeniania się pasożyta. Nakłucie, po którym następuje otwarcie torbieli, służy do zlokalizowania dużych cyst w głębokich obszarach wątroby. Przy otworze torbieli często nie usuwa się włóknistej kapsułki. Ubytek traktuje się roztworami dezynfekującymi: 2% roztwór formaliny, 96% alkohol etylowy, 5% roztwór jodu itp., A następnie zszywa się je od wewnątrz oddzielnymi szwami (kapłonem). W niektórych przypadkach stosuje się krioterapię lub napromienianie laserem. W przypadku ropienia treści torbieli, należy opróżnić pozostałą jamę.

Przebicie torbieli

Nakłucie pęcherza echinokokowego z późniejszym wprowadzeniem do jego jamy stwardniałej stosuje się w przypadku pojedynczych torbieli, braku torbieli córeczki wewnątrz i minimalnego dostępu. Manipulacje należy wykonywać z wielką ostrożnością, aby uniknąć przedostania się pasożyta do jamy brzusznej.

Resekcja wątroby

Usunięcie wątroby (resekcja) jest najbardziej radykalną operacją, zapewniającą całkowite wyleczenie dla pacjenta. Operacja jest dość skomplikowana, aw niektórych przypadkach nie jest dostępna dla szerokiej gamy chirurgów. Służy do regionalnego rozmieszczenia cyst, wielu bąblowców i gigantycznych cyst.

Interwencja chirurgiczna w przypadku przełomów torbieli

Kiedy cysta przerywa, wykonuje się pilną operację - półotwartą lub zamkniętą echinokokktektomię.

  • Kiedy torbiel włamuje się do jamy brzusznej lub jamy opłucnowej, wnęki są otwierane, wykonywana jest gruntowna toaleta (mycie antyseptyczne), piasek echinokokowy i torbiele córki są usuwane, a następnie drenaż.
  • Gdy torbiel włamie się do dróg żółciowych, wykonuje się choledokhotomię lub echinokokektomię. Usunięto powłokę pęcherza i torbieli z dróg żółciowych. Wspólny przewód żółciowy jest odwadniany.

Operacja przetok żółciowych i oskrzelowych

  • Powstanie przetoki żółciowej jest niebezpiecznym powikłaniem. Często są one skomplikowane z powodu ropnego zapalenia dróg żółciowych, żółciowego zapalenia otrzewnej i krwawienia. Zaszyto dużą przetokę żółciową.
  • Gdy gall-oskrzelowe umiejscowienie przetoki jest podzielone, a otwór w oskrzelu jest zszyty.

Chirurgiczne leczenie ropienia cyst

Podczas ropienia pęcherz jelitowy jest otwierany, opróżniany i osuszany (otwarta echinokokotomia).

Ryc. 17. Otwarta echinokokotomia. Widoczny jest gruby płaszcz zewnętrzny i wiele torbieli córek.

Leczenie lekami w przypadku bąblowicy wątroby

Leczenie przeciwpasożytnicze przeprowadza się:

  • z niemożnością interwencji chirurgicznej;
  • w okresie pooperacyjnym, aby zapobiec zakażeniu;
  • u osób z endemicznymi ogniskami z obecnością przeciwciał przeciwko echinokokom we krwi, ale przy braku cyst, o czym świadczą instrumentalne metody badania.

Lekiem z wyboru w leczeniu bąblowicy wątroby jest Albendazol. Leki przeciwpasożytnicze stosuje się w dawce 15 mg na 1 kg masy ciała na dobę przez 28 dni, po czym następuje 2-tygodniowa przerwa. Suma zalecana do przechowywania do 20 takich kursów. Alternatywnym lekiem jest mebendazol, który stosuje się w kursach przez okres 15-24 miesięcy. z obliczeń 40 - 50 mg na 1 kg wagi.

Aby zapobiec zanieczyszczeniu, zaleca się przyjmowanie leków przeciwpasożytniczych przez 6 dni przed operacją i przez 3 miesiące po operacji.

W celach profilaktycznych u osób z obecnością przeciwciał przeciwko echinokokom we krwi, Albendazol stosuje się w maksymalnie 3 cyklach.

Ryc. 18. Skorupa pęcherzyków echinokokowych.

Zapobieganie bąblowości wątroby

Zapobieganie bąblowicy wątroby obejmuje kompleks środków weterynaryjnych i medycznych mających na celu zidentyfikowanie i wyeliminowanie źródła infekcji:

  • Księgowość i rejestracja pracujących psów, zmniejszenie ich liczby, niszczenie bezpańskich zwierząt.
  • Przeprowadzanie odrobaczania zapobiegawczego psów.
  • Zgodność z przepisami dotyczącymi uboju. Prawidłowe zniszczenie narządów dotkniętych echinokokiem. Blokowanie dostępu psów do rzeźni i pochówek chorych zwierząt.
  • Monitorowanie grupy ryzyka dla bąblowicy: pasterzy, pasterzy, dojarek, myśliwych, w tym członków ich rodzin, osób mających kontakt z psami ze względu na charakter ich działalności.
  • Prace sanitarno-edukacyjne wśród ludności.
  • Higiena osobista.

Ryc. 19. Głównym źródłem echinokoków u ludzi są zarażone psy.


Więcej Artykułów O Wątrobę

Cyst

Leczenie powiększonej wątroby

Wątroba jest największym gruczołem ludzkiego ciała i osiąga masę 1,2-1,5 kg. Pełni wiele różnorodnych funkcji, począwszy od produkcji żółci, neutralizacji różnych substancji toksycznych i kończąc na syntezie białek ciała (na przykład albuminy).
Cyst

Bezpieczne czyszczenie pęcherzyka żółciowego

Woreczek żółciowy jest tymczasowym magazynowaniem żółci wytwarzanej w wątrobie. Podczas jedzenia kurczy się, wciskając do dwunastnicy ilość ciemnozielonego płynu roztwarzającego niezbędnego do trawienia pokarmu.