Powikłania po zaszczepieniu zapalenia wątroby u dzieci

Journal → Komplikacje po szczepieniach u dzieci

Każde szczepienie może spowodować własną wersję komplikacji. Istnieją jednak powikłania wspólne dla wszystkich szczepionek, które mogą rozwijać się u dzieci.

Obejmują one następujące stany: wstrząs anafilaktyczny, który rozwija się w ciągu dnia po podaniu szczepionki; reakcje alergiczne obejmujące całe ciało - obrzęk naczynioruchowy, zespół Stephena-Johnsona, zespół Layela itp.; choroba posurowicza; zapalenie mózgu; encefalopatia; zapalenie opon mózgowych; zapalenie nerwów; zapalenie wielonerwowe - zespół Guillain-Barre; drgawki rozwijające się na tle niskiej temperatury ciała - poniżej 38,5 ° C, ustalone na rok po szczepieniu; paraliż; naruszenie wrażliwości; polio związane z szczepionką; zapalenie mięśnia sercowego; zakrzepowa plamica małopłytkowa; niedokrwistość niedobarwliwa; kolagenoza; zmniejszenie liczby leukocytów we krwi; ropień lub wrzód w miejscu wstrzyknięcia; zapalenie węzłów chłonnych - zapalenie przewodów limfatycznych; osteitis - zapalenie kości; blizna keloidowa; płacz dziecka przez co najmniej 3 kolejne godziny; nagła śmierć Te komplikacje mogą rozwijać się po różnych szczepieniach.

Wszystkie powikłania ze szczepionki DTP można podzielić na lokalne i systemowe.

powikłania DTP i ADS-m oraz czas ich rozwoju po szczepieniu:

Znaczny wzrost i zagęszczenie w miejscu wstrzyknięcia

Lokalny 24 - 48 godzin

Obrzęk w miejscu wstrzyknięcia ma ponad 8 cm średnicy

Lokalny 24 - 48 godzin

Lokalny 24 - 48 godzin

Lokalny 24 - 48 godzin

Zatoczka ciągła przez 3 godziny lub dłużej

System Do dwóch dni

Wzrost temperatury ciała powyżej 39,0 ° C

System do 72 godzin

Drgawki gorączkowe (w temperaturze 38,0 ° C i wyższej)

System 24 - 72 godziny

Afebrile drgawki (w normalnej temperaturze)

Systemowy 1 rok po szczepieniu

System do 24 godzin

System do 7 dni

System do 48 godzin

System do 48 godzin

System do 72 godzin

Ciężkie reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka itp.)

System do 72 godzin

Zmniejszony nacisk, napięcie mięśni

System do 72 godzin

System do 72 godzin

Zapalenie opon mózgowych lub zapalenie mózgu

System do 1 miesiąca

System do 1 miesiąca

System do 1 miesiąca

Zmniejszenie liczby płytek krwi

System do 1 miesiąca


Wirusowe powikłania poszczepienne

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B może powodować następujące komplikacje, które rozwijają się w określonym przedziale czasowym:

Wzrost temperatury ciała - do 3 dni.

Ciężka reakcja w miejscu wstrzyknięcia (ból, obrzęk większy niż 5 cm, zaczerwienienie powyżej 8 cm, zagęszczanie ponad 2 cm) - do 2 dni.

Bóle głowy, drażliwość, zły sen - do 3 dni.

Zaburzenia trawienia - do 5 dni.

Katar - do 3 dni.

Ból mięśni i stawów - do 3 dni.

Wstrząs anafilaktyczny - do 1 dnia.

Alergie (obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka itp.) - do 3 dni.

Zmniejszenie ciśnienia, napięcia mięśniowego, utrata przytomności - do 3 dni.

Artretyzm - od 5 dni do 1 miesiąca.

Drgawki na tle normalnej lub podwyższonej temperatury - do 3 dni.

Zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, zaburzenia czułości - do 15 dni.

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - do 1 miesiąca.

Powikłania po szczepieniu przeciwpłytkowym

Ból głowy, drażliwość, zaburzenia snu

Gorączka

Zaburzenia trawienia i zaburzenia łaknienia

Silna reakcja w miejscu szczepienia - ból, obrzęk, zaczerwienienie i zgrubienie dużych rozmiarów

Wirus poliomyelitis związany z chorobą Huntingtona 3 - 40 dni

Reakcje alergiczne (obrzęk Quincka, pokrzywka, zespół Stevensa-Johnsona lub Lyela)

Porażenie wiotkie 3 - 40 dni

Powikłania po szczepieniu BCG


uogólniona infekcja BCG - w ciągu 2-18 miesięcy;

zapalenie szpiku - w ciągu 2-18 miesięcy;

osteitis - po 3-18 miesiącach;

zapalenie przewodów limfatycznych w ciągu 2-6 miesięcy.


Powikłania ze szczepionki przeciwko ospie wietrznej, odrze, różyczce, połączeniu szczepionki KPK i szczepionki Priorix Priorix są jednym z wariantów szczepionki przeciw odrze, śwince i różyczce. Szczepienia przeciwko tym infekcjom powodują prawie takie same reakcje i powikłania. Wzrost temperatury można więc zaobserwować dopiero po 4-15 dniach po szczepieniu, a silną reakcję miejscową obserwuje się w pierwszych dwóch dniach, i wyraża się w tworzeniu silnego obrzęku o więcej niż 5 cm, zaczerwienienie powyżej 8 cm i zagęszczenie - ponad 2 cm.

Ponadto szczepionki przeciwko ospie wietrznej, odrze, różyczce i połączeniu KPC mogą powodować następujące komplikacje w odpowiednim przedziale czasowym:

powiększenie węzłów chłonnych - od 4 do 30 dni;

bóle głowy, drażliwość i zaburzenia snu - przez 4-15 dni;

nie alergiczna wysypka po 4-15 dniach;

niestrawność - po 4 - 15 dniach;

katar - od 4 do 15 dni;

bóle stawów i mięśni - od 4 do 15 dni;

wstrząs anafilaktyczny - pierwszy dzień po wstrzyknięciu; reakcje alergiczne (np. obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyela) - do 3 dni;

zmniejszone ciśnienie i napięcie mięśni, utrata przytomności - do 3 dni; zapalenie stawów - od 4 do 30 dni;

drgawki na tle temperatury - od 4 do 15 dni;

zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, upośledzenie wrażliwości - od 4 do 42 dni;

zapalenie poliradikuloneuritis - do 1 miesiąca;

świnka, zapalenie jąder u chłopców (zapalenie jąder) - od 4 do 42 dni;

zmniejszenie liczby płytek krwi od 4 do 15 dni.

Jakie mogą być konsekwencje szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (B)

Wirusowe zapalenie wątroby jest chorobą zakaźną wywoływaną przez wirusy hepatotropowe, które zakażają komórki wątroby. Zakażenie prowadzi do zmian strukturalnych, które mogą powodować marskość, zwłóknienie lub nowotwory złośliwe. W zależności od rodzaju wirusa zakażenie może wystąpić drogą kałowo-doustną (przez złą wodę pitną, skażony pokarm), krwią lub kontaktem seksualnym.

Istnieje pięć głównych typów patogenów: A, B, C, D i E. W celu zapobiegania tej chorobie stosuje się specjalne szczepionki zawierające białko immunogenne. Obecnie istnieją szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B, które są stosowane w praktyce klinicznej.

Skutki szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby nie pojawiają się w większości przypadków.

Co to jest szczepionka

Szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby są sterylną zawiesiną, która obejmuje wirus zapalenia wątroby, hodowana w specjalnym pożywce, a następnie zabijana za pomocą formaldehydu (trucizna działająca na komórki).

Takie wirusy są hodowane w specjalnych laboratoriach. Przyczyniają się do powstania odpornej odporności na tę chorobę. W tym samym czasie szczepionki nie powodują choroby u ludzi. Ponownie podaje się lek w celu wzmocnienia odpowiedzi immunologicznej.

W niektórych krajach procedura szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A lub B nie jest objęta harmonogramem szczepień i można z niego zrezygnować. Ale lekarze nadal zalecają szczepienia, ponieważ liczba zarażonych osób wzrosła ostatnio dramatycznie.

Ryzyko zarażenia wzrasta w następujących przypadkach:

  • Jeden członek rodziny jest zarażony chorobą.
  • Odpoczynek jest planowany w gorących krajach, gdzie choroba szybko się rozprzestrzenia.
  • W krwioobiegu matki wykryto wirusa, a infekcja nastąpiła w czasie ciąży.
  • Rodzice noworodków zażywają narkotyki.
  • W wiosce, w której mieszka rodzina, wybuchła epidemia.

Jak szczepić

Nie ma osobnego harmonogramu szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A. Lekarze zalecają szczepienie dziecka przeciwko tej chorobie w ciągu roku, a ponowne szczepienie wykonuje się w ciągu 6-18 miesięcy, zgodnie z instrukcjami dla preparatu.

Program szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B:

  • Standardowy program przewiduje wprowadzenie szczepionki w 1, 3, 6 miesięcy.
  • Jeśli matka jest zarażona wirusowym zapaleniem wątroby typu B, pierwotne szczepienie wykonuje się natychmiast po urodzeniu dziecka, następnie szczepionkę podaje się w ciągu miesiąca, pół roku i roku.
  • Jeśli to konieczne, chirurgia, aby szybko rozwinąć odporność, lek podaje się natychmiast po urodzeniu, a następnie w dniach 7 i 21 życia. Ponowne szczepienie wykonuje się, gdy dziecko ma rok.

Pomiędzy pierwszym i drugim szczepieniem można zwiększyć odstęp o 4 miesiące. Gdy szczepionka jest podawana po raz trzeci, okres ten wynosi od 4 do 18 miesięcy. Jeśli ją zwiększysz, odporność nie zostanie wyprodukowana.

Szczepionka jest wstrzykiwana do mięśnia na zewnątrz uda. Jednocześnie całkowicie wnika do krwiobiegu, umożliwiając organizmowi zapewnienie pełnej ochrony immunologicznej. Dzieci w wieku powyżej 3 lat i dorośli otrzymują zastrzyk w ramię.

Nie zaleca się wstrzykiwania szczepionki w pośladek, ponieważ w tym przypadku lek jest dostarczany do warstwy tłuszczowej, co pogarsza jego wchłanianie i zwiększa ryzyko wystąpienia reakcji negatywnych.

Podskórne podawanie leku zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w postaci zaczerwienienia i zagęszczenia w miejscu wstrzyknięcia.

Tolerancja szczepionki

Odpowiedź na szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby może być różna. Często jest to wariant normy, ale czasami wymaga specjalnej interwencji medycznej. W większości przypadków szczepionka jest dobrze tolerowana i nie powoduje żadnych skutków ubocznych.

Reakcja na szczepienie u dorosłych

Dorośli łatwiej tolerują szczepienia niż dzieci. W bardzo rzadkich przypadkach:

  • Pieczęć w miejscu wstrzyknięcia.
  • Słabość i dyskomfort.
  • Ból brzucha.
  • Ból stawów.
  • Nudności i upośledzony stolec.
  • Pokrzywka
  • Swędzenie.
  • Obrzęk węzłów chłonnych.
  • Stan przed nieświadomym.
  • Zwiększona temperatura ciała.

Jak uniknąć negatywnej reakcji na szczepienie

Aby środki szczepień mogły przejść bez konsekwencji, musisz przestrzegać następujących zasad:

  • Aby uniknąć reakcji alergicznych, niektórzy lekarze zalecają dziecku podawanie leków antyhistaminowych na trzy dni przed szczepieniem.
  • Przed wizytą w szpitalu musisz wyjaśnić dziecku, jakie szczepienia i jakie są potrzeby. Powiedz o krótkotrwałym bólu.
  • Zbierz wszystkie informacje na temat szczepionki, która wejdzie, wyjaśnij przeciwwskazania i zadaj wszystkie pytania lekarzowi.
  • Przed szczepieniem lekarz musi przeprowadzić kontrolę. W przypadku objawów przeziębienia, lek nie jest zalecany, ponieważ zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
  • Rodzice powinni trzymać się w swoich rękach, nie martwiąc się iw żadnym przypadku nie krzyczeć na dziecko, ponieważ reaguje on czule na ich stan.
  • Podczas szczepienia należy utrzymywać kontakt wzrokowy z dziećmi. Musisz porozmawiać z nimi cichym, spokojnym głosem.
  • Po szczepieniu rodzice powinni spędzić trochę czasu z dzieckiem pod nadzorem lekarza. Pomimo tego, że reakcje anafilaktyczne występują rzadko, gdy się pojawiają, dziecko będzie potrzebowało pomocy lekarza.

Co zrobić, jeśli reakcja jest negatywna

W przypadku, gdy temperatura wzrosła do ponad 38,5 stopnia, dziecko czuje się źle i jest niegrzeczne, należy podać mu lek przeciwgorączkowy oparty na paracetamolu lub ibuprofenie.

Używają również mechanicznych metod chłodzenia, przetrzyj dziecko ręcznikiem zwilżonym ciepłą wodą (bez dodatku alkoholu lub octu). Jeśli temperatura utrzymuje się na wysokim poziomie w czwartym dniu po szczepieniu, należy skonsultować się z lekarzem.

Jeśli w obecności gorączki dziecko ma konwulsje lub zaczął tracić przytomność, należy natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską.

Kiedy w miejscu wstrzyknięcia pojawia się obrzęk (do 5 cm) lub bolesne stwardnienie (do 2 cm), nie ma potrzeby stosowania maści terapeutycznych lub płynów. Nie zaleca się zamoczenia dotkniętego obszaru, ponieważ może to wzmocnić reakcję. Jeśli rozmiar pieczęci przekracza normę lub sam nie zniknie w ciągu tygodnia, należy skonsultować się z lekarzem. Może to wskazywać, że lek został wstrzyknięty nieprawidłowo lub zgłoszono infekcję. Możesz potrzebować operacji.

Jeśli wystąpi świąd, katar lub pokrzywka, które wskazują na reakcję alergiczną, dziecko należy podać lek przeciwhistaminowy (Fenistil, Suprastin, Diazolin). Należy go przyjmować zgodnie z instrukcjami i zaleceniami pediatry.

Jeśli efekty uboczne układu trawiennego pojawiają się przez długi czas i powodują dyskomfort u dziecka, można użyć sorbentów (Smektu, węgiel aktywny, Enterosgel). W przypadku, gdy objawy nie znikają, ale zwiększają się, należy skonsultować się z lekarzem.

Jeśli w wyniku szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A lub B wystąpią działania niepożądane ze strony układu nerwowego (osłabienie napięcia mięśniowego, drgawki), należy skonsultować się z neurologiem i epileptologiem w celu uzyskania porady.

Konsekwencje

Mechanizm działania szczepionki jest wystarczająco zbadany, ale w rzadkich przypadkach powikłania po szczepieniu przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby mają następującą postać:

  • Rozwój ciężkich powikłań - obrzęk naczynioruchowy (ostra reakcja alergiczna spowodowana wielokrotnym kontaktem z alergenem).
  • Zapalenie mięśnia sercowego (zapalenie mięśnia sercowego).
  • Artretyzm (zapalenie stawów).
  • Kłębuszkowe zapalenie nerek (choroba nerek, która charakteryzuje się zapaleniem kłębuszków nerkowych).
  • Bóle mięśni (ból mięśni wywołany zwiększonym napięciem).
  • Neuropatia (zapalenie nerwów).
  • Zaostrzenie chorób przewlekłych.

W jakich przypadkach mogą wystąpić komplikacje.

Na pojawienie się powikłań wpływają różne czynniki:

  • Stan układu odpornościowego. Jeśli dana osoba ma wrodzone lub przewlekłe choroby, które są okresowo zaostrzane, zwiększa się ryzyko powikłań.
  • Naruszenie warunków przechowywania i transportu szczepionek. Leki powinny być przechowywane w specjalnej lodówce w temperaturze od + 2 do + 8 stopni. Transport szczepionek w specjalnych pojemnikach. Gdy przegrzewają się lub zamrażają leki, tracą swoje właściwości, co może wywołać rozwój wszelkiego rodzaju komplikacji.
  • Nieprzestrzeganie zasad i technik wprowadzania szczepionek. W tym przypadku wzrasta ryzyko reakcji miejscowej.

Przeciwwskazania

Nie zaleca się szczepienia w następujących przypadkach:

  • Obecność nadwrażliwości na składniki szczepionki.
  • Choroby autoimmunologiczne.
  • Astma oskrzelowa.
  • Wodogłowie.
  • Padaczka.
  • Porażenie mózgowe.
  • Choroby onkologiczne.
  • Ciężkie choroby serca i naczyń krwionośnych.
  • Jeśli w momencie szczepienia ma ostrą chorobę zakaźną.
  • Podczas zaostrzenia chorób przewlekłych.
  • Jeśli dziecko rodzi się przedwcześnie, a jego waga jest mniejsza niż 2 kilogramy.
  • W przypadku, gdy reakcja na pierwszą szczepionkę była zbyt silna.

Nie bój się szczepień, ponieważ pomaga chronić się przed śmiertelnymi chorobami.

Jakie jest prawdopodobieństwo śmierci z powodu tej choroby?

W przypadku wirusa A zgony występują bardzo rzadko i występują tylko podczas szybkiego rozwoju procesu. W tym przypadku u pacjenta dochodzi do ostrego zapalenia komórek wątroby, a następnie martwicy i rozwoju niewydolności wątroby.

U dzieci poniżej pierwszego roku życia infekcja jest bardzo trudna. Chorobie towarzyszą powikłania i powoduje ona negatywne konsekwencje.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest bardziej niebezpieczne, ponieważ może powodować marskość lub raka. Prawie 90% dzieci zakażonych tą infekcją, choroba staje się przewlekła. Ponadto często daje powikłania w postaci zapalenia mięśnia sercowego, kłębuszkowego zapalenia nerek lub bólu stawów. Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B i jej niepożądane reakcje nie są tak niebezpieczne jak sama choroba.

Reakcja szczepionki zapalenia wątroby

Były czasy, kiedy wirusowe zapalenie wątroby okazało się tak potężną katastrofą jak dżuma, cholera i ospa. Dzisiaj szczepienie niezawodnie chroni przed poważnymi uszkodzeniami wątroby. Szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest obowiązkowe w naszym kraju dla noworodków. Jednak wielu rodziców martwi się powikłaniami, reakcjami na szczepionkę. Czy ona jest niebezpieczna?

Normalna reakcja na szczepionkę przeciw zapaleniu wątroby

Nie ma całkowicie bezpiecznych leków. W przypadku każdej szczepionki organizm reaguje indywidualną odpowiedzią. To normalne. Szczególnie często mogą wystąpić miejscowe reakcje: zaczerwienienie, świąd, napięcie mięśni w miejscu inokulacji, nieznaczny ból przy dotyku. Objawy te pojawiają się po wprowadzeniu szczepionek żywych i nieożywionych u około 10 na 100 dzieci. Jednak po kilku dniach nie pozostały po nich żadne ślady.

Rozpatrywane są również normalne reakcje poszczepienne:

  • niewielki wzrost temperatury;
  • zwiększone pocenie;
  • łagodny ból głowy;
  • chwilowa utrata apetytu;
  • niespokojny sen;
  • biegunka;
  • uczucie słabości;
  • przejściowy stan niedyspozycji.

Ogólnie rzecz biorąc, zdecydowana większość noworodków, niemowląt i dorosłych jest łatwo tolerowana przez szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Około miesiąc później powstaje odporność, zaczyna się działanie ochronne leku. Bardzo często szczepienie przebiega całkowicie bez żadnych objawów. Jednakże, jeśli występują nudności, wymioty, gorączka, drgawki, powinieneś wiedzieć: te ostre objawy nie mają związku ze szczepieniem. Czasami szczepienie pokrywa się z początkiem jakiejkolwiek choroby i trzeba szukać prawdziwej diagnozy.

Zagęszczanie i zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia

Taka reakcja na szczepienie przeciwko zapaleniu wątroby może wystąpić z powodu wysokiej wrażliwości organizmu na wodorotlenek glinu, który jest częścią wielu szczepionek. Należy przyjąć za normę, jeśli obrzęk, zagęszczanie wstrzykniętych mięśni nie jest większe niż 7-8 cm, nie ma potrzeby wykonywania kompresów, leczenie tego miejsca maściami. Szczepionka stopniowo przechodzi do krwi, a grudka wkrótce sama się rozwiąże.

Temperatura

Ten efekt uboczny obserwuje się tylko u jednej z 15 zaszczepionych osób. Podobna reakcja na szczepionkę przeciw zapaleniu wątroby często występuje u noworodków i niemowląt, ponieważ u małych dzieci mechanizm termoregulacji jest nadal bardzo niedoskonały. Prawidłowe reakcje na szczepionki mogą być:

  • słaby - gdy temperatura wzrośnie do 37,5 stopnia;
  • umiarkowany stopień - jeżeli termometr nie przekracza 38,5 stopnia, a oznaki zatrucia są umiarkowanie wyrażone;
  • silny - z ciepłem ciała powyżej 38,5 stopnia, znaczące objawy zatrucia.

Z reguły temperatura wzrasta po 6-7 godzinach od wstrzyknięcia - jest to oznaka aktywnej reakcji układu odpornościowego na obce składniki wirusowe szczepionki. Często wzrost temperatury jest dodatkowo wzmacniany pod wpływem czynników zewnętrznych: dusznego lub odwrotnie, zimnego powietrza, stresującego stanu. Powraca do normy w ciągu 2-3 dni. Zastosuj leki przeciwgorączkowe powinny być tylko w temperaturach powyżej 38,5 stopni.

Konsekwencje szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u dorosłych

Dla tej kategorii szczepionek, a także dla dzieci, reakcje miejscowe występują w pierwszych dniach po immunizacji są typowe. Najcięższe skutki uboczne szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u dorosłych:

Wirusowe komplikacje zapalenia wątroby

Były czasy, kiedy wirusowe zapalenie wątroby okazało się tak potężną katastrofą jak dżuma, cholera i ospa. Dzisiaj szczepienie niezawodnie chroni przed poważnymi uszkodzeniami wątroby. Szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest obowiązkowe w naszym kraju dla noworodków. Jednak wielu rodziców martwi się powikłaniami, reakcjami na szczepionkę. Czy ona jest niebezpieczna?

Normalna reakcja na szczepionkę przeciw zapaleniu wątroby

Nie ma całkowicie bezpiecznych leków. W przypadku każdej szczepionki organizm reaguje indywidualną odpowiedzią. To normalne. Szczególnie często mogą wystąpić miejscowe reakcje: zaczerwienienie, świąd, napięcie mięśni w miejscu inokulacji, nieznaczny ból przy dotyku. Objawy te pojawiają się po wprowadzeniu szczepionek żywych i nieożywionych u około 10 na 100 dzieci. Jednak po kilku dniach nie pozostały po nich żadne ślady.

Rozpatrywane są również normalne reakcje poszczepienne:

niewielki wzrost temperatury; zwiększone pocenie; łagodny ból głowy; chwilowa utrata apetytu; niespokojny sen; biegunka; uczucie słabości; przejściowy stan niedyspozycji.

Ogólnie rzecz biorąc, zdecydowana większość noworodków, niemowląt i dorosłych jest łatwo tolerowana przez szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Około miesiąc później powstaje odporność, zaczyna się działanie ochronne leku. Bardzo często szczepienie przebiega całkowicie bez żadnych objawów. Jednakże, jeśli występują nudności, wymioty, gorączka, drgawki, powinieneś wiedzieć: te ostre objawy nie mają związku ze szczepieniem. Czasami szczepienie pokrywa się z początkiem jakiejkolwiek choroby i trzeba szukać prawdziwej diagnozy.

Zagęszczanie i zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia

Taka reakcja na szczepienie przeciwko zapaleniu wątroby może wystąpić z powodu wysokiej wrażliwości organizmu na wodorotlenek glinu, który jest częścią wielu szczepionek. Należy przyjąć za normę, jeśli obrzęk, zagęszczanie wstrzykniętych mięśni nie jest większe niż 7-8 cm, nie ma potrzeby wykonywania kompresów, leczenie tego miejsca maściami. Szczepionka stopniowo przechodzi do krwi, a grudka wkrótce sama się rozwiąże.

Temperatura po szczepieniu przeciw zapaleniu wątroby

Ten efekt uboczny obserwuje się tylko u jednej z 15 zaszczepionych osób. Podobna reakcja na szczepionkę przeciw zapaleniu wątroby często występuje u noworodków i niemowląt, ponieważ u małych dzieci mechanizm termoregulacji jest nadal bardzo niedoskonały. Prawidłowe reakcje na szczepionki mogą być:

słaby - gdy temperatura wzrośnie do 37,5 stopnia; umiarkowany stopień - jeżeli termometr nie przekracza 38,5 stopnia, a oznaki zatrucia są umiarkowanie wyrażone; silny - z ciepłem ciała powyżej 38,5 stopnia, znaczące objawy zatrucia.

Z reguły temperatura wzrasta po 6-7 godzinach od wstrzyknięcia - jest to oznaka aktywnej reakcji układu odpornościowego na obce składniki wirusowe szczepionki. Często wzrost temperatury jest dodatkowo wzmacniany pod wpływem czynników zewnętrznych: dusznego lub odwrotnie, zimnego powietrza, stresującego stanu. Powraca do normy w ciągu 2-3 dni. Zastosuj leki przeciwgorączkowe powinny być tylko w temperaturach powyżej 38,5 stopni.

Konsekwencje szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u dorosłych

Dla tej kategorii szczepionek, a także dla dzieci, reakcje miejscowe występują w pierwszych dniach po immunizacji są typowe. Najcięższe skutki uboczne szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u dorosłych:

bóle mięśni; ciężkie alergie, wstrząs anafilaktyczny; ostra niewydolność wątroby.

Ponieważ objawy te występują niezwykle rzadko, ich potencjalne prawdopodobieństwo nie powinno być powodem do odmowy szczepienia. W przypadku braku szczepień ryzyko zachorowania na chorobę zakaźną, taką jak zapalenie wątroby, jest o wiele bardziej niebezpieczne. Choroba szybko przyjmuje postać przewlekłą, która później jest całkowicie trudna do wyleczenia. Wirusowe zapalenie wątroby jest groźne w przypadku komplikacji nie do pogodzenia z życiem: marskością wątroby i rakiem wątroby.

Osłabienie i zawroty głowy

Czasami objawy te mogą również być reakcją na szczepionkę przeciw zapaleniu wątroby. W takim przypadku powinieneś pozbyć się codziennego stresu, odpocząć. Ważne jest, aby sen był kompletny. Przydatne jest wzmocnienie układu nerwowego preparatami witaminowymi i mineralnymi. Jeśli nie możesz wyeliminować irytujących czynników, powinieneś spróbować zmienić ich stosunek do nich. Pozbyć się zawrotów głowy pomaga skutecznego leku Betaserk.

Ogólne złe samopoczucie

Po pierwsze, taka reakcja na szczepienie nie powinna być wywoływana w panice. Często podatni ludzie natychmiast zaczynają myśleć, że dzieje się z nimi coś strasznego. Musisz uspokoić i kontrolować swoje emocje, unikać sytuacji konfliktowych. Zwłaszcza, że ​​bardzo poważne dolegliwości nie ujawniają się tylko przez niedyspozycję. Szybsza odporność pomaga szybciej wydostać się z tego stanu. Nie trzeba tego robić z lekami:

Warto pamiętać o możliwej porannej gimnastyki, procedurach wodnych. Przydatne cytryny z miodem, olej rybny, napar z wiesiołka, herbata limonkowa.

Niebezpieczne powikłania po szczepieniu przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Takiej reakcji nie zagraża osoba zdrowa. Jednak niektóre stany i choroby mogą czasami powodować rozwój poważnych powikłań. To jest:

ostra reakcja alergiczna na jakiekolwiek szczepienie, które miało miejsce wcześniej; predyspozycje do drgawek, częstsze u noworodków i niemowląt w wieku do 3 lat; chemoterapia i radioterapia; choroby niedoboru odporności, AIDS.

Niebezpieczne reakcje na szczepienia obejmują:

Patologie alergiczne: pokrzywka, rumień, zapalenie skóry; obrzęk naczynioruchowy; zapalenie mięśnia sercowego; choroba posurowicza; zapalenie stawów; kłębuszkowe zapalenie nerek; wstrząs anafilaktyczny. Bóle mięśni (silny ból mięśni, stawów). Neuropatia obwodowa (zwiększona wrażliwość dotykowa lub jej utrata, drętwienie kończyn, paraliż nerwów wzrokowych lub twarzy itp.).

Takie reakcje organizmu występują u około jednego na 200 000 zaszczepionych osób. Czasami twierdzi się, że szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B zwiększa ryzyko rozwoju stwardnienia rozsianego. Według badania WHO przeprowadzonego w 50 krajach udowodniono, że taki związek nie istnieje. Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B nie ma wpływu na nieprawidłowości neurologiczne u zaszczepionych osób.

Jak oszacować intensywność reakcji na szczepionkę przeciw zapaleniu wątroby

Ważne jest rozróżnienie między całkowicie dopuszczalnymi reakcjami poszczepiennymi a efektami ubocznymi. Często rodzice błędnie je mylą. Jaka jest główna różnica między nimi? W przypadku podania szczepionki, biorąc pod uwagę przeciwwskazania, stan zdrowia ludzkiego, przestrzeganie zasad wstrzyknięcia, jedna lub druga reakcja na niego mija się w ciągu kilku dni samoistnie, bez pomocy lekarza.

Czas trwania i intensywność zjawisk poszczepiennych zależą od dwóch głównych elementów:

skład i jakość leku; indywidualne cechy ciała ludzkiego.

Dlaczego lekarze ostrzegają, że nie można zmoczyć miejsca wstrzyknięcia przez 3 dni po szczepieniu? Woda może pogorszyć sytuację. Oceniając, jak intensywna jest reakcja na szczepionkę, należy wziąć pod uwagę wszystkie objawy w kompleksie. Prawdziwym wskaźnikiem nawigacji jest temperatura ciała. Łatwa reakcja - termometr nie będzie pokazywał powyżej 37,5 stopnia. Jeśli temperatura jest wyższa niż 38,5 stopnia - jest to znaczny stopień i potrzebna jest pomoc medyczna.

Wideo: Komplikacje i reakcje na szczepienia

Kończymy dyskusję nad zagadnieniami związanymi ze szczepieniem przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B i niektórymi niuansami procedury, cechami wprowadzenia szczepionki i możliwymi efektami ubocznymi oraz komplikacjami z niej. Rozmawialiśmy o programach szczepień dla dzieci, pora porozmawiać o innych możliwych opcjach szczepień, w tym dla dorosłych.

Jak szczepić młodzież i dorosłych

Dorosły może zapuścić korzenie w dowolnym momencie, zgodnie z własną wolą lub według świadectwa, w tym ze względu na charakter pracy. Dotyczy to standardowego schematu szczepień w postaci "zero-jeden-sześć miesięcy". Pierwsze szczepienie podaje się w dniu leczenia, drugie po miesiącu od pierwszego szczepienia, drugie po miesiącu od pierwszego, a trzecie po sześciu miesiącach od pierwszego szczepienia. Jeśli rozpoczęto szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, należy wykonać wszystkie trzy szczepienia (trzy strzały), w przeciwnym razie odporność na wirusowe zapalenie wątroby typu B nie zostanie po prostu uformowana, a osoba po prostu nie zostanie zaszczepiona lub szczepienie nie zostanie w ogóle policzone. Dlatego musisz postępować zgodnie ze schematem na czas.

Przeciwwskazania

Szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B będzie zabronione tylko dla osób, które będą miały reakcje alergiczne na drożdże piekarnicze. Są to reakcje, które występują podczas pobierania całego chleba drożdżowego i słodyczy, piwa lub kwasu chlebowego, produktów zawierających drożdże. Jeśli nie ma uczulenia na drożdże, ale podczas wcześniejszego podawania szczepionki wystąpiły silne reakcje alergiczne, to kolejne dawki szczepionki nie są już podawane przez medotvodę. Obecność reakcji alergicznych na innych substancji i antygeny, obecność tak zwanych „Skaza” i alergie skórne nie są same w sobie stanowią przeciwwskazania do szczepienia, ale oczywiście szczepienia musi skonsultować się alergologa i wybór odpowiedniego czasu szczepienia pogarsza się lub w razie potrzeby ich wprowadzenie, pod przykrywką narkotyków.

Pamiętaj, aby zrezygnować ze szczepień w okresach ostrych przeziębień lub innych ostrych chorób zakaźnych, przed początkiem ich pełnego wyzdrowienia. Następnie musisz poczekać kolejne dwa tygodnie, a następnie zaszczepić. Po przebytym zapaleniu opon mózgowych lub innych poważnych uszkodzeniach układu nerwowego leki ze szczepień nakładane są na okres sześciu miesięcy. W przypadku ciężkich chorób somatycznych czas szczepienia dobierany jest indywidualnie na etapie stabilnej remisji, ponieważ patologia narządów wewnętrznych lub układów nie ma zastosowania do przeciwwskazań do szczepienia, jeśli są one poza fazą zaostrzenia procesu. Ponadto wykrycie w krwi pacjenta wirusów zapalenia wątroby typu B nie jest przeciwwskazaniem do szczepienia, tylko szczepienie w tym przypadku byłoby bezsensowne i bezużyteczne. Ważne jest, aby pamiętać, że bardzo ostrożnie i tylko pod ścisłym nadzorem lekarskim jest lek podawany dzieciom, które mają układowe choroby autoimmunologiczne w postaci stwardnienia rozsianego lub układowego tocznia rumieniowatego. Pytanie w takich przypadkach jest rozwiązywane indywidualnie z immunologiem.

Możliwe reakcje na szczepienia

Szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B to dość łatwo tolerowana szczepionka. Zasadniczo wprowadzenie szczepień powoduje reakcje w zakresie podawania leku, jako reakcję na samą iniekcję i uszkodzenie tkanki, jak również reakcję na wstrzykniętą substancję. W miejscu wstrzyknięcia może wystąpić lekkie zaczerwienienie lub mały czerwony guzek, nieprzyjemne odczucia w obszarze wstrzykniętego leku, gdy kończyna wykonuje intensywne lub szybkie ruchy, gdy mięsień kurczy się. Takie reakcje są zwykle spowodowane obecnością w szczepionce substancji takich jak wodorotlenek glinu, daje ona około 10-20% ludzi, w tym dzieci. Jest to całkiem normalne i samo przechodzi, bez żadnych zakłóceń z zewnątrz i tworzy reakcje immunologiczne.

Przy podawaniu zapalenia wątroby typu B szczepionka do około 5% dzieci i dorosłych, mogą dać podobne reakcje jego wprowadzeniem, takie jak wzrost temperatury ciała (typowo do 37,5 stopni, nie więcej niż) opracowanie ogólnego złego samopoczucia i łagodne osłabienie, krzesła nadmiarowego rozwoju lub pocenie się ból, zaczerwienienie lub lekkie swędzenie skóry. Praktycznie wszystkie możliwe reakcje na szczepienia mogą powstawać w ciągu około dwóch pierwszych dni po podaniu leku, a następnie same reakcje, bez interwencji z zewnątrz, odbywają się w ciągu dwóch dni. W rzadkich, pojedynczych przypadkach mogą wystąpić ostrzejsze reakcje na szczepionki, które będą związane z powikłaniami szczepień. Może to być rozwój pokrzywki lub ciężkiej wysypki, ból w okolicy mięśni lub stawów, rozwój rumienia nodosum. Obecnie szczepionki są tak skuteczne, że umożliwiają szczepienie ze zmniejszoną dawką szczepionki i praktycznie bez konserwantów, co może znacznie zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i objawów alergicznych. Nowoczesne preparaty szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B są znacznie bezpieczniejsze niż stosowane wcześniej, chociaż nadal należy brać pod uwagę skutki uboczne i przeciwwskazania.

Powikłania po szczepieniu

Pomimo wszystkich środków ostrożności i rozważenia wszystkich możliwych przeciwwskazań, zawsze warto porozmawiać o możliwych powikłaniach szczepień. Chociaż mają małe prawdopodobieństwo, mogą nadal być dziećmi lub dorosłymi. Powikłania tego szczególnego szczepienia obejmują takie stany, jak rozwój wstrząsu anafilaktycznego i rozwój silnej pokrzywki, pojawianie się wysypek skórnych, zaostrzenie procesów alergii na preparaty drożdżowe i substancje. Takie komplikacje są nieprzewidziane - alergie mogą wystąpić na każdym leku, a ich częstotliwość zmienia się w tym samym przypadku na 300 tysięcy zaszczepionych, są to bardzo rzadkie powikłania. Dlatego zawsze mówi się, że przez następne 30 minut po szczepieniu należy ściśle kontrolować stan zaszczepionej osoby i monitorować jej stan zdrowia.

Jedna z opinii, które słyszano o szczepionce przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, że jej stosowanie powoduje lub zwiększa ryzyko choroby, takiej jak stwardnienie rozsiane, postępujące uszkodzenie tkanki nerwowej. Jednak globalne badanie przeprowadzone przez specjalistów WHO przeprowadzone w ponad pięćdziesięciu krajach na całym świecie nie wykazało takiego związku między szczepieniami przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B a stwardnieniem rozsianym. Ta szczepionka nie może w ogóle zapewnić żadnego połączenia z żadną z chorób neurologicznych, nie może ich wzmocnić, prowokować ani rozwijać.

Rozwój lokalnych szczepień

Zazwyczaj, uszczelnienia z tej szczepionki występują po wstrzyknięciu do pośladka, gdzie jest dużo tłuszczu i lek nie wchodzi do mięśnia, ale inne tkanki. W takim przypadku lek z nośnikiem, wodorotlenkiem glinu, zostanie trwale odsunięty na bok, bezpiecznie przymocowany w podstawie. Takie iniekcje szczepionki są dotykane przez gęste guzki i guzy, które rozpuszczają się bardzo długo i powoli. Wyjaśnia to niski dopływ krwi w obszarze tkanek tłuszczowych i powolne wymywanie leku z komórek, a sama obecność wodorotlenku glinu wspomaga obecność reakcji tkanki zapalnej. A więc pieczęć będzie się utrzymywać, aż do całkowitego wchłonięcia leku i jego odejścia do krwi. Nie powinieneś martwić się procesem zapalnym w obszarze podawania leku, jest to normalna reakcja organizmu na wprowadzenie obcej substancji, a reakcja jest aseptyczna (nie ropna), co zwiększa wchłanianie leku do krwi. Stopniowo szczepionka i jej baza są wchłaniane do krwi i wydalane, co zmniejsza miejscowy proces. Jednak po wprowadzeniu szczepionki odporność może zostać osłabiona i uszkodzona, ponieważ technika szczepienia jest naruszona.

Reakcje temperaturowe na szczepionkę

Jeśli podaje się szczepionkę przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, zazwyczaj następuje wzrost temperatury w ciągu pierwszych kilku godzin po podaniu, w ciągu ośmiu godzin od wstrzyknięcia. Jest to spowodowane tworzeniem się odpowiedzi immunologicznej na wprowadzenie obcych cząstek wirusowych. Zwykle ta temperatura jest niska i nie wymaga żadnych środków, aby ją zredukować, sama przechodzi w ciągu dwóch do trzech dni. Jeśli temperatura wzrośnie powyżej 38,5 stopnia, warto skonsultować się z lekarzem, aby wykluczyć początek choroby podczas szczepienia. W innych przypadkach temperatura nie wymaga zestrzeliwania i wykonywania jakichkolwiek działań terapeutycznych. Zwykle jedna osoba na dwadzieścia ma gorączkę i jest ona nieistotna. Często na rozwój gorączki w znacznym stopniu wpływa także otoczenie zewnętrzne i czynnik stresu związany z wizytą w klinice i samym zastrzykiem, zwłaszcza u dzieci.

Po szczepieniu obserwacja trwa trzy dni, w tym czasie, jeśli nie ma temperatury, można chodzić i kąpać się jak zwykle, ale nie wprowadzać nowych pokarmów do żywności i nie zmieniać sytuacji, nie podróżować poza miasto. Miejsce szczepień może być zwilżone, nie wymaga żadnych metod pielęgnacji.

Więcej artykułów na temat "Szczepienia":

Rozpoznanie gruźlicy. Test Mantoux
Rozpoznanie gruźlicy. Kontynuacja procesu Mantoux
Rozpoznanie gruźlicy. Mantu i Diaskintest
Rozpoznanie gruźlicy. Diaskintest, test Quantistone
Szczepionka przeciw gruźlicy
Szczepienia przeciwko gruźlicy. BCG lub BCG-M
Wirusowe zapalenie wątroby typu B - o chorobie i szczepieniach
Wirusowe zapalenie wątroby typu B - kwestia szczepień
Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B - rodzaje, schematy
Przeprowadzanie szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B - schematy według wieku
Szczepienia przeciwko odrze, różyczce i śwince przyusznej, dlaczego?
Szczepionka PDA - czytaj więcej o różyczce.
Przygotowanie do szczepienia KPC, możliwe reakcje.
Szczepionka przeciw grypie - tak czy nie?
Szczepionki przeciw grypie - produkcja i stosowanie
Szczepionki przeciw grypie - kto pokazuje i dlaczego?
Szczepionki przeciw grypie - rodzaje, przeciwwskazania, cechy
Szczepienia przeciwko odrze, śwince i różyczce
Niuanse przygotowania do szczepienia
Co wziąć pod uwagę przygotowując się do szczepienia
Co jest potrzebne podczas przygotowywania się do szczepień?

Departament Światowej Organizacji Zdrowia ds. Kontroli i Zapobiegania Chorobom Zakaźnym oszacował, że przed uruchomieniem programu powszechnej immunizacji w okresie niemowlęcym przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. około 100 000 dzieci w wieku poniżej 10 lat urodzonych przez niezakażone matki nabyło wirusa. Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest potencjalnie zagrażającą życiu chorobą wywołaną przez specyficzny wirus. Może to spowodować zapalenie i uszkodzenie wątroby. Choroba może wystąpić bezobjawowo lub z ostrymi krótkotrwałymi objawami, które mogą obejmować:

żółtaczka (zażółcenie skóry i białek oczu); wspólny ból; ból brzucha; swędząca czerwona wysypka na skórze ciała.

Życiowy wirus może zostać całkowicie wyeliminowany z organizmu większości zarażonych nastolatków i dorosłych. Tylko u około 2-6% zakażonych starszych dzieci i dorosłych jest on określany we krwi przez całe życie. Są nosicielami wirusa i mogą przekazywać je innym ludziom. Około 30 procent dzieci zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu B rozwija chorobę przewlekłą: im młodsze dziecko, tym bardziej prawdopodobne jest, że infekcja stanie się procesem przewlekłym. Konsekwencje tego mogą obejmować:

przewlekła choroba wątroby; marskość wątroby; rak wątroby; niewydolność wątroby.

Nie ma konkretnego lekarstwa na tę chorobę zakaźną. Około jedna czwarta pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B umiera z marskości lub raka wątroby, zanim osiągnie wiek 40 lat. Wśród nich jest wiele dzieci, które nie żyją do dorosłości. Spośród około 1,25 miliona Rosjan z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B 20-30 procent zostało zakażonych w dzieciństwie i niemowlęctwie.

Wskazania do zapalenia wątroby

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest programem ogólnokrajowym. Wszystkie noworodki i osoby zagrożone podlegają temu celowi. Głównymi wskazaniami do szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B są zmniejszenie ryzyka zakażenia i przeniesienia wirusa z osoby na osobę.

W dzieciństwie dzieci często są zarażone:

mleko matki od zakażonej matki; kontakt z krwią, śliną, łzami lub moczem zakażonego członka rodziny; manipulacje medyczne z naruszeniem integralności skóry; transfuzje krwi.

Jednak następujące grupy dzieci są szczególnie zagrożone zakażeniem:

życie w obszarach o wysokim poziomie infekcji; żyjący w rodzinach z przewlekłym zapaleniem wątroby; życie w instytucjach; przyjmowanie hemodializy; dzieci otrzymujące określone produkty krwiopochodne.

Przeciwwskazania do szczepienia przeciw zapaleniu wątroby

Ze względu na to, że większość dzieci nie ma wysokiego ryzyka zachorowania na wirusowe zapalenie wątroby typu B, a czas trwania odporności uzyskanej w wyniku szczepienia nie jest znany, niektórzy rodzice zadają pracownikom służby zdrowia pytania dotyczące potrzeby i skuteczności szczepienia dzieci przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Niektóre z nich nadal zakwestionować bezpieczeństwo szczepionki.

Należy pamiętać, że istnieją pewne przeciwwskazania do szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Dzieci nie powinny być szczepione, jeśli mają alergię na drożdże piekarnicze lub timerosal. Ważna jest również nietolerancja poszczególnych składników składających się na szczepionkę. W 2003 r. Badanie wykazało, że szczepionka jest bezpieczna i skuteczna u dzieci z astmą, nawet wśród osób używających inhalatorów do terapii hormonalnej.

Tymczasowe przeciwwskazania do szczepienia WZW typu B to złe zdrowie dziecka, podwyższona temperatura ciała, luźne stolce lub wymioty, jakiekolwiek przejawy przeziębienia. Po ustaniu wszystkich objawów szczepienie można wykonać po 14 dniach. Przeprowadzono ogólną analizę krwi i moczu.

Skutki uboczne i powikłania po szczepieniu przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B

Chociaż większość dzieci nie doświadcza żadnych skutków ubocznych ze szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, najczęstsze objawy tego stanu są następujące:

zmęczenie lub drażliwość u 20% dzieci; bolesność w miejscu wstrzyknięcia trwająca od jednego do dwóch dni, około jedenastu dzieci i nastolatków; łagodna do umiarkowanej gorączka w jednym z 14 przypadków szczepień.

Inne mniej powszechne powikłania po szczepieniu przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B obejmują:

przekrwienie, stan zapalny, obrzęk, ból lub swędzenie w miejscu wstrzyknięcia; silne zmęczenie lub osłabienie; zawroty głowy i ból głowy; temperatura 37,7 ° C i więcej.

Inne rzadkie reakcje na szczepienie obejmują:

ogólne uczucie dyskomfortu lub bolesność mięśni; wspólny ból; wysypki lub blizny skórne, które mogą wystąpić kilka dni lub tygodni po otrzymaniu szczepionki; niewyraźne widzenie lub inne zmiany w odczuciach wzrokowych; osłabienie mięśni lub drętwienie i mrowienie w dłoniach i stopach; ból pleców i sztywność lub ból w okolicy szyi i ramion; biegunka lub skurcze brzucha; nudności lub wymioty; zwiększone pocenie; ból gardła lub katar; silne swędzenie skóry; apetyt zmniejsza się lub znika; nagłe zaczerwienienie skóry; obrzęk węzłów chłonnych i węzłów chłonnych pod pachą lub szyją; bezsenność lub senność.

Chociaż reakcje alergiczne występują rzadko, ale jeśli występują, konieczna jest pomoc medyczna w nagłych wypadkach. W pokoju szczepień powinien znajdować się zestaw pierwszej pomocy do wstrząsu anafilaktycznego. Objawy reakcji alergicznej obejmują:

zaczerwienienie skóry, zwłaszcza wokół uszu; obrzęk oczu, twarzy lub błony śluzowej nosa; swędzenie, zwłaszcza rąk i stóp; nagłe i silne zmęczenie lub osłabienie; trudności w oddychaniu lub połykaniu.

Przygotowanie dziecka do szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby

Większość dzieci boi się zastrzyków, jednak istnieją proste sposoby na złagodzenie strachu dziecka. Konieczne jest psychologiczne przygotowanie dziecka do szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby. Przed wizytą w pokoju szczepień rodzice powinni wykonać następujące czynności:

Powiedz dzieciom, czym jest zastrzyk i jakie odczucia odczuwa dana osoba. Wyjaśnij dziecku, że krótkotrwały dyskomfort. Wyjaśnij dzieciom, że zastrzyk pomoże im nie zachorować. Zabierz ze sobą ulubioną zabawkę lub koc dziecka. Nigdy nie grozić dzieciom, mówiąc im, że otrzymają zastrzyk. Przeczytaj informacje o szczepionce i zadaj lekarzowi pytanie. Podczas szczepienia rodzice powinni wykonać następujące czynności: Przytrzymaj dziecko. Utrzymuj kontakt wzrokowy z dzieckiem i uśmiechnij się. Mów delikatnie i kojąco z dzieckiem. Spróbuj odwrócić uwagę dziecka, pokazując mu interesujące rysunki lub przedmioty. Śpiewaj piosenki lub opowiadaj dziecku interesującą historię. Naucz dziecko, aby skupiało się na czymś innym, a nie na wstrzyknięciu. Pomóż dziecku wziąć głęboki oddech. Pozwól dziecku płakać. Zachowaj spokój.

Jak trzymać dziecko podczas iniekcji

Powinieneś wiedzieć, że dla bezpieczeństwa konieczne jest wyraźne zamocowanie ciała dziecka podczas wstrzyknięcia. Nagły ruch dziecka może spowodować złamanie igły. Rodzice mogą wybrać odpowiednią metodę trzymania dziecka podczas iniekcji. Metody te umożliwiają rodzicom kontrolowanie i unieruchamianie ręki dziecka, podczas gdy pielęgniarka wstrzykuje ją. Dla niemowląt i małych dzieci, następujące mogą być skuteczne:

Dziecko siedzi na kolanach rodziców. Ręce dziecka znajdują się za plecami rodziców przetrzymywanych pod opieką rodzica. Nogi dziecka znajdują się pomiędzy biodrami rodzica i są unieruchomione drugą ręką rodziców.

W przypadku starszych dzieci następujące pozycje mogą być skuteczne:

Dziecko siedzi na kolanach rodziców lub stoi przed rodzicem. Rodzic zawija dziecko. Nogi dziecka znajdują się między nogami rodziców.

Co zrobić po szczepionce przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby

Po wstrzyknięciu rodzice powinni wykonać następujące czynności:

Trzymaj i pieszcz dziecko lub karm dziecko piersią. Rozmawiaj uspokajająco i zachęcająco. Chwal dziecko. Zbierz informacje o możliwych skutkach ubocznych od swojego lekarza. Użyj zimnego kompresu, wilgotnej szmatki, aby zmniejszyć ból lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia. Sprawdź swoje dziecko pod kątem wysypki w ciągu najbliższych kilku dni.

Ponadto rodzice powinni pamiętać o następujących kwestiach:

Dziecko traci apetyt podczas pierwszych 24 godzin po szczepieniu. Dziecko powinno pić dużo płynów. Lekarz może przepisać dziecku lek przeciwbólowy bez aspiryny.

Szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B w dorosłych skutkach ubocznych

Wirusowe zapalenie wątroby nazywa się aż 8 różnymi wirusami o różnym stopniu zagrożenia. A zatem zapalenie wątroby typu A leczy się łatwo i jest przekazywane przez brudne ręce. Ale zapalenie wątroby typu B jest bardziej niebezpieczną chorobą, której powikłaniami może być rak wątroby, niewydolność wątroby i marskość. Jest to trudne do wyleczenia. Istnieją również wirusowe zapalenie wątroby typu C i D. Szczepienie jest najlepszym sposobem walki z chorobą.

Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby: co powinieneś wiedzieć?

Zarażenie się lub zachorowanie na tę chorobę w każdym wieku jest realne i łatwe: kontakt z jakimkolwiek płynem, który ma wirusa (krew, nasienie, mocz) jest wystarczający - i możesz zostać zarażony. Trudność polega na tym, że jeśli pacjent ma na sobie swoją krew, mocz lub plemniki, może się zarazić w ciągu czternastu lub piętnastu dni. Z tego powodu dorośli nie potrzebują więcej szczepionek przeciw zapaleniu wątroby niż dzieci, a szczepionka nie została jeszcze podana w szpitalu położniczym, możliwe jest stworzenie odporności w każdym wieku do 55 lat.

Szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B odbywa się za pomocą leku zawierającego białko wirusowe, które nie stwarza zagrożenia, to znaczy nie może zarażać zapaleniem wątroby. Ta szczepionka jest nazywana rekombinowaną. Szczepienia przeprowadza się przy użyciu różnych leków: w surowicy, szczepionce przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, rekombinowanych drożdżach, Euvax B, Biovac, Regevak B, Eberbiovac, a także w indyjskim Shanvacu itp.

Istnieje również wiele preparatów złożonych, na przykład dymienak i tym podobne.

Zwykle dorośli lub dzieci są szczepieni przeciwko zapaleniu wątroby w mięśniu, ale nie w pośladku, ale w udzie lub w górnej części ramienia. Jeśli przez pomyłkę dokonano szczepienia podskórną tkanką tłuszczową lub tuż pod skórą, uznaje się to za nieważne i zaleca się powtórzyć. Najczęściej szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B i szczepieniu A. Wirusowe zapalenie wątroby typu C dla dorosłych i dzieci nie są przeprowadzane, ponieważ wirus stale się zmienia, a odpowiednie szczepienia przeciwko nie zostały jeszcze wynalezione.

Dlaczego dorośli potrzebują szczepień przeciwko temu wirusowi?

Zgodnie ze statystykami medycznymi większość pacjentów i osób zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu B to osoby w wieku od 20 do 50 lat. Dorośli mogą być zaszczepieni przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby w dowolnym momencie, tylko do pięćdziesięciu pięciu. Często robią to przed poważnymi operacjami lub transfuzjami krwi, ale dzieje się tak, jeśli nie można znaleźć przeciwwskazań. Przede wszystkim taka szczepionka jest potrzebna dla osób dorosłych pracujących w ośrodkach leczących narkomanów, w salonach kosmetycznych (nawet manicure może być przyczyną infekcji).

Zazwyczaj szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u dorosłych odbywa się zgodnie z określonym schematem. Najpierw przeprowadza się pierwsze szczepienie, 30-31 dni - następne i kolejne 6 miesięcy - trzecie. Musisz zrobić wszystko, w przeciwnym razie odporność nie zostanie rozwinięta. Odrobina, nawiasem mówiąc, jest produkowana w kilka tygodni po pierwszym wstrzyknięciu, ale jeśli nie będziesz kontynuował zastrzyków, będzie słaby. Jeśli musisz udać się do dysfunkcyjnego regionu, w którym rozprzestrzenia się ten wirus, poddać się operacji, przetoczyć krew lub skontaktować się z osobą zarażoną, możesz również przeprowadzić przyspieszone szczepienia.

Osoby w wieku powyżej 19 lat są zaszczepione 20 μg. Antygen australijski (promuje tworzenie odporności), dla dzieci, jego dawka wynosi 10 mikrogramów. Jeśli masz skłonność do alergii, możesz zaszczepić się 10 mikrogramami. antygeny. Nawiasem mówiąc, leki mogą być różne: jeśli pierwsza szczepionka jest podawana ze szczepionką od jednego producenta, można wykonać następujące czynności, ponieważ ich cechy są takie same, a to nie wpłynie na tworzenie odporności. Ale szczepionka jest ważna przez co najmniej osiem lat.

Przeciwwskazania, powikłania, działania niepożądane

Przeciwwskazania dla dorosłych nie są zbyt różnorodne:

  • Tak więc nie można szczepić się u osób uczulonych na drożdże (np. Kwas chlebowy, chleb, piwo);
  • Lepiej jest odłożyć szczepionkę, jeśli wystąpi ostra choroba lub zaostrzenie przewlekłej choroby. Również przeciwwskazania odnoszą się do tych. Kto po prostu nie czuje się dobrze;
  • Wyrzucić szczepionkę przeciw zapaleniu wątroby w podwyższonej temperaturze;
  • Nie polecaj go matkom karmiącym, chorym na choroby autoimmunologiczne (stwardnienie rozsiane, toczeń itp.) Lub niedoborowi odporności, a nawet dziewczynom spodziewającym się dziecka;
  • Jeśli niedawno zachorowałeś na zapalenie opon mózgowych, odłóż szczepienie na 6 miesięcy;
  • Jeśli cierpiałeś na różne alergie, powiedz o tym lekarzom, ponieważ mogą być uczulenia na inne składniki szczepionki.
  • Jeśli masz już WZW typu B, szczepionka będzie bezużyteczna.

Działania niepożądane u osób w wieku powyżej 18-19 lat są rzadkie.

Tak więc, jeśli szczepionka została wstrzyknięta niewłaściwie (pod skórę lub podskórną tkankę tłuszczową), a jeśli jesteś uczulony na wodorotlenek glinu, miejsce wstrzyknięcia może zmienić kolor na czerwony lub stwardnieć, może pojawić się guzek lub może wystąpić ból. Zwykle wszystko dzieje się dość szybko. Jeśli występuje swędzenie i obrzęk, można zażyć lek przeciwhistaminowy.

Temperatura może również nieznacznie wzrosnąć (dzieje się to w jednym z 15 zastrzyków szczepionki dla osoby dorosłej).

Reakcje alergiczne występują nawet rzadziej. I bardzo rzadko obserwuje się takie objawy jak wymioty, zawroty głowy, zaburzenia jelitowe, bóle głowy, nudności, drętwienie ciała i gęsia skórka (parestezje), a także bóle stawów i bóle mięśniowe. Może również wystąpić ból mięśni, osłabienie i pocenie się. Ale ta szczepionka jest bezpieczna, więc wszystko to może się zdarzyć jednemu na milion zaszczepionych.

Komplikacje są niezwykle rzadkie.

Te ostatnie obejmują pokrzywkę, wstrząs anafilaktyczny, wysypkę, rumień guzowaty, a nawet reakcje alergiczne na drożdże. Ale ryzyko zachorowania na stwardnienie rozsiane, w przeciwieństwie do błędnej opinii, ta szczepionka nie rośnie, co zostało już udowodnione w badaniu Światowej Organizacji Zdrowia.

Miejsce i schemat szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B

Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest również chorobą wirusową, ale rozprzestrzenia się tylko poprzez krew. Szczepienia przeciwko dorosłym wirusowym zapaleniom wątroby typu B umieszczane są w mięśniach, zwykle w barku. Roztworu nie należy wstrzykiwać podskórnie, ponieważ w tym przypadku cała dawka nie dostanie się do krwi i szczepienie będzie nieskuteczne. Mięśnie ramion są uformowane dość dobrze i znajdują się w bezpośredniej bliskości skóry. Nie zaleca się umieszczania inokulacji w pośladku, ponieważ w tym miejscu mięsień jest głęboko pod warstwą tłuszczu, trudniej jest go dosięgnąć.

Cechą szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest to, że nie zawiera wirusa, ale składa się wyłącznie z białka. W związku z tym niemożliwe jest zakażenie w wyniku działań zapobiegawczych.

W przypadku osób dorosłych istnieje specjalna sekwencja, w której przeprowadza się szczepienia: 0-1-6 miesięcy. Tak więc osoba otrzymuje w ciągu trzech miesięcy trzy strzały. Drugie szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby odbywa się nie wcześniej niż 30 dni po pierwszym wstrzyknięciu, a ostatnie co najmniej 2 miesiące po drugim, ale nie wcześniej niż 4 po pierwszym.

Istnieją również przyspieszone schematy szczepień, na przykład pacjent oczekuje na operację, której towarzyszyć będzie transfuzja krwi. Wykonywane jest to w następujący sposób: 0-7-21-12, czyli po pierwszym szczepieniu następna iniekcja jest wstrzykiwana po 7 dniach, trzecia po 21, a czwarta po 12 miesiącach. Dla osób o wysokim ryzyku infekcji stosuje się kolejność: 0-1-2-12, czyli druga po miesiącu, trzecia po dwóch, ostatnia - w roku.

W przypadkach, w których po pierwszym szczepieniu minęło 5 lub więcej miesięcy, a drugie nie zostało dostarczone, dorośli będą musieli ponownie rozpocząć cały schemat, to znaczy 0-1-6. Taki wymóg jest określony w standardach przyjętych w Rosji. Zgodnie z międzynarodowymi kryteriami, drugie szczepienie może być przeprowadzone nawet po długim czasie, a trzecie jest podawane nie wcześniej niż 30 dni po poprzednim. Szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest w stanie chronić przez 8 lat lub dłużej.

Przeciwwskazania i możliwe działania niepożądane

Wirusowe zapalenie wątroby ma przeciwwskazania. Jeśli w dniu, w którym zostało przepisane szczepienie, osoba ma ogólne złe samopoczucie, gorączkę, ból głowy lub nawet katar, manipulację należy odłożyć do czasu ustąpienia wszystkich objawów. Nie wolno podawać szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby dorosłym osobom uczulonym na drożdże piekarnicze. Podobna choroba przejawia się w reakcji na kwas chlebowy, piwo, wyroby cukiernicze i produkty piekarnicze.

Tymczasowe przeciwwskazania mogą być, jeśli osoba cierpi na zapalenie opon mózgowych, szczepienie odbywa się sześć miesięcy po odzyskaniu. W ciężkich chorobach przewlekłych okres szczepionek jest starannie dobierany, ale z reguły obecność różnych dolegliwości nie jest powodem odmowy manipulacji. Reakcja alergiczna na różne antygeny (inne niż wskazane) nie będzie przeciwwskazana.

W okresie, w którym kobieta nosi dziecko, nie zaleca się szczepienia przeciw zapaleniu wątroby, ponieważ nie ma danych na temat wpływu takich szczepionek na płód. Tymczasem, jeśli przyszła mama znajduje się w obszarze rozprzestrzeniania się epidemii zapalenia wątroby typu B, taka manipulacja może być przeprowadzona. Podczas laktacji szczepienie nie jest zabronione - nie jest szkodliwe dla dziecka.

Chociaż szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest bezpieczna, nadal mogą występować działania niepożądane. Jest to głównie:

  • ból w miejscu szczepienia;
  • gorączka.

Inne objawy, takie jak nudności, wymioty lub biegunka, występują niezwykle rzadko. Jeśli zostanie podane jedno szczepienie, pozostałe dwie powinny zostać dostarczone, w przeciwnym razie organizm nie rozwinie zrównoważonej odporności na zapalenie wątroby. Przeciwwskazaniem do kolejnych szczepień może być jedynie ciężka reakcja na pierwsze wstrzyknięcie roztworu.

Co to jest Wirusowe zapalenie wątroby typu B?

Około 5% światowej populacji cierpi na wirusowe zapalenie wątroby typu B. Ale w niektórych krajach liczba ta musi zostać pomnożona przez 4. Głównym źródłem zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B są osoby chore i nosiciele wirusa. W przypadku infekcji wystarczy tylko 5 do 10 ml zainfekowanej krwi w ranie. Główne drogi zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B:

  • seksualne - podczas stosunku bez zabezpieczenia;
  • infekcja następuje poprzez uszkodzenie naczyń: skaleczenia, otarcia, pęknięcia w wargach, jeśli występują krwawiące dziąsła;
  • droga pozajelitowa, czyli poprzez manipulacje medyczne lub zastrzyki: poprzez transfuzje krwi, wstrzyknięcia za pomocą jednej niesterylnej strzykawki, jak u narkomanów;
  • wertykalne przenoszenie wirusowego zapalenia wątroby typu B - od matki do dziecka w chwili urodzenia.

Jak powstaje wirus zapalenia wątroby typu B?

  1. Osoba martwi się ciężkim zatruciem: brak snu, zmęczenie, utrata apetytu, nudności i wymioty.
  2. W okolicy nadbrzusza występuje uczucie bólu w wątrobie i ociężałość.
  3. Żółte zabarwienie skóry i twardówki.
  4. Silne swędzenie skóry.
  5. Uszkodzenie układu nerwowego: drażliwość lub euforia, bóle głowy, senność.
  6. Później ciśnienie krwi zaczyna spadać, puls staje się rzadki.

Ten stan może trwać kilka miesięcy. Jeśli masz szczęście, wszystko kończy się odzyskiem. W przeciwnym razie występują niebezpieczne komplikacje:

  • krwawienie;
  • ostra niewydolność wątroby;
  • uszkodzenie dróg żółciowych, dodanie dodatkowych infekcji.

Czy dorośli powinni być zaszczepieni przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B? - tak, ponieważ wirusowe zapalenie wątroby typu B jest chorobą przewlekłą, po zakażeniu osoba nigdy się jej nie pozbędzie. Jednocześnie podatność na wirusa u innych ludzi jest wysoka, a objawy zapalenia wątroby mijają powoli. Szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u dorosłych jest konieczne, aby uniknąć zarażenia się tą niebezpieczną chorobą. Jest to jedyny sposób na zapobieganie chorobie.

Wskazania do szczepienia

Pierwszy, który zaszczepił dzieci bezpośrednio po urodzeniu, z wyjątkiem tych, które mają przeciwwskazania. Po ponownym szczepieniu (w wieku 6 lub 12 miesięcy) odporność jest niestabilna i utrzymuje się przez pięć, maksymalnie sześć lat.

Dorośli są szczepieni w zależności od dowodów. Gdzie dorośli otrzymują szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B? Szczepienia przeprowadza się w klinice w miejscu zamieszkania lub zezwolenia na pobyt lub w pracy (z urządzeniem w specjalistycznej klinice, szpitalu, klinice). Opcjonalnie, za opłatą, możesz podać szczepionkę w prywatnej klinice. W wyjątkowych przypadkach ciężcy pacjenci poddawani hemodializie lub ci, którzy otrzymują transfuzję krwi, mogą zostać zaszczepieni w szpitalu, jeśli szczepionka jest dostępna.

Kto jest zaszczepiony? - Wszyscy dorośli zagrożeni.

  1. Osoby, w których rodzinie znajduje się nosiciel wirusów lub chora osoba.
  2. Studenci medycyny i wszyscy pracownicy służby zdrowia.
  3. Osoby z ciężkimi chorobami przewlekłymi, które są regularnie transfuzowane produktami krwiopochodnymi.
  4. Wcześniej niezaszczepieni ludzie, którzy nie mieli wirusowego zapalenia wątroby typu B.
  5. Dorośli, którzy weszli w kontakt z materiałem zainfekowanym wirusem.
  6. Osoby, których praca związana jest z produkcją narkotyków z krwi.
  7. Przedoperacyjni pacjenci, którzy nie byli wcześniej szczepieni.
  8. Zaszczepione pacjentki onkohematologiczne.

Plan szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Schematy szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B dla dorosłych mogą się różnić w zależności od sytuacji i rodzaju leku.

  1. Jednym ze schematów jest pierwsze szczepienie, następnie miesiąc później kolejne, a następnie kolejne 5 miesięcy później.
  2. Natychmiastowe szczepienia mają miejsce, gdy dana osoba wyjeżdża za granicę. Odbywa się pierwszego dnia, w siódmym i dwudziestym pierwszym dniu. Ponowne szczepienie przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u dorosłych jest przepisywane 12 miesięcy później.
  3. Poniższy schemat jest stosowany u pacjentów poddawanych hemodializie (oczyszczanie krwi). Zgodnie z tym harmonogramem, osoba dorosła jest szczepiona czterokrotnie pomiędzy procedurami w schemacie 0-1-2-12 miesięcy.

Gdzie są dorośli zaszczepieni przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B? - domięśniowo, w mięsień naramienny. W rzadkich przypadkach, gdy dana osoba ma chorobę z upośledzoną krzepliwością krwi, można wstrzykiwać lek podskórnie.

Aby uniknąć fałszywych reakcji na szczepionkę - sprawdź, czy została prawidłowo przechowywana.

  1. W fiolce z lekiem nie powinny być zanieczyszczenia po mieszaniu.
  2. Szczepionka nie powinna być zamrażana, optymalne warunki przechowywania - 2-8 ºC, w przeciwnym razie traci swoje właściwości. Oznacza to, że pielęgniarka nie powinna pobierać go z zamrażarki, ale z lodówki.
  3. Sprawdź daty wygaśnięcia.

Rodzaje szczepionek przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Istnieją zarówno pojedyncze szczepionki przeciw wirusowemu wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, jak i kompleksy, które dodatkowo zawierają przeciwciała z innych chorób. Te ostatnie są częściej używane w dzieciństwie.

Jakie leki można podawać dorosłym?

  1. Endzheriks-B (Belgia).
  2. HB-Vaxll (USA).
  3. Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest rekombinowana.
  4. Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B to rekombinowane drożdże.
  5. "Sci-B-Vac", który jest produkowany w Izraelu.
  6. Eberbiovac HB jest wspólną szczepionką rosyjsko-kubańską.
  7. "Evuks-B".
  8. Shanwak-B (Indie).
  9. "Biovac-B".

Jak często wykonuje się szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u dorosłych? Możesz zaszczepić się po raz pierwszy, jeśli istnieją wskazania do niego, a następnie kontrolować ilość przeciwciał przeciw wirusowi we krwi. Jeśli wystąpi ostry spadek - szczepionkę można powtórzyć. Pracownicy służby zdrowia powinni być regularnie szczepieni co najmniej raz na pięć lat.

Przeciwwskazania dla dorosłych

Przeciwwskazania do szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u dorosłych to:

  1. Ciąża i okres laktacji.
  2. Reakcja na poprzednie podanie szczepionki.
  3. Nietolerancja jednego ze składników leku.
  4. Ostre choroby zakaźne.
  5. Zaostrzenie chorób przewlekłych. Szczepienie zalecane jest w okresie normalizacji.

Reakcje i powikłania poszczepienne

Dorośli dobrze tolerują szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, ale ze względu na indywidualne cechy organizmu mogą wystąpić następujące reakcje:

  • ból i stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia;
  • zagęszczanie tkanki, tworzenie blizn;
  • ogólna reakcja może objawiać się gorączką, osłabieniem, złym samopoczuciem.

Jakie mogą być powikłania u dorosłych w przypadku szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B?

  1. Ból stawów, brzucha lub mięśni.
  2. Nudności, wymioty, osłabienie stolca, w analizach, ewentualnie wzrost poziomu parametrów wątrobowych.
  3. Ogólne i miejscowe reakcje alergiczne: świąd skóry, pojawienie się wysypki w postaci pokrzywki. W ciężkich sytuacjach możliwe jest wystąpienie obrzęku naczynioruchowego lub wstrząsu anafilaktycznego.
  4. Odnotowano pojedyncze przypadki reakcji układu nerwowego: drgawki, zapalenie nerwów (zapalenie nerwów obwodowych), zapalenie opon mózgowych, porażenie mięśni motorycznych.
  5. Czasami dochodzi do wzrostu węzłów chłonnych, a w ogólnej analizie krwi zmniejsza się liczba płytek krwi.
  6. Może być omdlenie i chwilowe uczucie braku oddechu.

Jeśli objawy nie są wyraźne, są zakłócane przez kilka godzin i znikają same z siebie - nie trzeba się martwić. W przypadku długich, uporczywych dolegliwości należy skonsultować się z lekarzem i powiadomić pracowników służby zdrowia, którzy zaszczepili się przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, o pojawieniu się reakcji na szczepionkę. Jak uniknąć takich sytuacji? Ważne jest, aby nauczyć się prawidłowego zachowania przed i po szczepieniu.

Zachowanie przed i po szczepieniu

  1. Szczepienia należy planować z wyprzedzeniem. Potrzeba szczepienia jest zgłaszana w ciągu kilku dni. Aby mieć minimalną ilość skutków ubocznych na szczepienie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u dorosłego, lepiej zrobić to przed nadchodzącym weekendem. Zaleca się pozostać w domu w tym trudnym dla ciała okresie, kiedy układ odpornościowy doświadcza znacznego obciążenia.
  2. Po szczepieniu nie planuj aktywnego wypoczynku z przyjaciółmi lub rodziną, staraj się nie odwiedzać miejsc z dużą liczbą osób i zaopatrz się w produkty weekendowe.
  3. Pamiętaj, aby przed szczepieniem przeprowadzić rutynowe badanie i 30 minut po szczepieniu pozostawać pod nadzorem lekarza, który wstrzyknął szczepionkę.
  4. Nie zwilżaj miejsca wstrzyknięcia przez co najmniej 24 godziny.
  5. Wraz z lekarzem należy wybrać najlepszy harmonogram szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B u dorosłych i omówić możliwość zastosowania leków objawowych w przypadku powikłań.

Czy dorosły potrzebuje szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B? Tak, jeśli jest zagrożony i może spotkać pacjentów z WZW typu B. Lekki przebieg choroby nie uratuje człowieka przed możliwymi powikłaniami. O wiele łatwiej jest poradzić sobie z reakcją na szczepienie niż leczyć wirusowe zapalenie wątroby w przypadku infekcji od miesięcy.

Ważność

Eksperci wciąż spierają się o skuteczność szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Tak więc, zgodnie z WHO, przy odpowiednim szczepieniu przeciwciała produkuje się przez co najmniej osiem do dziesięciu lat. Jednocześnie instrukcje tej organizacji zalecają (w tym dzieciom) ponowne szczepienie przeciwko zapaleniu wątroby 5-7 lat po poprzednim. Z drugiej strony, niektóre badania wykazały, że zaszczepione niemowlęta nie zagrażają chorobie aż do wieku 22 lat. Jednak średni czas trwania szczepień przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby nie przekracza 10 lat. Ponadto ponowne szczepienie wirusowego zapalenia wątroby typu B jest konieczne, podczas gdy u dorosłych choroba rozwija się wolniej niż u dzieci.

Jak zrobić szczepionkę

Obecnie lek przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby wytwarzany jest z osocza krwi osób już cierpiących na tę chorobę lub przy użyciu inżynierii genetycznej. Gen odpowiedzialny za syntezę białka HbsAg w genomie tego wirusa jest izolowany z genomu wirusowego zapalenia wątroby typu B. Następnie wprowadza się go do genotypu komórki drożdży. Ponadto, poprzez syntezę ich białek, komórka drożdżowa będzie jednocześnie produkować HBsAg, który jest następnie oddzielany od innych substancji.

Czyste białko wirusa zapalenia wątroby typu B jest przyłączone do nośnika szczepienia, którym jest wodorotlenek glinu. Substancja ta nie rozpuszcza się w wodzie, w wyniku czego wodorotlenek uwalnia HBsAg do organizmu etapami, w wyniku czego szczepienie przeciwko zapaleniu wątroby zapewnia znaczną odporność na tę chorobę. W szczepieniu przeciwko zapaleniu wątroby uwzględniono również minimalną ilość konserwant-mertiolanu.

Jaką szczepionkę wybrać

Wybierając szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby, warto pamiętać, że wszystkie marki rekombinowanej szczepionki są wytwarzane zgodnie z ogólnie jednolitą technologią i muszą działać w podobny sposób.

Podobnie nie ma różnic między opcjami importowymi i krajowymi. W Rosji szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby są dopuszczalne tylko w przypadku leków zarejestrowanych w kraju.


Więcej Artykułów O Wątrobę

Dieta

Leki po usunięciu pęcherzyka żółciowego

Po operacji usunięcia pęcherzyka żółciowego, musisz przejść przez okres rekonwalescencji. Ponieważ ten organ odgrywa najważniejszą rolę w procesie trawienia, organizm musi całkowicie zrestrukturyzować i przystosować się do jego braku.
Dieta

Zaparcia po zabiegu usunięcia pęcherzyka żółciowego

Zaparcie po usunięciu pęcherzyka żółciowego jest objawem, który niepokoi wielu pacjentów, nawet jeśli przestrzegane są wszystkie zalecenia lekarza. Faktem jest, że ten organ odgrywa istotną rolę w procesach trawienia, a po operacji organizm musi się zreorganizować i przyzwyczaić do nowego reżimu.