Gldg (dehydrogenaza glutaminianowa) (we krwi)

Słowa kluczowe: zapalenie wątroby, żółtaczka, wątroba, enzym wątrobowy, martwica wątroby, krew

Dehydrogenaza glutaminianowa (GLDG) jest wskaźnikiem ciężkich chorób wątroby i dróg żółciowych. Główne wskazania do stosowania: ostre zapalenie wątroby z martwicą wątroby, rak wątroby, śpiączka wątrobowa, ostre zatrucie, żółtaczka utrudniająca.

Dehydrogenaza glutaminianowa jest enzymem zaangażowanym w metabolizm aminokwasów. W największej ilości zawiera się w komórkach wątroby. Dehydrogenaza glutaminianowa znajduje się wewnątrz mitochondriów hepatocytów, dlatego wzrost jej aktywności obserwuje się głównie w ciężkich uszkodzeniach wątroby. Zmiany w aktywności enzymu występują w przypadku uszkodzenia wątroby o różnej etiologii i zmianach w drogach żółciowych.

Dehydrogenaza glutaminianowa (GLDG), krew

Dehydrogenaza glutaminianowa (GLDH) to enzym mitochondrialny obecny we wszystkich tkankach. GlDG katalizuje konwersję glamatu do kwasu alfa-ketoglutarowego. Enzym znajduje się w komórkach nerwowych, mięśniu sercowym, mięśniach szkieletowych, ale większość jego ilości znajduje się w komórkach wątroby - hepatocytach.

Podwyższone stężenia GLDG w surowicy wskazują na uszkodzenie wątroby. Badanie GLDG odgrywa również ważną rolę w diagnostyce różnicowej chorób wątroby. Wyjaśnia to fakt, że dehydrogenaza glutaminianowa znajduje się w mitochondriach i praktycznie nie jest uwalniana do krwioobiegu w chorobach zapalnych wątroby - zapaleniu wątroby. Wyjątkiem jest pierwszy dzień okresu żółtego, kiedy aktywność GlDG nieznacznie wzrasta.

W ciężkich chorobach wątroby z towarzyszącą martwicą hepatocytów poziom dehydrogenazy glutaminianowej we krwi zwiększa się znacząco wskutek "wycieku" enzymu z zniszczonych lub uszkodzonych komórek wątroby. Wysoki poziom GLDG w surowicy obserwuje się w raku wątroby, zaostrzeniu marskości wątroby i zatruciu alkoholem.

Ta analiza pozwala zidentyfikować i określić ilość dehydrogenazy glutaminianowej w surowicy. Analiza pomaga zdiagnozować chorobę wątroby.

Metoda

Analiza immunoenzymatyczna - ELISA.

Wartości odniesienia - Norma
(Dehydrogenaza glutaminianowa (GLDG), krew)

Informacje dotyczące wartości referencyjnych wskaźników, a także skład wskaźników zawartych w analizie mogą nieznacznie różnić się w zależności od laboratorium!

Norma dehydrogenazy glutaminianowej (GLDG) we krwi, jednostki miary U / l

Dehydrogenaza glutaminianowa w surowicy

Krótki opis

Szczegółowy opis


GlDH jest skoncentrowany w mitochondriach komórek, głównie w hepatocytach; w małych ilościach wykrywanych w tkance nerwowej, mięśniach szkieletowych, mięśniu sercowym i gruczole mlecznym. Ponieważ enzym jest mitochondrialny, stopień wzrostu jego aktywności odzwierciedla głębokość cytolizy w chorobach wątroby, ponieważ na jej poziomie można ocenić nasilenie procesu patologicznego.

Zwiększona aktywność GLDG:
- ostre zapalenie wątroby (postać martwicza) i zaostrzenie przewlekłego zapalenia wątroby (w przypadku procesu martwiczego);
- śpiączka wątrobowa;
- żółtaczka utrudniająca;
- rak wątroby;
- ostre zatrucie;
- nieprawidłowa czynność wątroby z zakrzepicą żył wątrobowych, zablokowanie tętnicy wątrobowej, ostra niewydolność prawej komory.

Interpretacja analizy biochemicznej krwi w patologii wątroby. Zespół cytolizowy. Część 1.

Opublikowano w czasopiśmie:
"Praktyka pediatry" czerwiec, 2017

MG Ipatov 1, 2 dr, Yu. G. Mukhina 1 MD, Profesor, P.V. Shumilov 1 MD, profesor

1 Rosyjski Narodowy Uniwersytet Medyczny. N.I. Pirogov
Ministerstwo Zdrowia Federacji Rosyjskiej, Moskwa

2 Szpital Kliniczny nr 13 dla dzieci. N.F. Filatova, Moskwa

Słowa kluczowe: wątroba, zespół cytolityczny, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, leki hepatoprotekcyjne

W artykule opisano biochemiczne parametry laboratoryjne i ich znaczenie kliniczne w chorobach wątroby występujących w zespole cytolizowym. Szczególną uwagę zwraca się na mechanizmy działania leków hepatoprotekcyjnych stosowanych w zespole cytolitycznym.

Ryc. 1. Rola wątroby w metabolizmie.

Skróty: HDL - lipoproteiny o wysokiej gęstości; VLDL - lipoproteiny o bardzo małej gęstości; System retikulo-śródbłonkowy RES; NAD - dinukleotyd nikotynamidoadeninowy; FAD - flawinadenowy nukleotyd.

Wątroba jest centralnym narządem homeostazy chemicznej organizmu, gdzie powstaje jedna wymiana i pula energii dla metabolizmu prawie wszystkich klas substancji [1]. Do głównych funkcji wątroby należą: metabolizm, depozycja, bariera, wydalanie, homeostazy i detoksykacja [2]. Wątroba może neutralizować zarówno egzogenne substancje obce o toksycznych właściwościach, jak i syntetyzować endogennie.

Tabela 2. Przyczyny zwiększonego poziomu aminotransferaz

Przyczyny wątroby

Przyczyny pozawątrobowe

• Wirusowe zapalenie wątroby (B, C, CMV itp.)

• Przewlekłe infekcje i pasożyty
choroby (bąblowica, toksoplazmoza itp.)

• Bezalkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby

• Autoimmunologiczna choroba wątroby

• Nadużywanie alkoholu

• leki
(statyny, niektóre antybiotyki, leki przeciwgrzybicze, niesteroidowe
leki przeciwzapalne
glikokortykosteroidy, inne)

• Metaboliczna choroba wątroby
(galaktozemia, fruktozemia, glikogenoza,
niedobór alfa1-antytrypsyny,
aminoacidopatia, naruszenie cyklu mocznikowego, naruszenie utleniania kwasów tłuszczowych, mitochondrialna hepatopatia, niektóre choroby lizosomalne (choroba
Gauchera, Niemanna-Picka kwas choroba niedobór lipazy i wsp.), Mukowiscydoza, zespół Shvahmana Diamond, hemochromatoza, choroba Wilsona, itd.).

• wady wrodzone i nabyte
naczynia układu żyły wrotnej (choroba
Budd-Chiari i inni.)

• Marskość

• Guzy wątroby

• Patologia serca (ostry zawał serca
mięsień sercowy, zapalenie mięśnia sercowego)

• Zwiększona aktywność fizyczna

• Dziedziczne zaburzenia mięśni
metabolizm

• Nabyte choroby mięśni

• Martwica urazów i mięśni

• Celiakia

• Nadczynność tarczycy

• Ciężkie oparzenia

• Hemoliza krwinek czerwonych

• Naruszenie równowagi kwasowo-zasadowej

• Sepsis

Będąc pomiędzy portalem a dużymi kręgami krążenia krwi, wątroba pełni funkcję dużego biofiltra. Przez żyłę wrota wchodzi do niej ponad 70% krwi, reszta krwi dostaje się przez tętnicę wątrobową. Większość substancji wchłanianych w przewodzie pokarmowym (z wyjątkiem lipidów, które są głównie transportowane przez układ limfatyczny), przechodzi przez żyłę wrotną do wątroby [2]. Zatem wątroba działa jako główny regulator zawartości krwi substancji wchodzących do organizmu wraz z pożywieniem (ryc. 1).

Duża różnorodność funkcji hepatocytów prowadzi do tego, że w stanach patologicznych wątroby zaburzenia biochemiczne są zaburzone, odzwierciedlając zmiany w wielu typach metabolizmu. Dlatego standardowy biochemiczny test krwi obejmuje określenie różnych parametrów odzwierciedlających stan metabolizmu białka, węglowodanów, lipidów i minerałów, a także aktywność niektórych kluczowych enzymów.

Stężenie enzymów w komórkach jest znacznie wyższe niż w osoczu krwi; zwykle tylko bardzo mała część jest wykrywana we krwi. Najczęstsze przyczyny zwiększonego stężenia enzymów w surowicy to: bezpośrednie uszkodzenie błon komórkowych, w szczególności wirusów i związków chemicznych, niedotlenienie i niedokrwienie tkanek. Czasami aktywność enzymów wzrasta w wyniku ich zwiększonej syntezy w tkankach. Określenie aktywności tych lub innych enzymów w surowicy pozwala nam ocenić charakter i głębokość uszkodzenia różnych składników hepatocytów [3, 4].

Enzymy, w zależności od ich lokalizacji, można podzielić na kilka grup:

1) powszechnie powszechne enzymy, których aktywność wykrywa się nie tylko w wątrobie, ale także w innych narządach - aminotransferazie, aldolazie fruktozy-1-6-difosforanu;

2) enzymy specyficzne dla wątroby (narządowe); ich aktywność jest wyłącznie lub najwyżej wykrywana w wątrobie. Obejmują one cholinoesterazę, transferazę ornityny karbamylowej, dehydrogenazę sorbitolową, itp.;

3) specyficzne dla komórek enzymy wątrobowe są nazywane głównie hepatocytami,
Komórki Kupffera lub kanaliki żółciowe (5-nukleotydaza, trifosfataza adenozyna);

4) enzymy specyficzne dla narządów są markerami niektórych organelli
hepatocyt: mitochondrialny (glutaminowa-hydrogenaza, dehydrogenaza bursztynianowa, oksydaza cytochromowa), lizosomalny (kwaśna fosfataza, dezoksyrybonukleaza, rybonukleaza), mikrosomalny (glukozo-6-fosfataza).

Specyfikę enzymów i ich wartość diagnostyczną przedstawiono w Tabeli 1 [5].

Na podstawie powyższego wynika, że ​​w większości przypadków odchylenia aktywności enzymów surowicy od "normy" nie są specyficzne i mogą być spowodowane różnymi przyczynami. Dlatego należy bardzo ostrożnie interpretować te odchylenia, porównując je z obrazem klinicznym choroby i danymi z innych laboratoryjnych i instrumentalnych metod badawczych [5, 6].

W związku z zastosowaniem różnych metod badań enzymów i jednostek miary ich aktywności w laboratoriach klinicznych, zaleca się każdorazowe uzyskanie wyników analizy, wyjaśnienie, w jaki sposób iw jakich jednostkach zmierzono aktywność enzymu oraz porównanie uzyskanej wartości z "normą" przyjętą w tym laboratorium.

Szczególne miejsce zajmuje makenzymat - rzadki i niezwykle trudny w diagnostyce różnicowej stan, w którym zachodzi integracja cząsteczek enzymu z immunoglobulinami lub substancjami niebiałkowymi. Opisano kliniczne obserwacje makro-CK-emi, makro-LDH-eemię, makro-AST, g-GGT-eemię, makroamielemię. Makroenzymy są trudne do zdiagnozowania i diagnozy różnicowej i prowadzą do inwazyjnych metod badania i nieuzasadnionego leczenia.

Podstawą do wykrywania makromenzymii jest identyfikacja różnic w cząsteczce makrogenzymu z cząsteczki zwykłego enzymu. Niektóre z tych metod są bezpośrednim, tj. E. taki sposób, aby pozwolić na bezpośrednie określenie obecności kompleksu enzymów we krwi, o wiele wyższą masę cząsteczkową niż w przypadku normalnego cząsteczki enzymu. Metoda bezpośrednia polega na oddzieleniu białek serwatkowych od masy cząsteczkowej. Inne metody pośrednie, ponieważ krew identyfikacji makroenzima odbywa się nie poprzez identyfikację kompleksu enzym i na podstawie identyfikacji wszelkich właściwości makroenzima. Testy bezpośrednie mają większą wartość diagnostyczną i wiążą się z mniejszymi błędami technicznymi i diagnostycznymi.

W niektórych sytuacjach wzrost aktywności enzymów jest fizjologiczny: poziom fosfatazy alkalicznej zwiększa się u nastolatków w okresie rozciągania (okres przyspieszania wzrostu) u zdrowych kobiet w trzecim trymestrze ciąży (z powodu łożyska). Jednakże bardzo wysoka aktywność fosfatazy zasadowej obserwuje się u kobiet z przedporodą, co wiąże się z upośledzonym krążeniem łożyska [7].

Duże znaczenie w rozpoznaniu choroby wątroby mają anamnestyczne dane i kliniczny obraz choroby. Z anamnezy powinieneś spróbować dowiedzieć się o czynnikach ryzyka chorób wątroby, zwracając szczególną uwagę na historię rodziny, leki, witaminy, suplementy ziołowe, leki, alkohol, przetoczenie produktów krwiopochodnych, patologiczne wyniki testów wątroby w przeszłości i objawy choroby wątroby. Badanie kliniczne pozwala zdiagnozować do 50-60% stanów patologicznych. Bardziej szczegółowa diagnostyka różnicowa opiera się na metodach immunochemicznych. Pozwalają one szczegółowo określić naturę infekcji wirusowej, jak i pasożytniczej, określić lokalizację procesu nowotworowego, określić etiologię choroby autoimmunologicznej, wyjaśnić rodzaj naruszenia dziedzicznych chorób metabolicznych.

Gdy patologia wątroby w analizie biochemicznej krwi przydziela zespół 4:

• zespół niewydolności wątroby

• Zespół mezenchialno-zapalny.
W tym artykule przeanalizujemy szczegółowo
wskaźniki charakterystyczne dla zespołu cytolizy.

Zespół cytolizowy jest zespołem spowodowanym upośledzoną przepuszczalnością błon komórkowych, rozpadem struktur błony lub martwicą hepatocytów z dostępem do osocza enzymów (ALT, AST, LDH, aldolaza, itp.).

Aminotransferaza: aminotransferaza asparaginianowa i aminotransferaza alaninowa

Wartości referencyjne: u noworodków do 1 miesiąca. - mniej niż 80 U / l; od 2 miesięcy do 12 miesięcy - mniej niż 70 U / l., Od 1 do 14 lat - mniej niż 45 U / l, dla kobiet - mniej niż 35 U / l, dla mężczyzn - mniej niż 50 U / l.

W praktyce klinicznej powszechnie stosuje się jednoczesne oznaczanie poziomu dwóch aminotransferaz - aminotransferazy asparaginianowej (ATT) i aminotransferazy alaninowej (ALT) w surowicy krwi.

Enzymy ALT i AST znajdują się w prawie wszystkich komórkach ludzkiego ciała. Jednak najwyższy poziom enzymu ALT występuje w wątrobie, więc poziom tego enzymu służy jako swoisty marker uszkodzenia wątroby. Z kolei AST oprócz wątroby (w kolejności malejącego stężenia) jest zawarty w sercu i mięśniach szkieletowych, nerkach, trzustce, płucach, leukocytach i erytrocytach [6, 7, 8].

W wątrobie ALT występuje tylko w cytoplazmie hepatocytów, a AST występuje w cytoplazmie i mitochondriach. Ponad 80% wątrobowej AspAT reprezentuje frakcja mitochondriów [6, 7, 8].

Normalnie, stałe stężenie trans-aminaz w osoczu odzwierciedla równowagę pomiędzy ich uwalnianiem w wyniku fizjologicznej apoptozy starzonych hepatocytów i eliminacji. Stosunek syntezy AST / ALT w wątrobie wynosi 2,5 / 1. Jednak przy normalnej odnowie hepatocytów poziomy AST i ALT w osoczu są prawie takie same (30-40 U / l) ze względu na krótszy okres półtrwania AST (18 godzin w porównaniu do 36 godzin w przypadku ALT).

W chorobach wątroby aktywność ALT jest pierwszym i najbardziej znaczącym wzrostem w porównaniu z AST. Na przykład, w ostrym zapaleniu wątroby, niezależnie od jego etiologii, aktywność aminotransferaz zwiększa się u wszystkich pacjentów, jednak przeważa poziom ALT zawarty w cytoplazmie, ze względu na jego szybkie wyjście z komórki i przyjęcie do krwioobiegu. Tak więc poziom ALT ocenia się na podstawie biochemicznej aktywności choroby wątroby. Wzrost wskaźnika o 1,5-5-krotność górnej granicy normy wskazuje na niską aktywność procesu, 6-10-krotną średnią aktywność i ponad 10-krotną wysoką aktywność biochemiczną. Zwiększona aktywność transaminazy przez ponad 6 miesięcy jest biochemicznym objawem przewlekłego zapalenia wątroby [6, 7].

Niektóre leki (na przykład kwas walproinowy) są metabolizowane w mitochondriach hepatocytów [9], dlatego tylko wyizolowany wzrost AST może być wczesnym laboratoryjnym markerem hepatotoksyczności.

Oprócz patologii wątroby, AST jest jednym z pierwszych markerów uszkodzenia mięśnia sercowego (wzrasta u 93-98% pacjentów z zawałem mięśnia sercowego do 2-20 norm); jego specyfika nie jest wysoka. Poziom ACT w surowicy wzrasta 6-8 godzin po wystąpieniu bólu, szczyt spada po 18-24 godzinach, aktywność spada do normalnych wartości po 4-5 dniach. Wzrost aktywności enzymu w dynamice może wskazywać na ekspansję ośrodka martwicy, zaangażowanie innych narządów i tkanek w procesie patologicznym, na przykład wątroby [7].

Nadmierne intensywne ćwiczenia mięśniowe mogą również powodować przejściowy wzrost poziomów ACT w surowicy. Miopatie, zapalenie skórno-mięśniowe i inne choroby tkanki mięśniowej powodują zwiększenie aktywności aminotransferaz, głównie ze względu na AspAT.

U pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki i niedokrwistością hemolityczną obserwuje się umiarkowany wzrost aktywności AspAT (2-5-krotny górny limit normy).

W utajonych postaciach marskości zwykle nie obserwuje się zwiększenia aktywności enzymów. W aktywnych postaciach marskości, trwały, nieznaczny wzrost aminotransferaz jest wykryty w 74-77% przypadków, i, z reguły, aktywność AST ponad ALT jest zdominowana przez dwa lub więcej razy.

Obniżenie aktywności ALT i AST występuje, gdy występuje niedobór pirydoksyny (witamina B6), z niewydolnością nerek, ciąża.

Poniżej przedstawiono wątrobę i pozawątrobowe przyczyny zwiększonej aktywności aminotransferazy w surowicy (Tabela 2).

Oprócz oceny poziomu transaminaz współczynnik de Ritis jest szeroko stosowany w praktyce klinicznej - stosunek AST do ALT (AST / ALT). Zwykle wartość tego współczynnika wynosi 0,8-1,33. Należy zauważyć, że obliczenie współczynnika de Ritis jest wskazane tylko wtedy, gdy AST i / lub ALT znajduje się poza wartościami odniesienia.

U noworodków stosunek AST / ALT zwykle przekracza 3,0, ale do piątego dnia życia spada do 2,0 i poniżej.

W zmianach wątroby ze zniszczeniem hepatocytów, ALT wzrasta głównie, współczynnik de Rytis zmniejsza się do 0,2-0,5. W patologii serca dominuje poziom AST, a współczynnik de Rytis wzrasta. Jednak dla dokładnej diagnostyki różnicowej współczynnik ten jest nieodpowiedni, ponieważ często przy alkoholowym uszkodzeniu wątroby, bezalkoholowym stłuszczeniu wątroby, marskości wątroby, przeważa również wzrost AST, a współczynnik de Rytis wynosi 2,0-4,0 lub więcej. Wartość tego współczynnika powyżej normy jest często obserwowana przy żółtaczce zaporowej, zapaleniu pęcherzyka żółciowego, gdy bezwzględne wartości AlAT i AspAT są niewielkie.

1. W ostrym wirusowym i przewlekłym zapaleniu wątroby, szczególnie we wczesnych stadiach, aktywność ALT jest wyższa niż AST (współczynnik de Rytis jest mniejszy niż 1,0). Poważne uszkodzenie miąższu wątroby może zmienić ten stosunek.

2. W alkoholowym zapaleniu wątroby i marskości aktywność AST jest często wyższa niż aktywność AlAT (współczynnik de Ritis jest większy niż 1,0).

3. W ostrym zawale serca aktywność AST jest wyższa niż aktywność AlAT (współczynnik de Rytis jest większy niż 1,5).

Dehydrogenaza mleczanowa

Wartości referencyjne LDH dla noworodków - do 600 U / l, u dzieci w wieku od 1 roku do 12 lat, aktywność LDH wynosi 115 - 300 U / l, dla dzieci w wieku powyżej 12 lat i dorosłych, wskaźnik LDH wynosi do 230 U / l.

Dehydrogenaza mleczanowa (LDH), glikolityczny enzym zawierający cynk, który odwracalnie katalizuje utlenianie L-mleczanu do pirogronianu, jest szeroko rozpowszechniony w ludzkim ciele. Najwyższą aktywność LDH stwierdzono w nerkach, mięśniu sercowym, mięśniach szkieletowych i wątrobie. LDH jest zawarty nie tylko w surowicy, ale także w znaczących ilościach w czerwonych krwinkach, dlatego surowica do badań powinna być wolna od hemolizy [7].

Podczas elektroforezy lub chromatografii można wykryć 5 izoenzymów LDH różniących się właściwościami fizykochemicznymi. Najważniejsze są dwa izoenzymy - LDG1 i LDG5. Frakcja LDG1 bardziej aktywnie katalizuje reakcję odwrotną konwersji mleczanu do pirogronianu. Jest bardziej zlokalizowany w mięśniu sercowym i innych tkankach, które normalnie funkcjonują w warunkach tlenowych. Pod tym względem komórki miokardialne z bogatym układem mitochondrialnym utleniają w cyklu kwasów trikarboksylowych nie tylko pirogronian, powstały w wyniku zachodzącego w nich procesu glikolizy, ale także mleczanu, który powstaje w innych tkankach. Frakcja LDH5 bardziej efektywnie katalizuje bezpośrednią reakcję redukcji pirogronianu do mleczanu. Jest zlokalizowany głównie w wątrobie, w mięśniach szkieletowych. Te ostatnie często są zmuszane do funkcjonowania w warunkach beztlenowych (przy znacznym wysiłku fizycznym i szybko postępującym zmęczeniu). Otrzymany mleczan z krwiobiegu dostaje się do wątroby, w której jest wykorzystywany do procesu glukoneogenezy (resynteza glukozy), a także do serca i innych tkanek, gdzie przekształca się w pirogronian i bierze udział w cyklu kwasu trójkarboksylowego (cykl Krebsa). Każde uszkodzenie komórek tkanek zawierających dużą ilość LDH (serce, mięśnie szkieletowe, wątroba, krwinki czerwone) prowadzi do zwiększenia aktywności LDH i jej izoenzymów w surowicy krwi. Najczęstsze przyczyny zwiększonej aktywności LDH to:

1. Choroba serca (ostry zawał mięśnia sercowego, zapalenie mięśnia sercowego, zastoinowa niewydolność serca); w takich przypadkach przeważa wzrost aktywności LDG1 i / lub LDG2.

2. Uszkodzenie wątroby (ostre i przewlekłe zapalenie wątroby, marskość wątroby, nowotwory wątroby i przerzuty), gdy wzrasta głównie izoenzym LDG5, LDG2, LDG4.

3. Uszkodzenie mięśni szkieletowych, choroby zapalne i zwyrodnieniowe
mięśnie szkieletowe (głównie wzrost izoenzymu LDG1, LDG2, LDG3).

4. Choroby krwi związane z rozpadem komórek krwi: ostra białaczka, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoborem B12, anemia sierpowata, a także choroby i stany patologiczne połączone z niszczeniem płytek krwi (masywna transfuzja krwi, zatorowość płucna, wstrząs itp.). W tych przypadkach może przeważać wzrost aktywności LDG2, LDG3.

5. Ostre zapalenie trzustki.

6. Choroby płuc (zapalenie płuc itp.)

7. Zawał nerek.

8. Nowotwory (podwyższony poziom LDH obserwuje się w 27% przypadków nowotworów w stadium I oraz w 55% przerzutów przerzutowych).

Należy pamiętać, że wielu chorobom serca, mięśniom szkieletowym, wątrobie i krwi może towarzyszyć wzrost całkowitej aktywności LDH w surowicy bez wyraźnej przewagi którejkolwiek z jego izoenzymów.

Tabela 3. Skuteczność hepatoprotektorów w zespole cytolizy (według S. V. Morozov i wsp., 2011 i N. B. Gubergrits, 2012) [10]

Badanie krwi pod kątem testów czynności wątroby.

Procesy biologiczne w wątrobie są prowadzone ze względu na ogromną liczbę jednostek funkcjonalnych. Niektóre z nich zmieniają się pod wpływem jakichkolwiek warunków zewnętrznych (stres lub obfity obiad), podczas gdy inne są bardzo czułymi markerami niektórych chorób. Dlatego też wykonuje się testy funkcji wątroby w celu oceny syntetycznej, metabolicznej i oczyszczającej funkcji hepatocytów.

Powszechne testy wątroby

Wszystkie testy laboratoryjne do badania stanu wątroby można podzielić na ogólne i enzymatyczne. Pierwsze to następujące próbki:

  • utrzymywanie stałej kwasowości;
  • transfer bilirubiny, hormonów i tłuszczów;
  • reakcje immunologiczne
  • utrzymywanie ciśnienia onkotycznego;
  • transport pierwiastków śladowych w komórkach

Tabela pokazuje normę dla zdrowego dorosłego człowieka. Wyrażenie "białko całkowite" odnosi się do stężenia albuminy i globulin we krwi. Białka stanowią 6,5-8,5% całkowitej suchej pozostałości osocza, która zajmuje 9-10% objętości krwi. Ilościowa ocena frakcji białkowych odzwierciedla ogólny stan fizjologiczny ciała oraz obecność lub brak patologii.

Enzymy wątrobowe

Testy ogólne dostarczają informacji tylko o obecności problemu w ciele i mogą pośrednio wskazywać na woreczek żółciowy i wątrobę. Enzymodiodiagnozowanie, które wykrywa aktywność enzymów, jest uważane za bardziej informatywne. Biorąc pod uwagę, że ich zawartość w hepatocytach jest tysiące razy większa niż we krwi, metoda ta jest szczególnie skuteczna w wykrywaniu zaburzeń wątroby w okresie bezmięskowym i bezobjawowej postaci. Najczęściej enzymy są podzielone na następujące grupy:

  • cytoplazmatyczna i błonowa: aminotransferaza alaninowa (AlAT), dehydrogenaza sorbitolowa (LDH) i dehydrogenaza mleczanowa (LDH) - ich poziom wzrasta nawet przy bezobjawowym postępie choroby;
  • mitochondrialna: dehydrogenaza glutaminianowa (GLDG), aminotransferaza asparaginianowa (AsAT) - poziom tych enzymów wzrasta w przewlekłych chorobach wątroby;
  • żółć: fosfataza alkaliczna (fosfataza alkaliczna) - aktywność zwiększa się w przypadku cholestazy.
  • im wyższy poziom, tym cięższa martwica hepatocytów;
  • zwiększa się również w przypadku ostrego toksycznego i zakaźnego zapalenia wątroby
  • najbardziej znaczącym wzrostem fosfatazy alkalicznej jest rozpoznanie żółtaczki obturacyjnej;
  • norma zależy od wieku i płci danej osoby: u nastolatków wynosi 250 jednostek / l, a u kobiet w ciąży 400 jednostek / l
  • jest to marker o niskiej czułości na chorobę wątroby;
  • niektóre informacje na temat stanu organizmu są dostarczane tylko przez zestaw izoform LDH4 / LDH5
  • wzrasta wraz z czynnikami endogennymi: przerzutami i nowotworami;
  • wzrasta wraz z czynnikami egzogennymi: infekcja, zatrucie toksynami
  • wzrasta dramatycznie w ostrym zakaźnym zapaleniu wątroby i słabo, ale zauważalnie w toksycznym uszkodzeniu wątroby;
  • stosowany do wykrywania toksycznego zapalenia wątroby u osób pracujących w przemyśle chemicznym

Tabela pokazuje maksymalne dopuszczalne wartości poziomu enzymów u zdrowej osoby: mężczyzn ("M") i kobiet ("F"). Stężenia te są warunkowe, ponieważ wiek, płeć i anamneza znacząco wpływają na poziomy białek, aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej i innych jednostek funkcjonalnych.

Tabela nie wskazuje na test wątrobowy, taki jak transferaza gamma-glutamylowa (GGT), który jest swoistym testem przesiewowym stosowanym do diagnozowania choroby wątroby, nawet u małych dzieci. Enzym ten jest bardziej wrażliwy na alkohol, toksyny i infekcje niż zwykłe testy dla AST / ALT.

Współczynniki

W przypadku niektórych enzymów dokładniejsze informacje na temat stanu pacjenta nie są podawane przez dokładne stężenie, ale przez zmianę jednej wartości względem drugiej. Na przykład, oddzielnie poziom AlAT wskazuje tylko zapalenie wątroby, a AsAT wskazuje na zapalenie wątroby lub serca. Ale ich postawa już daje dokładniejsze informacje o lokalizacji zapalenia, nasileniu patologii, a nawet o naturze choroby. Lekarze wykorzystują następujące czynniki:

  1. Współczynnik de Rytis to stosunek stężenia AST do ALT w przypadku, gdy oddzielnie poziomy tych enzymów są wyższe niż normalnie. Wartość w zakresie 0,8-1,7 odzwierciedla stan prawidłowy, a wartość 1,3 jest wskaźnikiem idealnym. Zakres wartości od 0,1 do 0,8 to niewydolność wątroby, a stopień jej przebiegu jest tym niższy, im wyższa wartość w podanym zakresie. Jeśli współczynnik jest wyższy niż 2, to jest to objaw niewydolności serca lub alkoholowego zapalenia wątroby, w którym występuje cała masa chorób - od marskości do zakrzepicy.
  2. Współczynnik Schmidta jest stosunkiem sumy stężeń AcAT i AlAT na GlDG. Przy żółtaczce zaporowej jej wielkość wynosi około 5-15, z nowotworami w wątrobie - 10, a z ostrym zakaźnym zapaleniem wątroby ponad 30.

Aktywność enzymu

Diagnostyka różnicowa z wykorzystaniem próbek wątroby jest przeprowadzana poprzez dekodowanie i analizowanie złożonych danych. Wszakże przy pewnej patologii jeden enzym może być znacznie wzmocniony, a zmiana drugiego jest słaba, a nawet niedostrzegalna. Stopień aktywności bardzo wrażliwych enzymów w różnych chorobach wątroby jest następujący:

Biochemiczna analiza krwi w chorobach wątroby i dróg żółciowych

Biochemiczna analiza krwi jest laboratoryjną metodą badawczą, która odzwierciedla stan funkcjonalny narządów i układów ludzkiego ciała. W chorobach wątroby i dróg żółciowych tę analizę przeprowadza się w celu określenia czynności wątroby.

Wiele chorób wątroby prowadzi do wyraźnych zaburzeń niektórych funkcji wątroby w normalnym stanie innych funkcji. W związku z tym niemożliwe jest dokładne zdiagnozowanie na podstawie wyników tylko jednego testu stosowanego jako wiarygodna metoda oceny ogólnej funkcji wątroby. Każdy pacjent musi wybrać najbardziej odpowiednie zestawy testowe, ocenić ich potencjalne możliwości i interpretować wyniki w zależności od klinicznych objawów choroby. Wybrane testy powinny pomóc lekarzowi ocenić różne funkcje wątroby, ich dynamikę w przebiegu choroby podczas seryjnego badania. Interpretując otrzymane wyniki należy wziąć pod uwagę możliwość ich błędności.

Funkcjonalne testy czynności wątroby

Bilirubina powstaje podczas katabolizmu części niebiałkowego hemoglobiny (hemu) erytrocytów w degeneracji komórek układu siateczkowo-śródbłonkowego (70-80%). Kolejnym źródłem pozostałych 20-30% bilirubiny są hemoproteiny zlokalizowane przede wszystkim w szpiku kostnym i wątrobie. Bilirubina z powodu wewnętrznych wiązań wodorowych nie rozpuszcza się w wodzie. Nieskoniugowana (wolna) bilirubina jest transportowana w osoczu jako związek z albuminą, nie przechodzi przez błonę kłębuszkową i dlatego nie pojawia się w moczu.

Bilirubina jest wchłaniana przez wątrobę, w komórce której wiąże się z kwasem glukuronowym. Powstaje bilirubina digilkoronidowa lub bilirubina związana (związana). Jest rozpuszczalny w wodzie i poprzez błonę hepatocytów przez wydalanie wchodzi do kapilar żółciowych. Tak więc normalny transport bilirubiny przez hepatocyt występuje tylko w jednym kierunku - od krwioobiegu do kapilary żółciowej.

Skoniugowana bilirubina jest wydzielana do kanalików żółciowych wraz z innymi składnikami żółci. W jelicie, pod wpływem flory jelitowej, bilirubina jest dekoniugowana i przywrócona do stercobilinogenu i urobilinogenu. Sterobilinogen zamienia się w stercobilin, jest wydalany z kałem, co nadaje stolcu brązowy kolor. Urobilinogen jest wchłaniany do krwioobiegu, wchodzi do wątroby i jest ponownie wydalany z żółcią.

Bilirubina we krwi jest zwykle określana metodą Endrashek, zgodnie z którą jest normalna:

  • całkowite stężenie bilirubiny wynosi 6,8-21,0 μmol / l,
  • wolne stężenie bilirubiny wynosi 1,8-17,1 μmol / L (75% lub więcej),
  • stężenie związanego bilirubiny wynosi 0,86-4,3 μmol / l (nie więcej niż 25% całości).

Oznaczanie aktywności enzymów w surowicy przeprowadza się w celu określenia stopnia uszkodzenia komórek wątroby, zwłaszcza cytoplazmie organellach komórek z zaburzeniami przepuszczalności błony charakteryzujących zespół cytolityczną, w odniesieniu do podstawowych parametrów aktywności patologii wątroby, w tym ostre zapalenie wątroby, aktywne fazy przewlekłego zapalenia wątroby, marskości wątroby. Aktywność enzymu jest również badana w przypadku niedrożności dróg żółciowych. Należy pamiętać, że czułość i swoistość wszystkich próbek jest ograniczona, a czasami aktywność enzymów wzrasta podczas procesów pozawątrobowych.

AST i ALT. Aminotransferazy asparaginianowej (AST, szczawian aminotransferaz) i aminotransferazy alaninowej (ALT, pirogronowy transaminazy) - najbardziej przejrzyste wskaźniki zaburzeń wątrobowokomórkowego.

  • AST jest normalne: 7-40 usług. jednostki, 0,1-0,45 μmol / l
  • ALT jest normalne: 7-40 konw. jednostki, 0,1-0,68 μmol / l

Aminotransferaza alaninowa w hepatocytach występuje wyłącznie w cytozolu, aminotransferazie asparaginianowej w mitochondriach iw cytozolu. Poziom tych enzymów gwałtownie wzrasta w przypadku masywnej martwicy, ciężkiego wirusowego zapalenia wątroby, toksycznego uszkodzenia wątroby, rozlanego i ogniskowego przewlekłego aktywnego zapalenia wątroby. Przy niedrożności dróg żółciowych poziom enzymów wzrasta minimalnie.

Zwykle równolegle poziom na poziom AST ALT wyjątkiem alkoholowego zapalenia wątroby, w którym stosunek AST / ALT może dwukrotnie zwiększyć w wyniku zmniejszenia ilości ALT powodu niedoboru kofaktora pirydoksyny S-fosforan. Ale hiperfermetemia (AST i ALT) rozwija się nie tylko z uszkodzeniem wątroby, ale również z patologią mięśni, czasami z ostrym zapaleniem nerek, ciężkimi chorobami hemolitycznymi itp.

Fosfataza alkaliczna (fosfataza alkaliczna) jest normalna (w zależności od metody badawczej):

  • przy standardowym badaniu 25-85 jm,
  • w badaniu Konstancji - usługi 1,4-4.5. jednostki,
  • na badania w jednostkach King - Armstrong - 1,5-4,5 usługi. jednostki
Fosfataza alkaliczna odzwierciedla dysfunkcje dróg żółciowych, zwiększoną syntezę enzymu przez hepatocyty i nabłonek dróg żółciowych. Aktywność enzymatyczna jest często zwiększona w niedrożności dróg żółciowych, cholestaza objętościowa formacji i rozproszone uszkodzenie wątroby. Aby określić przyczynę podwyższona aktywność fosfatazy zasadowej, co może być związane z patologią kości, jelit i innych tkanek, przy użyciu frakcjonowania cieplnej. Alkaliczna fosfataza wątrobowa jest stabilna pod wpływem ciepła (56 ° C przez 15 minut).

Gammaglutamyltransferase (GGTP) jest normalna:

  • u mężczyzn 15-106 usług. jednostki, 250-1770 nmol / l;
  • u kobiet 10-66 konw. jednostki, 167-1100 nmol / L.
Gammaglutamylotransferaza katalizuje transfer grupy glutaminowej do innych aminokwasów, znajduje się w układzie wątrobowo-żółciowym i innych tkankach i jest najbardziej czułym wskaźnikiem dróg żółciowych. Poziom GGTP zwiększa się w chorobach trzustki, serca, nerek i płuc, cukrzycy i alkoholizmu. Metoda jest niespecyficzna, co zmniejsza jej wartość diagnostyczną dla kliniki.

Dehydrogenaza glutaminianowa (GDH) jest normalna: 0-0,9 konw. jednostki, 0-15 nmol / l. Poziom GDH wzrasta wraz z ostrym zatruciem alkoholem i lekami, z ostrą cholestazą i nowotworami wątroby.

5'-nukleotydaza normalna: 2-17 usług. jednostki, 11-12 nmol / L. Wzrosty w tych samych chorobach wątroby, którym towarzyszy wzrost GGTP i fosfatazy alkalicznej. Przy niedrożności dróg żółciowych, cholestazie i rozlanych chorobach wątroby wartość diagnostyczna zmian aktywności 5'-nukleotydazy i alkalicznej fosfatazy jest w przybliżeniu taka sama.

Dehydrogenaza mleczanowa (LDH) jest normalna: 100-340 usług. jednostki, 0,8-4 μmol / L. Dehydrogenazę mleczanową określa się we wszystkich tkankach, a jej pomiar zwykle nie pomaga w rozpoznaniu choroby wątroby. Poziom LDH jest umiarkowanie zwiększony w ostrym wirusowym zapaleniu wątroby, marskości, przerzutach raka w wątrobie, a czasami w chorobach dróg żółciowych.

Definicja produktów syntezy

Białka surowicy odzwierciedlają funkcję syntezy wątroby. Nie są to ani wczesne objawy, ani czułe wskaźniki chorób wątroby, a zatem nie mają dużej wartości dla diagnozy różnicowej.

  • Albumina jest głównym białkiem syntetyzowanym przez wątrobę (norma w surowicy wynosi 35-50 g / l). Obniżenie poziomu w surowicy odzwierciedla ciężkie choroby, takie jak marskość wątroby.
  • Surowce krwi w surowicy (normalne w surowicy 20-35 g / l) to alfa-globuliny i beta-globuliny, w tym frakcja gamma i immunoglobuliny A, G, M:
    - Surowicy gamma globulin (norma to 8-17 g / l lub 14-21.5% całkowitej ilości białka);
    - Ig A: normalne 97-213 jednostek, 90-450 mg / ml;
    - Ig G: normalny 70-236 jednostek, 565-1765 mg / 10 ml;
    - Ig M: normalne 105-207 jednostek, mężczyźni - 60-250 mg / 100 ml, kobiety 70-280 mg / 100 ml.
    Znaczący wzrost gamma globuliny i immunoglobulin wykryto w przypadku czynnego przewlekłego zapalenia wątroby i aktywnych postaci marskości wątroby.

Czynniki krzepnięcia krwi, za wyjątkiem czynnika VIII, są syntetyzowane w wątrobie. Okres półtrwania większości z nich wynosi kilka godzin lub dni. Synteza czynników II, VII, IX i X zależy od witaminy K. Zdolność wątroby do syntetyzowania czynników krzepnięcia krwi ocenia się przez określenie czasu protrombinowego (norma wynosi 11-16 s), odzwierciedlając interakcję tych czynników (szybkość przekształcania protrombiny w trombinę w obecności tromboplastyny ​​i wapnia). Większość czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K Severe ostrej lub przewlekłej choroby miąższu wątroby towarzyszy wydłużenie czasu protrombinowego, co świadczy o niekorzystnym rokowaniem. Czas protrombinowy również wzrasta wraz z niedoborem witaminy K. Zmniejszenie czasu protrombinowego po podaniu pozajelitowym witaminy K wskazuje na jej niedobór.. Czas częściowej tromboplastyny, odzwierciedlający aktywność fibrynogenu, protrombiny i czynników V, VIII, IX, X, XI i XII, w ciężkich chorobach wątroby może również wydłużyć.

Cholesterol, lipidy i lipoproteiny są syntetyzowane w wątrobie. Zmiany w ich zawartości w surowicy krwi są wrażliwe, ale nie są specyficznymi wskaźnikami chorób wątroby. U pacjentów z ciężkimi zmianami miąższu wątroby poziom cholesterolu jest zwykle niski, a poziom lipoprotein zmniejsza się. Cholestazie wewnątrz- i zewnątrzwątrobowej towarzyszy wzrost stężenia nieestryfikowanego cholesterolu i fosfolipidów w surowicy.

Kwasy żółciowe powstają w wątrobie i biorą udział w rozpadzie i wchłanianiu tłuszczu. Z krwi żyły wrotnej wchodzi do wątroby, ale jeśli uszkodzone są parenchyma i przetoki portocaval, kwasy żółciowe mogą powrócić do krwi. Oznaczanie kwasów żółciowych w surowicy nie zostało jeszcze szeroko rozpowszechnione w praktyce klinicznej.

Amoniak we krwi (norma 19-43 μmol / l) zwiększa niektóre ostre i przewlekłe choroby wątroby z powodu naruszenia cyklu mocznikowego, z którym wątroba odtruwa grupy aminowe. Jednak bezwzględna wartość tego wskaźnika nie koreluje z nasileniem objawów klinicznych.

Test Bromsulfalein pozwala ocenić funkcję wydalniczą wątroby. Po dożylnym podaniu 5% sterylnego roztworu bromosulfaleiny w dawce 5 mg / kg, jego poziom w surowicy zmniejsza się w ciągu 45 minut i normalnie pozostaje nie więcej niż 5%, a następnie wzrasta w ciągu 2 godzin, co odzwierciedla proces wchłaniania bromosulfaleiny przez wątrobę, jej koniugację i powrócić do krwi. Ale przy użyciu bromsulfaleiny możliwe reakcje toksyczne, co ogranicza stosowanie tej próbki.

α-fetoproteina (alfa-fetoproteina). Wskaźnik regeneracji i wzrostu nowotworu wątroby - α-fetoproteiny - w surowicy jest nieobecny lub określony w minimalnych stężeniach - mniejszy niż 15-25 ng / ml. Znaczący (pięcio- do ośmiokrotny) wzrost α-fetoproteiny w surowicy jest charakterystycznym objawem raka wątrobowokomórkowego. Gdy procesy regeneracyjne zachodzą w wątrobie w ciężkich postaciach zapalenia wątroby, stężenie α-fetoproteiny wzrasta 1,5-4-krotnie. W klinice definicja α-fetoproteiny jest stosowana jako test przesiewowy.

Antygeny wirusowe i przeciwciała mają ważną wartość diagnostyczną:

  • W wirusowym zapaleniu wątroby typu B we krwi określa się:

- HBs Ag - antygen powierzchniowy;

- HVe Ag - antygen, wskazujący na replikację wirusa;

- HBc Ag - antygen rdzeniowy ("krowa");

- anty-HBs - przeciwciała przeciwko powierzchniowemu antygenowi;

- anty-HBc - przeciwciała przeciwko antygenowi krowy.

  • W wirusowym zapaleniu wątroby typu D, przeciwko HDV (przeciwciała anty-D) klasy IgM, HBs Ag, który jest błoną wirusa D i innych markerów HBV, wykrywa się we krwi.
  • W wirusowym zapaleniu wątroby typu C, anty-HCV IgM oraz G i HCV RNA krążą we krwi, co jest wskaźnikiem replikacji wirusa.
  • Przeciwciała przeciwko mitochondriom mają ważną wartość diagnostyczną. Wykrywane są w wysokich mianach u 95% pacjentów z pierwotną marskością żółciową wątroby, u 30% pacjentów z przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem wątroby iu niektórych pacjentów z kolagenozą. Przeciwciała te są nieobecne u pacjentów z mechaniczną niedrożnością dróg żółciowych i pierwotnego stwardniającego zapalenia dróg żółciowych. U 70% pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby we krwi wykryto przeciwciała przeciwko włóknom mięśni gładkich i przeciwciałom przeciwjądrowemu wobec dwuniciowego DNA.

    Dehydrogenaza glutaminianowa w surowicy

    Wartości referencyjne aktywności surowicy w surowicy - mniej niż 4 IU / l.

    GDG katalizuje konwersję kwasu glutaminowego do α-ketoglutarowego i amoniaku; enzym jest skoncentrowany w mitochondriach komórek, głównie w hepatocytach. Występuje również w znikomych ilościach w tkance nerwowej, mięśniach szkieletowych, mięśniu sercowym i gruczole mlecznym. GlDG jest jednym z enzymów specyficznych dla narządów, który określa się w surowicy w przypadku chorób wątroby. Ponieważ enzym jest mitochondrialny, stopień wzrostu jego aktywności odzwierciedla głębokość cytolizy w chorobach wątroby, zgodnie z jej poziomem możemy ocenić nasilenie procesu patologicznego.

    W wirusowym zapaleniu wątroby aktywność GLDG zwiększa się we krwi w pierwszym dniu okresu żółtaczkowego. Stopień jego zwiększenia zależy od ciężkości wirusowego zapalenia wątroby, szczególnie wysokich wskaźników obserwowanych w rozwoju niewydolności wątroby.

    Wysoką aktywność GLDG obserwuje się u pacjentów z pierwotnym i przerzutowym rakiem wątroby. W przypadku zaostrzenia przewlekłego uporczywego zapalenia wątroby wzrost aktywności GLDG jest nieobecny lub jest nieistotny. Przy wyraźnym zaostrzeniu marskości wątroby wzrost aktywności GLDG jest znaczny, a wysoka aktywność enzymu jest uważana za niekorzystny objaw.

    Obserwuje się gwałtowny wzrost aktywności GLDG przy ostrym zablokowaniu wspólnego przewodu żółciowego. Zatruciu alkoholowym towarzyszy również znaczny wzrost aktywności GLDH we krwi.

    Przyczyny zwiększonej aktywności GLDG i GGTP są podobne pod wieloma względami, ale istnieją również różnice: wysoka aktywność GLDG jest obserwowana w ostrych zmianach wątroby i GGTP w przebiegu długotrwałych procesów patologicznych w niej.

    Pośrednia deaminacja aminokwasów. Rola dehydrogenazy glutaminianowej i kwasu glutaminowego. Reakcje transaminacji, enzymy, znaczenie biologiczne.

    Deaminacja aminokwasów - usunięcie grupy aminowej z aminokwasu w celu utworzenia amoniaku (NH3). W tkankach ludzkich przeważa deaminacja oksydacyjna, związana z przenoszeniem wodoru.

    23.5.2 Większość enzymów biorących udział w oksydacyjnej deaminacji aminokwasów przy fizjologicznych wartościach pH jest nieaktywna. Dlatego główna rola w deaminacji oksydacyjnej należy do dehydrogenazy glutaminianowej, która katalizuje bezpośrednią deaminację oksydacyjną glutaminianu. Jako koenzym stosuje się NAD + lub NADP + (pochodne witaminy RR). Reakcja jest odwracalna.

    Dehydrogenaza glutaminianowa jest enzymem allosterycznym, jej allosterycznymi aktywatorami są ADP i GDF, a allosteryczne inhibitory to ATP, GTP i NADH.

    23.5.3. Pośrednia deaminacja jest charakterystyczna dla większości aminokwasów. Nazywa się to pośrednią, ponieważ występuje w 2 etapach:

    1. w pierwszym etapie aminokwas jest transaminowany do postaci glutaminianu;

    2. w drugim etapie następuje oksydacyjne usunięcie glutaminianu (patrz: rys. 21.3).

    Rysunek 23.3. Schemat pośredniej deaminacji aminokwasów.

    Udział aminotransferaz w tym procesie pozwala na zbieranie grup aminowych różnych aminokwasów jako część jednego aminokwasu, glutaminianu, który następnie ulega utlenieniu w celu utworzenia amoniaku i α-ketoglutaranu.

    Dekarboksylacja aminokwasów. Tworzenie biogennych amin - histaminy, serotoniny, GABA. Rola amin biogennych w regulacji metabolizmu i funkcji. Rozkład amin biogennych.

    Dekarboksylacja aminokwasów - usunięcie grupy karboksylowej z aminokwasu w celu utworzenia CO2. Produkty reakcji dekarboksylacji aminokwasów to biogenne aminy zaangażowane w regulację metabolizmu i procesów fizjologicznych w organizmie (patrz Tabela 23.1).

    Tabela 23.1

    Biogeniczne aminy i ich prekursory.

    Reakcje dekarboksylacji aminokwasów i ich pochodnych katalizują dekarboksylazy aminokwasów. Koenzym - fosforan pirydoksalu (pochodna witaminy B6). Reakcje są nieodwracalne.

    23.6.2. Przykłady reakcji dekarboksylacji. Niektóre aminokwasy są bezpośrednio dekarboksylowane. Reakcja dekarboksylacji histydyny:

    Histamina ma silne działanie rozszerzające naczynia krwionośne, zwłaszcza naczyń włosowatych w ognisku zapalenia; stymuluje wydzielanie żołądkowe zarówno pepsyny, jak i kwasu solnego, i jest wykorzystywany do badania funkcji wydzielniczej żołądka.

    Reakcja dekarboksylacji glutaminianu:

    GABA - mediator hamujący w ośrodkowym układzie nerwowym.

    Wiele aminokwasów ulega dekarboksylacji po wstępnym utlenieniu. Produkt hydroksylacji tryptofanu przekształca się w serotoninę:

    Serotonina powstaje głównie w komórkach ośrodkowego układu nerwowego, ma działanie zwężające naczynia. Bierze udział w regulacji ciśnienia krwi, temperatury ciała, oddychania, filtracji nerek.

    Produkt hydroksylacji tyrozyny przechodzi do dopaminy:

    Dopamina jest prekursorem katecholamin; jest mediatorem typu hamującego w ośrodkowym układzie nerwowym.

    Cysteinową grupę tio utlenia się do grupy sulfo, produkt tej reakcji dekarboksyluje się z wytworzeniem tauryny:

    Tauryna powstaje głównie w wątrobie; bierze udział w syntezie sparowanych kwasów żółciowych (kwasu taurocholowego).

    21.5.3. Katabolizm amin biogennych. W narządach i tkankach istnieją specjalne mechanizmy zapobiegające akumulacji amin biogennych. Głównym sposobem dezaktywacji amin biogennych - deaminacji oksydatywnej z powstawaniem amoniaku - katalizują mono- i diaminooksydazy.

    Oksydaza monoaminowa (MAO) - enzym zawierający FAD - przeprowadza reakcję:

    Klinika stosuje inhibitory MAO (nialamid, pirazidol) do leczenia stanów depresyjnych.

    60. Źródła powstawania amoniaku i sposoby jego neutralizacji w ciele. Wiązanie amoniaku w miejscach edukacji i transportu do wątroby. Cechy detoksykacji amoniaku u dzieci w pierwszym roku życia.

    Amoniak (NH3) jest produktem wymiany większości związków zawierających grupy aminowe i amidowe. Głównym sposobem tworzenia się amoniaku jest deaminacja oksydacyjna.

    Amoniak jest bardzo toksyczną substancją, szczególnie dla układu nerwowego. Przy fizjologicznych wartościach pH cząsteczka NH3 łatwo przechodzi w jon amonowy NH4 +, który nie jest w stanie przeniknąć do błon biologicznych i zatrzymuje się w komórce. Nagromadzenie NH4 + powoduje zahamowanie końcowych stadiów cyklu kwasu trójkarboksylowego i zmniejszenie produkcji ATP. W związku z tym istnieje wiele mechanizmów wiązania (neutralizacji) amoniaku w organizmie (patrz Ryc. 24.1).

    Rysunek 24.1. Tworzenie się amoniaku w organizmie i jego neutralizacja.

    61. Biosynteza mocznika. Połączenie cyklu ornityny z transformacjami kwasów fumarowych i asparaginowych. Przyczyny hiperamonemii. Uremia w wyniku naruszenia wydzielania mocznika z organizmu.

    Biosynteza mocznika jest głównym sposobem neutralizacji amoniaku. Mocznik jest syntetyzowany w cyklu ornityny występującym w komórkach wątroby. Ta sekwencja reakcji została odkryta przez H. Krebsa i K. Henseleita w 1932 roku. Zgodnie z nowoczesnymi koncepcjami cykl mocznikowy zawiera sekwencję pięciu reakcji.

    Dwie pierwsze reakcje biosyntezy mocznika występują w mitochondriach komórek wątroby.

    Kolejne reakcje zachodzą w cytoplazmie komórek wątroby.

    Ogólny schemat cyklu ornitynowego przedstawiono na rysunku 24.2:

    Rysunek 24.2 Schemat cyklu ornitynowego i jego związek z transformacją kwasów fumarowych i asparaginowych.
    Liczby wskazują na enzymy katalizujące reakcję cyklu ornityny: 1 - syntetaza fosforanu karbamoilu; 2 - transferaza transferazy ornityny; 3 - syntetaza arginino-bursztynianowa; 4 - liaza arginino bursztynianu; 5 - arginaza.

    24.4.2 Cykl ornityny jest ściśle związany z cyklem kwasu trójkarboksylowego:

    1. Początkowe reakcje cyklu mocznikowego, a także reakcje cyklu TCA, zachodzą w macierzy mitochondrialnej;

    2. Zapewnienie CO2 i ATP, niezbędnych do tworzenia mocznika, zapewnia funkcjonowanie TCA;

    3. Fumaran powstaje w cyklu mocznikowym, który jest jednym z substratów cyklu TCA. Fumaran jest uwodniony w jabłczanach, który z kolei jest utleniany do szczawiooctanu. Oksalooctan może ulec transaminacji do asparaginianu; Ten aminokwas bierze udział w tworzeniu bursztynianu argininy.

    24.4.3. Regulacja aktywności enzymów cyklu odbywa się głównie na poziomie syntetazy karbamoilofosforanowej, która jest nieaktywna w nieobecności swojego allosterycznego aktywatora - N-acetylo-glutaminianu. Stężenie tych ostatnich zależy od stężenia jego prekursorów (acetylo-CoA i glutaminianu), a także argininy, która jest allosterycznym aktywatorem syntazy N-acetylo-glutaminianu:

    Acetylowy CoA + N-acetyloglutaminian glutaminowy + CoA-SH

    Stężenie enzymów cyklicznych ornityny zależy od zawartości białka w diecie. Po przejściu na dietę bogatą w białko wzrasta synteza enzymów cyklu ornitynowego w wątrobie. Po powrocie do zrównoważonej diety stężenie enzymów spada. W warunkach głodu, gdy rozpad białek tkankowych jest zwiększony, a użycie aminokwasów jako substratów energetycznych, wzrasta wytwarzanie amoniaku, wzrasta stężenie enzymów cyklu ornitynowego.

    24.4.4. Naruszenie cyklu ornityny. Znane zaburzenia metaboliczne spowodowane częściowym blokowaniem każdego z 5 enzymów katalizujących reakcję syntezy mocznika w wątrobie, a także syntazę N-acetyloglutaminianową. Te wady genetyczne są oczywiście częściowe. Całkowite zablokowanie któregokolwiek z etapów cyklu mocznikowego w wątrobie wydaje się być nie do pogodzenia z życiem, ponieważ nie ma innego skutecznego sposobu usuwania amoniaku.

    Powszechnym objawem wszystkich naruszeń syntezy mocznika jest zwiększona zawartość NH4 + we krwi (hiperamon). Najcięższe objawy kliniczne obserwuje się z defektem enzymu syntetazy fosforanu karbamoilu. Objawy kliniczne wspólne dla wszystkich zaburzeń cyklu mocznikowego to wymioty, brak koordynacji, drażliwość, senność i upośledzenie umysłowe. Jeśli choroba nie zostanie zdiagnozowana, szybko nastąpi śmierć. U starszych dzieci manifestacją choroby jest zwiększona drażliwość, wzrost wielkości wątroby i niechęć do pokarmów wysokobiałkowych.

    Diagnostyka laboratoryjna chorób obejmuje oznaczanie amoniaku i metabolitów cyklu ornitynowego we krwi, moczu i płynie mózgowo-rdzeniowym; w złożonych przypadkach należy wykonać biopsję wątroby.

    Znaczącą poprawę obserwuje się, gdy białko jest ograniczone w diecie i można zapobiec wielu zaburzeniom aktywności mózgu. Dieta niskobiałkowa prowadzi do obniżenia zawartości amoniaku we krwi i poprawy obrazu klinicznego z łagodnymi postaciami tych dziedzicznych zaburzeń. Żywność należy przyjmować często, małymi porcjami, aby uniknąć gwałtownego wzrostu poziomu amoniaku we krwi.

    24.4.5. Wartość kliniczna i diagnostyczna mocznika we krwi i moczu. We krwi zdrowej osoby zawartość mocznika wynosi 3,33 - 8,32 mmol / l. 20 - 35 g mocznika wydalane jest z moczem na dzień.

    Zmiany zawartości mocznika we krwi w chorobach zależą od proporcji procesów powstawania w wątrobie i wydalania przez nerki. Zwiększenie zawartości mocznika we krwi (hiperazotemia) obserwuje się w niewydolności nerek, spadku niewydolności wątroby oraz w diecie ubogiej w białko.

    Zwiększenie wydalania mocznika w moczu obserwuje się podczas spożywania pokarmów bogatych w białko, w chorobach, którym towarzyszy wzrost katabolizmu białek w tkankach i przyjmowanie niektórych leków (na przykład salicylany). Zmniejszenie wydalania mocznika w moczu jest charakterystyczne dla chorób i toksycznych zmian w wątrobie, chorób nerek, którym towarzyszy naruszenie ich zdolności filtracyjnych.


    Więcej Artykułów O Wątrobę

    Cyst

    Zastój żółci: objawy. Cholagogue z zastojem żółci, leczenie

    Złe powody mogą być spowodowane przez różne powody. W tym artykule chcę porozmawiać o tym problemie, jak stagnacja żółci.DefinicjaW praktyce medycznej zastój żółci nazywany jest cholestazą.
    Cyst

    Co trzustka uwielbia jeść: jakie pokarmy jeść

    Trawienie jest dość skomplikowanym procesem, w którym pokarm wchodzący do żołądka dzieli się na części składowe, a niektóre z nich są wchłaniane przez organizm, podczas gdy inne są uwalniane w sposób naturalny.