pierwotna wielokrotność kr okrężnicy, Mts hepar, cr prawej nerki Etap 4: terapia

Uzyskaj bezpłatną odpowiedź od najlepszych prawników strony.

28.265 odpowiedzi na tydzień

2744 lekarzy udzielających odpowiedzi

Zapytaj lekarza!

Uzyskaj bezpłatną odpowiedź od najlepszych lekarzy strony.

  • Jest ZA DARMO
  • To bardzo proste
  • To jest anonimowe

28.265 odpowiedzi na tydzień

2744 lekarzy konsultantów

Pytania i odpowiedzi

Jest to uogólniony etap złośliwego nowotworu trzustki. W takich przypadkach leczenie chirurgiczne niestety nie ma sensu. Wskazana jest chemioterapia paliatywna oparta na leku Gemzar. Najlepszy program GEMZAR + Eloxatin.

Proszę przesłać kopie dokumentów medycznych na mój adres e-mail dr [email protected]

Przed wizytą u onkologa nie są potrzebne żadne dodatkowe badania. 7 To naprawdę jest guz trzustki.

Jest to uogólniony etap złośliwego nowotworu trzustki. W takich przypadkach leczenie chirurgiczne niestety nie ma sensu. Wskazana jest chemioterapia paliatywna oparta na leku Gemzar. Najlepszy program GEMZAR + Eloxatin.

Musisz zgodzić się na operację.

Jest to uogólniony etap złośliwego nowotworu trzustki. W takich przypadkach leczenie chirurgiczne niestety nie ma sensu. Wskazana jest chemioterapia paliatywna oparta na leku Gemzar. Najlepszy program GEMZAR + Eloxatin.

Jest to uogólniony etap złośliwego nowotworu trzustki. W takich przypadkach leczenie chirurgiczne niestety nie ma sensu. Wskazana jest chemioterapia paliatywna oparta na leku Gemzar. Najlepszy program GEMZAR + Eloxatin.

Operację można przeprowadzić nie tylko w Niemczech, ale także w Sankt Petersburgu. Ale w twojej sytuacji próba taktyki medycznej jest rozsądna.

Polecam wykonanie skanu CT narządów jamy brzusznej z dożylnym kontrastowaniem bolusa. Badanie to odpowie na główne pytanie - czy występuje nawrót choroby.

Co to jest mts w onkologii?

Przyspieszający rozwój medycyny i nauki w ogóle w krajach rozwiniętych przynosi wiele terminów i pojęć, które są trudne do zrozumienia dla zwykłej osoby. Z uwagi na to, że protokoły diagnozy i leczenia onkologii w Izraelu są na jakościowo odmiennym poziomie niż w krajach WNP, znaczenie zrozumienia specjalnych terminów również wypływa na wierzch. Co to jest mts w onkologii i gdzie ta koncepcja jest używana?

Mts jest skrótem od łacińskiej definicji przerzutów nowotworowych (przerzuty). Przerzuty nowotworowe to pojawienie się ognisk komórek nowotworowych w innych tkankach i narządach, które rozprzestrzeniają się z pierwotnego ogniska drogą limfogenną i hematogenną. Niemal zawsze rozprzestrzenianie się nowotworu następuje nie wcześniej niż w stadium 2 lub 3 choroby (nie licząc szczególnie agresywnych rodzajów raka).

Proces powstawania przerzutów następuje po wzroście guza na małe naczynia, które karmią zaatakowany narząd. Początkowo komórki wchodzą do regionalnych węzłów chłonnych, są również nazywane wartowniczymi. Następnie, z krwią lub limfą, wpadają do pobliskich lub odległych tkanek, powodując tam patologiczny proces i transformację zdrowych komórek w komórki rakowe.

Biorąc pod uwagę złożoność leczenia i niekorzystne rokowanie większości patologii onkologicznych, wielu pacjentów wybiera izraelską medycynę, która słynie ze szkoły specjalistów i zaawansowanych technologii. Jednocześnie podczas leczenia za granicą ważne jest, aby wiedzieć, czym są, jakie są współczesne zasady onkologii i diagnostyki oraz kilka innych zagadnień.

Co to jest mts w onkologii

Choroba Petrova
Termin używany wcześniej przez starych onkologów jest bardzo szeroki. Zwykle określany jako rak żołądka (choć w zasadzie może oznaczać nowotwór złośliwy). Od dawna jest szeroko rozpowszechniony. Ogólnie rzecz biorąc, nazwisko "Petrov" było często używane w onkologii w różnych slangach, nazwisko onkologa, akademika N.N. Petrova.

rak, c-r, Blastoma, Bl., NEO, neoplazma (nowotwór), Choroba...., Guz (nowotwór)
Wszystkie powyższe określenia odnoszą się do guza złośliwego, z reguły - raka. Są one używane, aby nie pisać słowa "rak" w czystym tekście. Aby wskazać mięsaka, często używa się innego skrótu - SA (Sa).

Laparotomia próbna, Laparotomia explorativa, Operacja Petrova, Resekcja eksploracyjna (coś)
Wszystkie terminy odnoszą się do sytuacji, w której, zgodnie z "otwarciem" jamy brzusznej, nieoperacyjnym, zaniedbaniem guza, wykrywa się stadium 4 raka, w którym nie ma znaczenia wykonywanie jakiejkolwiek interwencji. Następnie żołądek zostaje zszyta bez żadnej operacji. Wśród lekarzy często używa się wyrażeń slangowych jako "próbka", "test".

Chirurgia paliatywna, resekcja paliatywna (coś)
Chirurgia paliatywna (nie radykalna) to operacja, w której ustalono zaniedbanie, guz nie daje się zoperować, ale wykonuje się pewną interwencję - w celu wyeliminowania pewnych powikłań (krwawienie, zwężenie itp.) Lub w nadziei uzyskania tymczasowej remisji, szczególnie w przypadku późniejszej chemioterapii lub radioterapii (także paliatywnej, to znaczy nie radykalnej).

Objawowe leczenie w miejscu zamieszkania
Fraza, w której jest zaszyfrowana, że ​​pacjent ma nieoperacyjny, zaniedbany guz, zwykle 4 etapy, i że taki pacjent, z tego powodu, nie podlega specjalnym rodzajom radykalnego leczenia przez onkologa. Oznacza to przepisywanie leków, które tylko łagodzą stan nieuleczalnego pacjenta, a przede wszystkim, w razie potrzeby, narkotyczne środki przeciwbólowe. Wśród lekarzy często stosuje się slangowe wyrażenia "symptomatologii" i "symptomatycznego pacjenta". Można go uznać za synonim rejestracji klinicznej grupy 4.

Generalizacja (rozpowszechnianie)
Pojęcie zaniedbanego guza, w którym występuje wiele regionalnych i / lub odległych przerzutów. Z reguły mówimy o 4 etapach procesu nowotworowego i 4 rejestracji klinicznej grupy klinicznej.

Progresja (progressia)
Termin odnosi się do kontynuacji agresji guza, ciągłego wzrostu raka. Zwykły rozwój nieleczonego raka. Jednak progresja może również wystąpić po specjalnym leczeniu w ramach radykalnego programu. W takiej sytuacji - antonim słowa "remisja". Co więcej, czas trwania progresji może być bardzo zmienny - kontynuacja wzrostu komórek nowotworowych po leczeniu może wystąpić po 1 - 2 miesiącach, a po 10 - 20 - 30 latach. (Najdalszy okres wystąpienia progresji od zakończenia leczenia, który znalazłem w literaturze, ma 27 lat).

Wtórne zapalenie wątroby (zapalenie płuc, zapalenie węzłów chłonnych itp.), Wtórne zapalenie wątroby (zapalenie płuc, zapalenie węzłów chłonnych itp.)
Wszystkie terminy odnoszą się do obecności odległych przerzutów (do wątroby, płuc, węzłów chłonnych itp.). Wskazuje to na zaniedbany nowotwór, stadium 4 raka.

Lymphadenitis Virkhova
Przerzuty Virkhova (przerzuty nowotworu w nadobojczykowym węzeł chłonny po lewej stronie - imię autora, który pierwszy opisał go) Wskazuje, że guz jest zaniedbany, stadium 4 raka.

mts
Przerzuty (skrót od łacińskiego - przerzuty). Może wskazywać zarówno przerzuty regionalne, jak i dalekie.

prima, secunda, tercia, qarta (prima, second, third, quart)
Słowa łacińskie to cyfry. Wskaż etap rozwoju nowotworu, proces nowotworowy - pierwszy, drugi, trzeci i czwarty. Wśród lekarzy, nieuleczalni pacjenci są często określani przez slangową termin "kwartę".

T... N... M...
Skrót łacińskich słów stosowanych w międzynarodowej klasyfikacji nowotworów złośliwych etapami. T-Tumor - guz pierwotny, wartości mogą wynosić od 1 do 4, w zależności od wielkości; N - Nodulus - węzły (limfa), wartości mogą wynosić od 1 do 2-3, w zależności od stopnia uszkodzenia regionalnych węzłów chłonnych; M - przerzuty - przerzuty, odnosi się do odległych przerzutów, wartości mogą wynosić 0 lub 1 (+), to znaczy odległe przerzuty istnieją lub nie. Dla wszystkich kategorii (TNM), wartością może być x (x) - dostępne dane nie są wystarczające do oceny.

Różnica między grupą sceniczną a grupą kliniczną
Często pacjenci, którzy są nawet w długoterminowej remisji paniki, gdy słyszą termin "grupa kliniczna 3", biorąc pod uwagę, że jest to trzeci etap w rozwoju procesu nowotworowego. To jest nieprawidłowe. "Grupy kliniczne" to grupy obserwacyjne, w których ich numeracja nie ma związku z etapem rozwoju nowotworu.
1 grupa kliniczna - pacjenci z chorobami przednowotworowymi, które podlegają monitorowaniu;
2 grupy kliniczne - pacjenci z chorobami nowotworowymi na dowolnym etapie, podlegający specjalnym rodzajom leczenia (operatywny, radiacyjny, chemohormonalny);
3 grupy kliniczne - radykalnie wyleczeni chorzy na raka;
Grupa kliniczna 4 - nieuleczalni pacjenci, pacjenci z zaawansowanymi nowotworami złośliwymi, którzy nie podlegają specjalnym rodzajom leczenia.
Jak widać, trzecia grupa kliniczna oznacza bardzo dobrą opcję.

Odpowiednia ulga w bólu
Pod tym wyrażeniem zwykle "ukrywa się" zalecenie mianowania narkotycznych środków przeciwbólowych w celu złagodzenia bólu. Jednak problem uśmierzenia bólu u pacjentów inkubowanych jest o wiele bardziej skomplikowany i szerszy niż proste przepisywanie leków.

Promieniowanie paliatywne (chemioterapia)
Chemioterapia paliatywna, napromienianie paliatywne - nie radykalne stosowanie tych technik. To jest sytuacja, w której konkretne leczenie jest wykonywane przez świadomie nieuleczalnego pacjenta z celowo nie-radykalnym celem, albo w celu złagodzenia wszelkich komplikacji i polepszenia jakości pozostałego życia, albo w nadziei co najmniej tymczasowej stabilizacji procesu nowotworowego. Pojęcie paliatywności odpowiada temu w leczeniu chirurgicznym.

Czym są przerzuty?

Metastazy (przerzuty - z greckiego, Meta stateo - "w przeciwnym razie stoję") - są to wtórne centra wzrostu prawie każdego nowotworu złośliwego. Większość nowotworów prowadzi do pojawienia się wtórnych ognisk w lokalnych i regionalnych węzłach chłonnych, wątrobie, płucach, kręgosłupie.

Współczesne koncepcje rozwoju przerzutów opierają się na tym, że przerzuty rozwijają się niemal natychmiast po pojawieniu się samego nowotworu złośliwego. Osobne oddzielone od niej komórki najpierw penetrują światło krwi (hematogenną ścieżkę rozsiewu) lub naczynie limfatyczne (limfogenną ścieżkę rozsiewu), a następnie są przenoszone krwią lub przepływem limfy, zatrzymują się w nowym miejscu, następnie opuszczają naczynie i rosną, tworząc przerzuty. Początkowo proces ten jest powolny i niedostrzegalny, ponieważ komórki rakowe z ognisk matek tłumią aktywność ognisk wtórnych.

Odtąd rak nazywa się przerzutami. Proces rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych nazywany jest przerzutami.

Zdolność do przerzutów - jeden z kluczowych objawów nowotworów złośliwych, odróżniający je od nowotworów łagodnych.

Co powoduje przerzuty?

Czy poszczególne komórki oderwą się od guza matki i utworzą przerzuty? Komórki nowotworowe odpadają i zawsze będą odpadać. Lokalne czynniki układu odpornościowego organizmu przez bardzo długi czas chronią organizm przed gwałtownym wzrostem komórek nowotworowych. Jedynym pytaniem jest prawdopodobieństwo wystąpienia przerzutów, a to zależy od rodzaju nowotworu, jego tempo wzrostu, różnicowania komórkowego stopni (jak różnią się one od normalnych), etap, w którym rak i inne czynniki zostały zdiagnozowane.

Po rozprzestrzenianiu się komórki nowotworowe mogą pozostawać nieaktywne przez bardzo długi czas (lub rosnąć bardzo powoli) przez wiele lat. Dokładne mechanizmy wyzwalające szybką liczbę przerzutów w ciele nie były badane.

Kolejny fakt jest ważny: wraz ze wzrostem liczby komórek w przerzutach zaczynają wydzielać czynniki wzrostu. Te czynniki wzrostu stymulują tworzenie się sieci naczyń włosowatych wokół komórek nowotworowych, co zapewnia komórkom nowotworowym wszystkie składniki odżywcze na szkodę reszty tkanek organizmu.

Istnieje kilka etapów rozprzestrzeniania się raka w ciele:

  • Przenikanie komórek nowotworowych do najbliższej krwi lub naczynia limfatycznego;
  • Rozprzestrzeniaj się krwią lub limfą w różnych częściach ciała;
  • Następnie komórka rakowa zatrzymuje się w jednym z małych naczyń i przenika przez ścianę do tkanki;
  • Przez pewien czas jest nieaktywny lub mnoży się, ale bardzo powoli;
  • Szybki wzrost, rozwój sieci kapilarnej.

Wiele komórek nowotworowych umiera w jednym z tych etapów. Ci, którym udało się przeżyć, powodują przerzuty.

Co decyduje o szybkości rozprzestrzeniania się przerzutów w organizmie?

Czas wymagany do klinicznej manifestacji pierwszych przerzutów jest w dużej mierze zdeterminowany przez rodzaj guza i stopień różnicowania jego tkanek.

  • Wysoce zróżnicowane nowotwory z reguły znacznie rzadziej przebijają i później niż nowotwory o niskim stopniu złośliwości.
  • W słabo zróżnicowanych nowotworach komórki praktycznie tracą swoje normalne cechy tkankowe. Taki rak zachowuje się bardziej agresywnie.

Czasami pojawiają się przerzuty bardzo szybko, po wystąpieniu pierwotnego miejsca guza. U wielu pacjentów przerzuty wykrywane są po 1-2 latach. Czasami utajone lub "uśpione przerzuty" występują wiele lat po zabiegu chirurgicznym w celu usunięcia guza.

Prawdopodobieństwo przerzutów można zmniejszyć, stosując różne metody leczenia:

  • Chemioterapia. Na przykład chemioterapia adiuwantowa jest wykonywana po operacji i pomaga niszczyć komórki rakowe, które mogły pozostać w ciele.
  • Radioterapia

Jak różne rodzaje przerzutów nowotworowych?

Najczęściej wykrywano przerzutów w węzłach chłonnych, przerzuty do wątroby, płuc, znacznie rzadziej - do mięśnia sercowego, mięśnie szkieletowe, skóra, śledziona, trzustka. Pośrednie miejsce w częstości wykrywania przerzutów w różnych typach nowotworów zajmuje centralny układ nerwowy, układ kostny, nerki, nadnercza.

Niektóre nowotwory mają ulubione miejsca przerzutów. Takie przerzuty mają swoje "nazwy" - specjalne terminy:

  • Przerzuty do Krukenberga - w jajnikach;
  • Przerzuty siostry Maryi Józefa znajdują się w pępku;
  • Przerzuty do Virchowa - w węzłach chłonnych powyżej lewego obojczyka.

Metastazy są zawsze określane jako guzy pierwotne. Na przykład, jeśli rak płuc rozprzestrzenił się na gruczoły nadnercza, guz w nadnerczach nazywa się "przerzutowym rakiem płuc". Jednak na poziomie molekularno-genetycznym przerzuty mogą różnić się od guza matki. Zjawisko to nosi nazwę niejednorodności.

Jakie są niebezpieczne przerzuty?

Przerzuty większości nowotworów występują w przypadkach, gdy rezerwy organizmu są wyczerpane w walce z nowotworem. Metastazy znacząco zakłócają funkcjonowanie wszystkich ważnych narządów i układów. W przeważającej części śmierć pacjentów z rakiem jest spowodowana właśnie przerzutami głównego raka.

Ponadto, przerzuty znacznie pogarszają stan ogólny, któremu często towarzyszy nieznośny ból, wymagający stałego znieczulenia.

W jaki sposób manifestują się przerzuty?

Obraz kliniczny przerzutowego raka zależy od lokalizacji przerzutów:

  • Zmiana otrzewnowa (rak otrzewnowy) prowadzi do puchliny brzusznej, co wymaga laparocentezy;
  • Klęska opłucnej (nowotwór opłucnowy) powoduje rozwój wysiękowego zapalenia opłucnej, który wymaga torakocentezy;
  • Klęska kości i kręgosłupa prowadzi do bólu w różnych częściach ciała, złamaniach;
  • Uczucie płuc manifestuje się jako duszność;
  • Metastazy mózgu prowadzą do bólów głowy, zawrotów głowy, drgawek, zaburzeń świadomości;
  • Uszkodzenie wątroby prowadzi do żółtaczki zaporowej.

Ponadto, toksyny uwalniane podczas ciągłej śmierci komórek nowotworowych powodują odurzenie organizmu przez nowotwór.

W jaki sposób diagnozowane są przerzuty?

Przeglądowy rentgenowskie, ultradźwięki, izotop promieniotwórczy, tomografia komputerowa, magnetyczny - tomografii rezonansu pozytronowej - tomografia emisyjna - wszystkie te techniki są niezbędne w wykrywaniu przerzutów. Techniki te umożliwiają wyjaśnienie wielkości, rozpowszechnienia i charakteru wzrostu przerzutów, ich rozpadu, ropienia, kiełkowania w sąsiadujących narządach i tkankach. Ponadto te same metody diagnostyczne pozwalają monitorować skuteczność leczenia w zależności od stopnia regresji przerzutów.

Warunkowo możemy wyróżnić dwa etapy rozpoznania przerzutów:

  • Badanie podstawowe, gdy rozpoznawany jest tylko główny guz;
  • Nadzór u onkologa po zakończonym leczeniu. Jeśli początkowe przerzuty nie zostały wykryte, a leczenie zakończyło się powodzeniem, w przyszłości nadal będziesz musiał poddawać się badaniom okresowym - istnieje ryzyko nawrotu.

Etiologia przerzutowej choroby płuc

Przerzuty do płuc powstają w wyniku podziału komórek atypowych nowotworu nowotworowego i ich rozprzestrzeniania się w organizmie poprzez układ krwionośny i limfatyczny. W praktyce onkologicznej uważa się, że źródłem przerzutów do płuc może być prawie każdy nowotwór złośliwy. Istnieje następująca grupa chorób onkologicznych, które przerzutowują do płuc z dużą częstotliwością:

  • rak odbytnicy;
  • czerniak skóry;
  • rak piersi;
  • złośliwy nowotwór pęcherza moczowego;
  • mięsak nerki;
  • nowotwory żołądka i przełyku.

Przerzuty do płuc: objawy

Z reguły pacjenci z przerzutami do płuc poszukują pomocy medycznej w późnych stadiach choroby, co jest związane z bezobjawowym rozwojem nowotworów we wczesnych stadiach rozwoju złośliwego. Typowe objawy wtórnych ognisk nowotworów w układzie płucnym występują w tej postaci:

  1. Progresywna duszność obserwowana podczas ćwiczeń lub w spoczynku.
  2. Regularne ataki suchego kaszlu.
  3. Stopniowo nasilający się zespół bólowy. Ból w nowotworach na początkowych etapach jest łagodzony przez tradycyjne środki przeciwbólowe, a na późnym etapie wymagają one narkotycznych analeptyków.
  4. Obecność krwawych mas w plwocinie po kaszlu.

To, jak wiele osób żyje z przerzutami do płuc, zależy od szybkiego wykrycia wtórnej onkologii. Lekarze onkolodzy zalecają natychmiast zwrócić się o poradę medyczną w przypadku wykrycia przynajmniej jednego z powyższych objawów! W praktyce onkologicznej bardzo często przerzuty do płuc są określane na długo przed odkryciem pierwotnego ogniska raka.

Dalszemu rozwojowi choroby towarzyszy wzrost zatrucia nowotworowego organizmu, co objawia się następującym obrazem klinicznym:

  • szybkie zmęczenie, ogólne złe samopoczucie i zmniejszona wydajność;
  • niska temperatura ciała, która jest chroniczna;
  • rak kaszlu staje się prawie stały;
  • utrata apetytu i szybka utrata masy ciała.

Rozpoznanie przerzutów do płuc

Aby ustalić diagnozę ośrodka onkologicznego dla takich metod:

Za pomocą badania rentgenowskiego lekarz określa obecność przerzutów, ich lokalizację i rozmiar.

Cyfrowe przetwarzanie wyników radiologii pozwala na wyjaśnienie kształtu i lokalizacji drugiego przedmiotu w onkologii.

Badanie układu oddechowego w polu elektromagnetycznym za pomocą promieni rentgenowskich poprawia klarowność obrazu i jakość diagnostyczną.

Metastazy płuc w cięcia

Leczenie wtórnego raka płuc

Obecnie w onkologii stosuje się następujące metody leczenia przerzutów do płuc:

Resekcja tkanki płucnej wraz z przerzutami jest najskuteczniejszą metodą leczenia przeciwnowotworowego, ale rzadko jest wykonywana. Wynika to z faktu, że wskazaniem do interwencji chirurgicznej jest pojedyncze ognisko wtórne i wyraźnie umiejscowione umiejscowienie guza.

Narażenie na wysoce aktywne promieniowanie rentgenowskie przyczynia się do stabilizacji procesu złośliwego i zmniejszenia bólu. Napromienianie promieniami jonizującymi odbywa się zdalnie w warunkach stacjonarnych.

Ogólnoustrojowe podawanie leków cytotoksycznych pozwala kontrolować rozprzestrzenianie się komórek rakowych. Przebieg chemioterapii ustala się indywidualnie dla każdego pacjenta z rakiem, biorąc pod uwagę główne leczenie raka i ogólny stan organizmu. W praktyce onkolodzy łączą radioterapię i chemioterapię, aby wzmocnić efekt terapeutyczny.

Akceptacja leków hormonalnych jest uzasadniona obecnością hormonozależnego guza pierwotnego (raka piersi i prostaty). Ten typ ekspozycji jest głównie stosowany jako część kompleksowej terapii przeciwnowotworowej.

Technika ta jest pokazana jako leczenie objawowe raka dużych oskrzeli. Laserowa resekcja wykonywana jest pod kontrolą bronchoskopii.

Innowacyjna technologia "cyber-nóż" pozwala na obsługę trudno dostępnych guzów nowotworowych za pomocą skoncentrowanej wiązki promieniowania jonizującego.

Jak odczytać diagnozę, jeśli podejrzewa się raka, jest ważną kwestią dla pacjenta i jego rodziny. W artykule omówiono, po pierwsze, strukturę diagnozy onkologicznej, a także zasady jej czytania i rozumienia. Zacznijmy od struktury. Diagnoza onkologiczna składa się z kilku elementów:

  1. Charakterystyka procesu patologicznego.
  2. Charakterystyka klinicznego i morfologicznego wariantu choroby.
  3. Proces lokalizacji.
  4. Stadium choroby, które charakteryzuje przewagę tego procesu.
  5. Charakterystyka efektów terapeutycznych (wskazanych w diagnozie po leczeniu).

Należy pamiętać, że ostateczną diagnozę w onkologii podejmuje się dopiero po histologicznym badaniu tkanki z nowotworu (biopsja). Innymi słowy, dopiero po mikroskopowym badaniu tkanki pacjenta z obszaru, w którym, zgodnie z sugestią lekarza, zlokalizowany jest guz nowotworowy.

Badanie histologiczne pozwala na określenie charakteru wzrostu (łagodnego lub złośliwego) i faktycznej morfologii nowotworu (tj. Z jakiej tkanki wyrasta), w zależności od morfologii i podziału guzów na nowotwory z tkanki nabłonkowej, mięsaków tkanki łącznej i.p.

Morfologia nowotworu jest konieczna, aby wiedzieć, jak określić prawidłową taktykę leczenia i postępowania z pacjentem, aby przewidzieć chorobę, ponieważ różne w morfologii, guzy przerzutowują inaczej, kiełkują itd. Zanim przejdziesz do przykładów, wyjaśnienia diagnoz onkologicznych, rozważ jego główne składniki.

Po pierwsze, co oznaczają litery łacińskie w diagnozie? Klasyfikacja TNM, przyjęta w celu opisania anatomicznej prewalencji guza, funkcjonuje w trzech głównych kategoriach: T (guza) -s Lat. guz - charakteryzuje częstość występowania guza pierwotnego, N (brak) - z łaciny. węzeł - odzwierciedla stan regionalnych węzłów chłonnych, M (przerzuty) - wskazuje na obecność lub nieobecność odległych przerzutów.

Guz pierwotny (T) w ramach klasyfikacji klinicznej charakteryzuje się symbolami ТX, Т0, Тis, Т1, Т2, ТЗ, Т4.

TX stosuje się, gdy niemożliwe jest oszacowanie rozmiaru i lokalnego rozprzestrzeniania się guza.
T0 - pierwotny nowotwór nie jest zdefiniowany.
TIS - przedinwazyjnego, raka in situ (rak in situ) śródnabłonkowy postaci raka, początkowy etap w rozwoju guzów złośliwych, bez oznak kiełkowania niż 1 warstwy.

T1, T2, TZ, T4 - oznaczenia rozmiarów, wzory wzrostu, zależności z tkankami granicznymi i (lub) narządami guza pierwotnego. Kryteria, według których określa się symbole cyfrowe kategorii T, zależą od lokalizacji guza pierwotnego, a dla niektórych narządów nie tylko wielkości, ale także stopnia inwazyjności (kiełkowania).

Stan regionalnych węzłów chłonnych (N) jest określany przez kategorie NX, N0, N1, 2, 3. Są to węzły chłonne, w których przeważnie występują przerzuty. Na przykład w przypadku raka piersi regionalne węzły chłonne są pachowe z odpowiednią stroną.

NX - niewystarczająca ilość danych do oceny uszkodzenia regionalnych węzłów chłonnych.

N0 - brak klinicznych objawów przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych. Kategoria 0, określona przed zabiegiem z przyczyn klinicznych lub po operacji na podstawie wizualnej oceny usuniętego leku, jest wyjaśniona na podstawie wyników badań histologicznych.

N1, N2, N3 odzwierciedlają różne stopnie przerzutów regionalnych węzłów chłonnych. Kryteria określania symboli kategorii cyfrowej zależą od lokalizacji guza pierwotnego.

Odległe przerzuty (M) - są to przerzuty, które występują w innych narządach i tkankach, nie tylko w regionalnych węzłach chłonnych (podczas kiełkowania guza i zniszczyć nowotwór naczyń nowotworowych komórek krwi dostaje się do krwiobiegu i może „spread” niemal w każdym narządzie). Charakteryzują się kategoriami MX, M0, M1.

MX - niewystarczająca ilość danych do identyfikacji odległych przerzutów.
M0 - brak objawów odległych przerzutów. Ta kategoria może zostać udoskonalona i zmieniona, jeśli podczas rewizji chirurgicznej lub podczas autopsji ujawniono odległe przerzuty.

M1 - istnieją odległe przerzuty. W zależności od lokalizacji przerzutów kategorię M1 można uzupełnić symbolami określającymi docelowe przerzuty: ÓUL. - płuca, OSS - kości, HEP - wątroba, BRA - mózg, LYM - węzły chłonne, MAR - szpik kostny, PLE - opłucna, PER - otrzewna, SKI - skóra, OTN - inne narządy.

Po drugie, co oznacza etap w diagnozie? Istnieją 4 etapy procesu onkologicznego:

Etap 1 - proces onkologiczny wpływa na jedną warstwę narządu, na przykład na błonę śluzową. Ten etap nazywany jest także "rakiem in situ" lub "rakiem w miejscu". Na tym etapie nie ma zmian regionalnych węzłów chłonnych. Nie ma przerzutów.

Etap 2 - proces onkologiczny wpływa na 2 lub więcej warstw narządu. Klęska regionalnych węzłów chłonnych jest nieobecna, nie ma odległych przerzutów.

Etap 3 - guz atakuje wszystkie ściany narządu, dotknięte są regionalne węzły chłonne, nie występują odległe przerzuty.

Stadium 4 - duży guz, dotyka całego ciała, występuje uszkodzenie regionalnych i odległych węzłów chłonnych i przerzutów do innych narządów. (W niektórych procesach patologicznych wyróżnia się tylko 3 etapy, niektóre etapy można podzielić na podstepy, zależy to od klasyfikacji procesu onkologicznego przyjętego dla tego ciała).

Po trzecie, co oznacza grupa kliniczna w diagnozie? Grupa kliniczna (w onkologii) jest jednostką klasyfikacji rejestracji aptecznej populacji w odniesieniu do chorób onkologicznych.

1 grupa kliniczna - osoby z chorobami przedrakowymi, faktycznie zdrowe:

1a - pacjenci z chorobą podejrzaną o nowotwór złośliwy (gdy ustalono ostateczną diagnozę, zostali usunięci z rejestru lub przeniesieni do innych grup);

1b - pacjenci z chorobami przedrakowymi;

2 grupy kliniczne - osoby ze sprawdzonymi nowotworami złośliwymi poddawanymi leczeniu radykalnemu;

Grupa kliniczna 3 - osoby ze sprawdzonymi nowotworami złośliwymi, które zakończyły leczenie radykalne i są w remisji.

4. grupa kliniczna - osoby ze sprawdzonymi nowotworami złośliwymi, które z tego czy innego powodu nie podlegają radykalnemu leczeniu, ale są leczone paliatywnie (objawowo).

Grupa kliniczna jest obowiązkowa wskazana w diagnozie pacjenta. W dynamice ten sam pacjent, w zależności od stopnia zaawansowania procesu i przeprowadzonego leczenia, może zostać przeniesiony z jednej grupy klinicznej do drugiej. Grupa kliniczna w żaden sposób nie odpowiada etapowi choroby.

Teraz możemy z przekonaniem stwierdzić, że struktura diagnozy zastosowana w onkologii pozwala dość dokładnie zrozumieć sytuację. Aby to lepiej zrozumieć, rozważ następujące przykłady:

1) Zdiagnozowano raka piersi. Jak wygląda diagnoza w dokumentacji medycznej?

DS: Rak prawej piersi T4N2M0 III etap.2 Kl. grupa.

-T4-mówi nam, że jest to duży guz z kiełkowaniem w pobliskich narządach;

-N2- mówi, że są przerzuty w wewnętrznych węzłach chłonnych piersi po uszkodzonej stronie, unieruchomione ze sobą;

-M0- mówi, że w tej chwili nie ma oznak odległych przerzutów.

-Etap III - mówi nam, że guz atakuje wszystkie ściany narządu, regionalne węzły chłonne są dotknięte, odległe przerzuty są nieobecne;

-2 cl. grupa mówi nam, że złośliwość nowotworu jest potwierdzona histologicznie (100%), a nowotwór podlega radykalnemu (to znaczy całkowitemu) usunięciu chirurgicznemu.

2) Zdiagnozowano raka lewej nerki z przerzutami do płuc. Jak wygląda diagnoza w dokumentacji medycznej?

DS: Rak lewej nerki T3cN2M1 (PUL) etap III. 4kl. grupa. - ze względu na znaczną wielkość guza nowotwór rozprzestrzenia się do dolnej żyły głównej powyżej przepony lub rośnie w jej ścianę;

Przerzuty N2 w więcej niż jednym regionalnym węźle chłonnym;

M1 (pul) - w płucach występują odległe przerzuty.

Stadium III - guz przenika do węzłów chłonnych lub trafia do żyły nerkowej lub żyły dolnej dolnej;

4 grupa kliniczna - udowodniony nowotwór złośliwy, który z tego czy innego powodu nie podlega radykalnemu leczeniu, ale jest poddawany leczeniu paliatywnemu (objawowemu).

3) Zdiagnozowano raka prawego jajnika z przerzutami do otrzewnej. Jak wygląda diagnoza w dokumentacji medycznej?

DS: Rak prawego jajnika T3N2M1 (РER) IIIA etap 4kl. grupa

- T3 - Guz występuje w jednym lub obu jajnikach, a komórki nowotworowe są obecne poza obszarem miednicy.

- przerzuty N2 w więcej niż jednym regionalnym węźle chłonnym;

- M1 (ERER) - odległe przerzuty do otrzewnej;

- Etap IIIA - rozprzestrzenianie się w obrębie miednicy, z rozsiewaniem otrzewnej (wiele małych przerzutów jest rozproszonych w otrzewnej);

- 4 grupy kliniczne - udowodniony nowotwór złośliwy, który z tego czy innego powodu nie podlega radykalnemu leczeniu, ale jest poddawany leczeniu paliatywnemu (objawowemu).

4) Zdiagnozowano mięsaka lewej nogi. Jak wygląda diagnoza w dokumentacji medycznej?

DS: mięsak kościoochłonny z dolnej trzeciej grupy z lewej komory strzałkowej T2 Nx M0 IIB etap 2.

- T2 - Fokus rozciąga się poza naturalną barierę;

- Nx, M0 - bez przerzutów;

- Etap IIB - Niski (bardzo złośliwy) nowotwór. Palenisko wykracza poza naturalną barierę. Brak przerzutów;

- 2 grupy osób ze stwierdzoną złośliwością nowotworu, która jest poddawana leczeniu radykalnemu (chirurgiczne usunięcie guza).

5) Rozpoznano raka prawego płuca z przerzutami do mózgu. Jak wygląda diagnoza w dokumentacji medycznej?

DS: Gruczolakorak oskrzelowo-pęcherzykowy prawego płuca T3N2M1 (BRA) stadium III. 4kl. grupa

- T3 - guz dowolnej wielkości, poruszający się do ściany klatki piersiowej, przepony, opłucnej śródpiersia (opłucna wewnętrzna liści, która sąsiaduje z płucami), osierdzia (błona zewnętrzna serca); guz, który nie osiąga kariny (jest to mały występ w miejscu podziału tchawicy na 2 główne oskrzela) mniejszy niż 2 cm, ale bez udziału kariny lub guza z towarzyszącą niedodmą (zapaścią) lub obturacyjnym zapaleniem płuc (zablokowaniem) w płucach;

- N2 - występuje uszkodzenie węzłów chłonnych śródpiersia po stronie zmiany lub węzłów chłonnych bifurkacji
(bifurkacja jest miejscem podziału tchawicy na 2 główne oskrzela);

- M1 (ВRА) - istnieją odległe przerzuty do mózgu.

- Etap III - guz większy niż 6 cm z przejściem do następnego płata płuc lub kiełkowania sąsiadującego oskrzela lub głównego oskrzela. Przerzuty występują w bifurkacji, tchawiczo-oskrzelowych, przynasadowych węzłach chłonnych;

- 4kl. grupa jest sprawdzonym nowotworem złośliwym, który z tego czy innego powodu nie podlega radykalnemu leczeniu, ale jest poddawany leczeniu paliatywnemu (objawowemu).

Możesz uzyskać bardziej szczegółową poradę dzwoniąc na infolinię na Bonnesante.com.ua.

  • O raku
  • Zapobieganie
  • Diagnostyka
  • Leczenie
  • Rodzaje raka
  • Życie i rak
  • Forum
  • Onkolog

Formułowanie diagnozy w onkologii klinicznej

A. Ya YAREMCHUK, A. S. ZOTOV

FORMULACJA DIAGNOSTYKI W ONKOLOGII KLINICZNEJ

Diagnoza medyczna jest medyczną konkluzją o stanie zdrowia pacjenta, o stanach patologicznych i chorobach, które ma, wyrażona w ogólnie przyjętej terminologii medycznej.

W klinicznej onkologii sformułowanie diagnozy ma wiele cech, które nie występują w innych obszarach medycyny klinicznej. Mogą to być:

* Rozpoznanie choroby onkologicznej dokonuje się raz na całe życie, tzn. Nie usuwa się jej nawet po odzyskaniu przytomności, zmieniają się tylko jej poszczególne składniki. Powodem tego jest to, że metoda onkologiczna jest metodą wiodącą - wszyscy pacjenci z nowotworami złośliwymi są dożywotni w rejestrze pacjentów. Jedynymi wyjątkami są pacjenci z basalioma, którzy po 5-letnim okresie nawrotu są usuwani z rejestru. Należy zauważyć, że w krajach zachodnich ta kategoria pacjentów nie jest w ogóle uwzględniana w statystykach zachorowań na raka.

* Aby ustalić rozpoznanie nowotworu złośliwego, konieczna jest jego histologiczna (lub cytologiczna) weryfikacja. Jeżeli potwierdzenie morfologiczne nie jest możliwe, dopuszczalne jest wykonanie operacji jako ostatniego etapu diagnozy i pierwszego środka terapeutycznego. Metody radioterapii i leczenia uzależnienia od narkotyków mogą być stosowane bez weryfikacji morfologicznej tylko wtedy, gdy opóźnienie w rozpoczęciu leczenia jest niebezpieczne dla pacjenta [4]. W przypadku braku weryfikacji diagnoza jest ustalana w drodze konsultacji na podstawie kombinacji metod klinicznych, radiologicznych, endoskopowych, laboratoryjnych i innych metod badawczych.

* W większości krajowych klinik terminologia łacińska jest szeroko stosowana w formułowaniu diagnozy. Fakt ten jest odbiciem deontologicznej tradycji czasów sowieckich, kiedy uznano, że pacjent z rakiem nie powinien w żadnym wypadku być świadomy swojej diagnozy. Obawa, że ​​pacjent przypadkowo lub umyślnie zapozna się z dokumentacją medyczną, i był spowodowany użyciem łaciny. Tymczasem, zdaniem większości zachodnich lekarzy, pacjent ma prawo wiedzieć o swojej diagnozie i prognozie, ponieważ ukrywanie takich informacji stanowi pogwałcenie praw człowieka. W ostatnich latach postawy deontologiczne krajowych onkologów znacząco zmieniły się w kierunku informowania (pełnego lub częściowego) pacjenta o jego chorobie, ale sformułowanie diagnozy pozostało w dużej mierze tradycyjne.

Przypomnijmy, że sformułowanie diagnozy klinicznej odbywa się zgodnie z tymi samymi zasadami (załącznik 7 do rozporządzenia nr 4 Ministerstwa Zdrowia ZSRR z 3 stycznia 1952 r.), Zgodnie z którym jest konsekwentnie wskazane: 1 miejsce jest główną chorobą, 2 to powikłania choroby podstawowej, 3 są współistniejące choroby.

Rozważa się główną chorobę, który sam w sobie lub w wyniku komplikacji spowodował, że pacjent szukał pomocy medycznej, przyczyny hospitalizacji lub śmierci. Jest to wskazane w formie pewnej postaci nosologicznej i nie można go zastąpić syndromem ani listą objawów.

Powikłania choroby podstawowej odnoszą się do patologicznych procesów i stanów chorobowych, które są z nią patogenetycznie powiązane, ale które tworzą zespoły kliniczne, które różnią się jakościowo od głównych objawów, a także zmian anatomicznych i funkcjonalnych.

Choroby współistniejące istniejące choroby pacjenta, które nie są związane z chorobą podstawową, uważa się za etiologicznie patogenetyczne, mające różną narkklaturę. Choroba ta nie ma znaczącego wpływu na chorobę podstawową, znacznie go obniża w tym czasie stopień jej wpływu na zdolność do pracy i zagrożenie życia, w stopniu potrzebnym do leczenia i nie ma znaczenia w neurogenezie [3]

Wychodząc od tych definicji, wydaje nam się, że taka opinia, znaleziona w niektórych podręcznikach i podręcznikach, to na przykład: "kiełkowanie w innych narządach i przerzuty mogą być powikłaniami raka żołądka". Stany te są objawami choroby podstawowej i nie tworzą jakościowo nowego zespołu klinicznego; powikłania mogą być również spowodowane kiełkowaniem i rozpadem przetoki żołądkowo-jelitowej guza lub niewydolnością wątroby spowodowaną rozległymi przerzutami.

W codziennej praktyce klinicznej trzeba poradzić sobie z sytuacją większości pacjentów, u których nie występuje jedna, ale kilka chorób. Problem formułowania diagnozy w tych przypadkach stał się szczególnie dotkliwy w ostatnich dziesięcioleciach ze względu na wzrost średniej długości życia w krajach rozwiniętych, a także szybki rozwój i wprowadzenie do praktyki medycznej nowych metod badawczych (immunologicznych, ultramikroskopowych, histochemicznych itp.). Pionierami innowacji w strukturze diagnozy byli patolodzy, którzy przeprowadzili najbardziej wiarygodną diagnostykę morfologiczną. Anatomia patologiczna jako praktyczna specjalizacja jest najbardziej "teoretyczną" sekcją medycyny klinicznej, tak blisko jak to możliwe podstawowej dyscypliny - ogólnej patologii (w tym badania diagnozy), co znajduje odzwierciedlenie w jej oficjalnej nazwie w krajach zachodnich. Ponadto krajowa usługa patoanatomiczna jest obciążona funkcją kontroli jakości i terminowości diagnostyki klinicznej, wykrywania defektów środków terapeutycznych [Rozporządzenie Ministerstwa Zdrowia ZSRR "O dalszej poprawie służby patoanatomicznej w kraju" nr 000 z dnia 04.04.83].

W oparciu o potrzebę wzięcia pod uwagę różnych opcji jednoczesnej obecności lub rozwoju różnych chorób u jednego pacjenta, zaproponowano koncepcję choroby złożonej podczas projektowania diagnozy, która obejmuje takie pozycje, jak konkurencyjne, połączone i choroby tła [5]. Jednak, jak słusznie zauważono (1976) [3], poprawa ta wpłynęła jedynie na patologiczne i końcowe kliniczne diagnozy śmierci. Autorzy proponują następujące kryteria, "dostosowując" te terminy do formułowania diagnoz in vivo.

Choroba tła - postać nologiczna, która przyczynia się do występowania lub niekorzystnego przebiegu choroby podstawowej lub przyczynia się do rozwoju poważnych powikłań i / lub śmierci, a zatem wymaga leczenia (wraz z chorobą podstawową) w chwili obecnej.

Choroby połączone - równocześnie dostępne jednostki nozologiczne, które w tej szczególnej kombinacji powodują początek niepełnosprawności, ciężkie powikłania i / lub śmierć. Jest to możliwe w wyniku sumowania uszkodzeń, niemożności zastosowania skutecznych metod leczenia (przeciwwskazane w związku z jedną z chorób), niekorzystnych skutków terapii jednej choroby i przebiegu innej, podczas gdy osobno każda choroba nie może prowadzić do takich komplikacji lub wyniku w danym czasie.

Rywalizujące choroby - jednostki nozologiczne, z których każda sama lub przez powikłania mogą powodować początek niepełnosprawności, poważne komplikacje i / lub śmierć. Płynąc jednocześnie i wzajemnie obciążając stan pacjenta, znacznie przyspieszają czas patogenezy i niszczycielstwa. Innymi słowy, każda z konkurujących chorób w równym stopniu spełnia kryteria choroby podstawowej.

Struktura diagnozy onkologicznej. Diagnoza składa się z następujących elementów:

Nazwa guza. Spośród wszystkich nowotworów złośliwych najczęściej występują nabłonek (rak, rak) i tkanka łączna (mięsak) [1]. Te słowa są zwykle skracane odpowiednio do Ca, Cr i Sa. We wstępnej diagnozie, z niejasną histostrukturą guza, dopuszczalne są oznaczenia "neoplazma" i "nowotwór". I odwrotnie, przy wystarczająco dokładnej diagnozie można wskazać specyficzny podtyp nowotworu, na przykład "złośliwy naczyniak krwionośny" zamiast "naczyniakomięsaka".

Lokalizacja guza - narząd i jego oddział - należy określić zgodnie z obecną nomenklaturą anatomiczną Paryża (PNA). W przypadku niezorganizowanych guzów i we wstępnej diagnozie należy wskazać dotknięty obszar anatomiczny, na przykład "niezorganizowany guz miednicy".

Stadium choroby - klinicznie morfologicznie ustalony stopień rozpowszechnienia guza w momencie rozpoczęcia specjalnego leczenia (tj. do czasu zakończenia ostatniego pomiaru diagnostycznego). Po wyznaczeniu specjalnego leczenia, stadium choroby się nie zmienia, bez względu na to, jak postępować w przyszłości. Inne elementy diagnozy zmieniają się, ale nie etap!

Etap jest wskazany na podstawie oszacowanie guza według międzynarodowej klasyfikacji TNM. Jednocześnie brane są pod uwagę przynajmniej 3 wskaźniki:

* symbol T (guz) charakterystyczny dla guza pierwotnego

* symbol N (guzki) charakterystyczne dla zmian przerzutów regionalnych węzłów chłonnych;

* symbol M (przerzuty) obecność odległych przerzutów (w tym w węzłach chłonnych, które nie są regionalne).

Dla każdej lokalizacji guza cyfrowe oznaczenie symboli (od 1 do 4) jest indywidualne i gromadzone w specjalnym kompendium (ostatnie 5 wydanie z 1997 r.), Które jest okresowo uzupełniane i poprawiane przez międzynarodową komisję ekspertów. Tymczasem istnieje zapis ogólny: jeśli nie ma wystarczających danych do oceny symbolu, zamiast cyfry wskazane jest "x" (x); jeśli nie ma guza ani przerzutów, oznacza to "0" (zero).

Zgodnie z klasyfikacją TNM guz oceniano dwukrotnie: pierwszy raz przed operacją, drugi - po operacji. W tym ostatnim przypadku jest on nazywany pooperacyjna lub histopatologiczna klasyfikacja pTNM. Badanie patologiczne pozwala wyjaśnić powyższe trzy symbole, a dodatkowo umożliwia ocenę dodatkowych symboli: G - histologiczne różnicowanie guza; V - inwazja naczyń żylnych przez komórki nowotworowe; R - obecność resztkowego (resztkowego) guza, itp. Możliwe jest również oszacowanie tzw. współczynnik niezawodności C, który wskazuje, które procedury diagnostyczne zostały użyte do postawienia diagnozy: C1 - tylko dane kliniczne, C2 - specjalne (instrumentalne) miary, C3 - dane z próbnej operacji, C4 - dane z radykalnej operacji, C5 - dane z autopsji.

Jeśli przed operacją zastosowano inne metody specjalnego traktowania (promieniowanie, lek), to symbol "y" jest umieszczany przed pTNM. Podczas oceny nawrotowych nowotworów, przed odpowiednim symbolem umieszcza się "r".

Określona kombinacja znaków TNM jest podzielona na etapy. Na przykład dla raka piersi T1N0M0 jest stadium 1; T2N0M0 i T1N1M0 stanowią etap 2A itd.

4 Uwagi na temat dynamiki procesu nowotworowego i leczenia Nie są one obowiązkowe (zgodnie z dokumentami regulacyjnymi), ale ułatwiają odczytanie diagnozy i pomagają lekarzowi szybko sformułować pogląd na przebieg choroby u danego pacjenta. Tak więc, oprócz odpowiednich dodatków do klasyfikacji TNM, jeśli istnieje kontynuacja choroby (prolongatio morbi) - nawrót lub przerzuty - może to być wskazane w tekście diagnozy. Wyrażenia takie jak "stan po leczeniu skojarzonym", "stan po skojarzonej radioterapii" itp. Są również dopuszczalne we wzorze diagnozy.

5 Powikłania raka należy wskazać zgodnie z powyższymi rozważaniami.

6 Grupa kliniczna jest w rzeczywistości grupą obserwacji i może (w przeciwieństwie do etapu) zmieniać się przez całe życie pacjenta. Wyróżnia się następujące grupy kliniczne (Instrukcja dotycząca rachunkowości i opracowywania raportów dotyczących nowotworów złośliwych, 1985 [4]):

I A - pacjenci z chorobą podejrzaną o nowotwór złośliwy. W ciągu 10 dni pacjenci ci powinni być dalej zbadani i albo usunięci z rejestru (jeśli diagnoza nie zostanie potwierdzona) lub przeniesiona do innej grupy klinicznej (jeśli wykryto w nich nowotwór).

I B - pacjenci z chorobami przedrakowymi.

II - pacjenci z nowotworami złośliwymi poddawani specjalnemu (radykalnemu) leczeniu z rokowaniem do wyzdrowienia lub przedłużonej remisji.

II A - pacjenci poddani radykalnemu leczeniu.

III - praktyczne zdrowe osoby po radykalnym leczeniu złośliwego guza.

IV - pacjenci poddawani leczeniu objawowemu lub paliatywnemu.

Istnieją sytuacje, gdy pacjent ma 2 lub więcej chorób onkologicznych. Mogą być synchroniczne (tj. Powstające i diagnozowane jednocześnie) i metachroniczne (powstające jeden po pewnym czasie po drugim) [6]. W przypadku wielu synchronicznych nowotworów złośliwych w jednym narządzie, klasyfikacja opiera się na ocenie najwyższej kategorii T, a liczba i liczba guzów jest wskazana dodatkowo: T2 (m) lub T2 (5). W przypadku wystąpienia synchronicznych obustronnych guzów sparowanych narządów, każdy guz jest klasyfikowany osobno. W przypadku guzów tarczycy, wątroby, nerwiakowatych, nerwiaków, krotność jest kryterium kategorii T [8]. W przypadku guzów metachronicznych wykonuje się co najmniej 2 diagnozy dla każdego nowotworu oddzielnie. Rozwiązanie problemu leczenia ich jako chorób skojarzonych lub powiązanych jest podejmowane indywidualnie dla każdego pacjenta.

Przykłady diagnoz słów

1) Załóżmy, że gdy pacjent przechodzi do ginekologa w klinice dystryktu, jest podejrzewana o raka piersi. W kierunku poradni onkologicznej (OD) diagnoza powinna być sformułowana w następujący sposób:

Suspicio (łac. "Podejrzenie") Ca glandulae mammae sinistraé; klin grupa IA.

2) Kiedy ta kobieta przechodzi do OD i dalszego badania, ustalono, że guz ma średnicę 3,5 cm (T2), regionalne węzły chłonne nie są wyczuwalne (Nx-) (chociaż nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie braku przerzutów w nich przed operacją), odległe przerzuty kliniczne i metody instrumentalne niezidentyfikowane (M0). Diagnoza ma postać:

Ca glandulae mammae sinistrae T2Nx-M0 Etap 2A, klin. grupa II.

3) Po ustaleniu diagnozy pacjent otrzymał przedoperacyjną radioterapię i poddał się radykalnej operacji (odpowiednio symbole "y" i "p" przed TNM). Badanie histopatologiczne leku ujawniło, że guz ma średnicę 3 cm (T2), ma strukturę umiarkowanie zróżnicowanego gruczolakoraka (G2), przerzuty są w 3 ruchomych pachowych węzłach chłonnych (N1). Sformułowanie ostatecznej diagnozy klinicznej będzie następujące:

Ca glandulae mammae sinistrae urT2N1M0 G2 etap 2B, klin. grupa III.

Ustalony w ten sposób etap nie ulegnie zmianie.

4) Następnie przebieg procesu nowotworowego może być następujący. Po leczeniu radykalnym (radioterapia, chemioterapia, zabieg chirurgiczny) przez 4 lata, nie było żadnych objawów choroby, ale po 5 latach pojawiły się oznaki nawrotu w bliźnie pooperacyjnej o średnicy 2 cm (rT1). Wariant formuły diagnozy może wyglądać następująco:

Ca glandulae mammae sinistrae stadium 2B, stan po kompleksowym leczeniu. Prolongatio morbi: nawrót w bliźnie pooperacyjnej. urT2rT1N1M0 G2 wedge. grupa II.

5) Podczas wstępnego leczenia u pacjenta zdiagnozowano raka odcinka wyjściowego żołądka z kiełkowaniem w trzustce (T4) z przerzutami do wątroby (M1) i nie można ocenić stanu węzłów chłonnych (Nx).

Ca ventriculi (antrum), przerzut (mts) w hepary T4NxM1 HEP etap 4. Skompensowane zwężenie wyjścia z żołądka, kacheksja pokarmowa i nowotworowa, zatrucie. klin grupa IV.

6) W zestawieniu ML wskazano następującą diagnozę:

Ca recti (nizhneampulyarny department) urT3N1M0G1C4 wedge. grupa III.

Analiza składników diagnozy pozwala uzyskać następujące informacje:

· Guz odbytnicy infiltrowany przez podłoże - T3;

· Dokonano przerzutów w 1-3 węzłach chłonnych - N1;

· Nie było żadnych odległych przerzutów - M0;

· Nowotwór był wysoce zróżnicowanym gruczolakorakiem - G1;

· Pacjent był operowany i otrzymał radioterapię przed operacją - "p" i "y" przed TNM;

· Dane uzyskane w badaniu leku usuniętego podczas radykalnej operacji - C4;

· Obecnie pacjent jest w dobrym zdrowiu - III grupa kliniczna.

Podsumowując, podajemy kilka przybliżonych diagnoz bez komentarza.

7) a) Sa miękka tkanka klina T1N0M0 prawego uda. grupa II (wstępna diagnoza kliniczna).

b) mięsak prążkowanokomórkowy tkanek miękkich prawego uda G1T1aN0M0 etap II A; klin grupa III (ostateczna diagnoza kliniczna).

8) Ca głowy trzustki T3NxM0 etap 2. Mechaniczna żółtaczka; klin grupa II.

9) a) Czerniak na skórze odcinka lędźwiowego klina. grupa II (wstępna diagnoza kliniczna).

b) Czerniak skóry okolicy lędźwiowej PT2N0M0 etap 1; klin grupa III (ostateczna diagnoza).

10) Ca dolnego płata oskrzeli T2NxM0 po prawej stronie, Etap 1; klin grupa II.

11) Brodawcza Ca tarczycy pT2N0M0 etap 2. Stan po połączeniu leczenia. Pooperacyjna i pooperacyjna niedoczynność tarczycy o umiarkowanym nasileniu w sost. subskensacja; klin grupa III.

12) Pierwotny wielokrotny rak metachroniczny:

· Ca wstępnego okrężnicy T3NxM0 2 łyżki. (postać toksyczno-anemiczna); klin grupa II.

· Ca сolli uteri T2bNxM0 II B Nr art. Stan po skojarzonej radioterapii (1997);.

, Patologia Silyajewa. - Grodno, 1986 r. - 95 str.

Podręcznik Kalitejewskiego dla patologa klinicznego. - M: M, 1979. - 183 str.

, W sprawie formułowania i struktury diagnoz klinicznych i patoanatomicznych // Wedge. medycyna - 1976. - № 4. - str. 138-143.

Zbiór oficjalnych wytycznych instruktażowych dotyczących organizacji opieki onkologicznej, profilaktyki, diagnostyki i leczenia nowotworów złośliwych i chorób pretumoralnych (wyciągów, pozycji, instrukcji, zapożyczonych z odpowiednich zamówień Ministerstwa Zdrowia ZSRR). - L: M, 1984. - 280 str.

,, Uranov opracował diagnozę patoanatomiczną. - M.: M, 1977. - 68 str.

Złośliwe nowotwory Slinchak. - К.: Zdrowie, - 1976. - 111 str.

,, Frołowa i semiotyka diagnozy. - M.: M, 1989. - 272 str.

TNM. Klasyfikacja guzów złośliwych. ed.. - M.: B / s, 1989. - 131 str.

MINISTERSTWO ZDROWIA UKRAINY

NARODOWY UNIWERSYTET MEDYCZNY

IM A. A. BOGOMOLTS

Krótki przewodnik dla zagranicznych studentów i stażystów

pod redakcją profesora

[1] Trzecia duża grupa nowotworów - hemoblastoza (dzieląca się na białaczki i hematosarcomy) ma specjalne zasady formułowania diagnozy, które nie są tutaj rozważane.


Więcej Artykułów O Wątrobę

Cholestasis

Herbata monastyczna do wątroby

W zapobieganiu chorobie skuteczna jest herbata monastyczna dla wątroby. To skuteczny środek. Oryginalna kolekcja ziół przygotowywana jest na Białorusi w Klasztorze Świętej Elżbiety.
Cholestasis

Nowoczesne leki stosowane w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C.

Preparaty o najlepszych wynikach leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C skutecznie pomagają uratować wielu pacjentów przed poważnymi konsekwencjami: marskością wątroby i rakiem wątroby.