Struktura segmentowa wątroby

Wątroba jest jednym z największych narządów miąższowych, których waga może osiągnąć 1,5 kg. Odgrywa ważną rolę w organizmie człowieka i pełni kilka funkcji, z których główną jest wydzielanie żółci. Ze względu na tę właściwość wątroba jest uważana za zewnętrzny gruczoł wydzielniczy. Jest zlokalizowany w górnej prawej części jamy brzusznej i ukryty za łukiem żebrzącym. Dla ułatwienia diagnozy, jak również ze względu na naturę struktury, izolowane są segmenty wątroby - jej funkcjonalne składniki. Aby zrozumieć zasadę dzielenia organu na segmenty, ważne jest, aby mieć pojęcie o jego anatomicznej i histologicznej strukturze.

Lokalizacja i funkcja wątroby

Wątroba znajduje się w wątrobie brzusznej, w jej prawej górnej części. U osoby dorosłej masa ciała stanowi 1/50 części całkowitej masy ciała, bezpośrednio po urodzeniu - 1/20 części. Wynika to z ważniejszej wartości wątroby u noworodków. W różnych okresach życia pełni wiele ważnych funkcji:

  • sekrecja - to rozwój żółci i jej usunięcie do jamy pęcherzyka żółciowego;
  • bariera - polega na oczyszczeniu krwi z toksyn i trucizn, a także z innych szkodliwych substancji, które są wchłaniane w jelicie;
  • metaboliczny - wątroba bierze udział w metabolizmie białek, tłuszczów i węglowodanów;
  • wydalanie - wydalanie toksycznych związków przez nerki;
  • w okresie rozwoju zarodkowego i noworodków wytwarzane są czerwone krwinki.

Górna powierzchnia ciała jest wypukła i sąsiadująca z przeponą. Dolna część jest w kontakcie z narządami jamy brzusznej. Są połączone krawędziami: ostry przód i tył rozwarty. Badanie wątroby jest utrudnione przez fakt, że jest całkowicie ukryty za łukiem żebrzącym. Czujnik ultradźwiękowy chwyta tylko dolną część, a pozostałe obszary pozostają ukryte. Jedynym sposobem na szczegółowe zbadanie struktury i stanu narządu jest obrazowanie rezonansu magnetycznego. Obrazy MRI wyraźnie pokażą strukturę organów i możliwe patologie w kilku projekcjach.

Struktura histologiczna

Ultradźwięki i MRI mogą identyfikować tylko duże obszary wątroby. Bardziej szczegółowe badanie struktury ciała jest możliwe tylko pod mikroskopem. Do badań pasuje cienka część tkanki, która jest przetwarzana specjalnymi preparatami i nakładana na szkiełko. Istnieje kilka typów komórek w histologicznej strukturze wątroby. Pierwszym z nich są hepatocyty. Wykonują wszystkie podstawowe funkcje narządu. Drugi typ to komórki Kupffera odpowiedzialne za niszczenie czerwonych krwinek, które są nieaktualne.

Płatki wątroby

Należy rozważyć anatomię wątroby, zaczynając od największej z jej jednostek. W strukturze ciała są dwa płaty. Na górnej (przeponowej) powierzchni znajduje się sekcja ich oddzielenia w postaci sierpowatego więzadła. Płatki wątroby są asymetryczne i mają swoje własne cechy strukturalne:

  • prawy płat (duży) - na jego zewnętrznej stronie znajdują się głębokie rowki, które dodatkowo oddzielają ogoniaste i kwadratowe płaty;
  • lewy płat - znacznie gorszy od prawego.

Główną część narządu pokrywa się otrzewną - błoną surowiczą. Udziały w narządzie pozostają jego największymi składowymi. Jednakże, aby uzyskać bardziej szczegółowe badania, należy zastosować inny schemat, który dzieli wątrobę na 8 oddzielnych sekcji.

Podział wątroby na segmenty

Segmentowa struktura wątroby została zaprojektowana w celu uproszczenia diagnozy. Segment jest częścią jego miąższu, który znajduje się wokół klasycznej triady wątrobowej. Triada obejmuje gałąź żyły wrotnej 2. rzędu, gałęzie tętnicy wątrobowej i przewód wątrobowy. Segmenty wątroby są dobrze widoczne na tomogramach, gdy są badane za pomocą MRI lub CT.

Wykonaj ten test i sprawdź, czy masz problemy z wątrobą.

1 segment znajduje się na poziomie płotu ogoniastego. Ma wyraźne, wizualnie rozróżnialne granice z obszarami 2, 3 i 4 - z 2. i 3. segmentu jest oddzielony więzadłem żylnym, a od czwartego segmentu bramką wątroby. W przypadku 8 segmentów jest częściowo w kontakcie z regionem żyły głównej dolnej i ujściem prawej żyły wątrobowej.

2 i 3 segmenty znajdują się po lewej stronie. Drugi widoczny jest w dolnej części lewego płata narządu. Trzecia zajmuje górną tylną część lewego płata. W echografii tej strony można zauważyć, że granice segmentów pokrywają się z granicami lewego udziału.

Segment 4 to rzut kwadratowego płata narządu. Po bokach znajdują się punkty orientacyjne, które oddzielają go od innych segmentów:

  • od 3 - okrągłe więzadło i jego rowek;
  • od pierwszego jest oddzielony przez wrota wątroby.
  • nie ma wyraźnego oddzielenia od segmentów prawego płata, ale istnieją pośrednie objawy: woreczek żółciowy (łóżko) i środkowa żyła wątrobowa, które częściowo biegnie wzdłuż grzbietu czwartego segmentu.
  • między 4 a 5 - łóżko z woreczkiem żółciowym,
  • od siódmego - średnia żyła wątrobowa.

Między niektórymi segmentami wątroby są wyraźne granice, których nie można przeoczyć podczas badania narządu. W innych przypadkach stosowane są pośrednie punkty odniesienia, których lokalizacja jest trudna do ustalenia na poziomie anatomicznym.

5, 6, 7 i 8 są segmentami prawego płata narządu. Granice między nimi są nie do odróżnienia, można je określić tylko na podstawie lokalizacji głównych naczyń ciała. Od piątej do ósmej znajdują się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, w kierunku od płata kwadratowego do ogoniastego. Przybliżona lokalizacja ostatnich sekcji będzie następująca:

  • 5 segmentów znajduje się za strefą pęcherzyka żółciowego i małego boku;
  • Szósty segment obejmuje obszar 1/3 prawego płata poniżej i od strony piątej;
  • Segment 7 jest jeszcze niższy i osiąga krawędzie przepony.
  • 8-segmentowy (nazywany również trzciną) zajmuje prawie jedną trzecią prawego płata.

Sektory wątroby

Segmenty wątroby są zazwyczaj łączone w większe obszary. Nazywane są one sektorami i są oddzielnymi oddzielnymi strefami ciała. Te sektory, które znajdują się na poziomie jednego segmentu i odpowiadają jego rozmiarom, nazywa się monosegmental.

W anatomicznej strukturze ciała zwyczajowo wyróżnia się 5 głównych sektorów:

  • lewy boczny powstaje na poziomie drugiego segmentu;
  • lewy sanitariusz pochodzi z trzeciego i czwartego segmentu;
  • właściwy ratownik ma komponenty w postaci piątego i ósmego segmentu;
  • prawe boczne jest utworzone przez 6 i 7 segmentów;
  • lewa strona grzbietu znajduje się na poziomie 1. sektora.

Sektory i segmenty wątroby powstają na długo przed urodzeniem człowieka podczas rozwoju płodowego. Ciało dba o integralność ciała, więc jego struktura zawiera dużą liczbę powtarzalnych obszarów. Wykazują dużą zdolność do regeneracji, dlatego nawet w przypadku braku lub po resekcji pewnych obszarów, narząd może w pełni wyzdrowieć.

Metody badania wątroby

Podział wątroby na płaty, segmenty i sektory został opracowany w celu szybszego i skuteczniejszego diagnozowania jego chorób. Na ultradźwiękach, większość z nich jest ukryta za łukiem żebrowym, więc standardowe USG nie wymaga szczegółowego badania wątroby. W przypadku podejrzenia jakiejkolwiek patologii pacjent jest badany za pomocą MRI lub CT. Są one przeprowadzane w przypadku podejrzenia poważnej patologii lub obecności nowotworów:

  • torbiel wygląda jak zaokrąglona formacja z wyraźnymi krawędziami;
  • edukacja patologiczna w onkologii może mieć inny kształt i lokalizację;
  • naczyniak krwionośny jest wizualizowany po dożylnym podaniu środka kontrastowego i badania za pomocą MRI i CT.

Segmenty wątroby na CT lub MRI są głównym sposobem identyfikacji lokalizacji patologicznego nowotworu lub jakiejkolwiek innej choroby. Struktura ciała jest złożona, a większość jej części powstaje w okresie rozwoju wewnątrzmacicznego. Segmenty są oddzielone od siebie naturalnymi barierami. Ta funkcja umożliwia jednoczesne filtrowanie dużej ilości płynu. Nawet przy chorobie jednej z sekcji, pozostały miąższ wątroby bierze udział w procesach metabolicznych i rekompensuje jej brak.

Układy wątrobowe

Pozostaw komentarz 5 054

Drugim co do wielkości ludzkim narządem jest wątroba, której struktura obejmuje segmenty wątroby. Dla każdego segmentu istnieje specjalna sieć dopływu krwi i unerwienia. Ponadto w każdym płatu wątroby znajduje się centralny środkowy kanał, przez który wydalana jest żółć. Wątroba jest ważnym narządem, który jest związany z procesami trawiennymi i metabolicznymi, z układem odpornościowym i oszczędzaniem niezbędnych związków dla organizmu. Ciało szybko się regeneruje, rośnie, aby przywrócić normalne funkcjonowanie i średnią normalną wielkość. Dlatego konieczne jest poznanie struktury strukturalnie.

Struktura wątroby: udziały, sektory i segmenty

Wewnętrzna struktura wątroby jest niewielką jednostką funkcjonalną zwaną płatem wątrobowym. Zraziki cząstek strukturalnych - belka. Każda z wiązek zawiera centralne żyły wątrobowe, wokół których znajduje się 6 żył wrotnych i 6 tętnic wątrobowych. Wszystkie są połączone za pomocą sinusoid - małych rurek kapilarnych. Strukturalnie ciało ma dwa typy komórek. Pierwszy typ to komórki Kupffera, które niszczą niewłaściwe czerwone krwinki, które przechodzą przez rurki. Drugi typ komórek to hepatocyty, charakteryzujące się komórkami nabłonkowymi prostopadłymi, które są uważane za główny składnik kompozycji wątrobowej komórek. Komórki odpowiadają za funkcje takie, jak procesy metaboliczne i w pełni funkcjonujące przewody pokarmowe, a także biorą udział w produkcji żółci. W tym samym czasie, kapilary żółciowe znajdują się równolegle do sinusoid.

Dzięki rozwojowi medycyny naukowcom udało się podzielić organ na odcinki wątroby, które są bezpośrednio połączone z układem przepływu narządu. W badaniu przewodów zwrócono uwagę na tętnice, naczynia układu limfatycznego, gałęzie układu portalowego, przewody żółciowe i gałęzie wątrobowe. Pierwsze trzy punkty rosną razem w wiązki sektora naczyniowego. Segmenty wątrobowe charakteryzują się piramidalnym kształtem, a dzięki naczyniom powstaje triada organów. Każdy segment jest wzbogacony o system zaopatrzenia w krew i zapewnia wypływ żółci. Pierwszym, który opisał budowę wątroby, był Claude Quino.

Tabela: Akcje, sektory i segmenty

W wątrobie ludzkiej znajduje się 8 segmentów, które znajdują się wokół obszaru bramy wzdłuż promienia. Rozwój segmentacyjnych formacji przyczynia się do powstawania żył wątrobowych i ich struktury. Segmenty wątrobowe tworzą się jeszcze przed urodzeniem, z segmentacją, a także z podziałką płata wątroby, przy badaniu rozwijającego się płodu.

  • ogoniasty, scharakteryzowany jako wielosegmentowy grzbiet, który znajduje się bliżej grzbietowej okolicy;
  • element tylny wchodzący w lewą strefę boczną;
  • przednia część, która jest zawarta w strukturze sektora paramedycznego;
  • kwadratowy segment odnoszący się do struktury sektora paramedycznego, a także poprzedniego elementu.

Sektor boczny składa się z odcinków dolnej i górnej części pleców. Struktura sektora paramedycznego obejmuje środkową anterolizę i środkową przednią górną część wątroby.

Ze względu na segmentowy podział wątrobowy, pojawiła się możliwość lepszego opisania rozkładu obszaru problemowego lub tworzenia się guza w narządzie. Anatomia była również powiązana z przejawami aktywności wątroby, a segmenty uważane są za funkcjonalną jednostkę strukturalną. Ze względu na to, że pomiędzy segmentami istnieją muszle, możliwe jest, z mniejszym prawdopodobieństwem wystąpienia komplikacji, wykonanie operacji na narządzie. Pociski są segmentowymi i sektorowymi granicami, w których strukturze nie ma dużych naczyń i przewodów.

Struktura segmentowa

Struktura struktury narządów obejmuje: płat ogoniasty wątroby, lewe segmenty boczne, lewą część przyśrodkową, prawy odcinek przedni i tylny. Pęcherz w wątrobie ogonowej jest odcinkiem o wyraźnie zaznaczonych granicach z innymi segmentami. W tym samym czasie, cząstki są oddzielane od 2 i 3 ze względu na wiązkę żylną, a czwarty segment odłącza bramę wątrobową. Dolna żyła główna i żyła prawej żyły wątrobowej oddzielają 1 odcinek od obszaru 7. segmentu.

Lewy płat wątroby w strukturze ma 2 i 3 segmenty, których granice odpowiadają ograniczeniom miejsca. Kwadratowy płat wątroby odpowiada odcinkowi 4, który nie ma wyraźnych granic oddzielających go od prawego płata wątrobowego. Za pęcherzykiem żółciowym znajduje się piąty segment, a poniżej 6. Segment, który dociera do początku przepony, ma 7. Segmentowa struktura wątroby składa się z ósmego odcinka, który jest również nazywany "lingularnym".

Dostarczanie krwi i unerwienie struktur wątroby

Wątroba jest dostarczana z krwią przez żyłę wrotną i tętnicę wątrobową. Chociaż tylko jedna trzecia krwi przechodzi przez tętnicę wątrobową, odgrywa ważną rolę. Dostarczając narząd krwi, tętnica przenosi również masy tlenowe, które są niezbędne do utrzymania żywotnej czynności narządu. Dzięki dopływowi krwi realizowane są główne role biologiczne wątroby, a mianowicie ochrona ciała i odtruwanie niebezpiecznych substancji. Przepływy krwi żylnej są niezbędne dla narządu, ponieważ niszczy szkodliwe substancje uwięzione w wątrobie.

Poprzez wątrobę cała krew ludzkiego ciała przechodzi funkcjonalną "filtrację".

Procesy dostarczania krwi do wątroby są unikalnymi procesami, które polegają na tym, że przez minimalny czas cała kompozycja krwi ludzkiego ciała przechodzi przez ciało. Przy pomocy krwi żylnej organizm ludzki jest oczyszczany z nagromadzonych żużli, a także przenosi dodatkowe korzystne związki w całym organizmie. Ze względu na obecność hemocapilarii, wątroba realizuje funkcje ochronne, barierowo-biosyntetyczne i sekrecyjne.

Inneracja wątroby występuje ze względu na połączenie dwunastniczo-wątrobowe złącza słonecznego umieszczonego między arkuszami. Struktura splotu słonecznego obejmuje gałęzie splotu nerwowego macicy i poszczególnych nerwów błędnych. Ważna dodatkowa rola dotyczy odgałęzień węzła przeponowego, w szczególności jego prawej strony. Niektóre cząstki splotu znajdują się w pobliżu żyły głównej i dostają się do narządu z powodu cząsteczek więzadeł wątrobowych.

Charakterystyka i znaczenie naczyń włosowatych żółciowych

Pod kapilarami żółciowymi rozumiemy edukację rurkową, poprzez którą żółć przenosi się przez wątrobę i pęcherzyk żółciowy. Razem, te naczynia włosowate tworzą system żółciowy. Dzięki komórkom wątroby wytwarza żółć, która przepływa przez małe kanały. Kapilary działają jako takie kanały, które dalej przekształcają się w duży przewód żółciowy. Następnie następuje proces akrecji dróg żółciowych w lewej i prawej gałęzi, niosących formacje żółci z prawej i lewej części wątroby. Następnie gałęzie rosną razem w jednym przewodzie wątroby, przez które płyną wszystkie masy żółciowe.

Dalej jest wejście kanału do dopływu pęcherza, związane z pęcherzykiem żółciowym. W rezultacie pojawia się jeden duży przewód żółciowy, który przenosi żółć do dwunastnicy jelita cienkiego. Dzięki perystaltyzacji dochodzi do przemieszczania się masy żółciowej do kanału torbielowatego, gdzie pozostaje ona do czasu, aż będzie potrzebna do procesu trawienia.

Konsekwencje dla nieinwazyjnych badań

Ze względu na podział ciała na strefy zwiększa się szansa uzyskania dokładnych wyników nieinwazyjnej metody badania wątroby. Takie metody umożliwiają zbadanie naczyń i rowków, określenie miejsca, w którym doszło do naruszenia, i na czas dostrzeżenie rozwój formacji guza w narządzie. Główną rolę podczas ultradźwięków mają duże naczynia i drogi żółciowe, które są punktami odniesienia. Istnieją takie formy cięcia ultradźwiękowego, jak podmostkowe, poprzeczne i podłużne. Za pomocą ultradźwięków określić zmiany w wielkości wątroby, rozwój słabego trawienia związków tłuszczowych, pojawienie się nowotworów.

Za pomocą MRI można zobaczyć podział wątroby na strefy za pomocą rowków i naczyń krwionośnych. W celu oceny ogniska stanu zapalnego w miąższu, ukrwienie ocenia się w różnych segmentach wątroby. Najbardziej wiarygodne w wynikach MRI są fazy portalu, na których może znajdować się miąższ, podczas którego wyniki zmieniają się znacząco. W fazie portalu można zaobserwować różnicę między normalnym stanem miąższu a czasem zapalenia.

W celu określenia dokładnej lokalizacji nowotworów w wątrobie za pomocą metody CT, dzięki zastosowaniu której zmniejsza szanse poważnego uszkodzenia wątroby podczas operacji. Aby uzyskać większy kontrast podczas badania, użyj specjalnego okna wątroby. Przeciętnie na jakość i dokładność wskazań podczas CT wpływa hepatoza tłuszczowa.

Charakterystyczne segmenty wątroby

Wątroba jest największym gruczołem w ludzkim ciele. U osoby dorosłej jej waga osiąga półtora kilograma. Dla ułatwienia oceny budowy anatomicznej i diagnozy chorób narząd podzielono na segmenty. Zostały one po raz pierwszy opisane przez francuskiego chirurga Quino.

W artykule przedstawiono budowę anatomiczną wątroby. Opisano wszystkie segmenty ciała i metody ich oceny.

Lokalizacja

Narząd znajduje się w prawidłowym hipochondrium - w zdecydowanej większości ludzi. W niewielkim odsetku populacji istnieje lustrzany układ narządów - wtedy wątroba zostanie znaleziona po lewej stronie.

Górna krawędź narządu jest natychmiast pod płucami i sąsiaduje z przeponą. Dolna i lewa część wątroby w kontakcie z innymi narządami jamy brzusznej.

Wątroba ma wiele ważnych funkcji:

  • produkcja soków trawiennych - żółć;
  • oczyszczanie krwi z różnych toksyn;
  • udział w metabolizmie poprzez produkcję białek i tłuszczów;
  • płód podczas rozwoju płodowego służy jako miejsce produkcji czerwonych krwinek.

Ultradźwięki, obliczone i rezonans magnetyczny są wykorzystywane do badania wątroby. Segmenty i sektory wątroby najlepiej badać na MRI. Liczba segmentów wątroby jest taka sama we wszystkich grupach wiekowych, zaczynają one formować się już w okresie prenatalnym.

Anatomiczna struktura

Dla wygody studiowania i diagnozowania ciało podzielono na kilka działów, z których każdy otrzymał nazwę. Największe części wątroby to płaty - różni autorzy wyróżniają 2 lub 4 płaty.

Największy jest właściwy płat, który obejmuje dwa sektory i cztery segmenty. Niektóre źródła wskazują na podział prawego płata na kwadrat i ogoniasty. Lewy płat jest mniejszy i jest oddzielony od prawego półkolistego więzadła. Zawiera trzy sektory i cztery segmenty.

W ten sposób wątroba jest podzielona na 2 duże płaty, 5 sektorów i 8 segmentów. Segment wątroby (zdjęcie) jest częścią tego, który otacza triadę wątrobową (żyły, tętnicę i przewód żółciowy). Sektor to kilka z tych części. Podział ten służy do określenia miejsca uszkodzenia wątroby.

Stosunek segmentów i sektorów

Każda strona ma swoje własne oznaczenie w łacińskich literach i cyfrach. Ilustracyjny schemat segmentów wątroby przedstawiono w tabeli.

Segmenty wątroby i wielkość organów u dzieci i dorosłych

Największy gruczoł ludzkiego ciała, filtr ciała osobnika, żywotny wielofunkcyjny i wielonarządowy - to wszystko o wątrobie.

Tymczasem wnętrze ma bardzo interesującą strukturę, różniącą się od wielu innych narządów otrzewnowych. Jakie są segmenty wątroby, z czego jeszcze składa się ten gruczoł i co może powiedzieć zmiana w jego strukturze?

Struktura segmentowa wątroby

A więc struktura segmentalna ludzkiej wątroby, jaka ona jest. Anatomicznie, główna struktura największego gruczołu w ciele jest następująca: są w nim specjalne komórki, istniejące tylko w tym narządzie, hepatocyty (jest ich więcej niż połowa, inne małe elementy to inne związki komórkowe). Hepatocyty (dwa rzędy takich komórek tworzą oddzielny element zwany wiązką wątrobową), a inne komórki są składnikami zrazików, a płat wątrobowy, jeden po drugim, z kolei "składa się" w segmenty, segmenty w sektory.

I już sektory składają się na największe elementy wątroby - płaty. Istnieje osiem znanych segmentów wątroby. Ile udziałów ma organ - dwa główne (prawy i lewy), a także kwadratowe i ogoniaste płaty. Każdy z segmentów ma własne gałęzie naczyń krwionośnych układu dopływu krwi, układu limfatycznego, przewodu żółciowego wątroby, gałęzi zakończeń nerwowych.

Ponadto histologia narządu podkreśla tak niezwykle ważny element, jak triada wątrobowa. Nazwa mówi sama za siebie: triada składa się z trzech głównych naczyń gruczołu - głównego przewodu żółciowego wątroby, żyły wrotnej, tętnicy wątrobowej.

Normalny rozwój ludzkiej wątroby (zarówno osoby dorosłej, jak i dziecka) można zaobserwować na USG lub CT. Wszystkie segmenty oraz odchylenia w nich są również wyraźnie widoczne na CT.

Z reguły podczas badania, aby wyciągnąć wnioski na temat zdrowia lub stanu zdrowia wątroby, mierzy się jej grubość, wysokość (rozmiar czaszki i krzyża, rozmiar tylny) gruczołu. Ponadto lekarz-operator prowadzący badanie zbada i oceni klarowność obwodu narządów, jego strukturę, itp.

W lewo i w prawo

Schemat udziałów i sektorów ludzkiej wątroby uwydatnił stosunkowo niedawno lekarz medycyny - w XX wieku. Jej, przy okazji, również lekarze mogą łatwo skanować ultradźwięki brzucha, uzyskując dokładny obraz stanu wnętrza w tym konkretnym momencie.

Idealnie, wszystko powinno wyglądać tak: na powierzchni są dwa główne płaty - są po lewej i prawej stronie. Prawy płat jest znacznie większy niż lewy. Jego składniki to dwa istotne sektory. Każda z nich składa się z dwóch segmentów. Są one używane do numeracji cyframi rzymskimi - VIII i V, VI i VII.

Z kolei lewy mały płatek jest również podzielony - są trzy z nich. I obejmują cztery segmenty: pierwszy, drugi, trzeci i odpowiednio czwarty segment.

Cechy zaopatrzenia w krew

Wątroba jest dosłownie podziurawiona naczyniami krwionośnymi o różnych rozmiarach. System zaopatrywania w krew tego narządu opiera się na dużych naczyniach - dużej tętnicy wątrobowej i żyle wrotnej. Przez żyłę lwią część krwi dostaje się do gruczołu. Tętnica dostarcza krew do wnętrza w mniejszym stopniu. Ale to przez nią płynie krew z tlenem i innymi niezbędnymi substancjami. "Oddziały" krwi obwodowej - żyły i naczynia krwionośne odchodzą od żyły wrotnej.

Nie tylko każda komórka wątroby zaopatrywana jest w krew, lecz także w tym, że ukryta jest witalna podaż krwi danej osoby. Wewnątrz wątroby jest przechowywany w przypadku jakiejś nienormalnej sytuacji, która pociąga za sobą poważną utratę krwi.

Jeśli tak się stanie, wątroba doprowadzi zgromadzoną tam krew z rezerwowej kapsułki do systemu, co może uratować życie danej osoby.

Wartość segmentów, jako strukturalnych jednostek wątroby, jest bardzo ważna. Każdy z nich ma własny system zaopatrzenia w krew, który zasilany jest z głównych naczyń, z własnego unerwionego podsystemu, a każdy z nich ma swój własny niewielki prąd wątrobowy, który jest połączony z dużym, głównym. Od normalnego, zdrowego funkcjonowania każdego z ośmiu składników zależy od codziennej pracy całego ciała.

Ponadto dzielenie wątroby na segmenty pomaga lekarzom podczas badania USG (lub przy użyciu innej znanej techniki) narządu. Dlatego lekarze diagnostyki czynnościowej są łatwiejsi w nawigacji i mogą łatwo zidentyfikować obszar objęty stanem zapalnym oraz zwrócić uwagę innych odpowiedzialnych specjalistów.

Rozmiary u dzieci i dorosłych w badaniu ultrasonograficznym

Podobnie jak w przypadku wszystkich innych narządów wewnętrznych, niektóre wielkości są charakterystyczne dla największego gruczołu, który jest uważany za normę. Istnieją dwa wskaźniki normy - dla dorosłych i dla młodych pacjentów.

Z reguły rozmiar narządu jest oglądany i oceniany za pomocą ultrasonografii lub, jeśli dostępna jest tomografia komputerowa, w tym badaniu.

Dopuszczalny rozmiar ludzkiej wątroby w zdrowym stanie organizmu (u osoby dorosłej), krótki zapis:

  1. W wysokości - do 225 mm.
  2. Grubość - maksymalna wartość 120 mm.
  3. Długość - 160 mm (dopuszczalna wartość - od 140 do 180).
  4. Skośny rozmiar pionowy - 150 mm.
  5. Norma dla żyły dolnej dolnej - maksymalnie 15 (wdech), maksymalnie 30 (wydech).
  6. Do portalu - do 13 (wdech), do 10 (wydech).
  7. Śledziona jest największym wskaźnikiem 10 (wdychanie), największym wskaźnikiem jest 8 (wydech).

U niemowląt prawidłowy płat może wynosić maksymalnie 6 mm, lewy - 3,8, a w wieku 12 lat - odpowiednio 9 i 5,5. Jeśli po urodzeniu pomiar prawego płata na USG pokazał jego rozmiar 72 mm, oznacza to, że ten gruczoł jest umiarkowanie zwiększony u dziecka. Niemniej jednak warto podjąć środki - zbadać, w przypadku wykrycia odchylenia, przepisać specjalne leki dozwolone przez noworodka.

Badania ultrasonograficzne pokazują oprócz podstawowych parametrów narządu, budowę naczyń wątrobowych, jej kontur i strukturę, która pozwala również wnioskować o stanie gruczołu, czy jest on zdrowy, czy ma pewną patologię.

Powody zmiany rozmiaru

Zmiany w tym ciele, z reguły, są wyzwalane przez pewne czynniki negatywne. Jeśli gruczoł przez długi czas był dotknięty przez niektóre szkodliwe substancje. Na przykład, gdy dana osoba bierze jakieś silne leki przez długi czas, w tym grupę narkotyków lub narkotyki lub alkohol (zwłaszcza surogat).

Trzeba pamiętać, jaką funkcję pełni wątroba - jest to ochrona całego organizmu od negatywu, który dostaje się do środka, otrzymujemy od niego główny cios ze wszystkiego, co zostało opisane powyżej. Jeśli ten wpływ trwa długo, ciało po prostu przestaje radzić sobie z jego funkcjami. Wzmocnienie układu naczyniowego, zwiększenie rozmiaru, a także zmiana struktury konturu może wskazywać na obecność niektórych patologii. W takim przypadku wymagane jest kompleksowe badanie w celu ustalenia przyczyny i przypisania prawidłowego leczenia.

Ponadto źródłem rozwoju patologii wątroby jest wirus wywołujący różne choroby tego gruczołu, który bierze udział w wielu procesach wewnętrznych. Najczęstsze diagnozy, które często powodują nieodwracalny cios w wątrobę, to zapalenie wątroby o różnej klasyfikacji. Zmieniając wielkość wątroby, choroba przechodzi zwykle na nowy etap jej rozwoju, kiedy coraz trudniej sobie z nią radzić.

Ludzka wątroba. Anatomia, struktura i funkcja wątroby w ciele

Ludzka wątroba. Anatomia, struktura i funkcja wątroby w ciele

Ważne jest, aby zrozumieć, że wątroba nie ma zakończeń nerwowych, więc nie może zranić. Jednak ból wątroby może mówić o jej dysfunkcji. W końcu, nawet jeśli wątroba sama nie boli, narządy wokół, na przykład, z jej wzrostem lub dysfunkcją (nagromadzeniem żółci) mogą boleć.

W przypadku wystąpienia objawów bólu w wątrobie, dyskomfortu, należy zająć się jego rozpoznaniem, skonsultować się z lekarzem i, zgodnie z zaleceniem lekarza, użyć hepatoprotektorów.

Przyjrzyjmy się bliżej strukturze wątroby.

Hepar (tłumaczone z języka greckiego oznacza "wątroba"), jest obszernym organem gruczołowym, którego masa sięga około 1500 g.

Przede wszystkim wątroba jest gruczołem, który produkuje żółć, która następnie wchodzi do dwunastnicy przez przewód wydalniczy.

W naszym ciele wątroba pełni wiele funkcji. Główne z nich to: metaboliczne, odpowiedzialne za metabolizm, barierę, wydalanie.

Funkcja barierowa: odpowiada za neutralizację w wątrobie toksycznych produktów przemiany białka, które wnikają do wątroby z krwią. Ponadto, śródbłonek naczyń włosowatych wątroby i gwiaździste retikuloendoteljocyty posiadają właściwości fagocytarne, co pomaga neutralizować substancje zaabsorbowane w jelicie.

Wątroba bierze udział we wszystkich rodzajach metabolizmu; w szczególności węglowodany wchłaniane przez błonę śluzową jelit są przekształcane w wątrobie w glikogen ("depot glikogenu").

Oprócz wszystkich innych wątków przypisuje się także funkcję hormonalną.

U małych dzieci i zarodków działa funkcja tworzenia krwi (erytrocyty).

Mówiąc krótko, nasza wątroba ma zdolność krążenia krwi, trawienia i metabolizmu różnych gatunków, w tym hormonalnych.

Aby utrzymać funkcje wątroby, konieczne jest przestrzeganie właściwej diety (na przykład tabela nr 5). W przypadku obserwacji dysfunkcji narządów zaleca się stosowanie hepatoprotektorów (zgodnie z zaleceniami lekarza).

Sama wątroba znajduje się tuż poniżej przepony, z prawej strony, w górnej części jamy brzusznej.

Tylko niewielka część wątroby pojawia się po lewej stronie u osoby dorosłej. U noworodków wątroba zajmuje znaczną część jamy brzusznej lub 1/20 masy całego ciała (u dorosłych stosunek ten wynosi około 1/50).

Rozważmy położenie wątroby w stosunku do innych narządów:

W wątrobie zwykle rozróżnia się 2 krawędzie i 2 powierzchnie.

Górna powierzchnia wątroby jest wypukła względem wklęsłego kształtu przepony, do której przylega.

Niższa powierzchnia wątroby, zwrócona do tyłu i do tyłu, z wgłębieniami sąsiednich wnętrzności brzusznych.

Górna powierzchnia jest oddzielona od dołu ostrą dolną krawędzią, margo gorsza.

Natomiast druga krawędź wątroby, górna, jest tak tępa, dlatego uważa się ją za powierzchnię wątroby.

W strukturze wątroby zwyczajowo rozróżnia się dwa płaty: prawy (duży), lobus hepatis dekstro i mniejszy lewy, lobus hepatis złowrogi.

Na powierzchni przepony te dwa płaty są podzielone przez półksiężyc-lig. Falciforme hepatis.

W wolnej krawędzi tego więzadła znajduje się gęsty włóknisty sznur - okrągłe więzadło wątroby, lig. teres hepatis, które rozciąga się od pępka, pępka, i jest zarośniętą żyłą pępkową, v. umbilicalis.

Okrągłe więzadło pochyla się nad dolną krawędzią wątroby, tworząc polędwicę, incisura ligamenti teretis, i leży na trzewnej powierzchni wątroby w lewym podłużnym rowku, który na tej powierzchni jest granicą prawego i lewego płata wątroby.

Zaokrąglone więzadło zajmuje przednia część tego rowka - fissiira ligamenti teretis; tylna część bruzdy zawiera ciągłe więzadło okrągłe w postaci cienkiego włóknistego sznurka - zarośniętego przewodu żylnego, przewód żylny, który funkcjonował podczas embrionalnego okresu życia; Ta sekcja bruzdy nazywa się fissura ligamenti venosi.

Prawy płat wątroby na powierzchni trzewnej podzielony jest na wtórne płaty przez dwie bruzdy lub zagłębienia. Jeden z nich biegnie równolegle do lewego podłużnego rowka i do przedniej części, gdzie znajduje się pęcherzyk żółciowy, vesica fellea, nazywany jest fossa vesicae felleae; tylny rowek, głębiej, zawierający dolną żyłę główną, v. cava gorszy i nazywany jest sulvae cavae.

Fossa vesicae felleae i sulcus venae cavae są oddzielone od siebie stosunkowo wąskim przesmykiem z tkanki wątroby, zwanym prochem ogoniastym, processus caudatus.

Głębokie poprzeczne wyżłobienie łączące tylne końce więzadła łuszczycowego z fossae vesicae felleae nazywane jest bramami wątroby, porta hepatis. Przez nich wejdź. hepatica i v. portae z towarzyszącymi nerwami i naczyniami limfatycznymi oraz przewód wątrobowy, niosący żółć z wątroby.

Część prawego płata wątroby, zamknięta za bramą wątroby, z boków - dołu pęcherzyka żółciowego po prawej i okrągłego więzadła po lewej stronie, nazywana jest kwadratowym płatem, lobus quadratus. Region tylny do wrót wątroby pomiędzy więzadłami ścięgnistymi po lewej stronie i żyłkami zastawki dwudzielnej po prawej stanowi płat ogoniasty, lobus caudatus.

Narządy znajdujące się w kontakcie z powierzchnią wątroby tworzą na niej zagłębienia, wrażenie, które nazywane jest organem kontaktowym.

W większości przypadków wątroba pokrywa się otrzewną, z wyjątkiem części tylnej powierzchni, gdzie wątroba przylega bezpośrednio do przepony.

Struktura wątroby. Pod błoną surowiczą wątroby jest cienka włóknista błona, włóknista włóknista. To w rejonie wrót wątroby, wraz z naczyniami, wchodzi do substancji wątroby i przechodzi do cienkich warstw tkanki łącznej otaczającej zraziki wątroby, lobuli hepatis.

U ludzi, płaty są słabo oddzielone od siebie, u niektórych zwierząt, na przykład u świń, warstwy tkanki łącznej między płatkami są bardziej wyraźne. Komórki wątrobowe w zrazikach są zgrupowane w postaci płytek, które są umieszczone promieniowo od osiowej części płatków do obwodu.

Wewnątrz płatków w ścianie naczyń włosowatych wątroby, oprócz śródbłonka, znajdują się komórki gwiaździste o właściwościach fagocytujących. Z lobules otaczają żyły międzyblobowe, żyłkowe przegubowe, które są gałęziami żyły wrotnej, i międzyzbieralne gałęzie tętnic, arterioza międzybłonków (z a. Hepatica propria).

Pomiędzy komórkami wątroby, które tworzą zraziki wątroby, znajdujące się pomiędzy kontaktującymi się powierzchniami dwóch komórek wątroby, znajdują się drogi żółciowe, ductuli biliferi. Wychodząc z płatków, wpływają one do kanałów międzyblokowych, międzypalikularnych. Z każdego płata przewodu wydalniczego wątroby.

Od ujścia prawego i lewego kanału tworzy się ductus hepaticus communis, który wydobywa żółć z wątroby, boli i opuszcza bramy wątroby.

Wspólny przewód wątrobowy składa się najczęściej z dwóch przewodów, ale czasami z trzech, czterech, a nawet pięciu.

Topografia wątroby. Wątroba jest rzutowana na przednią ścianę jamy brzusznej w nadbrzuszu. Granice wątroby, górnej i dolnej, rzucane na przednio-boczną powierzchnię ciała, zbiegają się w dwóch punktach: prawym i lewym.

Górna granica wątroby zaczyna się w dziesiątej przestrzeni międzyżebrowej po prawej stronie, wzdłuż linii środkowej pachowej. Stąd wznosi się stromo w górę i przyśrodkowo, odpowiednio, projekcja przepony, do której przylega wątroba, a wzdłuż prawej linii smoczka dochodzi do czwartej przestrzeni międzyżebrowej; stąd granice pustki spadają w lewo, przekraczając mostek nieco powyżej podstawy procesu wyrostka mieczykowatego, aw piątej przestrzeni międzyżebrowej osiąga średnią odległość między lewą linią lewego i lewego węzła sutkowego.

Dolna granica, rozpoczynająca się w tym samym miejscu w dziesiątej przestrzeni międzyżebrowej, jako górna granica, biegnie stąd skośnie i dośrodkowo, krzyżuje chrząstki kostne IX i X po prawej stronie, przechodzi przez nadbrzusze w lewo i wyżej, przechodzi przez łuk kostny na poziomie VII lewej chrząstki stawowej i w piątej przestrzeni międzyżebrowej łączy się z górną granicą.

Wiązki wątroby. Więzadła wątrobowe są utworzone przez otrzewną, która przechodzi z dolnej powierzchni przepony do wątroby, do jej powierzchni przeponowej, gdzie tworzy więzadło wieńcowe wątroby, lig. coronarium hepatis. Krawędzie tego więzadła mają postać trójkątnych płytek, określanych jako więzadła trójkątne, ligg. triangulare dextrum et sinistrum. Od trzewnej powierzchni więzadeł wątrobowych odejść do najbliższych narządów: do prawej nerki - lig. hepatorenale, do mniejszej krzywizny żołądka - lig. hepatogastricum i do dwunastnicy - lig. hepatoduodenale.

Odżywianie wątroby występuje z powodu. hepatica propria, ale w jednej czwartej przypadków od lewej tętnicy żołądkowej. Cechą naczyń wątroby jest to, że oprócz krwi tętniczej, również otrzymuje krew żylną. Przez bramę substancja wątrobowa wchodzi w. hepatica propria i v. portae. Wchodząc do wrót wątroby, v. portae, który przenosi krew z niesparowanych narządów jamy brzusznej, widelce do najcieńszych gałęzi, znajdujących się między płatkami, vv. interlobulares. Te ostatnie towarzyszą aa. interlobulares (gałęzie a. hepatica propia) i międzybłonkowce przewodowe.

W substancji zrazików wątrobowych tworzą się sieci naczyń włosowatych z tętnic i żył, z których cała krew jest pobierana do żył centralnych - vv. centrale. Vv. centrale, wychodzące z płatków wątroby, wpadają do żył zbiorowych, które stopniowo łączą się ze sobą, tworząc vv. hepaticae. Żyły wątrobowe mają zwieracze przy ujściu centralnych żył. Vv. 3-4 duże hepaticae i kilka małych hepaticae opuszczają wątrobę na jego tylnej powierzchni i wpadają do v. cava gorszy.

Tak więc w wątrobie istnieją dwa systemy żył:

  1. portal utworzony przez oddziały v. portae, przez które krew przepływa do wątroby przez jego bramę,
  2. caval reprezentujący całość vv. hepaticae przenoszące krew z wątroby do v. cava gorszy.

W okresie macicy istnieje trzeci, pępkowy układ żył; te ostatnie są gałęziami v. umbilicalis, który po urodzeniu zostaje zatarty.

Jeśli chodzi o naczynia limfatyczne, w zrazikach wątrobowych nie ma prawdziwych naczyń limfatycznych: istnieją one tylko w interglobularnej tkance łącznej i są wlewane do splotów naczyń limfatycznych, które towarzyszą rozgałęzieniu żyły wrotnej, tętnicy wątrobowej i dróg żółciowych, z jednej strony, i korzeni żył wątrobowych, z drugiej strony. Odwracające naczynia limfatyczne w wątrobie trafiają do nodi hepatici, coeliaci, gastrici dxtri, pylorici i do pobliskich węzłów aorty w jamie brzusznej, a także do przeponowych i tylnych węzłów śródpiersia (w jamie klatki piersiowej). Około połowa całej limfy ciała jest usuwana z wątroby.

Inneracja wątroby jest przeprowadzana ze splotu trzewnego przez truncus sympathicus i n. vagus

Struktura segmentowa wątroby. W związku z rozwojem chirurgii i rozwojem hepatologii powstało nauczanie dotyczące segmentowej struktury wątroby, która zmieniła wcześniejszy pomysł dzielenia wątroby na płaty i płaty. Jak już wspomniano, w wątrobie znajduje się pięć układów rurkowych:

  1. drogi żółciowe
  2. tętnice,
  3. gałęzie portalu (system portalowy),
  4. żyły wątrobowe (układ kawitacyjny)
  5. naczynia limfatyczne.

Systemy żyły portalowej i żyły głównej nie pokrywają się ze sobą, a pozostałe układy rurkowe towarzyszą rozgałęzieniu żyły wrotnej, biegną równolegle do siebie i tworzą wiązki naczyniowo-wydzielnicze, które są połączone nerwami. Część naczyń limfatycznych pasuje do żył wątrobowych.

Segment wątrobowy jest piramidalną częścią miąższu, przylegającą do tak zwanej triady wątrobowej: odgałęzienie żyły wrotnej 2. rzędu, towarzyszącej jej gałęzi własnej tętnicy wątrobowej i odpowiadającej jej gałęzi przewodu wątrobowego.

W wątrobie rozróżnia się następujące segmenty, od sulvae venae cavae po lewe, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara:

  • I - ogoniasty odcinek lewego płata, odpowiadający temu samemu płatowi wątroby;
  • II - tylny segment lewego płata, zlokalizowany w tylnej części płata o tej samej nazwie;
  • III - przedni segment lewego płata, znajdujący się w tej samej sekcji;
  • IV - kwadratowy segment lewego płata, odpowiada temu samemu płatowi wątroby;
  • V - środkowy górny odcinek przedni prawego płata;
  • VI - boczny dolny odcinek przedni prawego płata;
  • VII - boczny dolny odcinek prawego płata;
  • VIII - środkowy górny segment prawego płata. (Nazwy segmentów wskazują części prawego płata.)

Rozważ segmenty wątroby (lub sektor):

Ogólnie rzecz biorąc, często dzieli się wątrobę na 5 sektorów.

  1. Lewy sektor boczny odpowiada segmentowi II (sektorowi jednosegmentowemu).
  2. Lewy sektor paramedyczny tworzą segmenty III i IV.
  3. Odpowiedni sektor paramedyczny składa się z segmentów V i VIII.
  4. Prawy sektor boczny obejmuje segmenty VI i VII.
  5. Lewy sektor grzbietowy odpowiada segmentowi I (sektorowi jednosegmentowemu).

Do czasu urodzenia segmenty wątroby są wyraźnie wyrażone, ponieważ utworzone powstają w okresie macicy.

Doktryna struktury segmentowej wątroby jest bardziej szczegółowa i głęboka w porównaniu z ideą dzielenia wątroby na płaty i płaty.

Anatomia wątroby

Pierwszym, który pomyślał o podzieleniu wątroby na osiem, funkcjonalnie niezależnych segmentów był francuski chirurg - Claude Couinaud.

Klasyfikacja Couinaud.

Zgodnie z klasyfikacją wątroba Couinauda podzielona jest na osiem niezależnych segmentów. Każdy segment ma własny napływ, wypływ i przewód żółciowy. W centrum każdego segmentu znajdują się odgałęzienia żyły wrotnej, tętnicy wątrobowej i przewodu żółciowego. Na obrzeżach każdego odcinka żyły, gromadząc się w żyle wątrobowej.

  • Prawidłowa żyła wątrobowa dzieli prawy płat wątroby na odcinek przedni i tylny.
  • Średnia żyła wątrobowa dzieli wątrobę na lewe i prawe płaty. Ten samolot rozciąga się od dolnej żyły głównej do dołu pęcherzyka żółciowego.
  • Więzadło półksiężyca oddziela lewy płat od środkowej strony - odcinek IV i od bocznego boku - odcinek II i III.
  • Żyła wrotna dzieli wątrobę na górny i dolny odcinek. Lewa i prawa żyła wrotna jest podzielona na górne i dolne gałęzie, pędzi do środka każdego segmentu. Obrazek pokazano poniżej.

Rysunek pokazuje segmenty wątroby, widok z przodu.

  • Na normalnym przednim rzucie segmentów VI i VII nie jest widoczny, ponieważ są one umieszczone bardziej niż z tyłu.
  • Prawą granicę wątroby tworzy segmenty V i VIII.
  • Chociaż segment IV jest częścią lewego płata, znajduje się po prawej stronie.

Couinaud zdecydował podzielić wątrobę pod względem funkcjonalnym na lewą i prawą wątrobę zgodnie z projekcją środkowej żyły wątrobowej (linia Cantleya).

Linia Cantleya biegnie od środka dołu pęcherzyka żółciowego do przodu do dolnej żyły głównej tylnej. Obrazek pokazano poniżej.

Numeracja segmentów.

Jest osiem segmentów wątroby. Segment IV - czasami podzielony na segmenty iva i ivb według Bismuth. Numeracja w czasie segmentów. Segment I (płetwa ogonowa) znajduje się z tyłu. Nie jest widoczny na przednim występie. Obrazek pokazano poniżej.

Anatomia osiowa.

Obraz osiowy górnych segmentów wątroby, które są rozdzielone przez prawą i środkową żyłę wątrobową i więzadło półksiężycowe. Obrazek pokazano poniżej.

Są to poprzeczne obrazy na poziomie lewej żyły wrotnej.
Na tym poziomie lewa żyła wrotna dzieli lewy płat w górnej części (II i IVa) i dolne segmenty (III i IV c).
Lewa żyła wrotna znajduje się na wyższym poziomie niż w prawej żyle wrotnej. Obrazek pokazano poniżej.

Obraz osiowy na poziomie prawej żyły wrotnej. W tej części żyła wrotna dzieli prawy płat na górne segmenty ((VII i VIII) i dolne segmenty (V i VI).
Poziom prawej żyły wrotnej jest niższy niż poziom lewej żyły wrotnej. Obrazek pokazano poniżej.

Obraz osiowy na poziomie żyły śledzionowej, który znajduje się poniżej poziomu prawej żyły wrotnej, widoczny jest tylko w nisko położonych segmentach. Obrazek pokazano poniżej.

Jak podzielić wątrobę na segmenty za pomocą osiowych obrazów CT.

  • Lewy płat: boczny (II lub III) a środkowy segment (IVa / b)
  • Ekstrapoluj (narysuj wyimaginowaną) linię wzdłuż więzadła półksiężyca do ujścia lewej i środkowej żyły wątrobowej do dolnej żyły głównej dolnej (IVC).
  • Lewy a prawy płatek - IVA / B vs V / VIII
  • Ekstrapoluj linię od dołu pęcherzyka żółciowego wzdłuż środkowej żyły wątrobowej do IVC (czerwona linia).
  • Prawy płat: przedni (V / VIII) vs tylny segment (VI / VII)
  • Ekstrapoluj linię wzdłuż prawej żyły wątrobowej do IVC aż do bocznej krawędzi wątroby (zielona linia).

Aby dokładniej zrozumieć anatomię CT wątroby, poniżej znajduje się wideo.

Tailed share.

Znajduje się z tyłu. Różnica anatomiczna polega na tym, że żylny wypływ z płata często częściej trafia bezpośrednio do dolnej żyły głównej dolnej. Krew dostarczana jest również do płata z prawej i lewej gałęzi żyły wrotnej.
Ten tomograf komputerowy pacjenta z marskością wątroby z atrofią prawego płata, z normalną objętością lewego płata i wyrównawczym przerostem płata ogoniastego. Obrazek pokazano poniżej.

Niewiele o chirurgii wątroby

  • Pierwszy schemat przedstawia prawostronną hepatektomię (segment V i VI, VII i VIII (segment ± I)).
  • Rozszerzona prawostronna lobektomia (trissegmentektomia). Segmenty IV, V i VI, VII i VIII (segmenty ± I).
  • Hepatektomia po stronie lewej (segment II, III i IV (segment ± I)).
  • Zwiększona hepatektomia po lewej stronie (trissegmentektomia) (segment II, III, IV, V i VII (segment ± I)).

Wielu chirurgów używa rozszerzonej hepatektomii zamiast trissegmentektomii.

Poniższy diagram pokazuje:

  • Prawidłowa segmentektomia tylna - odcinek VI i VII
  • Prawy przedni segmentektomia - odcinek V i VIII
  • Lewa segmentacja medialna - segment IV
  • Lewa lateral segmentectomy - segment II i III

Poniżej znajduje się kolejna ilustracja funkcjonalnej segmentowej anatomii wątroby.

Segmenty wątroby w schemacie ultradźwiękowym

Ultradźwięki to bardzo skuteczny sposób badania patologii wątroby. Takie badanie dostarcza wielu informacji o procesach zachodzących w ciele. Ultrasonografia wątroby może pomóc lekarzom zdiagnozować różne choroby, takie jak zwłóknienie, powiększenie wątroby, rak, żółtaczka itp. Ponadto USG wątroby może pośrednio osądzić choroby trzustki i innych narządów przewodu żołądkowo-jelitowego.

Dekodowanie wyników badania powinno być wykonywane przez specjalistę, ale rozsądne jest, aby pacjenci uzbrojeni byli w podstawową wiedzę.

Krótka normalna anatomia wątroby

Właściwa interpretacja protokołu badania jest niemożliwa bez znajomości anatomii. Wątroba jest największym narządem jamy brzusznej u ludzi, jej waga u dorosłego wynosi 1,5 kg. Jest najważniejszym organem niezbędnym do oczyszczenia krwi z toksycznych substancji, bierze udział w najważniejszych reakcjach biochemicznych syntezy białek i tłuszczów. Wytwarzanie żółci, która jest niezbędna do trawienia, zależy również od tego gruczołu.

Wątroba znajduje się w górnej części brzucha, zajmując prawe podbrzuszem i nadbrzuszem.Wątroba ma przeponą i dolną powierzchnię trzewną, która łączy się z innymi narządami jamy brzusznej.Miąższ wątroby jest pokryty kapsułką.

Wątroba składa się z 4 płatków, a mianowicie:

Pierwsze 2 są duże, a kwadrat i ogoniasty są małe.

Krew dostaje się do wątroby z następujących źródeł:

  • 23 przepływ krwi daje żyłę wrotną,
  • 13 przepływ krwi - własna tętnica wątrobowa.

Dekodowanie ultradźwięków jest przeprowadzane z uwzględnieniem danych dotyczących przepływu krwi i segmentów wątroby.

Normalny obraz ultrasonograficzny

Zdrowa wątroba ma proste, wyraźne kontury z cienką kapsułką. Jego struktura powinna być jednorodna, drobnoziarnista, echogenicznie równa lub nieco wyższa niż echogeniczność zdrowego miąższu nerki. Wzór naczyniowy powinien zostać zapisany. Wewnątrzwątrobowe drogi żółciowe nie powinny być rozszerzone.

Normalne parametry lewego płata: przednio-tylna (grubość) 6-8 cm, czaszkowo-ogonowa (wysokość) do 10 cm.

Normalne parametry prawego płata: przedni - tylny (grubość) 10,0 - 12,0 cm, czaszkowo - ogonowy (wysokość) 8,5-12,5 cm, ukośny rozmiar pionowy - do 15 cm.

Normalne parametry płata ogoniastego: długość 6-7 cm, grubość 1,5-2,0 cm.

Średnica żyły wrotnej 8-12 mm.

Segmenty wątrobowe

Rozgałęzienie żyły wrotnej i tętnicy wątrobowej, a także dróg żółciowych, dzieli się jednocześnie w wątrobie, co jest podstawą segmentarnego podziału wątroby. Konwencjonalny schemat segmentowej struktury wątroby według Claude'a Quino. Jest to zależne od czynności wykonywanych na wątrobie.

W ultrasonografii za pomocą punktów odniesienia, takich jak więzadła, żyły i depresje wątroby, można wyjaśnić lokalizację edukacji w wątrobie, aby zaplanować dalsze taktyki leczenia.

  • Zgodnie z tym schematem segment I odpowiada płatowi ogoniastemu. Pozostałe sześć segmentów przechodzi jeden po drugim wzdłuż konturu wątroby w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, jeśli spojrzeć na wątrobę od dołu do góry, to znaczy na jej trzewną powierzchnię.
  • Drugi segment znajduje się w tylnej bocznej części lewego płata, a trzeci segment znajduje się w przednim płacie.
  • Kwadratowy udział to segment IV. Segmenty V, VI, VII, VIII znajdują się w prawym płacie wątrobowym.
  • Segment V znajduje się z boku wnęki pęcherzyka żółciowego.
  • Segment VI znajduje się w bocznej i dolnej części tylnej części wątroby.
  • Segment VII jest boczną tylną i górną częścią wątroby.
  • Ósmy segment znajduje się na przeponowej powierzchni prawego płata wątroby.

Wskazania i przygotowanie do USG wątroby

Wskazania do USG wątroby mogą być następujące:

  • ból w prawym górnym brzuchu;
  • powiększona wątroba;
  • żółtaczka;
  • podejrzenie tworzenia się w wątrobie;
  • podejrzewa się raka wątroby;
  • uraz brzucha;
  • podejrzenie bąblowicy;
  • monitorowanie skuteczności leczenia i dynamiki chorób wątroby.

Zazwyczaj wykonuje się badanie wątroby wraz z echografią innych narządów brzucha. Pacjenci muszą wiedzieć, jak przygotować się do USG wątroby. Poprawność diagnozy, a co za tym idzie, poprawność przepisywania leczenia zależy od przygotowania do badania ultrasonograficznego wątroby.

Przed badaniem konieczne jest:

Postępuj zgodnie z trybem i zasadami żywienia. Wynika to z faktu, że w obecności treści w żołądku i jelitach, przy wyraźnym meteorizmie, wątroba może być częściowo zablokowana, a zatem niemożliwe staje się efektywne oszacowanie jej struktury.

Nie później niż na 3 dni przed zabiegiem należy przestrzegać diety: żywność powodująca tworzenie się gazów powinna być wykluczona z diety. Są to rośliny strączkowe, produkty zawierające kwas mlekowy, czarny chleb, napoje gazowane, kiszona kapusta, alkohol. Należy również wykluczyć surowe warzywa i owoce.

Należy jeść kaszki, chude mięso i ryby, duszone lub duszone, suszone bułki tartej. Napoje powinny pić słabą herbatę i wodę. Jedzenie z tym powinno być ułamkowe od 4 do 5 razy dziennie.

Jeżeli pomimo zmiany diety, wzdęcia utrzymują się, konieczne jest stosowanie preparatów enzymatycznych, preparatów na bazie simetikonu, a także węgla aktywowanego lub innych sorbentów podczas tych 3 dni przed badaniem. W przypadku przewlekłego zaparcia w ciągu tych trzech dni należy stosować środki przeczyszczające.

Jeśli występuje dysfunkcja lub przewlekłe choroby żołądka lub jelit, wskazane jest, aby lekarz prowadzący zalecał leczenie przez kilka dni przed zabiegiem. Niektóre leki powodują wzrost wątroby. Jeśli pacjent przyjmuje jakiekolwiek leki, należy skonsultować się z lekarzem i, jeśli to możliwe, odłożyć na później swój czas.

Jeśli nie ma przeciwwskazań do choroby i jeśli stan pacjenta na to pozwala, zaleca się wykonanie lewatywy oczyszczającej w dniu poprzedzającym badanie.

Transkrypcja i wyniki badań w dużej mierze zależą od tego, czy pacjent jadł prawidłowo przed zabiegiem. Badanie należy przeprowadzić na czczo, najlepiej rano. 8-12 godzin przed zabronieniem jedzenia i picia. Jeśli USG wykonuje się w ciągu dnia, powinieneś powstrzymać się od jedzenia i picia od pięciu do sześciu godzin przed zabiegiem.

Diabetycy używający insuliny mogą wypić filiżankę herbaty bez cukru na dwie godziny przed testem i zjeść okruchy chleba z białego chleba.

Przed procedurą nie można zaakceptować:

  • kolonoskopia
  • palić
  • jeść słodycze
  • przyjmować leki przeciwskurczowe później niż 6 godzin przed badaniem.

Jednoczesne badanie wątroby i innych narządów

Ultradźwięki pęcherzyka żółciowego i wątroby

Aby przygotować się do badania pęcherzyka żółciowego, konieczne jest przestrzeganie wszystkich zasad przygotowywania ultrasonografii wątroby. Dieta też nie jest różna. Przed ultrasonografią pęcherzyka żółciowego pić słabą herbatę i wodę. Ponadto w poprzednich 24 godzinach niepraktyczne jest przeprowadzanie badania rentgenowskiego przewodu pokarmowego z użyciem baru, ponieważ środek kontrastowy w dwunastnicy stwarza trudności w wizualizacji przewodu żółciowego. Ultradźwięki woreczka żółciowego i wątroby są dość pouczające.

Ultradźwięki wątroby i trzustki

Zalecenia dotyczące przygotowania do badania trzustki są takie same jak w przypadku skanowania wątroby. Niezbędnym i najważniejszym warunkiem jest brak zawartości żołądka, dlatego badanie należy przeprowadzić na czczo. Jeśli pacjent był poddawany badaniu rentgenowskiemu z użyciem baru, badanie echograficzne trzustki można wykonać nie później niż 24 godziny później. Ten stan jest spowodowany faktem, że bar pozostający na ściankach żołądka i jelitach będzie zakłócał wizualizację trzustki.

USG nerek i wątroby

Przygotowanie do badań nerek nie różni się od przygotowania do badania ultrasonograficznego wątroby. Pożądane jest, aby pęcherz był wypełniony, ponieważ po wykryciu patologii nerek w badaniu ultrasonograficznym konieczne jest zbadanie moczowodów i pęcherza moczowego. Ponadto, nie można jeść pokarmów, które powodują zwiększone wzdęcia. Badanie ultrasonograficzne nerek dostarcza wystarczających informacji do diagnozy wielu chorób, w tym na przykład trzustki.

Metody badań i wykrywalna patologia

Ultradźwięki wątroby zwykle wykonuje się w pozycji pacjenta na plecach. Specjalny żel nakłada się na górną część brzucha, po czym lekarz przykłada czujnik ultradźwiękowy do niezbędnych punktów przedniej ściany brzucha. Lekarz prosi pacjenta, by wziął głęboki oddech i wstrzymał oddech, jest to konieczne dla lepszego zbadania wątroby, ponieważ zazwyczaj większość z nich jest ukryta za żebrami, które zakłócają obrazowanie.

Czasami lekarz może zainstalować czujnik w przestrzeni międzyżebrowej, co umożliwia lepsze sprawdzenie narządu. W tym czasie lekarz wykonuje niezbędne pomiary, bada strukturę, strukturę, dopływ krwi do wątroby, a następnie podaje pacjentowi opis z wynikiem ultrasonograficznym na papierze.

Za pomocą ultradźwięków można podejrzewać lub identyfikować następujące patologie w wątrobie:

  1. anomalie struktury lub lokalizacji;
  2. hepatomegalia, czyli wzrost wielkości;
  3. infiltracja tłuszczowa;
  4. objawy ostrego i przewlekłego zapalenia wątroby;
  5. uszkodzenie wątroby;
  6. marskość;
  7. łagodne i złośliwe nowotwory wątroby;
  8. policystyczny;
  9. rak;
  10. zmiany pasożytnicze.

Jednak tylko za pomocą ultradźwiękowej metody badań nie zawsze można dokładnie określić, czy narząd jest całkowicie zdrowy. W końcu lekarz bada strukturę narządu, ale nie może określić, jak dobrze wątroba radzi sobie z jej funkcjami. Do tego istnieją inne metody badawcze.

Ponadto przy pomocy ultrasonografii wątroby nie zawsze jest możliwe jednoznaczne określenie charakteru zmian ogniskowych, niezależnie od tego, czy są one złośliwe czy łagodne, ponieważ wiele z nich może mieć inny obraz ultrasonograficzny. Najdokładniejszym sposobem określenia tego jest przebicie diagnostyczne.

Jakie są cechy wątroby u dziecka?

Badanie echograficzne wątroby wykonuje się dla dzieci w tych samych celach, co dorosłych.

Aby przygotować się do badania, dziecko potrzebuje tak samo jak dorosłych, z wyjątkiem niemowląt, których dieta się nie zmienia.

Podczas badania lepiej jest, aby dziecko było z jednym z rodziców, ponieważ każda procedura medyczna wywołuje u niego lęk i strach. Musimy mu wytłumaczyć, że ultradźwięki są całkowicie bezbolesne.

Podczas ultrasonografii wątroby lekarz dokładnie bada budowę wątroby dziecka. Normalny rozmiar wątroby u dzieci różni się od dorosłych i zmienia się wraz z wiekiem. Dlatego przy ocenie wyników USG lekarz porównuje dane ze standardami wieku.

Wartość ultradźwięków do wykrywania raka wątroby, ognisk

Ważnym zadaniem stojącym przed lekarzem jest wczesne rozpoznanie raka. Wątroba w chorobie nowotworowej często ma charakter marskości, jej jednorodność jest tracona, pojawiają się poważne zmiany. Na tym tle może być trudno zidentyfikować raka.

Rak wątroby charakteryzuje się obecnością pojedynczego lub wielokrotnego ogniska. Nieprawidłowe struktury i kontury organów są wizualizowane.

Ogniska w raku są wyświetlane inaczej. Na początku choroby, jeśli guz jest nie większy niż 5 cm, rak wątroby jest prawie niemożliwy do odróżnienia od innych zmian ogniskowych w zwykłym trybie seroskalnym B. Niewielki nowotwór ma zmniejszoną hipoechogeniczność, dość rzadko, izo-echogeniczność z cienkim, hipoechogenicznym obrzeżem, gdy zwiększa się wielkość guza, zwiększa się echogenność guza, wzór ultradźwiękowy staje się niejednorodny, a kontury stają się pagórkowate.

Szczególnie trudny do zdiagnozowania rozlany rak wątroby, reprezentowany przez wiele echogenicznych ognisk z rozmytymi granicami. W tym przypadku ultrasonografia dopplerowska wykazuje znaczny wzrost dopływu krwi do wspólnej tętnicy wątrobowej i naruszenie struktury naczyń wątrobowych.

Złośliwy nowotwór (rak) rośnie bardzo szybko, wzrasta około 2 razy w ciągu 120 dni. Rak nieuchronnie prowadzi do zwiększenia wielkości samej wątroby.

"Złotym standardem" w diagnozowaniu raka jest biopsja cienkoigłowa wykrytej zmiany pod kontrolą obrazu ultrasonograficznego. Alternatywnie można zastosować ultradźwięki ze wzmocnieniem kontrastu.

Tak więc rozpoznanie raka wątroby należy prowadzić w połączeniu z innymi badaniami.

Krwiaki

Takie anomalie powstają z reguły po urazach, jak również interwencjach chirurgicznych. Krążki krwiaka mogą znajdować się pod torebką, mogą również znajdować się w jej miąższu.

Po urazach dużych naczyń krwiaki wyglądają jak formacje podłużnego nieregularnego kształtu z płynną zawartością o małych wtrętach echogennych We wczesnym stadium krwiak jest definiowany jako obiekt bezechowy bez wyraźnych granic.

Jeśli krwawienie trwa nadal, krwiak na ekranie urządzenia również wzrasta. Z czasem taki krwiak pojawia się na ścianie, wewnętrzna zawartość koaguluje, a ultradźwięki stają się echogeniczne, heterogeniczne. W przyszłości w tym miejscu możliwe jest tworzenie się surowca, struktury podobnej do torbieli lub zwapnienia.

Jeśli duże naczynia wątroby nie są uszkodzone, obraz ultrasonograficzny krwiaka ma nieco inny wygląd. Miąższ wątroby jest w tym przypadku nasączony krwią, co z kolei prowadzi do pojawienia się stref o zwiększonej echogeniczności. Przy korzystnym przebiegu do końca drugiego tygodnia rozmiary krwiaków zmniejszają się, kontury stają się mniej wyraźne i nierówne, a zawartość wewnętrzna jest niejednolita. Miesiąc później krwiak może zniknąć. W układzie podtorebkowym krwiak ma wygląd wydłużonej opaski bezechowej.

Ultradźwięki do zwłóknienia

Zwłóknienie wątroby może być pierwotne lub jest następstwem wcześniej przeniesionego zapalenia wątroby lub przewlekłej choroby naczyniowej. Przejawia się w proliferacji tkanki łącznej, zastępując tkankę wątroby. Istnieje kilka stadiów zwłóknienia. W ostatnim etapie 4, zwłóknienie wchodzi w marskość wątroby, prowadząc do raka.

Do diagnozy zwłóknienia za pomocą kompleksowego badania pacjenta. Ultradźwięki wykrywają obecność zwłóknienia, ale nie dostarczają danych do ustalenia jego stadium. Typowe ultrasonograficzne objawy zwłóknienia to:

  • jednorodna, czasami gruba ziarnistość struktury wątroby;
  • zwiększona echogeniczność miąższu;
  • powierzchnia falista lub nierówna;
  • żywość naczyń wątroby;
  • objawy nadciśnienia wrotnego.

Te znaki pozwalają na stwierdzenie obecności zwłóknienia podczas odczytywania odczytów urządzeń. Aby określić jej stopień, stosuje się specjalną technikę ultradźwiękową, która umożliwia pomiar sztywności tkanki wątroby - elastografii, przeprowadzanej na aparacie Fibroscan. Ten system różni się od konwencjonalnego skanera ultradźwiękowego obecnością czujnika z wibratorem. Ten czujnik przenosi fale wibracyjne do tkanki wątroby i jednocześnie rejestruje ich zachowanie (prędkość propagacji), na podstawie której wskazuje na sztywność tkanek narządu.

  • prostota użytkowania
  • nieinwazyjne (penetracja do pacjenta nie występuje)
  • bezbolesność

Istnieją jednak wady: badanie jest nieskuteczne u pacjentów cierpiących na wodobrzusze. Ponadto duża ilość tkanki tłuszczowej i wąskie przestrzenie międzyżebrowe utrudniają uzyskanie dokładnych danych o ciele. Fibroscan ma dość wysoką swoistość w ustalaniu zwłóknienia.

Tak więc ultradźwięki są naprawdę skutecznym i bezbolesnym sposobem diagnozowania nieprawidłowości w wątrobie, co pomaga w badaniu chorób, takich jak zwłóknienie wątroby, żółtaczka, łagodne i złośliwe nowotwory (rak), itp. Wyniki, które dają to badanie, są trudne do przeszacowania. Ultradźwięki wątroby - jest wiernym asystentem lekarza w rozpoznawaniu wielu chorób. Jednocześnie możliwe jest pośrednie osądzenie procesów trzustki, a także pęcherzyka żółciowego, przez stan wątroby. Rozszyfrowanie wyników diagnostyki, tak istotnej gruczoły ciała jak wątroby, powinno być przeprowadzone przez doświadczonych specjalistów.

Ludzka wątroba. Anatomia, struktura i funkcja wątroby w ciele

Ważne jest, aby zrozumieć, że wątroba nie ma zakończeń nerwowych, więc nie może zranić. Jednak ból wątroby może mówić o jej dysfunkcji. W końcu, nawet jeśli wątroba sama nie boli, narządy wokół, na przykład, z jej wzrostem lub dysfunkcją (nagromadzeniem żółci) mogą boleć.

W przypadku wystąpienia objawów bólu w wątrobie, dyskomfortu, należy zająć się jego rozpoznaniem, skonsultować się z lekarzem i, zgodnie z zaleceniem lekarza, użyć hepatoprotektorów.

Przyjrzyjmy się bliżej strukturze wątroby.

Hepar (tłumaczone z języka greckiego oznacza "wątroba"), jest obszernym organem gruczołowym, którego masa sięga około 1500 g.

Przede wszystkim wątroba jest gruczołem, który produkuje żółć, która następnie wchodzi do dwunastnicy przez przewód wydalniczy.

W naszym ciele wątroba pełni wiele funkcji. Główne z nich to: metaboliczne, odpowiedzialne za metabolizm, barierę, wydalanie.

Funkcja barierowa: odpowiada za neutralizację w wątrobie toksycznych produktów przemiany białka, które wnikają do wątroby z krwią. Ponadto, śródbłonek naczyń włosowatych wątroby i gwiaździste retikuloendoteljocyty posiadają właściwości fagocytarne, co pomaga neutralizować substancje zaabsorbowane w jelicie.

Wątroba bierze udział we wszystkich rodzajach metabolizmu; w szczególności węglowodany wchłaniane przez błonę śluzową jelit są przekształcane w wątrobie w glikogen ("depot glikogenu").

Oprócz wszystkich innych wątków przypisuje się także funkcję hormonalną.

U małych dzieci i zarodków działa funkcja tworzenia krwi (erytrocyty).

Mówiąc krótko, nasza wątroba ma zdolność krążenia krwi, trawienia i metabolizmu różnych gatunków, w tym hormonalnych.

Aby utrzymać funkcje wątroby, konieczne jest przestrzeganie właściwej diety (na przykład tabela nr 5). W przypadku obserwacji dysfunkcji narządów zaleca się stosowanie hepatoprotektorów (zgodnie z zaleceniami lekarza).

Sama wątroba znajduje się tuż poniżej przepony, z prawej strony, w górnej części jamy brzusznej.

Tylko niewielka część wątroby pojawia się po lewej stronie u osoby dorosłej. U noworodków wątroba zajmuje znaczną część jamy brzusznej lub 1/20 masy całego ciała (u dorosłych stosunek ten wynosi około 1/50).

Rozważmy położenie wątroby w stosunku do innych narządów:

W wątrobie zwykle rozróżnia się 2 krawędzie i 2 powierzchnie.

Górna powierzchnia wątroby jest wypukła względem wklęsłego kształtu przepony, do której przylega.

Niższa powierzchnia wątroby, zwrócona do tyłu i do tyłu, z wgłębieniami sąsiednich wnętrzności brzusznych.

Górna powierzchnia jest oddzielona od dołu ostrą dolną krawędzią, margo gorsza.

Natomiast druga krawędź wątroby, górna, jest tak tępa, dlatego uważa się ją za powierzchnię wątroby.

W strukturze wątroby zwyczajowo rozróżnia się dwa płaty: prawy (duży), lobus hepatis dekstro i mniejszy lewy, lobus hepatis złowrogi.

Na powierzchni przepony te dwa płaty są podzielone przez półksiężyc-lig. Falciforme hepatis.

W wolnej krawędzi tego więzadła znajduje się gęsty włóknisty sznur - okrągłe więzadło wątroby, lig. teres hepatis, które rozciąga się od pępka, pępka, i jest zarośniętą żyłą pępkową, v. umbilicalis.

Okrągłe więzadło pochyla się nad dolną krawędzią wątroby, tworząc polędwicę, incisura ligamenti teretis, i leży na trzewnej powierzchni wątroby w lewym podłużnym rowku, który na tej powierzchni jest granicą prawego i lewego płata wątroby.

Zaokrąglone więzadło zajmuje przednia część tego rowka - fissiira ligamenti teretis; tylna część bruzdy zawiera ciągłe więzadło okrągłe w postaci cienkiego włóknistego sznurka - zarośniętego przewodu żylnego, przewód żylny, który funkcjonował podczas embrionalnego okresu życia; Ta sekcja bruzdy nazywa się fissura ligamenti venosi.

Prawy płat wątroby na powierzchni trzewnej podzielony jest na wtórne płaty przez dwie bruzdy lub zagłębienia. Jeden z nich biegnie równolegle do lewego podłużnego rowka i do przedniej części, gdzie znajduje się pęcherzyk żółciowy, vesica fellea, nazywany jest fossa vesicae felleae; tylny rowek, głębiej, zawierający dolną żyłę główną, v. cava gorszy i nazywany jest sulvae cavae.

Fossa vesicae felleae i sulcus venae cavae są oddzielone od siebie stosunkowo wąskim przesmykiem z tkanki wątroby, zwanym prochem ogoniastym, processus caudatus.

Głębokie poprzeczne wyżłobienie łączące tylne końce więzadła łuszczycowego z fossae vesicae felleae nazywane jest bramami wątroby, porta hepatis. Przez nich wejdź. hepatica i v. portae z towarzyszącymi nerwami i naczyniami limfatycznymi oraz przewód wątrobowy, niosący żółć z wątroby.

Część prawego płata wątroby, zwężona za bramą wątroby, z boków - dołu pęcherzyka żółciowego po prawej i szczeliny okrągłego więzadła po lewej stronie, nazywa się kwadratowym płatem, lobus quadratus. Region tylny do wrót wątroby pomiędzy więzadłami ścięgnistymi po lewej stronie i żyłkami zastawki dwudzielnej po prawej stanowi płat ogoniasty, lobus caudatus.

Narządy znajdujące się w kontakcie z powierzchnią wątroby tworzą na niej zagłębienia, wrażenie, które nazywane jest organem kontaktowym.

W większości przypadków wątroba pokrywa się otrzewną, z wyjątkiem części tylnej powierzchni, gdzie wątroba przylega bezpośrednio do przepony.

Struktura wątroby. Pod błoną surowiczą wątroby jest cienka włóknista błona, włóknista włóknista. To w rejonie wrót wątroby, wraz z naczyniami, wchodzi do substancji wątroby i przechodzi do cienkich warstw tkanki łącznej otaczającej zraziki wątroby, lobuli hepatis.

U ludzi, płaty są słabo oddzielone od siebie, u niektórych zwierząt, na przykład u świń, warstwy tkanki łącznej między płatkami są bardziej wyraźne. Komórki wątrobowe w zrazikach są zgrupowane w postaci płytek, które są umieszczone promieniowo od osiowej części płatków do obwodu.

Wewnątrz płatków w ścianie naczyń włosowatych wątroby, oprócz śródbłonka, znajdują się komórki gwiaździste o właściwościach fagocytujących. Z lobules otaczają żyły międzyblobowe, żyłkowe przegubowe, które są gałęziami żyły wrotnej, i międzyzbieralne gałęzie tętnic, arterioza międzybłonków (z a. Hepatica propria).

Pomiędzy komórkami wątroby, które tworzą zraziki wątroby, znajdujące się pomiędzy kontaktującymi się powierzchniami dwóch komórek wątroby, znajdują się drogi żółciowe, ductuli biliferi. Wychodząc z płatków, wpływają one do kanałów międzyblokowych, międzypalikularnych. Z każdego płata przewodu wydalniczego wątroby.

Od ujścia prawego i lewego kanału tworzy się ductus hepaticus communis, który wydobywa żółć z wątroby, boli i opuszcza bramy wątroby.

Wspólny przewód wątrobowy składa się najczęściej z dwóch przewodów, ale czasami z trzech, czterech, a nawet pięciu.

Topografia wątroby. Wątroba jest rzutowana na przednią ścianę jamy brzusznej w nadbrzuszu. Granice wątroby, górnej i dolnej, rzucane na przednio-boczną powierzchnię ciała, zbiegają się w dwóch punktach: prawym i lewym.

Górna granica wątroby zaczyna się w dziesiątej przestrzeni międzyżebrowej po prawej stronie, wzdłuż linii środkowej pachowej. Stąd wznosi się stromo w górę i przyśrodkowo, odpowiednio, projekcja przepony, do której przylega wątroba, a wzdłuż prawej linii smoczka dochodzi do czwartej przestrzeni międzyżebrowej; stąd granice pustki spadają w lewo, przekraczając mostek nieco powyżej podstawy procesu wyrostka mieczykowatego, aw piątej przestrzeni międzyżebrowej osiąga średnią odległość między lewą linią lewego i lewego węzła sutkowego.

Dolna granica, rozpoczynająca się w tym samym miejscu w dziesiątej przestrzeni międzyżebrowej, jako górna granica, biegnie stąd skośnie i dośrodkowo, krzyżuje chrząstki kostne IX i X po prawej stronie, przechodzi przez nadbrzusze w lewo i wyżej, przechodzi przez łuk kostny na poziomie VII lewej chrząstki stawowej i w piątej przestrzeni międzyżebrowej łączy się z górną granicą.

Wiązki wątroby. Więzadła wątrobowe są utworzone przez otrzewną, która przechodzi z dolnej powierzchni przepony do wątroby, do jej powierzchni przeponowej, gdzie tworzy więzadło wieńcowe wątroby, lig. coronarium hepatis. Krawędzie tego więzadła mają postać trójkątnych płytek, określanych jako więzadła trójkątne, ligg. triangulare dextrum et sinistrum. Od trzewnej powierzchni więzadeł wątrobowych odejść do najbliższych narządów: do prawej nerki - lig. hepatorenale, do mniejszej krzywizny żołądka - lig. hepatogastricum i do dwunastnicy - lig. hepatoduodenale.

Odżywianie wątroby występuje z powodu. hepatica propria, ale w jednej czwartej przypadków od lewej tętnicy żołądkowej. Cechą naczyń wątroby jest to, że oprócz krwi tętniczej, również otrzymuje krew żylną. Przez bramę substancja wątrobowa wchodzi w. hepatica propria i v. portae. Wchodząc do wrót wątroby, v. portae, który przenosi krew z niesparowanych narządów jamy brzusznej, widelce do najcieńszych gałęzi, znajdujących się między płatkami, vv. interlobulares. Te ostatnie towarzyszą aa. interlobulares (gałęzie a. hepatica propia) i międzybłonkowce przewodowe.

W substancji zrazików wątrobowych tworzą się sieci naczyń włosowatych z tętnic i żył, z których cała krew jest pobierana do żył centralnych - vv. centrale. Vv. centrale, wychodzące z płatków wątroby, wpadają do żył zbiorowych, które stopniowo łączą się ze sobą, tworząc vv. hepaticae. Żyły wątrobowe mają zwieracze przy ujściu centralnych żył. Vv. 3-4 duże hepaticae i kilka małych hepaticae opuszczają wątrobę na jego tylnej powierzchni i wpadają do v. cava gorszy.

Tak więc w wątrobie istnieją dwa systemy żył:

  1. portal utworzony przez oddziały v. portae, przez które krew przepływa do wątroby przez jego bramę,
  2. caval reprezentujący całość vv. hepaticae przenoszące krew z wątroby do v. cava gorszy.

W okresie macicy istnieje trzeci, pępkowy układ żył; te ostatnie są gałęziami v. umbilicalis, który po urodzeniu zostaje zatarty.

Jeśli chodzi o naczynia limfatyczne, w zrazikach wątrobowych nie ma prawdziwych naczyń limfatycznych: istnieją one tylko w interglobularnej tkance łącznej i są wlewane do splotów naczyń limfatycznych, które towarzyszą rozgałęzieniu żyły wrotnej, tętnicy wątrobowej i dróg żółciowych, z jednej strony, i korzeni żył wątrobowych, z drugiej strony. Odwracające naczynia limfatyczne w wątrobie trafiają do nodi hepatici, coeliaci, gastrici dxtri, pylorici i do pobliskich węzłów aorty w jamie brzusznej, a także do przeponowych i tylnych węzłów śródpiersia (w jamie klatki piersiowej). Około połowa całej limfy ciała jest usuwana z wątroby.

Inneracja wątroby jest przeprowadzana ze splotu trzewnego przez truncus sympathicus i n. vagus

Struktura segmentowa wątroby. W związku z rozwojem chirurgii i rozwojem hepatologii powstało nauczanie dotyczące segmentowej struktury wątroby, która zmieniła wcześniejszy pomysł dzielenia wątroby na płaty i płaty. Jak już wspomniano, w wątrobie znajduje się pięć układów rurkowych:

  1. drogi żółciowe
  2. tętnice,
  3. gałęzie portalu (system portalowy),
  4. żyły wątrobowe (układ kawitacyjny)
  5. naczynia limfatyczne.

Systemy żyły portalowej i żyły głównej nie pokrywają się ze sobą, a pozostałe układy rurkowe towarzyszą rozgałęzieniu żyły wrotnej, biegną równolegle do siebie i tworzą wiązki naczyniowo-wydzielnicze, które są połączone nerwami. Część naczyń limfatycznych pasuje do żył wątrobowych.

Segment wątrobowy jest piramidalną częścią miąższu, przylegającą do tak zwanej triady wątrobowej: odgałęzienie żyły wrotnej 2. rzędu, towarzyszącej jej gałęzi własnej tętnicy wątrobowej i odpowiadającej jej gałęzi przewodu wątrobowego.

W wątrobie rozróżnia się następujące segmenty, od sulvae venae cavae po lewe, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara:

  • I - ogoniasty odcinek lewego płata, odpowiadający temu samemu płatowi wątroby;
  • II - tylny segment lewego płata, umiejscowiony w tylnej części tego samego udziału;
  • III - przedni segment lewego płata, znajdujący się w tej samej sekcji;
  • IV - kwadratowy segment lewego płata, odpowiada temu samemu płatowi wątroby;
  • V - środkowy górny odcinek przedni prawego płata;
  • VI - boczny dolny odcinek przedni prawego płata;
  • VII - boczny dolny odcinek prawego płata;
  • VIII - środkowy górny segment prawego płata. (Nazwy segmentów wskazują części prawego płata.)

Rozważ segmenty wątroby (lub sektor):

Ogólnie rzecz biorąc, często dzieli się wątrobę na 5 sektorów.

  1. Lewy sektor boczny odpowiada segmentowi II (sektorowi jednosegmentowemu).
  2. Lewy sektor paramedyczny tworzą segmenty III i IV.
  3. Odpowiedni sektor paramedyczny składa się z segmentów V i VIII.
  4. Prawy sektor boczny obejmuje segmenty VI i VII.
  5. Lewy sektor grzbietowy odpowiada segmentowi I (sektorowi jednosegmentowemu).

Do czasu urodzenia segmenty wątroby są wyraźnie wyrażone, ponieważ utworzone powstają w okresie macicy.

Doktryna struktury segmentowej wątroby jest bardziej szczegółowa i głęboka w porównaniu z ideą dzielenia wątroby na płaty i płaty.

Jak określić segment wątroby na USG

Żyły wątrobowe przechodzą między płatami a segmentami wątroby.

Zdjęcie. Przekrój poprzeczny wątroby na poziomie wejścia prawej, środkowej i lewej żyły wątrobowej (strzałki) do dolnej żyły głównej dolnej: środkowa żyła wątrobowa (MHV) dzieli wątrobę na lewe i prawe płaty. Prawidłowa żyła wątrobowa (RHV) dzieli prawy płat na sektory boczne (segmenty 6 i 7) i środkowe (segmenty 5 i 8). Lewa żyła wątrobowa (LHV) dzieli lewy płat na odcinki boczne (segmenty 2 i 3) i środkowe (segmenty 4A i 4B). Pamiętaj o segmentach górnego piętra wątroby - w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara 2487.

Żyły wrotne znajdują się centralnie wewnątrz płatów i segmentów wątroby.

Zdjęcie. Przekrój wątroby na poziomie lewej żyły wrotnej: lewa żyła wrotna skierowana jest w lewy płat, a następnie skręca stromo do przodu. Jedynym miejscem w systemie portalowym z ostrym skrętem do przodu jest pępowinowy odcinek żyły wrotnej. Dzieli lewy płat wątroby na odcinki boczne (segmenty 2 i 3) i przyśrodkowe (segmenty 4A i 4B). Uwaga. Owale są przekrojem prawej i środkowej żyły wątrobowej.

Zdjęcie. Przekrój wątroby na poziomie prawej żyły wrotnej. B - Prawa żyła wrotna jest podzielona na odcinki przednie (RAS) i tylne (RPS). RAS i RPS przechodzą centralnie w obrębie prawego przyśrodkowego (8/5 segmentów) i bocznego (7/6 segmentowego) odcinka wątroby. Zwróć uwagę na prawe i środkowe żyły wątrobowe (strzałka). Prawa żyła wątrobowa dzieli prawy płat na sektor przyśrodkowy i boczny. Linia biegnąca przez środkową żyłę wątrobową i dolną żyłę główną dzieli wątrobę na prawe i lewe płaty.

Zdjęcie. Przekrój na poziomie żyły śledzionowej: B - Sierp (FL) i więzadło okrągłe (duża strzałka) dzielą lewy płat wątroby na sektor środkowy (4-segmentowy) i boczny (3-segmentowy). B - płetwa ogonowa wątroby (1) jest ograniczona przez wrota wątroby, żyły dolnej dolnej i więzadło żylne (dwie strzałki).

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe, na podstawie USG można określić, który segment wątroby jest dotkniętym obszarze.

Riddle 1. Wymień odcinek, w którym znajduje się torbiel wątroby.

Odpowiedź: Przekrój poprzeczny: Połączenie żył wątrobowych z dolną żyłą główną znajduje się w górnej wątrobie → środkowa żyła wątrobowa oddziela prawy płat od lewej - torbiel w prawym płacie → prawa żyła wątrobowa dzieli prawy płatek na boczny i środkowy sektor - torbiel w lewym górnym rogu sektor medialny → 8 segmentów. Potwierdza to strzałkowy przekrój - cysta znajduje się w wysoko widzialnych przekrojach poprzecznych żył wątrobowych. Uwaga. Zapamiętaj pożądany kod - od lewej do prawej 2487. wtedy nie musisz myśleć długo → 8 segmentów.

Uważaj, diagnosta!

Efedryna roślinna (Ma Huang, w języku chińskim) zawiera alkaloidy - efedrynę, norefedrynę i pseudoefedrynę. Alkaloidy od 0,5 do 3%. W efedrze skrzyp i efedryna są większe niż efedryna, aw efedrze środkowej pseudoefedryna. W miesiącach jesiennych i zimowych zawartość alkaloidów jest maksymalna. Oprócz alkaloidów w efedrze, do 10% tanin i olejków eterycznych.

Efedryna, norefedryna i pseudoefedryna są podobne do adrenaliny - stymulują adrenoreceptory alfa i beta.

Ta książka jest przeznaczona dla początkujących, hodowców żeń-szenia, uprawia rośliny na działkach przydomowych i producentów żeń-szenia, którzy najpierw zaczynają pracę na plantacjach przemysłowych. Doświadczenia w uprawie i wszystkie zalecenia są podane z uwzględnieniem cech klimatycznych Non-Black Earth Region. Przygotowując się do opisania swoich doświadczeń w uprawie żeń-szenia, długo zastanawiałem się, od czego zacząć gromadzić zgromadzone informacje, i doszedłem do wniosku, że sensowne jest krótkie i konsekwentne mówienie o całej ścieżce, którą podjąłem żeń-szenia, aby czytelnik mógł ważyć swoje mocne strony i możliwości w tym czasochłonnym biznes

Nasiona dyni zawierają substancję kaburbitynową, która paraliżuje niektóre pasożyty - owsiki, tasiemce, ascaris i inne taśmy i obleńce. Po tym, jak robaki rozluźnią przyczepność, można je łatwo usunąć z jelit za pomocą środka przeczyszczającego - na przykład oleju rycynowego.
Do zabójczego napoju z robaków potrzebujesz: 3 łyżki surowych (nie smażonych) pestek dyni, pół małej cebuli, 1 łyżeczkę miodu. szklanka mleka, blender.

Dr Popov o środkach zaradczych przeciwko chorobie Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącemu zapaleniu jelita grubego (UC): Przewlekłe zapalenie jelita grubego jest bardzo łatwe do wyleczenia, jeśli rano weźmie się łyżeczkę nasion babki lancetowatej na pusty żołądek i łyżeczkę nasion szczawiu koni wieczorem.

Każda wiosna jednego z pierwszych pędów pojawiają się pokrzywy. Pokrzywa to pierwszy podarek wiosny. Herbata pokrzywa wyleczy, zregeneruje się, wzmocni odporność i rozbudzi ciało na wiosnę.

Czas pozbyć się krwawiących dziąseł i wzmocnić dziąsła. Wiosną powstaje unikalna trawa zwana sverbig. Jeśli zjesz go co najmniej tydzień, krwawiące dziąsła będą z tobą na zawsze.

Chcesz pozbyć się krwawiących dziąseł i pozbyć się chorób przyzębia - żuć gałązki dębu.

Ludzka anatomia makroskopowa

Ludzka wątroba znajduje się po prawej stronie poniżej przepony i ma kształt trójkąta. Większość jego masy znajduje się po prawej stronie, a tylko niewielka jej część wychodzi poza środkową linię ciała. Wątroba składa się z bardzo miękkich, różowawo-brązowych tkanek zamkniętych w torebce tkanki łącznej (kapsułka glissona). Jest pokryty i wzmocniony przez otrzewną (błonę surowiczą) jamy brzusznej, która chroni i utrzymuje ją w miejscu w jamie brzusznej. Średni rozmiar wątroby ma około 18 cm długości i nie więcej niż 13 grubości.

Otrzewnej łączy się z wątrobą w czterech miejscach: więzadła wieńcowego, lewego i prawego więzadła trójkątnego i więzadła okrągłego. Związki te nie są jedynymi w sensie anatomicznym; raczej są one ściśniętymi obszarami błony śluzowej jamy brzusznej, które podtrzymują wątrobę.

• Szerokie więzadło wieńcowe łączy centralną część wątroby z przeponą.

• Lewa i prawa trójkątne więzadła znajdujące się na bocznych granicach lewego i prawego więzadła łączą organ z przeponą.

• Zakrzywione więzadło rozciąga się w dół od przepony przez przednią krawędź wątroby do jej dna. W dolnej części narządu zakrzywione więzadło tworzy okrągłe więzadło i łączy wątrobę z pępkiem. Okrągłe więzadło jest pozostałością żyły pępowinowej, która przenosi krew do ciała podczas rozwoju płodu.

Wątroba składa się z dwóch oddzielnych płatów - lewego i prawego. Są one oddzielone od siebie zakrzywionym więzadłem. Prawy płat jest około 6 razy większy niż lewy. Każdy płat jest podzielony na sektory, które z kolei są podzielone na segmenty wątroby. W ten sposób narząd dzieli się na dwa segmenty, 5 sektorów i 8 segmentów. W tym przypadku segmenty wątroby są ponumerowane cyframi łacińskimi.

Właściwy udział

Jak wspomniano powyżej, prawy płat wątroby jest około 6 razy większy niż lewy. Składa się z dwóch dużych sektorów: prawego i prawego oraz prawego.

Prawy sektor boczny jest podzielony na dwa odcinki boczne, które nie graniczą z lewym płatem wątroby: boczny górny-tylny segment prawego płata (segment VII) i boczny dolny-tylny segment (segment VI).

Prawy sektor paramedyczny również składa się z dwóch segmentów: środkowego górnego przedniego i środkowego dolnego odcinka przedniego odcinka wątroby (odpowiednio VIII i V).

Lewy płat

Pomimo faktu, że lewy płat wątroby jest mniejszy niż prawy, składa się on z większej liczby segmentów. Jest on podzielony na trzy sektory: lewy grzbietowy, lewy boczny, lewy sektor paramedyczny.

Lewy sektor grzbietowy składa się z jednego segmentu: odcinka ogoniastego lewego płata (I).

Lewy sektor boczny jest również utworzony z jednego segmentu: tylnego odcinka lewego płata (II).

Lewy sektor paramedyczny dzieli się na dwa segmenty: kwadratowy i przedni segment lewego płata (odpowiednio IV i III).

Możesz dowiedzieć się więcej o segmentowej strukturze wątroby na poniższych diagramach. Na przykład na rysunku 1 widać wątrobę, która jest wizualnie podzielona na wszystkie jej części. Segmenty wątroby na rysunku są ponumerowane. Każda liczba odpowiada numerowi segmentu łacińskiego.

Kapilary z glonów

Kanaliki przenoszące żółć przez wątrobę i woreczek żółciowy nazywane są kapilarami żółciowymi i tworzą strukturę rozgałęzioną - układ dróg żółciowych.

Żółć wytwarzana przez komórki wątroby wpływa do kanałów mikroskopowych - naczyń włosowatych żółci, które są połączone w duże drogi żółciowe. Te przewody żółciowe są następnie połączone, tworząc duże lewe i prawe gałęzie, które przenoszą żółć z lewego i prawego płata wątroby. Później łączą się one w jeden wspólny przewód wątrobowy, w którym płynie cała żółć.

Wspólny przewód wątrobowy ostatecznie łączy się z torbielowatym przewodem z pęcherzyka żółciowego. Razem tworzą wspólny kanał żółciowy, przenosząc żółć do dwunastnicy jelita cienkiego. Większość żółci wytwarzanych przez wątrobę jest umieszczana z powrotem w kanale torbielowatym przez perystaltykę i przebywa w pęcherzyku żółciowym, aż do jej strawienia.

Układ krążenia

Dopływ krwi do wątroby jest wyjątkowy. Krew dostaje się z dwóch źródeł: żyły wrotnej (krwi żylnej) i tętnicy wątrobowej (krwi tętniczej).

Żyła wrotna przenosi krew ze śledziony, żołądka, trzustki, pęcherzyka żółciowego, jelita cienkiego i większych sieci. Wchodząc do wrót wątroby, żyła żylna jest podzielona na olbrzymią liczbę naczyń, w których przetwarzana jest krew, przed przejściem do innych części ciała. Pozostawiając komórki wątroby, krew gromadzi się w żyłach wątrobowych, z których wchodzi do żyły głównej i wraca do serca.

Wątroba ma również własny układ tętnic i małych tętnic, które dostarczają tlen do tkanek, tak jak każdy inny narząd.

Plastry

Wewnętrzna struktura wątroby składa się z około 100 000 małych sześciokątnych jednostek funkcjonalnych, znanych jako lobule. Każdy płatek składa się z centralnej żyły otoczonej przez 6 żył wrotnych wątroby i 6 tętnic wątrobowych. Te naczynia krwionośne są połączone przez wiele kapilarnych rur - sinusoid. Podobnie jak szprychy koła, rozciągają się od żył wrotnych i tętnic w kierunku centralnej żyły.

Każda sinusoida przechodzi przez tkankę wątroby, która zawiera dwa główne typy komórek: komórki Kupffera i hepatocyty.

• Komórki Kupffera są typem makrofagów. W prostych słowach chwytają i zrywają stare, zużyte czerwone krwinki przechodzące przez sinusoidy.

• Hepatocyty (komórki wątroby) to komórki nabłonkowe prostopadłościanu, które znajdują się pomiędzy sinusoidami i stanowią większość komórek w wątrobie. Hepatocyty pełnią większość funkcji wątroby - metabolizm, przechowywanie, trawienie i wytwarzanie żółci. Małe kolekcje żółci, znane jako naczynia włosowate, biegną równolegle do sinusoidów po drugiej stronie hepatocytów.

Schemat wątroby

Znamy już teorię. Zobaczmy teraz, jak wygląda wątroba. Zdjęcia i ich opisy znajdziesz poniżej. Ponieważ jeden rysunek nie może całkowicie pokazać organu, używamy kilku. Jest dobrze, jeśli dwa obrazy pokazują tę samą część wątroby.

Liczba 2 jest oznaczona przez ludzką wątrobę. Zdjęcia w tym przypadku nie będą odpowiednie, więc rozważ to zgodnie z rysunkiem. Poniżej znajdują się liczby i pod tą liczbą:

1 - prawy przewód wątrobowy; 2 - wątroba; 3 - lewy przewód wątrobowy; 4 - wspólny przewód wątrobowy; 5 - wspólny przewód żółciowy; 6 - trzustka; 7 - przewód trzustkowy; 8 - dwunastnica; 9 - zwieracz Oddiego; 10 - przewód torbielowaty; 11 - pęcherzyk żółciowy.

Jeśli kiedykolwiek widziałeś atlas ludzkiej anatomii, to wiesz, że zawiera w przybliżeniu te same obrazy. Tutaj wątroba przedstawiona jest z przodu:

1 - żyła podwodna dolna; 2 - więzadło zakrzywione; 3 - prawy płat; 4 - lewy płat; 5 - więzadło okrągłe; 6 - pęcherzyk żółciowy.

Na tej figurze wątroba jest przedstawiona po drugiej stronie. Znowu atlas ludzkiej anatomii zawiera prawie ten sam obraz:

1 - pęcherzyk żółciowy; 2 - prawy płat; 3 - lewy płat; 4 - przewód torbielowaty; 5 - przewód wątrobowy; 6 - tętnica wątrobowa; 7 - żyła wrotna wątroby; 8 - wspólny przewód żółciowy; 9 - dolna żyła główna.

Ta figura pokazuje bardzo małą część wątroby. Niektóre wyjaśnienia: liczba 7 na rysunku pokazuje portal triady - jest to grupa, która łączy żyłę wrotną wątroby, tętnicę wątrobową i przewód żółciowy.

1 - wątrobowy sinusoid; 2 - komórki wątroby; 3 - żyła centralna; 4 - do żyły wątrobowej; 5 - kapilary z żółcią; 6 - z naczyń włosowatych jelita; 7 - "portal triady"; 8 - żyła wrotna wątroby; 9 - tętnica wątrobowa; 10 - przewód żółciowy.

Napisy w języku angielskim są tłumaczone jako (od lewej do prawej): właściwy sektor boczny, właściwy sektor paramedyczny, lewy sektor paramedyczny i lewy sektor boczny. Segmenty wątrobowe są ponumerowane w białych numerach, każdy numer odpowiada numerowi segmentu łacińskiego:

1 - prawidłowa żyła wątrobowa; 2 - lewa żyła wątrobowa; 3 - środkowa żyła wątrobowa; 4 - żyła pępowinowa (pozostałość); 5 - przewód wątrobowy; 6 - żyła podwodna dolna; 7 - tętnica wątrobowa; 8 - żyła wrotna; 9 - przewód żółciowy; 10 - przewód torbielowaty; 11 - pęcherzyk żółciowy.

Fizjologia wątroby

Funkcje ludzkiej wątroby są bardzo zróżnicowane: odgrywają ważną rolę w trawieniu, w metabolizmie, a nawet w magazynowaniu składników odżywczych.

Trawienie

Wątroba odgrywa aktywną rolę w procesie trawienia poprzez produkcję żółci. Żółć jest mieszaniną wody, soli żółciowych, cholesterolu i bilirubiny.

Gdy hepatocyty w wątrobie wytwarzają żółć, przenika ona przez drogi żółciowe i pozostaje w pęcherzyku żółciowym, aż do momentu, gdy jest potrzebna. Gdy pokarm zawierający tłuszcze dociera do dwunastnicy, komórki dwunastnicy uwalniają hormon cholecystokininy, który rozluźnia pęcherzyk żółciowy. Żółć, poruszając się wzdłuż dróg żółciowych, wchodzi do dwunastnicy, gdzie emulguje duże masy tłuszczu. Emulgujące tłuszcze z żółcią zamieniają duże grudki tłuszczu w małe kawałki, które mają mniejszą powierzchnię i dlatego są łatwiejsze w przetwarzaniu.

Bilirubina, która występuje w żółci, jest produktem przetwarzania zużytych czerwonych krwinek przez wątrobę. Komórki Kupffera w wątrobie łapią i niszczą stare, zużyte krwinki czerwone i przenoszą je do hepatocytów. W tym drugim przypadku decyduje się o losie hemoglobiny - dzieli się na grupy hemu i globiny. Białko globiny jest następnie niszczone i wykorzystywane jako źródło energii dla organizmu. Grupa hemu zawierająca żelazo nie może zostać poddana recyklingowi przez organizm i po prostu przekształcona w bilirubinę, która dodaje się do żółci. Jest to bilirubina, która nadaje żółci wyraźny zielonkawy kolor. Bakterie jelitowe dalej przekształcają bilirubinę w brązowy barwnik Strecobilin, który nadaje ekskrementowi brązowy kolor.

Metabolizm

Hepatocytom wątroby powierza się wiele złożonych zadań związanych z procesami metabolicznymi. Ponieważ cała krew, opuszczając układ trawienny, przechodzi przez wątrobową żyłę wrotną, wątroba jest odpowiedzialna za wchłanianie węglowodanów, lipidów i białek do biologicznie użytecznych materiałów.

Nasz układ trawienny rozkłada węglowodany do glukozy monosacharydowej, której komórki używają jako głównego źródła energii. Krew dostająca się do wątroby przez żyłę wrotną wątroby jest wyjątkowo bogata w glukozę z trawionego pokarmu. Hepatocyty pochłaniają większość glukozy i przechowują ją jako makrocząsteczki glikogenu, rozgałęziony polisacharyd, który pozwala wątrobie przechowywać duże ilości glukozy i szybko uwalniać ją między posiłkami. Wchłanianie i uwalnianie glukozy przez hepatocyty pomaga utrzymać homeostazę i obniża poziom glukozy we krwi.

Kwasy tłuszczowe (lipidy) krwi przechodzące przez wątrobę są absorbowane i absorbowane przez hepatocyty w celu wytworzenia energii w postaci ATP. Gliceryna, jeden ze składników lipidu, jest przekształcana przez hepatocyty w glukozę w procesie glukoneogenezy. Hepatocyty mogą również wytwarzać lipidy, takie jak cholesterol, fosfolipidy i lipoproteiny, które są wykorzystywane przez inne komórki w całym ciele. Większość cholesterolu wytwarzanego przez hepatocyty jest wydalana z organizmu jako składnik żółci.

Białka dietetyczne są rozkładane na aminokwasy przez układ trawienny, nawet zanim zostaną przeniesione do żyły wrotnej wątroby. Aminokwasy wchodzące do wątroby wymagają przetworzenia metabolicznego, zanim zostaną wykorzystane jako źródło energii. Hepatocyty najpierw usuwają grupę aminową z aminokwasów i przekształcają ją w amoniak, który ostatecznie przekształca się w mocznik.

Mocznik jest mniej toksyczny niż amoniak i może być wydalany z moczem jako niepotrzebny produkt trawienny. Pozostałe części aminokwasów są rozdzielane na ATP lub przekształcane w nowe cząsteczki glukozy w procesie glukoneogenezy.

Detoksykacja

Ponieważ krew z narządów trawiennych przechodzi przez portal krwioobiegu wątroby, hepatocyty kontrolują zawartość krwi i usuwają wiele potencjalnie toksycznych substancji, zanim dotrą do reszty ciała.

Enzymy hepatocytów przetwarzają wiele z tych toksyn (na przykład napoje alkoholowe lub leki) w ich nieaktywne metabolity. Aby utrzymać poziom hormonów w granicach homeostatycznych, wątroba wchłania i usuwa hormony krążenia wytwarzane przez gruczoły własnego organizmu.

Przechowywanie

Wątroba zapewnia przechowywanie wielu niezbędnych składników odżywczych, witamin i minerałów pochodzących z transferu krwi przez system portalu wątroby. Glukoza jest transportowana w hepatocytach pod wpływem hormonu insuliny i jest magazynowana jako polisacharyd glikogenu. Hepatocyty absorbują również kwasy tłuszczowe z trawionych trójglicerydów. Przechowywanie tych substancji pozwala wątrobie na utrzymanie homeostazy glukozy we krwi.

Nasza wątroba przechowuje również witaminy i minerały (witaminy A, D, E, K i B 12, a także minerały żelaza i miedzi), aby zapewnić stałe dostarczanie tych ważnych substancji do tkanek ciała.

Produkcja

Wątroba jest odpowiedzialna za produkcję kilku ważnych białkowych składników osocza krwi: protrombiny, fibrynogenu i albuminy. Białka protrombiny i fibrynogenu są czynnikami krzepnięcia zaangażowanymi w tworzenie skrzepów krwi. Albuminy to białka, które utrzymują izotoniczne środowisko krwi, dzięki czemu komórki ciała nie otrzymują ani nie tracą wody w obecności płynów ustrojowych.

Odporność

Wątroba działa jako narząd układu odpornościowego poprzez funkcję komórek Kupffera. Komórki Kupffera to makrofagi, które tworzą część jednojądrzastego układu fagocytów wraz z makrofagami śledziony i węzłów chłonnych. Komórki Kupffera odgrywają ważną rolę, ponieważ przetwarzają bakterie, grzyby, pasożyty, zużyte komórki krwi i resztki komórkowe.

Wątroba pełni wiele ważnych funkcji w naszym ciele, dlatego bardzo ważne jest, aby zawsze była normalna. Biorąc pod uwagę fakt, że wątroba nie może zranić, ponieważ nie ma w niej zakończeń nerwowych, możesz nie zauważyć, jak sytuacja stała się beznadziejna. Może po prostu zapaść się stopniowo, ale tak, że ostatecznie nie będzie można go wyleczyć.

Istnieje wiele chorób wątroby, w których nawet nie poczujesz, że stało się coś nieodwracalnego. Osoba może żyć długo i uważać się za zdrowego, ale w końcu okazuje się, że ma marskość lub raka wątroby. I to się nie zmieni.

Chociaż wątroba ma zdolność zdrowienia, ona sama nigdy nie poradzi sobie z takimi chorobami. Czasami potrzebuje twojej pomocy.

Aby uniknąć problemów, których nikt nie potrzebuje, wystarczy tylko odwiedzić lekarza i wykonać USG wątroby, której normę opisano poniżej. Pamiętaj, że wątroba jest związana z najbardziej groźnymi chorobami, na przykład zapaleniem wątroby, które bez odpowiedniego leczenia może prowadzić do tak ciężkich patologii, jak marskość i rak.

Teraz przejdźmy bezpośrednio do USG i jego standardów. Przede wszystkim specjalista sprawdza, czy wątroba jest przemieszczona i jaka jest jej wielkość.

Niemożliwe jest wskazanie dokładnej wielkości wątroby, ponieważ nie można w pełni zwizualizować tego narządu. Długość całego ciała nie powinna przekraczać 18 cm. Lekarze badają oddzielnie każdą część wątroby.

Po pierwsze USG wątroby powinien wyraźnie widzieć dwa płaty, a także sektory, w których są podzielone. Jednocześnie aparat kopulacyjny (czyli wszystkie wiązki) nie powinien być widoczny. Badanie pozwala lekarzom badać wszystkie osiem segmentów osobno, ponieważ są one również dobrze widoczne.

Rozmiar prawego i lewego płata

Lewy płat powinien mieć około 7 cm grubości i około 10 cm wysokości. Zwiększenie rozmiaru wskazuje na problemy zdrowotne, być może dlatego, że masz stan zapalny wątroby. Prawy płatek, którego norma ma około 12 cm grubości i do 15 cm długości, jak widać, jest znacznie większy niż lewy.

Oprócz samego ciała, lekarze muszą zobaczyć przewód żółciowy, a także duże naczynia wątroby. Wielkość przewodu żółciowego, na przykład, nie powinna być większa niż 8 mm, żyła wrotna powinna wynosić około 12 mm, a żyła główna powinna mieć do 15 mm.

Dla lekarzy ważna jest nie tylko wielkość narządów, ale także ich struktura, kontury organów i ich tkanki.

Anatomia człowieka (wątroba z bardzo złożonym narządem) jest fascynująca. Nie ma nic bardziej interesującego niż zrozumienie struktury samego siebie. Czasami może nawet chronić przed niechcianymi chorobami. A jeśli jesteś czujny, możesz uniknąć problemów. Pójście do lekarza nie jest tak przerażające, jak się wydaje. Pobłogosław cię!

- splenoportografia - specjalna igła jest wprowadzana do miąższu śledziony przez skórę;

- przezskórna portografia przezwirusowa - specjalna igła jest wprowadzana przez skórę do wewnątrzwątrobowych gałęzi żyły wrotnej.

Radiologia interwencyjna - badanie angiograficzne z embolizacją naczyń wątroby.

Ultradźwięki ze względu na jego dostępność, nieinwazyjność, brak przeciwwskazań, a także wysoce informacyjny otrzymał zasłużone uznanie. Obecnie rozpoczyna się prawie każde badanie pacjentów z chorobami wątroby i dróg żółciowych.

Wątroba definiowana jest jako jednorodna formacja o drobnoziarnistej strukturze i wyraźnych, równych konturach, przeciw którym można odróżnić naczynia wewnątrzwątrobowe (głównie żyły wątrobowe i odgałęzienia żyły wrotnej). W obszarze szczeliny portalowej wątroby zwizualizowana jest tzw. Triada wątrobowa: żyła wrotna (średnica głównego pnia - 0,9-1,4 cm), tętnica wątrobowa (średnica - 0,45-0,51 cm) i wspólny przewód żółciowy (średnica - około 0 7 cm). Woreczek żółciowy wygląda jak echo-ujemny kształt owalnego kształtu o wyraźnych, równych konturach o długości od 6 do 12 cm i średnicy od 2,5 do 4 cm. Jego grubość ścianki wynosi od 2 mm w obszarze dna i korpusu do 3 mm przy leju i szyi (ryc. 11.6).

Za pomocą ultrasonografii dopplerowskiej można w sposób nieinwazyjny ocenić stan wszystkich głównych naczyń wątroby i przepływu krwi w nich. Ta technika jest szczególnie widoczna przy stosowaniu trybu DDC (patrz Rys. 11.7 na kolorowej wstawce).

TOMOGRAFIA KOMPUTEROWA X-RAY Natywna tomografia komputerowa

W natywnych obrazach CT wątroba ma zwykle wyraźne, gładkie krawędzie, jednolitą strukturę i gęstość około + 60... + 70 HU, żylne naczynia wątroby są dobrze rozróżnialne (+ 30... + 50 HU). W zależności od poziomu, na którym dokonuje się cięcia, możliwe jest dokonanie oceny niektórych struktur ciała. Jeśli podążasz w kierunku czaszkowo-ogonowym (od góry do dołu), natychmiast pojawia się prawy płat wątroby, który znajduje się bezpośrednio pod prawą połówką kopuły (ThIx-ThX). Granica między wątrobą a przeponą jest zwykle niemożliwa do rysowania, ponieważ współczynniki tłumienia promieni rentgenowskich tych struktur są prawie identyczne. Nieco niższy (poziom ThX-ThXi) zaczyna


Więcej Artykułów O Wątrobę

Wirusowe zapalenie wątroby

Czy banany z chorobą wątroby

Lecznicze właściwości bananów od dawna znane są mieszkańcom krajów tropikalnych. Banany zawierają wiele łatwo przyswajanych przez ludzki organizm słodkich składników odżywczych, soli mineralnych, a także całego kompleksu witamin.
Wirusowe zapalenie wątroby

Zespół Hepatovisceralny w chorobach wątroby

Ustalono, że pacjenci z chorobami wątroby i dróg żółciowych (kamica żółciowa, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, marskość wątroby) czasami mają różne zaburzenia trzewne - serca, nerek, przewodu pokarmowego itp.