Struktura segmentowa wątroby

Wątroba jest jednym z największych narządów miąższowych, których waga może osiągnąć 1,5 kg. Odgrywa ważną rolę w organizmie człowieka i pełni kilka funkcji, z których główną jest wydzielanie żółci. Ze względu na tę właściwość wątroba jest uważana za zewnętrzny gruczoł wydzielniczy. Jest zlokalizowany w górnej prawej części jamy brzusznej i ukryty za łukiem żebrzącym. Dla ułatwienia diagnozy, jak również ze względu na naturę struktury, izolowane są segmenty wątroby - jej funkcjonalne składniki. Aby zrozumieć zasadę dzielenia organu na segmenty, ważne jest, aby mieć pojęcie o jego anatomicznej i histologicznej strukturze.

Lokalizacja i funkcja wątroby

Wątroba znajduje się w wątrobie brzusznej, w jej prawej górnej części. U osoby dorosłej masa ciała stanowi 1/50 części całkowitej masy ciała, bezpośrednio po urodzeniu - 1/20 części. Wynika to z ważniejszej wartości wątroby u noworodków. W różnych okresach życia pełni wiele ważnych funkcji:

  • sekrecja - to rozwój żółci i jej usunięcie do jamy pęcherzyka żółciowego;
  • bariera - polega na oczyszczeniu krwi z toksyn i trucizn, a także z innych szkodliwych substancji, które są wchłaniane w jelicie;
  • metaboliczny - wątroba bierze udział w metabolizmie białek, tłuszczów i węglowodanów;
  • wydalanie - wydalanie toksycznych związków przez nerki;
  • w okresie rozwoju zarodkowego i noworodków wytwarzane są czerwone krwinki.

Górna powierzchnia ciała jest wypukła i sąsiadująca z przeponą. Dolna część jest w kontakcie z narządami jamy brzusznej. Są połączone krawędziami: ostry przód i tył rozwarty. Badanie wątroby jest utrudnione przez fakt, że jest całkowicie ukryty za łukiem żebrzącym. Czujnik ultradźwiękowy chwyta tylko dolną część, a pozostałe obszary pozostają ukryte. Jedynym sposobem na szczegółowe zbadanie struktury i stanu narządu jest obrazowanie rezonansu magnetycznego. Obrazy MRI wyraźnie pokażą strukturę organów i możliwe patologie w kilku projekcjach.

Struktura histologiczna

Ultradźwięki i MRI mogą identyfikować tylko duże obszary wątroby. Bardziej szczegółowe badanie struktury ciała jest możliwe tylko pod mikroskopem. Do badań pasuje cienka część tkanki, która jest przetwarzana specjalnymi preparatami i nakładana na szkiełko. Istnieje kilka typów komórek w histologicznej strukturze wątroby. Pierwszym z nich są hepatocyty. Wykonują wszystkie podstawowe funkcje narządu. Drugi typ to komórki Kupffera odpowiedzialne za niszczenie czerwonych krwinek, które są nieaktualne.

Płatki wątroby

Należy rozważyć anatomię wątroby, zaczynając od największej z jej jednostek. W strukturze ciała są dwa płaty. Na górnej (przeponowej) powierzchni znajduje się sekcja ich oddzielenia w postaci sierpowatego więzadła. Płatki wątroby są asymetryczne i mają swoje własne cechy strukturalne:

  • prawy płat (duży) - na jego zewnętrznej stronie znajdują się głębokie rowki, które dodatkowo oddzielają ogoniaste i kwadratowe płaty;
  • lewy płat - znacznie gorszy od prawego.

Główną część narządu pokrywa się otrzewną - błoną surowiczą. Udziały w narządzie pozostają jego największymi składowymi. Jednakże, aby uzyskać bardziej szczegółowe badania, należy zastosować inny schemat, który dzieli wątrobę na 8 oddzielnych sekcji.

Podział wątroby na segmenty

Segmentowa struktura wątroby została zaprojektowana w celu uproszczenia diagnozy. Segment jest częścią jego miąższu, który znajduje się wokół klasycznej triady wątrobowej. Triada obejmuje gałąź żyły wrotnej 2. rzędu, gałęzie tętnicy wątrobowej i przewód wątrobowy. Segmenty wątroby są dobrze widoczne na tomogramach, gdy są badane za pomocą MRI lub CT.

Wykonaj ten test i sprawdź, czy masz problemy z wątrobą.

1 segment znajduje się na poziomie płotu ogoniastego. Ma wyraźne, wizualnie rozróżnialne granice z obszarami 2, 3 i 4 - z 2. i 3. segmentu jest oddzielony więzadłem żylnym, a od czwartego segmentu bramką wątroby. W przypadku 8 segmentów jest częściowo w kontakcie z regionem żyły głównej dolnej i ujściem prawej żyły wątrobowej.

2 i 3 segmenty znajdują się po lewej stronie. Drugi widoczny jest w dolnej części lewego płata narządu. Trzecia zajmuje górną tylną część lewego płata. W echografii tej strony można zauważyć, że granice segmentów pokrywają się z granicami lewego udziału.

Segment 4 to rzut kwadratowego płata narządu. Po bokach znajdują się punkty orientacyjne, które oddzielają go od innych segmentów:

  • od 3 - okrągłe więzadło i jego rowek;
  • od pierwszego jest oddzielony przez wrota wątroby.
  • nie ma wyraźnego oddzielenia od segmentów prawego płata, ale istnieją pośrednie objawy: woreczek żółciowy (łóżko) i środkowa żyła wątrobowa, które częściowo biegnie wzdłuż grzbietu czwartego segmentu.
  • między 4 a 5 - łóżko z woreczkiem żółciowym,
  • od siódmego - średnia żyła wątrobowa.

Między niektórymi segmentami wątroby są wyraźne granice, których nie można przeoczyć podczas badania narządu. W innych przypadkach stosowane są pośrednie punkty odniesienia, których lokalizacja jest trudna do ustalenia na poziomie anatomicznym.

5, 6, 7 i 8 są segmentami prawego płata narządu. Granice między nimi są nie do odróżnienia, można je określić tylko na podstawie lokalizacji głównych naczyń ciała. Od piątej do ósmej znajdują się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, w kierunku od płata kwadratowego do ogoniastego. Przybliżona lokalizacja ostatnich sekcji będzie następująca:

  • 5 segmentów znajduje się za strefą pęcherzyka żółciowego i małego boku;
  • Szósty segment obejmuje obszar 1/3 prawego płata poniżej i od strony piątej;
  • Segment 7 jest jeszcze niższy i osiąga krawędzie przepony.
  • 8-segmentowy (nazywany również trzciną) zajmuje prawie jedną trzecią prawego płata.

Sektory wątroby

Segmenty wątroby są zazwyczaj łączone w większe obszary. Nazywane są one sektorami i są oddzielnymi oddzielnymi strefami ciała. Te sektory, które znajdują się na poziomie jednego segmentu i odpowiadają jego rozmiarom, nazywa się monosegmental.

W anatomicznej strukturze ciała zwyczajowo wyróżnia się 5 głównych sektorów:

  • lewy boczny powstaje na poziomie drugiego segmentu;
  • lewy sanitariusz pochodzi z trzeciego i czwartego segmentu;
  • właściwy ratownik ma komponenty w postaci piątego i ósmego segmentu;
  • prawe boczne jest utworzone przez 6 i 7 segmentów;
  • lewa strona grzbietu znajduje się na poziomie 1. sektora.

Sektory i segmenty wątroby powstają na długo przed urodzeniem człowieka podczas rozwoju płodowego. Ciało dba o integralność ciała, więc jego struktura zawiera dużą liczbę powtarzalnych obszarów. Wykazują dużą zdolność do regeneracji, dlatego nawet w przypadku braku lub po resekcji pewnych obszarów, narząd może w pełni wyzdrowieć.

Metody badania wątroby

Podział wątroby na płaty, segmenty i sektory został opracowany w celu szybszego i skuteczniejszego diagnozowania jego chorób. Na ultradźwiękach, większość z nich jest ukryta za łukiem żebrowym, więc standardowe USG nie wymaga szczegółowego badania wątroby. W przypadku podejrzenia jakiejkolwiek patologii pacjent jest badany za pomocą MRI lub CT. Są one przeprowadzane w przypadku podejrzenia poważnej patologii lub obecności nowotworów:

  • torbiel wygląda jak zaokrąglona formacja z wyraźnymi krawędziami;
  • edukacja patologiczna w onkologii może mieć inny kształt i lokalizację;
  • naczyniak krwionośny jest wizualizowany po dożylnym podaniu środka kontrastowego i badania za pomocą MRI i CT.

Segmenty wątroby na CT lub MRI są głównym sposobem identyfikacji lokalizacji patologicznego nowotworu lub jakiejkolwiek innej choroby. Struktura ciała jest złożona, a większość jej części powstaje w okresie rozwoju wewnątrzmacicznego. Segmenty są oddzielone od siebie naturalnymi barierami. Ta funkcja umożliwia jednoczesne filtrowanie dużej ilości płynu. Nawet przy chorobie jednej z sekcji, pozostały miąższ wątroby bierze udział w procesach metabolicznych i rekompensuje jej brak.

Układy wątrobowe

Pozostaw komentarz 5 054

Drugim co do wielkości ludzkim narządem jest wątroba, której struktura obejmuje segmenty wątroby. Dla każdego segmentu istnieje specjalna sieć dopływu krwi i unerwienia. Ponadto w każdym płatu wątroby znajduje się centralny środkowy kanał, przez który wydalana jest żółć. Wątroba jest ważnym narządem, który jest związany z procesami trawiennymi i metabolicznymi, z układem odpornościowym i oszczędzaniem niezbędnych związków dla organizmu. Ciało szybko się regeneruje, rośnie, aby przywrócić normalne funkcjonowanie i średnią normalną wielkość. Dlatego konieczne jest poznanie struktury strukturalnie.

Struktura wątroby: udziały, sektory i segmenty

Wewnętrzna struktura wątroby jest niewielką jednostką funkcjonalną zwaną płatem wątrobowym. Zraziki cząstek strukturalnych - belka. Każda z wiązek zawiera centralne żyły wątrobowe, wokół których znajduje się 6 żył wrotnych i 6 tętnic wątrobowych. Wszystkie są połączone za pomocą sinusoid - małych rurek kapilarnych. Strukturalnie ciało ma dwa typy komórek. Pierwszy typ to komórki Kupffera, które niszczą niewłaściwe czerwone krwinki, które przechodzą przez rurki. Drugi typ komórek to hepatocyty, charakteryzujące się komórkami nabłonkowymi prostopadłymi, które są uważane za główny składnik kompozycji wątrobowej komórek. Komórki odpowiadają za funkcje takie, jak procesy metaboliczne i w pełni funkcjonujące przewody pokarmowe, a także biorą udział w produkcji żółci. W tym samym czasie, kapilary żółciowe znajdują się równolegle do sinusoid.

Dzięki rozwojowi medycyny naukowcom udało się podzielić organ na odcinki wątroby, które są bezpośrednio połączone z układem przepływu narządu. W badaniu przewodów zwrócono uwagę na tętnice, naczynia układu limfatycznego, gałęzie układu portalowego, przewody żółciowe i gałęzie wątrobowe. Pierwsze trzy punkty rosną razem w wiązki sektora naczyniowego. Segmenty wątrobowe charakteryzują się piramidalnym kształtem, a dzięki naczyniom powstaje triada organów. Każdy segment jest wzbogacony o system zaopatrzenia w krew i zapewnia wypływ żółci. Pierwszym, który opisał budowę wątroby, był Claude Quino.

Tabela: Akcje, sektory i segmenty

W wątrobie ludzkiej znajduje się 8 segmentów, które znajdują się wokół obszaru bramy wzdłuż promienia. Rozwój segmentacyjnych formacji przyczynia się do powstawania żył wątrobowych i ich struktury. Segmenty wątrobowe tworzą się jeszcze przed urodzeniem, z segmentacją, a także z podziałką płata wątroby, przy badaniu rozwijającego się płodu.

  • ogoniasty, scharakteryzowany jako wielosegmentowy grzbiet, który znajduje się bliżej grzbietowej okolicy;
  • element tylny wchodzący w lewą strefę boczną;
  • przednia część, która jest zawarta w strukturze sektora paramedycznego;
  • kwadratowy segment odnoszący się do struktury sektora paramedycznego, a także poprzedniego elementu.

Sektor boczny składa się z odcinków dolnej i górnej części pleców. Struktura sektora paramedycznego obejmuje środkową anterolizę i środkową przednią górną część wątroby.

Ze względu na segmentowy podział wątrobowy, pojawiła się możliwość lepszego opisania rozkładu obszaru problemowego lub tworzenia się guza w narządzie. Anatomia była również powiązana z przejawami aktywności wątroby, a segmenty uważane są za funkcjonalną jednostkę strukturalną. Ze względu na to, że pomiędzy segmentami istnieją muszle, możliwe jest, z mniejszym prawdopodobieństwem wystąpienia komplikacji, wykonanie operacji na narządzie. Pociski są segmentowymi i sektorowymi granicami, w których strukturze nie ma dużych naczyń i przewodów.

Struktura segmentowa

Struktura struktury narządów obejmuje: płat ogoniasty wątroby, lewe segmenty boczne, lewą część przyśrodkową, prawy odcinek przedni i tylny. Pęcherz w wątrobie ogonowej jest odcinkiem o wyraźnie zaznaczonych granicach z innymi segmentami. W tym samym czasie, cząstki są oddzielane od 2 i 3 ze względu na wiązkę żylną, a czwarty segment odłącza bramę wątrobową. Dolna żyła główna i żyła prawej żyły wątrobowej oddzielają 1 odcinek od obszaru 7. segmentu.

Lewy płat wątroby w strukturze ma 2 i 3 segmenty, których granice odpowiadają ograniczeniom miejsca. Kwadratowy płat wątroby odpowiada odcinkowi 4, który nie ma wyraźnych granic oddzielających go od prawego płata wątrobowego. Za pęcherzykiem żółciowym znajduje się piąty segment, a poniżej 6. Segment, który dociera do początku przepony, ma 7. Segmentowa struktura wątroby składa się z ósmego odcinka, który jest również nazywany "lingularnym".

Dostarczanie krwi i unerwienie struktur wątroby

Wątroba jest dostarczana z krwią przez żyłę wrotną i tętnicę wątrobową. Chociaż tylko jedna trzecia krwi przechodzi przez tętnicę wątrobową, odgrywa ważną rolę. Dostarczając narząd krwi, tętnica przenosi również masy tlenowe, które są niezbędne do utrzymania żywotnej czynności narządu. Dzięki dopływowi krwi realizowane są główne role biologiczne wątroby, a mianowicie ochrona ciała i odtruwanie niebezpiecznych substancji. Przepływy krwi żylnej są niezbędne dla narządu, ponieważ niszczy szkodliwe substancje uwięzione w wątrobie.

Poprzez wątrobę cała krew ludzkiego ciała przechodzi funkcjonalną "filtrację".

Procesy dostarczania krwi do wątroby są unikalnymi procesami, które polegają na tym, że przez minimalny czas cała kompozycja krwi ludzkiego ciała przechodzi przez ciało. Przy pomocy krwi żylnej organizm ludzki jest oczyszczany z nagromadzonych żużli, a także przenosi dodatkowe korzystne związki w całym organizmie. Ze względu na obecność hemocapilarii, wątroba realizuje funkcje ochronne, barierowo-biosyntetyczne i sekrecyjne.

Inneracja wątroby występuje ze względu na połączenie dwunastniczo-wątrobowe złącza słonecznego umieszczonego między arkuszami. Struktura splotu słonecznego obejmuje gałęzie splotu nerwowego macicy i poszczególnych nerwów błędnych. Ważna dodatkowa rola dotyczy odgałęzień węzła przeponowego, w szczególności jego prawej strony. Niektóre cząstki splotu znajdują się w pobliżu żyły głównej i dostają się do narządu z powodu cząsteczek więzadeł wątrobowych.

Charakterystyka i znaczenie naczyń włosowatych żółciowych

Pod kapilarami żółciowymi rozumiemy edukację rurkową, poprzez którą żółć przenosi się przez wątrobę i pęcherzyk żółciowy. Razem, te naczynia włosowate tworzą system żółciowy. Dzięki komórkom wątroby wytwarza żółć, która przepływa przez małe kanały. Kapilary działają jako takie kanały, które dalej przekształcają się w duży przewód żółciowy. Następnie następuje proces akrecji dróg żółciowych w lewej i prawej gałęzi, niosących formacje żółci z prawej i lewej części wątroby. Następnie gałęzie rosną razem w jednym przewodzie wątroby, przez które płyną wszystkie masy żółciowe.

Dalej jest wejście kanału do dopływu pęcherza, związane z pęcherzykiem żółciowym. W rezultacie pojawia się jeden duży przewód żółciowy, który przenosi żółć do dwunastnicy jelita cienkiego. Dzięki perystaltyzacji dochodzi do przemieszczania się masy żółciowej do kanału torbielowatego, gdzie pozostaje ona do czasu, aż będzie potrzebna do procesu trawienia.

Konsekwencje dla nieinwazyjnych badań

Ze względu na podział ciała na strefy zwiększa się szansa uzyskania dokładnych wyników nieinwazyjnej metody badania wątroby. Takie metody umożliwiają zbadanie naczyń i rowków, określenie miejsca, w którym doszło do naruszenia, i na czas dostrzeżenie rozwój formacji guza w narządzie. Główną rolę podczas ultradźwięków mają duże naczynia i drogi żółciowe, które są punktami odniesienia. Istnieją takie formy cięcia ultradźwiękowego, jak podmostkowe, poprzeczne i podłużne. Za pomocą ultradźwięków określić zmiany w wielkości wątroby, rozwój słabego trawienia związków tłuszczowych, pojawienie się nowotworów.

Za pomocą MRI można zobaczyć podział wątroby na strefy za pomocą rowków i naczyń krwionośnych. W celu oceny ogniska stanu zapalnego w miąższu, ukrwienie ocenia się w różnych segmentach wątroby. Najbardziej wiarygodne w wynikach MRI są fazy portalu, na których może znajdować się miąższ, podczas którego wyniki zmieniają się znacząco. W fazie portalu można zaobserwować różnicę między normalnym stanem miąższu a czasem zapalenia.

W celu określenia dokładnej lokalizacji nowotworów w wątrobie za pomocą metody CT, dzięki zastosowaniu której zmniejsza szanse poważnego uszkodzenia wątroby podczas operacji. Aby uzyskać większy kontrast podczas badania, użyj specjalnego okna wątroby. Przeciętnie na jakość i dokładność wskazań podczas CT wpływa hepatoza tłuszczowa.

Badamy segmenty wątroby i charakterystyczną strukturę narządu u ludzi

Segmenty wątroby są integralnymi częściami tego ważnego narządu. Każdy segment wątroby ma stosunkowo oddzielne dopływy krwi i unerwienie, a także kanały odprowadzania wydzielanej przez nią żółci.

Struktura segmentowa wątroby

Struktura segmentowa wątroby, której koncepcja została przedstawiona przez Claude'a Quino w 1957 roku, przedstawia się następująco. Tradycyjnie są to 2 akcje, 5 sektorów i 8 segmentów.

W lewym płatu narządowym znajdują się 3 sektory i 4 segmenty. Lewy sektor grzbietowy zawiera pierwszy segment (I), lewy sektor boczny - drugi segment (II), to sektory jednoczęściowe. Lewy sektor paramedyczny składa się z dwóch segmentów - III i IV. W prawym płatu - 2 sektory, w tym 4 segmenty. W prawym sektorze paramedycznym - segmenty V i VIII, w prawym bocznym - VI i VII. Segment I jest czasem nazywany płatem ogoniastym wątroby, segment IV nazywany jest kwadratowym płatem.

Elementarną jednostką funkcjonalną struktury wątrobowej jest lędźwie wątrobowe, które ma kształt sześciokątnej pryzmy. Jest to hepatocyt (główne komórki wątroby) zlokalizowany w centralnej części żyły. Są to jednak zbyt małe jednostki struktury: mają grubość i wysokość 1-2 mm, łącznie około pół miliona. Gdy pojawiły się nowoczesne metody diagnostyczne, takie jak ultradźwięki (ultradźwiękowe) lub rezonans magnetyczny (MRI), konieczne było zidentyfikowanie większych elementów strukturalnych (przynajmniej tak, aby skupienie choroby mogło być wyraźnie zlokalizowane).

Ponadto, gdy stało się możliwe wykonywanie operacji chirurgicznych w celu resekcji (częściowego usunięcia) chorego narządu, potrzebny był schemat, jak usunąć dotknięte obszary wątroby w razie potrzeby. Powinno to zostać wykonane w taki sposób, aby minimalnie zakłócać przepływ krwi, unerwienie i przepływ żółci w pozostałej części narządu.

Segmenty wątroby wyizolowano zgodnie ze schematem zaopatrzenia w krew. Schemat został oparty na rozgałęzieniu głównego naczynia krwionośnego - żyle wrotnej. Jest on podzielony najpierw na prawe i lewe gałęzie (zgodnie z udziałami), dalej dzielony na gałęzie drugiego rzędu.

Każdy wybrany segment jest obszarem, w którym występuje dalsze rozgałęzienie gałęzi drugiego rzędu. Układ dróg żółciowych jest podobnie ułożony.

Badanie ultrasonograficzne choroby

Ze względu na to, że ultradźwięki nie wymagają narażenia pacjenta na twarde promieniowanie, metoda ta została natychmiast rozpoznana w diagnostyce. Dzięki niemu w szczególności radiografia wątroby stała się znacznie mniej powszechna, a niektóre techniki kontrastowania rentgenowskiego całkowicie wyszły z praktyki medycznej. Teraz prawie każde badanie diagnostyczne wątroby i pęcherzyka żółciowego rozpoczyna się od ultradźwięków.

Wątroba na echogramie wygląda jak jednorodna drobnoziarnista masa o równomiernym konturze, ale główne naczynia wewnętrzne są również wyraźnie widoczne. Ułatwia to rozróżnianie i rozróżnianie sektorów i segmentów. Centrum patologii definiuje się łatwo jako hipoechogeniczną lub hiperechogeniczną. Na przykład torbiel hydatid może wyglądać jak obszar hipoechogeniczny z nierównomiernymi marginesami hiperechogenicznymi.

Rezonans magnetyczny

MRI jest również dobre w przypadku braku ekspozycji na promieniowanie pacjenta. Obecnie ona wraz z USG jest jedną z wiodących metod badań diagnostycznych.

MRI pozwala badać stan wątroby na różnych poziomach. Przy jego pomocy naczynia krwionośne i drogi żółciowe są wyraźnie widoczne, a wielkość wszystkich segmentów jest łatwo określona. Specjalne techniki MRI mogą poprawić efektywność metody.

Szczególnie szczegółowo za pomocą MRI można badać łożysko naczyniowe wątroby.

Mypechen.ru "Anatomia" Badamy segmenty wątroby i charakterystyczną strukturę narządu u ludzi

Czy chronisz wątrobę podczas przyjmowania leków?

najlepiej pocztą

Wątroba jest jednym z najważniejszych narządów ludzkiego ciała. Wytwarza żółć niezbędną do rozkładu tłuszczy, a także stymulację ruchliwości jelit. Wątroba neutralizuje trucizny i toksyny, oczyszcza krew przechodzącą przez jej grubość z chemikaliów. W tym ciele proces niszczenia pewnych witamin i hormonów. Ludzka wątroba jest magazynem witamin B12, A, D, glikogenu i minerałów. Można go nazwać fabryką kwasów tłuszczowych, a nawet cholesterolu. Zdrowie osoby jako całości zależy od tego, jak zdrowa jest wątroba. Aby pomóc ci zachować bezpieczeństwo i bezpieczeństwo naszego ciała, nasz portal został stworzony.

Przeczytaj cały tekst.

Z materiałów zamieszczonych na stronach witryny dowiesz się, że najczęstszymi czynnikami uszkadzającymi wątrobę są wirusy i różne toksyczne substancje. Rak jest rzadką patologią, ale w wątrobie przerzuty do innych nowotworów złośliwych występują 20 lub więcej razy częściej. Lista patologii wątroby jest dość obszerna:

  • ostre lub przewlekłe zapalenie wątroby;
  • marskość;
  • naciekowe zmiany;
  • nowotwory;
  • zaburzenia czynnościowe z obecnością żółtaczki;
  • uszkodzenie do wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych;
  • patologia naczyniowa.

Nasi eksperci mówią o cechach każdej z tych chorób, metodach diagnozowania i leczenia. Dowiesz się, że objawy choroby wątroby mają pewne podobieństwo. Znaki astheno-wegetatywne są początkowe. Osłabienie, powolny stan, zmęczenie, senność - wynik procesu naruszenia detoksykacji w wątrobie związków zawierających azot.

Objawy chorób są poświęcone ogromnej części portalu, ponieważ nawet natura bólu może różnicować patologię wątroby.

  1. Stały ból, od bolesnego do nudnego i ucisku, jest charakterystyczny dla zapalenia wątroby, marskości, raka.
  2. Pękający ból z uczuciem ciężkości wskazuje na niewydolność serca, marskość serca.
  3. W onkologii ból ma coraz większy charakter, w zależności od wielkości guza.
  4. Bóle przeszywającej lub czasami naglącej natury, jasne i intensywne, odpowiadają zmianom dróg żółciowych.
  5. Ostry ból lub tak zwana kolka wątrobowa występuje, gdy kanał jest zablokowany kamieniem.

W różnych chorobach wątroby możliwe są objawy dyspeptyczne w postaci nudności, gorzkiego smaku w jamie ustnej, zmniejszenia lub utraty apetytu, okresowych wymiotów, biegunki.

Materiały naszego portalu szczegółowo opisują różne metody leczenia choroby, w których przypadkach wskazane jest leczenie zachowawcze i kiedy wymagana jest operacja. Możesz przestudiować właściwości narkotyków i środków ludowej, dowiedzieć się, jak są połączone. Oddzielne sekcje strony poświęcone są żywieniu dietetycznemu i czyszczeniu wątroby. Ważne jest, aby dbać o ten ważny organ ciała, pozbyć się toksyn i żużli, nie przeciążać go.

Specjaliści portalu stale monitorują aktualności z zakresu leczenia i diagnozowania chorób wątroby, aby bezzwłocznie informować o nich swoich czytelników. Jeśli jesteś zainteresowany konkretnymi informacjami lub potrzebujesz porady od doświadczonego lekarza, zapytaj naszego eksperta. To oczywiście nie zastąpi testów i pójścia do prawdziwego lekarza, ale porady naszego specjalisty nigdy się nie zakończą. Uważaj i swoją wątrobę - a ona ci to wynagrodzi!

UWAGA! Informacje publikowane na stronie służą wyłącznie celom informacyjnym i nie stanowią rekomendacji. Pamiętaj, aby skonsultować się z lekarzem!

Anatomia wątroby

Pierwszym, który pomyślał o podzieleniu wątroby na osiem, funkcjonalnie niezależnych segmentów był francuski chirurg - Claude Couinaud.

Klasyfikacja Couinaud.

Zgodnie z klasyfikacją wątroba Couinauda podzielona jest na osiem niezależnych segmentów. Każdy segment ma własny napływ, wypływ i przewód żółciowy. W centrum każdego segmentu znajdują się odgałęzienia żyły wrotnej, tętnicy wątrobowej i przewodu żółciowego. Na obrzeżach każdego odcinka żyły, gromadząc się w żyle wątrobowej.

  • Prawidłowa żyła wątrobowa dzieli prawy płat wątroby na odcinek przedni i tylny.
  • Średnia żyła wątrobowa dzieli wątrobę na lewe i prawe płaty. Ten samolot rozciąga się od dolnej żyły głównej do dołu pęcherzyka żółciowego.
  • Więzadło półksiężyca oddziela lewy płat od środkowej strony - odcinek IV i od bocznego boku - odcinek II i III.
  • Żyła wrotna dzieli wątrobę na górny i dolny odcinek. Lewa i prawa żyła wrotna jest podzielona na górne i dolne gałęzie, pędzi do środka każdego segmentu. Obrazek pokazano poniżej.

Rysunek pokazuje segmenty wątroby, widok z przodu.

  • Na normalnym przednim rzucie segmentów VI i VII nie jest widoczny, ponieważ są one umieszczone bardziej niż z tyłu.
  • Prawą granicę wątroby tworzy segmenty V i VIII.
  • Chociaż segment IV jest częścią lewego płata, znajduje się po prawej stronie.

Couinaud zdecydował podzielić wątrobę pod względem funkcjonalnym na lewą i prawą wątrobę zgodnie z projekcją środkowej żyły wątrobowej (linia Cantleya).

Linia Cantleya biegnie od środka dołu pęcherzyka żółciowego do przodu do dolnej żyły głównej tylnej. Obrazek pokazano poniżej.

Numeracja segmentów.

Jest osiem segmentów wątroby. Segment IV - czasami podzielony na segmenty iva i ivb według Bismuth. Numeracja w czasie segmentów. Segment I (płetwa ogonowa) znajduje się z tyłu. Nie jest widoczny na przednim występie. Obrazek pokazano poniżej.

Anatomia osiowa.

Obraz osiowy górnych segmentów wątroby, które są rozdzielone przez prawą i środkową żyłę wątrobową i więzadło półksiężycowe. Obrazek pokazano poniżej.

Są to poprzeczne obrazy na poziomie lewej żyły wrotnej.
Na tym poziomie lewa żyła wrotna dzieli lewy płat w górnej części (II i IVa) i dolne segmenty (III i IV c).
Lewa żyła wrotna znajduje się na wyższym poziomie niż w prawej żyle wrotnej. Obrazek pokazano poniżej.

Obraz osiowy na poziomie prawej żyły wrotnej. W tej części żyła wrotna dzieli prawy płat na górne segmenty ((VII i VIII) i dolne segmenty (V i VI).
Poziom prawej żyły wrotnej jest niższy niż poziom lewej żyły wrotnej. Obrazek pokazano poniżej.

Obraz osiowy na poziomie żyły śledzionowej, który znajduje się poniżej poziomu prawej żyły wrotnej, widoczny jest tylko w nisko położonych segmentach. Obrazek pokazano poniżej.

Jak podzielić wątrobę na segmenty za pomocą osiowych obrazów CT.

  • Lewy płat: boczny (II lub III) a środkowy segment (IVa / b)
  • Ekstrapoluj (narysuj wyimaginowaną) linię wzdłuż więzadła półksiężyca do ujścia lewej i środkowej żyły wątrobowej do dolnej żyły głównej dolnej (IVC).
  • Lewy a prawy płatek - IVA / B vs V / VIII
  • Ekstrapoluj linię od dołu pęcherzyka żółciowego wzdłuż środkowej żyły wątrobowej do IVC (czerwona linia).
  • Prawy płat: przedni (V / VIII) vs tylny segment (VI / VII)
  • Ekstrapoluj linię wzdłuż prawej żyły wątrobowej do IVC aż do bocznej krawędzi wątroby (zielona linia).

Aby dokładniej zrozumieć anatomię CT wątroby, poniżej znajduje się wideo.

Tailed share.

Znajduje się z tyłu. Różnica anatomiczna polega na tym, że żylny wypływ z płata często częściej trafia bezpośrednio do dolnej żyły głównej dolnej. Krew dostarczana jest również do płata z prawej i lewej gałęzi żyły wrotnej.
Ten tomograf komputerowy pacjenta z marskością wątroby z atrofią prawego płata, z normalną objętością lewego płata i wyrównawczym przerostem płata ogoniastego. Obrazek pokazano poniżej.

Niewiele o chirurgii wątroby

  • Pierwszy schemat przedstawia prawostronną hepatektomię (segment V i VI, VII i VIII (segment ± I)).
  • Rozszerzona prawostronna lobektomia (trissegmentektomia). Segmenty IV, V i VI, VII i VIII (segmenty ± I).
  • Hepatektomia po stronie lewej (segment II, III i IV (segment ± I)).
  • Zwiększona hepatektomia po lewej stronie (trissegmentektomia) (segment II, III, IV, V i VII (segment ± I)).

Wielu chirurgów używa rozszerzonej hepatektomii zamiast trissegmentektomii.

Poniższy diagram pokazuje:

  • Prawidłowa segmentektomia tylna - odcinek VI i VII
  • Prawy przedni segmentektomia - odcinek V i VIII
  • Lewa segmentacja medialna - segment IV
  • Lewa lateral segmentectomy - segment II i III

Poniżej znajduje się kolejna ilustracja funkcjonalnej segmentowej anatomii wątroby.

Charakterystyczne segmenty wątroby

Wątroba jest największym gruczołem w ludzkim ciele. U osoby dorosłej jej waga osiąga półtora kilograma. Dla ułatwienia oceny budowy anatomicznej i diagnozy chorób narząd podzielono na segmenty. Zostały one po raz pierwszy opisane przez francuskiego chirurga Quino.

W artykule przedstawiono budowę anatomiczną wątroby. Opisano wszystkie segmenty ciała i metody ich oceny.

Lokalizacja

Narząd znajduje się w prawidłowym hipochondrium - w zdecydowanej większości ludzi. W niewielkim odsetku populacji istnieje lustrzany układ narządów - wtedy wątroba zostanie znaleziona po lewej stronie.

Górna krawędź narządu jest natychmiast pod płucami i sąsiaduje z przeponą. Dolna i lewa część wątroby w kontakcie z innymi narządami jamy brzusznej.

Wątroba ma wiele ważnych funkcji:

  • produkcja soków trawiennych - żółć;
  • oczyszczanie krwi z różnych toksyn;
  • udział w metabolizmie poprzez produkcję białek i tłuszczów;
  • płód podczas rozwoju płodowego służy jako miejsce produkcji czerwonych krwinek.

Ultradźwięki, obliczone i rezonans magnetyczny są wykorzystywane do badania wątroby. Segmenty i sektory wątroby najlepiej badać na MRI. Liczba segmentów wątroby jest taka sama we wszystkich grupach wiekowych, zaczynają one formować się już w okresie prenatalnym.

Anatomiczna struktura

Dla wygody studiowania i diagnozowania ciało podzielono na kilka działów, z których każdy otrzymał nazwę. Największe części wątroby to płaty - różni autorzy wyróżniają 2 lub 4 płaty.

Największy jest właściwy płat, który obejmuje dwa sektory i cztery segmenty. Niektóre źródła wskazują na podział prawego płata na kwadrat i ogoniasty. Lewy płat jest mniejszy i jest oddzielony od prawego półkolistego więzadła. Zawiera trzy sektory i cztery segmenty.

W ten sposób wątroba jest podzielona na 2 duże płaty, 5 sektorów i 8 segmentów. Segment wątroby (zdjęcie) jest częścią tego, który otacza triadę wątrobową (żyły, tętnicę i przewód żółciowy). Sektor to kilka z tych części. Podział ten służy do określenia miejsca uszkodzenia wątroby.

Stosunek segmentów i sektorów

Każda strona ma swoje własne oznaczenie w łacińskich literach i cyfrach. Ilustracyjny schemat segmentów wątroby przedstawiono w tabeli.

Rozdział 11. Diagnostyka radiologiczna chorób i urazów narządów miąższowych układu trawiennego

Wątroba jest największym gruczołem człowieka, jego średnia waga wynosi 1,5 kg u dorosłych mężczyzn i 1,2 kg u kobiet. Według niektórych danych wątroba wykonuje ponad 500 różnych funkcji (detoksykacja, enzymatyczna, wydalnicza, udział w procesach metabolizmu energetycznego itp.). Podczas badania pacjenta niezwykle ważne jest zbadanie zarówno struktury morfologicznej, jak i stanu czynnościowego wątroby. Nowoczesne metody diagnostyki radiacyjnej pozwalają w znacznym stopniu rozwiązać oba te problemy. Jednak przed przejściem bezpośrednio do metod diagnostyki radiacyjnej konieczne jest jasne zrozumienie anatomicznej i fizjologicznej struktury wątroby.

Wątroba znajduje się w prawym subphrenic regionu jamy brzusznej i jest dołączony więzadła do przepony, ściany brzucha, żołądka i jelit.

Strukturalną i funkcjonalną jednostką narządu jest zrazik wątrobowy, który ma kształt sześciokątnej pryzmy o średnicy 1-1,5 mm i wysokości 1,5-2 mm. Zrazik jest tworzony przez hepatocyty (85% wszystkich komórek wątroby) zlokalizowane wokół centralnej żyły. W wątrobie znajduje się około 500 tysięcy takich segmentów (ryc. 11.1).

Wraz z rozwojem chirurgii ogromne znaczenie zyskał podział wątroby na większe jednostki. Obecnie wątroba jest podzielona na 2 płaty (większy prawy i mniejszy lewy), które z kolei są podzielone na 8 segmentów (4 w każdym płatu). Pierwszy segment nazywany jest również płatem ogoniastym wątroby, a czwarty segment nazywa się płatem kwadratowym. Podstawą tego podziału (Quinn wykres 1957) rozpoczynano rozgałęzienia żyły wrotnej, która jest podzielona w wątrobie bramę gałęzi prawy i lewy, kolejne gałęzie wysyła 2-go rzędu (fig. 11.2). Obszary, w których żyły drugiego rzędu rozgałęziają się, a wraz z nimi gałęzie tętnicy wątrobowej i drogi żółciowe, nazywane są segmentami wątroby.

Wątroba ma tak zwane podwójne ukrwienie: przepływ krwi jest wykonywany przez żyłę wrotną (70-80% całkowitej objętości krwi dopływającej)

i tętnica wątrobowa (20-30%). Odpływ krwi następuje poprzez żyły wątrobowe przepływające do żyły głównej dolnej.

Ryc. 11.1. Strukturalną i funkcjonalną jednostką wątroby jest zrazik wątrobowy, który ma kształt sześciokątnej pryzmy o średnicy 1-1,5 mm i wysokości 1,5-2 mm. Zrazek jest tworzony przez hepatocyty zlokalizowane wokół centralnej żyły.

Ryc. 11.2. Program Quino (Couinaud, 1957). Podstawą tego podziału było rozgałęzienie żyły wrotnej, która, podzielona na prawe i lewe odgałęzienia w bramie wątrobowej, daje gałęzie drugiego rzędu. Sekcje wątroby, w których rozgałęziają się żyły drugiego rzędu, a wraz z nimi gałęzie tętnicy wątrobowej i dróg żółciowych, są uważane za

jako segmenty wątroby

Jedną z głównych funkcji wątroby jest tworzenie i wydzielanie żółci, które jest niezbędne do emulgowania tłuszczów i konwersji kwasów tłuszczowych.

w postaciach rozpuszczalnych w wodzie. Żółć jest wytwarzana przez hepatocyty i jest wydzielana do światła dwunastnicy przez układ dróg żółciowych. Istnieją wewnątrzwątrobowe i pozawątrobowe drogi żółciowe. Vnutripechenoch OGÓLNOKRAJOWY żółciowe rozpocząć kapilary żółciowych - najcieńszą rowkami (o średnicy około 1 mm) na powierzchni hepatocytów (kapilary żółciowych własne ściany nie mieć), że na obwodzie zrazików wątroby scalić międzypłatowe żółciowych, a te - odcinkowa, sektora i równy. Pozaustrojowy przewód żółciowy rozpoczyna się od kanałów wątrobowych (prawej i lewej) (ryc. 11.3).

Ryc. 11.3. Pozawórkowo-wątrobowy przewód żółciowy

Łączenie w wątrobowa porta, prawy i lewy kanały wątroby tworzą wspólny kanał wątroby, który jest połączony z kanałem pęcherzykowego wchodzi do zwykłego przewodu żółciowego lub choledoch. W połowie wspólnego przewodu żółciowego jest ponadto połączona z trzustki (Wirsunga) kanału i wątroby, trzustki utworzone fiolki otwiera się w dwunastnicy duże dwunastnicy (welon rovym) brodawki. W innych przypadkach przewód żółciowy i kanał Wirsunga wpływają do jelita oddzielnie.

Żółć jest wytwarzana przez wątrobę w sposób ciągły (od 3 do 4,5 l dziennie pierwotnej żółci), ale tylko jej część z wątroby wchodzi do jelita. Kolejna część żółci wchodzi do pęcherzyka żółciowego przez torbielowaty kanał - pusty w środku mięsień, niezbędny do gromadzenia i koncentracji żółci. Wyróżnia dno - najbardziej dystalną część, ciało - środkową część i szyję. W razie potrzeby, podczas jedzenia lub gromadzenia więcej niż 40 cm 3 żółci w pęcherzyku żółciowym, jest on odruchowo uwalniany do dwunastnicy.

METODY PROWADZENIA PRZEZ BADANIA METODOLOGICZNE

NATIONAL X-RAY METHODS

Na zwykły narządów folii brzucha w prawidłowej wątroby definiuje się jako jednorodną, ​​a intensywne cienia w prawej górnej części brzucha z przezroczysty, gładki kontur kształt jest zbliżony do trójkąta. Jej górna granica odpowiada prawej części kopuły przepony boczne sylwetki przed ekstraperitone-cial zhirovoykletchatki i dno jest w projekcji prawego łuku żebrowego i zwykle wyraźnie widoczne na tle innych narządów jamy brzusznej. Woreczek żółciowy na zdjęciu radiologicznym w normie, z reguły nie jest wizualizowany (ryc. 11.4).

Istnieją 3 metody kontrastowania pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych.

Cholecystografia - badanie pęcherzyka żółciowego po spożyciu środka kontrastowego uwolnionego z żółcią.

Na cholecystogramach normalny pęcherzyk żółciowy wygląda jak jednolity, intensywny owalny cień o równych, wyraźnych konturach, zwężający się nieco w górę, o wymiarach 6-1 x 2-4 cm.

Wraz z pojawieniem się ultrasonografii wartość cholecystografii znacząco spadła, a obecnie jest wykonywana niezwykle rzadko.

Ryc. 11.4. Badanie rentgenowskie wątroby. Gaz w kanałach wewnątrzwątrobowych

Holegrafija - badanie pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych po dożylnym podaniu PKC.

Znaczne stacjonarne, jak również częstych reakcji alergicznych RKS (często śmiertelne) nie doprowadziły do ​​tego, że z pojawieniem się wskazania ultradźwięków cholegraphy wyraźnie zwężone.

Cholangiografia - badanie dróg żółciowych.

W zależności od miejsca i metody podawania RCC, istnieją:

- przezskórna cholangiografia przezwodowa (RCC wstrzykuje się specjalną igłą przez skórę bezpośrednio do przewodu żółciowego);

- przezskórna cholecystografia (RCS jest wstrzykiwany specjalną igłą przez skórę do pęcherzyka żółciowego);

- endoskopowego wsteczny holangiopankreatikografiyu (erh-PG) (PKC podawać endoskopowo poprzez kaniulę do dwunastnicy dużych brodawek) (patrz fig.. 11,5);

- cholangiografia śródoperacyjna (RCC jest wstrzykiwany bezpośrednio do przewodu żółciowego podczas operacji);

- cholangiografia pooperacyjna (fistulografia) (RCC wstrzykuje się przez drenaż zainstalowany podczas operacji dekompresji dróg żółciowych).

Ryc. 11.5. Endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna (ERCP).

Gdy tseliakografii PKC wstrzyknięto przez cewnik do pnia trzewnego, co prowadzi do szeregu angiogramów, obraz wszystkich jego gałęzie (lewa żołądka i tętnicy śledzionowej, tętnica wątrobowa wspólna tętnicy własny tętnicy wątrobowej żołądka i dwunastnicy, a jego oddziałów). W razie potrzeby możliwe jest wprowadzenie PKC do dowolnej z wymienionych tętnic (angiografia superselektywna).

Nawracająca splenoportografia jest zasadniczo końcową fazą celiakografii; serię angiogramów uzyskuje się w chwili, gdy RCS, po przejściu przez tętnice i sieć naczyń włosowatych, znajduje się w układzie żyły wrotnej.

Portografia to grupa technik bezpośredniego kontrastowania systemu żyły wrotnej:

- splenoportografia - specjalna igła jest wprowadzana do miąższu śledziony przez skórę;

- przezskórna portografia transhepatyczna - za pomocą specjalnej igły przechodzącej przez skórę CSW wprowadza się do jednej z wewnątrzwątrobowych gałęzi żyły wrotnej.

Radiologia interwencyjna - badanie angiograficzne z embolizacją naczyń wątroby.

Ultradźwięki ze względu na jego dostępność, nieinwazyjność, brak przeciwwskazań, a także wysoce informacyjny otrzymał zasłużone uznanie. Obecnie rozpoczyna się prawie każde badanie pacjentów z chorobami wątroby i dróg żółciowych.

Wątroba definiowana jest jako jednorodna formacja o drobnoziarnistej strukturze i wyraźnych, równych konturach, przeciw którym można odróżnić naczynia wewnątrzwątrobowe (głównie żyły wątrobowe i odgałęzienia żyły wrotnej). W wątrobie cel wizualizuje tzw wątroby triada bramy Wiedeń (średnica głównego pnia - 0.9-1.4 cm), tętnicy wątrobowej (średnica - 0,45- 0,51 cm), a przewód żółciowy (średnica - około 0 7 cm). Woreczek żółciowy wygląda jak echo-ujemny kształt owalnego kształtu o wyraźnych, równych konturach o długości od 6 do 12 cm i średnicy od 2,5 do 4 cm. Jego grubość ścianki wynosi od 2 mm w obszarze dna i korpusu do 3 mm przy leju i szyi (ryc. 11.6).

Za pomocą ultrasonografii dopplerowskiej można w sposób nieinwazyjny ocenić stan wszystkich głównych naczyń wątroby i przepływu krwi w nich. Ta technika jest szczególnie widoczna przy stosowaniu trybu DDC (patrz Rys. 11.7 na kolorowej wstawce).

TOMOGRAFIA KOMPUTEROWA X-RAY Natywna tomografia komputerowa

Na natywnych obrazach CT wątroba ma zwykle ostre, równe krawędzie, jednolitą strukturę i gęstość około +60. +70 HU, dobrze rozróżnialne naczynia żylne wątroby (+30 ± 50 HU). W zależności od poziomu, na którym dokonuje się cięcia, możliwe jest dokonanie oceny niektórych struktur ciała. Jeśli podążasz w kierunku czaszkowo-ogonowym (od góry do dołu), natychmiast pojawia się prawy płat wątroby, który znajduje się bezpośrednio pod prawą połówką kopuły (ThIx-ThX). Granica między wątrobą a przeponą jest zwykle niemożliwa do rysowania, ponieważ współczynniki tłumienia promieni rentgenowskich tych struktur są prawie identyczne. Nieco niższy (poziom ThX-ThXi) zaczyna

Ryc. 11.6. Na echogramie woreczek żółciowy wygląda jak echo-ujemny owalny kształt z wyraźnymi konturami o długości od 6 do 12 cm i średnicy od 2,5 do 4 cm

wizualizuj lewy płat wątroby. Granica między prawym a lewym płatem wątroby jest uważana za linię warunkową, biegnącą od bramy wątroby do łóżka pęcherzyka żółciowego. Pęcherza żółciowego określa się na poziomie ThXi-ThXii. CT daje szczegółowy obraz kształtu, wielkości, lokalizacji, rachunku itp.

Na poziomie bramy wątroby czasami można wyizolować wspólny przewód żółciowy, ale zwykle nie jest on jasno określony. Natomiast żyła portalu jest całkiem dobrze wizualizowana. Skupiając się na gałęziach, a także na lewej bruzdie wzdłużnej, w której przechodzi okrągłe więzadło wątroby, można rozróżnić segmenty wątroby. Wewnątrzwątrobowe drogi żółciowe zwykle nie są widoczne.

Kontrastowa, ulepszona tomografia komputerowa

Jeśli jest to konieczne, możliwe jest przeprowadzenie CT za pomocą RCS. Jeśli RCS wprowadza się do żyły w niewielkiej ilości (20-40 ml) za pomocą zwykłej strzykawki, wówczas wynik CT uzyskany w następnej jest nazywany "wzmocnionym". Mogą oceniać dopływ krwi do wątroby tylko w kategoriach ogólnych, ale informacje o dopływie krwi do patologicznie zmienionego miąższu wątroby są niezwykle ważne dla diagnostyki różnicowej różnych struktur patologicznych.

Jeśli CT wykonuje się z wprowadzeniem bolusa BCC (100-150 ml) do żyły z dużą prędkością (3-3,5 ml / s) pod ciśnieniem za pomocą specjalnego automatycznego iniektora, wówczas badanie to nazywa się CT-angiografią (SCTA). Technika SCTA jest niezwykle pouczająca. Dokładnie obliczając czas rozpoczęcia skanowania, można śledzić przechodzenie bolusa RCC przez różne naczynia (izolowane są fazy tętnicze, portalowe i żylne), co umożliwia szczegółowe badanie sieci naczyń krwionośnych wątroby. Ponadto, za pomocą odpowiedniego oprogramowania, można określić ilość perfuzji miąższu wątroby (patrz Fig. 11, 8 na wstawkę barwną).

Ze względu na brak ekspozycji na promieniowanie pacjenta, wysoki kontrast tkankowy obrazu, a także możliwość uzyskania cięć w dowolnej plaszczyźnie MRI stał się jedną z wiodących metod diagnostyki radiologicznej chorób i uszkodzeń wątroby.

W ten sam sposób, co w przypadku CT, podczas analizy obrazów MR stan wątroby ocenia się na pewnych poziomach. Górny poziom wątroby jest miejscem wyjścia żył wątrobowych z miąższu wątroby. Tutaj możesz ocenić stan samych żył wątrobowych (lewy środkowy i prawy), a także czwarty, 7 i 8 segment wątroby. Następny poziom nazywany jest poziomem wrót wątroby,

który określa gałęzie żyły wrotnej, żył wątrobowych, tętnic wątrobowych, wspólnych przewodów wątrobowych i żółciowych, a także 1-7 segmentów naczyń wątrobowych i limfatycznych (ryc. 11.9).

Ryc. 11. 9. Tomogramy MR. Wątroba Segmen

Zazwyczaj wymiar pionowy prawego płata 12-14 cm, lewy - 7,8 cm, wielkości ap prawego płata - 12,5 - 13,5 cm, a po lewej stronie - 7,6 cm kontury wątroby przezroczysty, gładki.. Intensywność sygnału na T1-VI jest dość wysoka (nieco bardziej intensywna niż sygnał ze śledziony i mięśni szkieletowych), a na T2-VI - niska. Woreczek żółciowy jest dobrze widoczny, zwłaszcza w badaniu na pusty żołądek.

Specjalne techniki MRI

MRI z dynamicznym wzmocnieniem kontrastu. Zastosowanie paramagnetycznego KV może znacznie poprawić możliwości diagnostyczne metody. Wyróżnia się paramagnetyczny układ zewnątrzkomórkowy, donaczyniowy, narządowy, dojelitowy i inhalacyjny.

Najbardziej znaną i najczęściej stosowaną praktyką kliniczną są pozakomórkowe paramagnetyczne kompleksy gadolinu (magnetovist, gadovist, omniscan itp.). Podstawą ich działania jest skrócenie czasu T2 i T1, co przyczynia się do zasadniczego wzrostu intensywności sygnału na obrazach ważonych T1. Dynamiczna poprawa kontrastu umożliwia uzyskanie obrazów z tej fazie tętniczej, wrotnej żylnej i kontrast, a także ocenić akumulację paramagnetycznego tkanki zdrowej i chorej, znacznie ułatwiając rozpoznanie patologicznych formacjach wątroby.

Paramagnetyczne parametry wewnątrznaczyniowe pozostają znacznie dłuższe w krwioobiegu, ich akumulacja w tkankach jest minimalna, co umożliwia selektywne uwalnianie naczyń krwionośnych. Ponadto znacznie wzrasta czas, w którym można przeprowadzić badanie, pojawia się możliwość ponownego zbadania.

Substancje kontrastujące narządów selektywnie gromadzą się w różnych narządach i tkankach. Tak więc, na przykład, mangafodipir (Mn-DPDP) jest tropenem do układu wątrobowo-żółciowego i hepatocytów. Paramagnetyczne liposomy (AMI-25) są selektywne dla układu siateczkowo-śródbłonkowego, metylosporfin dla guzów itp.

Inhalacyjne środki kontrastujące, takie jak hiperpolaryzowane gazy (129Xe, 3He), umożliwiają ocenę stanu układu oddechowego, który zwykle nie jest wizualizowany za pomocą MRI.

Środki kontrastowe jelitowe stosuje się z reguły w badaniu przewodu żołądkowo-jelitowego w celu badania stanu narządów wewnętrznych. Najbardziej dostępnym dojelitowym środkiem kontrastowym jest zwykła woda, chociaż istnieją specjalne preparaty (gadolit, lumiren itp.).

Dynamiczne wzmocnienie kontrastu umożliwia uzyskanie obrazów w fazie tętniczej, portalowej i żylnej kontrastu, znacznie ułatwiając diagnozowanie patologicznych formacji wątroby.

Angiografia pana pozwala na szczegółowe badanie łożyska naczyniowego wątroby. Preparaty pozakomórkowe, takie jak kompleksy chelatowe gadolinu (magnetvist, omniscan), są stosowane do angiografii MR. Skracają one czas relaksacji T1, co prowadzi do zwiększenia intensywności sygnału w T1-VI.

Związany z oprogramowaniem pozwala nieinwazyjnie uzyskać obraz dróg żółciowych - do wykonania MRI holangiopankreati kograf (MRCP), jak również zbierać informacje na temat składu chemicznego wątroby za pomocą spektroskopii MR (MRS) wątroby (patrz rysunek 11.10 na wstawce col...).

Główne zalety MRCP w porównaniu z tradycyjnymi technikami kontrastu rentgenowskiego to nieinwazyjność, a także wizualizacja

droga żółciowa powyżej i poniżej zwężenia (ryc. 11.11).

Spektroskopia MR jest w rzeczywistości jedyną techniką, która pozwala in vivo i nieinwazyjnie oceniać metabolizm wątroby na poziomie komórkowym, a nie przez pośrednie dowody (zmiany parametrów biochemicznych krwi), ale bezpośrednio przez skład chemiczny wątroby.

Metoda diagnozy radionuklidów pozwala diagnozować choroby wątroby i dróg żółciowych.

Przeprowadza się digitiscinografię domową (GBSG) lub dynamiczny GBSG

Ryc. 11.11. MR-cholangiopankreatic-rafia (MRCP)

stosując pochodne kwasu iminodiacetylowego znakowane 99m Tc. Wszystkie te związki są łącznie określane jako HIDA. Gdy znajdą się w żylnym łóżku, wiążą się z albuminą we krwi i, raz w wątrobie, są wychwytywane przez hepatocyty, a następnie wydalane z żółcią bez zmiany struktury chemicznej. Za pomocą kamery γ można ustalić przebieg RFP w całym ciele.

Badanie przeprowadzono na czczo, bez żadnego przygotowania leku. W normalnych scintigramach obraz wątroby zaczyna pojawiać się już 5 minut po wstrzyknięciu radiofarmaceutyków, osiągając maksymalnie 10-15 minut (faza miąższowa badania). Po 7 minutach od rozpoczęcia badania pojawia się obraz przewodów żółciowych (maksymalna kumulacja w 20-25 minut), a pęcherzyk żółciowy zaczyna być wizualizowany w 8-20 minucie. 60 minut po wprowadzeniu radiofarmaceutyki pacjent otrzymuje śniadanie tłuszczowe (żółciopędne). Po krótkim okresie utajenia (5-7 min.) Prowadzi to do zmniejszenia pęcherzyka żółciowego i znacznego przyspieszenia usuwania radiofarmaceutyków w choledochu i dwunastnicy. Scintigramy określają kształt, wielkość i pozycję wątroby, pęcherzyka żółciowego i głównych dróg żółciowych. Biorąc pod uwagę charakter wychwytywania i dystrybucji radiofarmaceutyków w nich, a także podczas konstruowania krzywych radiofarmaceutyki poprzez różne struktury, oceniane są parametry funkcjonalne układu wątrobowo-żółciowego.

Hepatoscintigrafia. W badaniach radionuklidów układu siateczkowo-śródbłonkowego w wątrobie stosuje się roztwory koloidalne z cząsteczkami znakowanymi 99m Tc jako radiofarmaceutyki. Po podaniu leku, wytworzono serię obrazów z wątroby, która jest wyznaczana aktywności ciała unaczynienie gwiazdowaty retikuloendoteliotsitov, topografię oraz anatomicznych i morfologicznych struktury ciała. Normalny rozkład

Radiofarmaceutyki w wątrobie są dość jednolite (patrz ryc. 6.3), z wyjątkiem obszaru złoża pęcherzyka żółciowego, gdzie występuje niewielki spadek akumulacji radiofarmaceutyków. Oprócz wizualnej oceny scintigramów diagnostyce różnicowej procesów patologicznych wątroby towarzyszy szereg wskaźników ilościowych.

Angiografia scyntygraficzna wątroby. W celu oceny układu dopływu krwi w wątrobie autoimmytrocyty znakowane 99m Tc są stosowane jako radiofarmaceutyki. Głównym wskazaniem do tego badania jest podejrzenie naczyniaków jamistych wątroby.

RADIOMED SEMIOTYKA CHORÓB WĄDROWYCH I SPOSOBÓW ŻYCIA

Rozpoznanie chorób i urazów wątroby i dróg żółciowych wymaga zintegrowanego podejścia i powinno opierać się nie tylko na danych dotyczących wywiadu, badaniach fizycznych i laboratoryjnych, ale również na wynikach metod radiacyjnych. Na karcie. 11.1 przedstawia nowoczesną klasyfikację chorób i urazów wątroby.

Tabela 11.1. Klasyfikacja chorób i urazów wątroby

Rozproszona choroba wątroby

Nie ma określonych objawów radiacyjnych.

Ultradźwięki, CT, MRI, metoda radionuklidów: niewielki wzrost w wątrobie i śledzionie, a także heterogeniczność struktury miąższu wątroby.

Metoda rentgenowska: z fluoroskopią przełyku, oznaki żylaków. Na zdjęciu RTG brzucha - zmiana w wielkości wątroby, powiększona śledziona, wodobrzusze.

Ultradźwięki: zmiana wielkości wątroby, jej nierówna, sękawa powierzchnia, zmiana naczyń wątroby, wysięk do jamy brzusznej (ryc. 11.12).

MRI, CT: niejednorodność struktury miąższu narządu (regeneracja guzków, obszary wzrostu tkanki łącznej); objawy nadciśnienia wrotnego (rozszerzenie żyły wrotnej, powiększenie śledziony, płyn w jamie brzusznej); wizualizacja bocznicy portocaval (patrz rys. 11.13).

Hepatoscintigraphy: znaczący wzrost akumulacji radiofarmaceutyków w śledzionie w stosunku do wątroby;

Ryc. 11.12. Echogram. Marskość wątroby, strzałki wskazują grudkowaty kontur wątroby

ciężka niejednorodność struktury wątroby w wyniku zwiększonej akumulacji radiofarmaceutyków w ogniskach regeneracyjnych i zmniejszona w obszarach wzrostu tkanki łącznej.

Ryc. 11.13. Marskość wątroby: a, b) tomogram komputerowy; c, d) Tomogramy MRI. Określono niejednorodność struktury parenchymy (guzki regeneracyjne, obszary wzrostu tkanki łącznej); objawy nadciśnienia wrotnego (rozszerzenie żyły wrotnej, powiększenie śledziony, płyn w jamie brzusznej)

Hepatobiliscintigraphy: opóźniony wychwyt i usunięcie radiofarmaceutyków przez hepatocyty (objawy uszkodzenia hepatocytów).

Angiografia: zmiana niemal wszystkich statków, taki czy inny sposób zaangażowany w czynności wątroby ukrwienia (tętnica wątrobowa i jego gałęzie ostro zwężone, tętnicy śledziony i żołądka rozszerzone, gałęzi żyły wrotnej są zwężone, a sam portal i żyły śledzionowej rozstrzeniowa).

Tłuszcz wątrobowy

Badanie CT: zmniejszenie gęstości wątroby do +40 HU lub mniej. MRI: zwiększona intensywność sygnału z tkanki wątroby.

Focal liver disease

Ultradźwięki, CT, MRI: wypełniona cieczą, okrągła formacja z wyraźnymi, równymi konturami i gęstością (intensywność sygnału / rodzaj echa) odpowiadająca wodzie. Za pomocą ultradźwięków można wizualizować cysty o średnicy do 0,5-1 cm, a przy CT i MRI - do 2 mm (patrz rys. 11.14 na wstawkę koloru).

CT, MRI: zaokrąglone wykształcenie o rozmytych konturach, zawierające ciecz i posiadające grube kapsułki, gromadzące środek kontrastowy. W jego jamie często wykrywają się pęcherzyki gazu - patognomoniczny znak ropnia. Gęstość ropnia jest zwykle wyższa niż gęstość wody (+20.. + 30 HU) (rys. 11.15).

Ultradźwięki mogą wykryć ropień wątroby, ale jego obraz jest mniej specyficzny niż w przypadku TK i MRI. Ropień uwidacznia się w postaci zaokrąglonego kształtu o różnej echogeniczności (w zależności od stadium procesu) z rozmytymi konturami.

Scyntygrafia ze znakowanymi leukocytami: zwiększona akumulacja kapsułki ropnej produktu radiofarmaceutycznego.

Łagodne guzy wątroby

Naczyniak jest najczęstszym łagodnym nowotworem wątroby.

USG: hiperechogeniczny kształt okrągły lub owalny z wyraźnymi konturami i jednorodną strukturą (patrz rys. 11.16 na kolorowej wstawce).

Ryc. 11.15. Tomogram komputerowy. Ropień wątroby. Formacja zaokrąglona z grubą ścianą zawierającą pęcherzyki gazu - patognomiczny znak ropnia

TK: ogniskowe patologiczne tworzenie heterogenicznej struktury o nieregularnych kształtach, z postrzępionymi krawędziami i małą gęstością. Po amplifikacji z reguły występuje charakterystyczna akumulacja substancji kontrastowej przez guz od obwodu do środka.

MRI: ogniskowe patologiczne tworzenie nieregularnie ukształtowanej heterogenicznej struktury ze poszarpanymi krawędziami. W przypadku T2-VI naczyniak ma zwiększoną intensywność sygnału. Po wzmocnieniu kontrastu dynamika jest taka sama jak w CT.

Angiografia: szczegółowo bada się sieć naczyniową formacji patologicznej.

Scyntygrafia dynamiczna i statyczna ze znakowanymi czerwonymi krwinkami: charakterystyczna akumulacja radiofarmaceutyków w naczyniaku krwionośnym (patrz rys. 11.17 w kolorowej wstawce). Gruczolak

CT, MRI: obraz podobny do naczyniaka krwionośnego, ale po wzmocnieniu kontrastu gruczolak gromadzi środek kontrastowy w taki sam sposób jak niezmieniony miąższ wątroby lub nawet mniej.

Złośliwe guzy wątroby

Nowotwory złośliwe wątroby mogą być pierwotne (rak wątrobowokomórkowy) lub wtórne (przerzuty nowotworów złośliwych do wątroby).

Rak wątrobowokomórkowy występuje częściej u mężczyzn, marskość wątroby i zapalenie wątroby typu B są uważane za czynniki predysponujące.

Ultradźwięki: strefa o niejednolitej echogeniczności o nierównych konturach, zarówno w obszarach hiper-, jak i hipoechogenicznych.

CT, MRI: niejednorodna struktura ogniskowego uszkodzenia wątroby o nieregularnych konturach; Gęstość i struktura edukacji mogą być różne. Zastosowanie technik poprawy kontrastu znacznie poprawia dokładność diagnostyczną.

Scyntygrafia z nowotworowym radiofarmaceutykiem (cytrynian 67 Ga), PET: ogniskowa kumulacja nowotworów radiofarmaceutyków.

Przerzuty nowotworów złośliwych w wątrobie z reguły są wielokrotne. Promieniowanie zależy od liczby i wielkości zmian.

Ultradźwięki: wielokrotne hyperechoiczne obszary hipoili, często niejednorodna struktura (ryc. 11.18).

TK: ogniskowe zmiany gęstości wątroby. Dynamika akumulacji CV różni się od akumulacji prawidłowego miąższu wątroby (ryc. 11.19).

MRI: obszary zmiany intensywności sygnału MR. Z uwagi na poprawę kontrastu

Ryc. 11.18. Echogram. Przerzuty raka okrężnicy w wątrobie

intensywna heterogenna akumulacja radiofarmaceutyków. Akumulacja w kształcie pierścienia jest typowa, ale niekonieczna (rys. 11.20).

Ryc. 11.19. Tomogram komputerowy. Wielokrotne przerzuty nowotworu złośliwego w wątrobie

Ryc. 11.20. MRI. Przerzuty nowotworu złośliwego do wątroby

PET: ogniskowa intensywna kumulacja przerzutów RFP (patrz rys. 6.20-6.22.). Choroby dróg żółciowych Choroba kamieni żółciowych

Kamienie żółciowe u kobiet występują prawie dwukrotnie częściej niż u mężczyzn. Istnieją cholesterol, pigmenty, kamienie wapienne i mieszane.

Ryc. 11.21. Echogram pęcherzyka żółciowego. Choroba kamieni żółciowych. W świetle określane są przez wiele form hiperechogenicznych o gęstym cieniu akustycznym.

RTG: 25-30% kamieni zawiera wapń, co pozwala zidentyfikować je w obrazach ankietowych w postaci zwapnionej struktury.

USA: ujawnia złogów w pęcherzyku żółciowym średnicy 1,5-2 mm i jest podstawową metodą badania w tej chorobie (dokładność wykrywania 95-98%). Kamienie na wzorcach wspólnie dyfrakcyjnych są rejestrowane jako pozytywny struktura echa z typowym „ścieżki dźwiękowej” za

Cholecystografia: kamienie żółciowe definiowane są jako wady wypełniające.

w kontrastowym woreczku żółciowym. Wada polega na tym, że patologia pęcherzyka żółciowego naruszone jej zdolność skurczową, jednak często z chorobami takimi kontrastującym pęcherzyka żółciowego offline.

CT pozwala na pewną diagnozę rachunku różniczkowego o średnicy do 1 mm, zawierającego wapń (hiperdenalne wtrącenia); jeśli wapń w kamieniach jest nieobecny, skuteczność metody zmniejsza się znacznie.

MRI: calculi dają sygnał hipointensywny na T1-VI i T2-VI w jamie pęcherzyka żółciowego (patrz rys. 11.22).

Ryc. 11.22. Tomogramy MRI w płaszczyznach osiowych (a) i czołowych (b). Choroba kamieni żółciowych. Kamienie w jamie pęcherzyka żółciowego charakteryzują się sygnałem hipointensywnym na T1 i T2-VI

Kamienie w pozawątrobowych drogach żółciowych

Ryc. 11,23. Cholangiogram. Kamień Choledochus (strzałka)

MRI: calculi produkują sygnał hypointensive na T1-VI i T2-VI w świetle przewodów (patrz rys. 11.23).

Ultradźwięki są nieskuteczne (dokładność wykrywania - 20-50%), ponieważ część choledochus jest pokryta przez dwunastnicę (treść jelitowa i gaz znacząco osłabiają wizualizację dróg żółciowych).

CT: Wapń w składzie kamieni pozwala diagnozować kamienie, niezależnie od ich położenia.

Cholangiografia: posiada dużą wiedzę i dokładność. Główną wadą jest inwazyjność.

MR-cholangiopacreatography umożliwia nieinwazyjną wizualizację

ani zwężenia dróg żółciowych na całej ich długości. Ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego

USG: powiększenie pęcherzyka żółciowego, ścianka jest pogrubiona, okolice obrzęku ustala się; często (90-95%) w świetle złogów pęcherza moczowego (z zapaleniem pęcherzyka żółciowego). Pośredni znak ostrości

zapalenie pęcherzyka żółciowego służy ograniczonej ruchliwości prawej połowy kopuły przepony podczas oddychania (ryc. 11.24).

MRI, tomografia komputerowa może ujawnić powyższe zmiany.

Przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny: pęcherz moczowy jest zwykle powiększany, ale można go również zmniejszyć (gdy jest pomarszczony); ściany są pogrubione, często zdeformowane, tkanka wątroby otaczająca pęcherzyk żółciowy jest szczelnie zamknięta.

Hepatobiliscintigraphy: naruszenie funkcji kurczliwości i koncentracji pęcherzyka żółciowego różnych objawów.

Ryc. 11.24. Echogram pęcherzyka żółciowego. Ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego. Zagęszczanie ścian pęcherzyka żółciowego i naruszenie ich echostruktur

RADIOMED SEMIOTYKA WĄTROBY I USZKODZENIA BIELI

Zamknięte uszkodzenie wątroby

RTG: swobodny płyn w jamie brzusznej, deformacje lub rozmyte kontury cienia wątroby.

Ultradźwięki pozwalają zidentyfikować płyn w brzuchu, podtorebkowe i centralne krwiaki, rozerwanie wątroby.

Badanie CT: wizualizuje siniaki, pęknięcia podtorebkowe i centralne krwiaki, oznaki trwającego krwawienia; Możesz oszacować ilość krwi w jamie brzusznej (ryc. 11.25).

Metoda podaje szczegółowe informacje o stanie nie tylko wątroby, ale także innych narządów jamy brzusznej i przestrzeni pozaotrzewnowej.

Ryc. 11.25. Tomogramy komputerowe: a) powierzchowne pęknięcie wątroby (strzałka);

b) głębokie pęknięcie wątroby

Uszkodzenie pozawątrobowych dróg żółciowych

Takie obrażenia występują rzadko i są z reguły zlokalizowane w miejscach utrwalenia przewodów (miejsce wyprowadzenia przewodów wątrobowych z wątroby i miejsce wejścia przewodu żółciowego wspólnego do głowy trzustki). Zerwanie dróg żółciowych może być częściowe lub całkowite. Zwykle łzy są wykrywane podczas operacji.

CT i ultradźwięki: znaki nie są specyficzne. Są to obrzęk więzadła wątrobowo-dwunastniczego, wolny płyn w jamie brzusznej i uszkodzenie wątroby lub dwunastnicy. Wykrywanie wolnego płynu w jamie brzusznej w dniach 3-7 po urazie może wskazywać na ciągłą żółć lub krwawienie. Uszkodzenia pozawątrobowej dróg żółciowych często towarzyszą traumatyczne hemobilia (krew w drogach żółciowych), jak również uszkodzenie pęcherzyka żółciowego w postaci jego pęknięcia lub rozwoju pourazowego zapalenia pęcherzyka żółciowego. Traumatyczne hemobiliy za pomocą tomografii komputerowej można wykryć tylko wtedy, gdy krew jest zlokalizowana w pęcherzyku żółciowym. Zawartość światła (mieszanina żółci i krwi) ma niejednorodną strukturę i gęstość od +18 do +80 HU.

Uszkodzenie urazów brzucha woreczka żółciowego

Z reguły są wynikiem przenikliwego uszkodzenia lub silnego uderzenia w przednią ścianę brzucha bezpośrednio w rejonie pęcherzyka żółciowego. Szczególnych wskazań rozdarcie żółciowa nie ma, w celu określenia naruszenie integralności jej ścianki przez CT albo USG zwykle nie jest możliwe. Jednak wykrycie krwi w pęcherzyku żółciowym lub w jego światła, niewyraźne kontury jego ściany, jak również do spania pęcherzyka żółciowego pozwala podejrzewać jego pęknięcie.

Pourazowe zapalenie pęcherzyka żółciowego rozwija się z reguły w ciągu pierwszych 3 dni po urazie. Główne objawy rozwoju: niejednorodność zawartości pęcherzyka żółciowego, pogrubienie jej murach, obwody niedokładność zwiększenie wielkości i warstw jego ściany.

Otwarte uszkodzenie wątroby

CT pozwala określić przebieg kanału rany, wykrywając wzdłuż niej miejsca pęknięcia tkanek miękkich, krwiaki, pęcherzyki powietrza i małe fragmenty metalu (patrz rys. 11.26).

Trzustka i śledziona

METODY METODOLOGICZNEJ METODY PRZEKAŹNIKOWEJ METODOLOGII X-RAY

Natywne badanie rentgenowskie trzustki i śledziony jest obecnie rzadko stosowane, ponieważ ich wizerunek

nie można uzyskać narządów na zdjęciach przeglądowych brzucha w normie. Jednak w badaniu radiologicznym jamy brzusznej u pacjentów z objawami ostrych chorób narządów jamy brzusznej w niektórych przypadkach można uwidocznić objawy radiologiczne wskazujące na patologię trzustki lub śledziony. Pod tym względem, pomimo niskiej zawartości informacji, badanie radiologiczne brzucha nie straciło na znaczeniu.

Ryc. 11,26. Tomogramy komputerowe w płaszczyznach osiowych (a), strzałkowych (b) i czołowych (c). Przenikająca rana po kuli jamy brzusznej, kula w prawym płacie wątroby

Natywne badanie rentgenowskie jest częściej wykonywane u pacjentów z zespołem "ostrego brzucha". Na zdjęciach radiologicznych należy zwrócić uwagę na wolny gaz i ciecz w jamie brzusznej; różne zwapnienia i kamienie; stan struktur kostnych; zmiany w warstwach tłuszczu i tkankach miękkich ściany brzucha.

Określone informacje o patologii w trzustce i śledzionie można uzyskać nie tylko w przeglądzie brzucha promieni rentgenowskich, ale też w klatce piersiowej rentgenowskiej. Patologia trzustki często można zaobserwować oznaki zapalenia opłucnej lewostronnego zapalenia płuc, niedodma, w płucach, ograniczeń mobilności membrana.

SPECJALNE TECHNIKI KONTRASTÓW RTG

Podczas fluoroskopii żołądka i dwunastnicy można zidentyfikować oznaki patologii trzustki lub śledziony. Obejmują one przesunięcie pęcherza gazowego w żołądku, przemieszczenie i wgłębienie na większej krzywiźnie antrum i tylnej ścianie żołądka, zwężenie odźwiernika, obrzęk i reakcję zapalną błony śluzowej. Można zaobserwować rozszerzenie i odwrócenie podkowy dwunastnicy, nierówne ząbkowanie lub prostowanie jej wewnętrznego konturu, sztywność ścianki i trwałe zwężenie prześwitu.

Zmiany czynnościowe obejmują spowolnienie lub przyspieszenie ewakuacji żołądka, zwiększenie perystaltyki, duodenostazę i długie opóźnienie w zawieszeniu siarczanu baru z powodu niedowładu jelita cienkiego.

Jednak wykryte zmiany w żołądku i dwunastnicy nie są patognomoniczne i występują w innych chorobach.

Znacznie więcej informacji można uzyskać, stosując specjalne techniki badania rentgenowskiego. Metody te obejmują przede wszystkim atoskopię wsteczną, endoskopową cholangiopancreus, angiografię trzustki, fistulografię, spleksoportografię. Inne techniki rentgenowskie, takie jak badanie trzustki w warunkach retropneumoperitoneum, są obecnie rzadko stosowane.

Endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna jest jedną z najbardziej pouczających technik. Badania przeprowadzone przez cewnik brodawkowatego pod kontrolą endoskopu oraz wprowadzenie systemu przewodowego trzustki i dróg żółciowych PKC. Następnie wykonuje się zdjęcia rentgenowskie wątroby i trzustki. Metoda ta pozwala na określenie stosunku anatomicznego przewodu żółciowego i trzustkowego, ich deformacji, zwężenia, lokalizacji i kształtu kamieni. Technika ta pozwala uzyskać obraz małych przewodów trzustkowych z rzędu 2-3, co jest prawie niemożliwe do osiągnięcia przy zastosowaniu innych metod diagnostyki radiacyjnej. Jeśli podczas tego badania zostanie wykryta patologia, można wykonać zabiegi terapeutyczne (papillotomy, usuwanie kamienia).

Gdy cewnikowanie dużej brodawki dwunastniczej jest niemożliwe, przezskórna cholangiografia przezwodowa jest stosowana z odwadnianiem i bez drenażu dróg żółciowych. W tym badaniu cienka igła jest wprowadzana przez skórę do przewodów żółciowych i uzyskuje się ich obraz, po czym uzyskany kanał może zostać rozszerzony w celu wprowadzenia rurki drenażowej przez przewodnik.

Endoskopową cholangiopankreatografię wsteczną należy jednak przypisać liczbie inwazyjnych zabiegów. Czasami wiąże się z powikłaniami w postaci rozwoju ostrego zapalenia trzustki. Głównymi przyczynami zmian czynnościowych i morfologicznych trzustki podczas takich badań są zarówno drażniący wpływ PKC, jak i wprowadzanie leków do przewodów pod nadmierną presją.

Angiografia trzustki i śledziony

Bezpośrednie wprowadzenie PKC do tętnic trzustki nie jest możliwe z powodu anatomicznych cech jego ukrwienia. Przy aortografii naczynia małego kalibru nie są wystarczająco wypełnione, a ich obraz pokrywają duże naczynia pobliskich narządów. W związku z tym stosowane jest selektywne sondowanie pnia trzewnego z jego późniejszym kontrastowaniem. Angiografia cyfrowa odejmowania jest preferowana, ponieważ umożliwia natychmiastowe uzyskanie obrazu o wysokiej rozdzielczości kontrastu.

Gdy angiografia zwykle nie jest pojedynczym strzałem i całą serią. W tej serii ujęć kolejno badane są 3 fazy PKC: tętnicze, miąższowe i żylne. Szczyt akumulacji materiału kontrastowego obserwuje się odpowiednio w tętnicach, naczyniach włosowatych i żyłach trzustki.

W niektórych przypadkach przydatne informacje na temat stanu trzustki lub śledziony można uzyskać, badając jego układ żylny, dla którego wykonuje się splenoportografię lub nawracającą portografię. Określić przebieg i przepuszczalność głównych żył, a także stan ich ścian. Badania te mogą być czasem komplikowane krwawieniem w obrębie jamy brzusznej, ponieważ wymaga ono przebicia śledziony.

Ultradźwięki to standardowa metoda badania pacjentów z patologią narządów jamy brzusznej. Spędza pierwsze ze wszystkich metod wizualizacji. Dostępne jest ultradźwięki, można to zrobić szybko i kilkakrotnie. Nie wymaga przygotowania pacjenta, jest dobrze tolerowany i nie ma efektu radiacyjnego.

Badanie trzustki musi rozpocząć się od skanowania wzdłuż osi podłużnej w pozycji poziomej pacjenta. Podczas badania stosuje się kompresję dozowaną, wstrzymującą oddech pacjenta podczas wdechu lub wydechu. Głównym punktem odniesienia jest żyła śledzionowa, przed którą znajduje się trzustka.

Jeśli trudności wizualizacji ogonem trzustki tworzyć sztuczny „okno” akustycznej, oferując pacjenta do picia 800- 1000 ml wody. Na USG trzustki ocenić wielkość, kształt, kontury, jednorodną strukturę, echogeniczności miąższu, stan okolicy narządów.

Normalnie za pomocą ultradźwięków trzustka ma kształt w kształcie podkowy i wyraźne kontury. Normalne wymiary przednio-tylne głowy trzustki wynoszą 20-25 mm, korpusy 15-20 mm i ogon 25-35 mm. Struktura miąższu jest drobnoziarnista i jednorodna.

Przewód trzustkowy można zwykle zwizualizować tylko u jednej trzeciej pacjentów. Jest zwykle widoczny jako struktura liniowa o grubości 2 mm w obszarze głowy i trzonu trzustki.

Śledziona znajduje się na górnym poziomie jamy brzusznej pod kopułą przepony, ma kształt półksiężyca, ma wyraźne kontury i echogeniczność miąższu, nieco przekraczając echogeniczność wątroby. Podłużny rozmiar śledziony wynosi 8-12 cm.

Jeśli skanowanie przezbrzuszne jest niewystarczające, można zastosować czujnik endoskopowy, za pomocą którego ciało trzustki jest dobrze widoczne podczas badania przez tylną ścianę żołądka.

TOMOGRAFIA KOMPUTEROWA X-RAY

CT ma ogromne znaczenie w badaniu pacjentów z chorobami trzustki i śledziony. W diagnozie pewnych stanów (uraz, ostre zapalenie trzustki) jest to metoda z wyboru. Szybkie gromadzenie danych na nowoczesnych tomografach komputerowych zmniejszyło narażenie na promieniowanie pomimo znacznie cieńszych sekcji (1-2.5 mm).

Badanie zwykle przeprowadza się zgodnie ze standardową techniką. Pacjentowi można pić 200-400 ml 3% rozpuszczalnego w wodzie PKC w celu skontrastowania światła żołądka, dwunastnicy i jelita cienkiego. Skanowanie odbywa się w trybie spiralnym od poziomu kopuły przepony do górnych przednich grzbietów kości biodrowych i, jeśli to konieczne, do poziomu spojenia łonowego. Technika polega na zastosowaniu plastra o grubości 5-8 mm. Jeśli jednak badanie jest wykonywane na wieloarkuszowym tomografie komputerowym, stosuje się cienkie skrawki (1-2.5 mm), ponieważ zwiększa to czułość diagnozy, zwłaszcza w celu wykrycia małych zmian.

Aby zwiększyć rozdzielczość kontrastową metody, wstrzykuje się 40-50 ml PKC pacjentowi. Znacznie więcej informacji z CT można uzyskać za pomocą bolusa dożylnego wstrzykiwania środka kontrastowego za pomocą automatycznego iniektora. 100 ml środka kontrastowego podaje się dożylnie z szybkością 3-5 ml / s. Skanowanie wybranego obszaru rozpoczyna się po 25-30 sekundach i odbywa się w kilku fazach. Najlepszą wizualizację tętnic osiąga się we wczesnej fazie tętniczej, obraz miąższu trzustki i żył żyły wrotnej uzyskuje się w fazie portalowej. Czasami, aby ocenić dynamikę zmian w akumulacji RCC w ognisku patologicznym, opóźnione skanowanie wykonuje się w ciągu 3-5 minut.

Ta metoda diagnostyki radiacyjnej staje się coraz powszechniejsza w badaniu narządów jamy brzusznej. Dobre wyniki wizualizacji trzustki i śledziony są możliwe przy badaniu rezonansu magnetycznego o średniej i wysokiej sile pola magnetycznego (0,5-1,5 T).

Aby zwizualizować górną część brzucha, konieczne jest uzyskanie T1-VI i T2-VI. W T2-VI wszelkie patologiczne formacje zawierające płyn są lepiej widoczne, a T1-VI bardziej odzwierciedlają cechy struktury anatomicznej.

Aby uzyskać obrazy narządów brzucha, szybkie sekwencje impulsów są używane na jednym wstrzymaniu oddechu. Sekwencje te są odporne na artefakty motoryczne i oddechowe, zapewniają wysoką rozdzielczość i kontrast miąższu, tkanek miękkich.

Istnieją również protokoły bez oddychania. Są dość długie (od 1,5 do 5 minut) i są wykonywane podczas synchronizacji z oddychaniem (przy wdychaniu lub wydychaniu).

Rekonansowa cholangiopankreatyczna rekonstrukcja rezonansu magnetycznego. Żółć w przewodach żółciowych i pęcherzyku żółciowym, a także wydzielanie trzustkowe w kanale trzustkowym są praktycznie nieruchome i mają długi czas relaksacji T2.

Zawartość pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych i trzustkowych na tomogramach wygląda jak obszary o dużym natężeniu sygnału na tle sygnału niskiej intensywności z narządów miąższowych i płynącej krwi.

Jeśli to konieczne, należy przeprowadzić dynamiczne wzmocnienie kontrastu, w oparciu o sekwencyjne pozyskiwanie obrazów tej samej strefy zainteresowania, przez którą przechodzi HF. Paramagnetyczny środek kontrastowy podaje się dożylnie w dawce 0,1 mmol / kg lub 0,2 ml / kg.

Tomografia komputerowa emisji pojedynczego fotonu

Do diagnostyki chorób trzustki stosuje się scin-tigraphy lub tomogram emisyjny z metioniną oznaczoną 75 Se. W trzustce, normalnie, różne związki białkowe są aktywnie syntetyzowane, a zatem RFP kumuluje się w nim. W procesach zapalnych występuje znaczące hamowanie funkcji syntezy enzymów, któremu towarzyszy zmniejszona akumulacja radiofarmaceutyków. Podobne zmiany obserwuje się w nowotworach.

Oprócz scyntygrafii trzustkowej przy użyciu se-metioniny, istnieje wiele badań nad radionuklidami, które pozwalają pośrednio ocenić jego stan poprzez zmianę wydzielania enzymów trzustkowych i określenie funkcji zewnątrz- i trzustkowej trzustki. Badanie wchłaniania tłuszczu i zawartości hormonów żołądkowo-jelitowych.

Leukocyty znakowane 99m Tc lub 111 In są używane do diagnozowania ropnia lub infiltracji torbieli rzekomej trzustki, ponieważ mogą one gromadzić się w obszarze ogniska zapalnego. Aby zidentyfikować nowotwory hormonozależne i wyjaśnić ich lokalizację, zastosuj o-treotyd oznaczony 111 In.

18 F-FDG jest często stosowany do diagnozowania różnych nowotworów trzustki, które mogą szybko gromadzić się w obszarach z

rozległe procesy metaboliczne (nowotwory, ogniska zapalne). Zazwyczaj skanowanie wykonuje się 40-60 minut po dożylnym podaniu 250-400 MBq RFP. W przypadku opóźnionego skanowania (po 2-3 godzinach) obserwuje się znaczny spadek akumulacji radiofarmaceutyków w ognisku zapalnym w porównaniu ze złośliwym nowotworem.

W diagnostyce różnicowej PET wykonuje się w trybie dynamicznym, do którego stosuje się maślan sodowy oznaczony jako 11. C. Jednocześnie ocenia się stopień, jednolitość i dynamikę akumulacji radiofarmaceutyków z tkanką trzustkową. Przy określaniu akumulacji radiofarmaceutyków aktywność w tworzeniu patologicznym porównuje się z aktywnością tkanki wątrobowej, zdrowej części miąższu trzustki lub otaczającego ją włókna paraprokreatycznego. W guzach trzustki obserwuje się wysoki wskaźnik metabolizmu radiofarmaceutyków w porównaniu ze stanem zapalnym.

RADIOTYCZNE SEMIOTYKA W CHOROBACH Trzustki

Badanie rentgenowskie brzucha ujawnia pośrednie objawy ostrego zapalenia trzustki: pęcherze gazowe w projekcji trzustki, niedowład jelita cienkiego (gaz i płyn w świetle), objaw "odciętej okrężnicy" (nagłe zerwanie kolumny gazowej w nabrzmiałej poprzecznej okrężnicy na poziomie śledzionowego zgięcia) brak gazu w zstępującej okrężnicy.

Ultradźwięki: miejscowe lub rozproszone powiększenie trzustki. W przypadku obrzęku zmniejsza się echogenność trzustki; martwica może ujawnić obszary o zwiększonej echogeniczności. Często dochodzi do nagromadzenia się płynu w worku workowym, infiltracji tkanki tłuszczowej okołokomoruchowej, pogrubienia powięzi Geroty (ryc. 11.27).

Badanie CT: ostre zapalenie trzustki objawia się wzrostem trzustki, nieostrością jej konturów,

Ryc. 11.27. Echogram. Ostre zapalenie trzustki

miejscowe lub rozproszone zmniejszenie gęstości miąższu, obrzęk otaczającego włókna paraprokreatycznego. Po dożylnym podaniu środka kontrastowego zmniejsza się jego gromadzenie miąższu trzustkowego. Nekroza wygląda jak obszary, które nie kumulują kontrastu. Często wizualizowane są nagromadzenia płynów w jamie brzusznej, infiltracja włókien paraprokreatycznych i pogrubienie powięzi Bohatera (ryc. 11.28).

MRI: określa się wzrost gruczołu, rozmyty kontur, niejednorodność sygnału z miąższu. Z destrukcyjnym ogniskiem zapalenia trzustki

Martwica może dać zwiększony sygnał. Uwidoczniono także obrzęk włókien paraprokreatycznych, gromadzenie się płynu w jamie brzusznej, zgrubienie powięzi Geroty. Wraz z wprowadzeniem paramagnetycznego środka kontrastowego w obszarach martwicy miąższu nie dochodzi do jego kumulacji (ryc. 11.29).

Ryc. 11.28. Tomografia komputerowa ze wzmocnieniem kontrastu. Ostre zapalenie trzustki. Rozmiar gruczołu jest powiększony, jego kontury są rozmyte, struktura jest niejednorodna, kumulacja materiału kontrastowego jest zmniejszona, włókna paraprokreatyczne są zagęszczane z powodu infiltracji i obrzęku (strzałka)

Ryc. 11,29. Tomogramy MRI. Ostre zapalenie trzustki. Trzustka jest powiększona, włókno paraprakreatyczne jest zagęszczane z powodu obrzęku, infiltracji

i nagromadzenia płynów

Badanie rentgenowskie: w badaniu żołądka i dwunastnicy określa się pośrednie objawy - przemieszczenie poszczególnych części dwunastnicy, pojawienie się depresji i sztywnych przekrojów na przyśrodkowej ścianie jelita.

Endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna: zmiany w układzie przepływu w postaci nierównomiernego rozszerzania się głównego przewodu trzustkowego i jego gałęzi.

Ultradźwięki: wzrost lub spadek trzustki, niejednorodność echostruktury spowodowana wieloma obszarami zagęszczania i torbieli.

Badanie CT: rozlany wzrost lub zanik trzustki, złogi wapnia, niejednorodność densytometrii, liczne cysty w miąższu trzustki; rozszerzenie głównego przewodu trzustkowego (patrz rys. 11.30).

MRI: wzrost lub spadek gruczołu, niejednorodna intensywność sygnału z miąższu z powodu wielu obszarów konsolidacji parenchyma i cyst. Często ujawniały się nierównomierne rozszerzanie się głównego przewodu trzustkowego i jego dopływów, kamieni w ich świetle.

Osobną postacią jest pseudotumoralne zapalenie trzustki, które

z USG, CT i MRI wygląda jak lokalny wzrost w części ciała, często głowy. Rozpoznanie różnicowe tej postaci zapalenia trzustki i raka trzustki pozostaje trudne. Często ostateczna diagnoza jest ustalana dopiero po długiej dynamicznej obserwacji lub po wielokrotnych biopsjach.

Ryc. 11,30. Tomogram komputerowy. Przewlekłe zapalenie trzustki. Trzustka jest zmniejszona, główny trzustkowy przewód jest nierównomiernie rozszerzony (strzałka)

Guzy trzustki

Rentgenoskopia i prześwietlenie: badanie kontrastu żołądka i dwunastnicy ujawnia zmianę ich konturów, sztywność ścian, zanik charakterystycznego fałdowania i kiełkowania ścian, odsunięcie podkowy dwunastnicy - są to objawy pośrednie.

Angiografia: zmiany w przebiegu naczyń, odsunięcie głównych pni naczyniowych, patologiczne sploty i pęknięcia wzdłuż obwodu ogniskowej.

Ultradźwięki: miejscowe powiększenie gruczołu z niedoczynnością, hetero lub hyperehogenią z nierównymi konturami, poszerzenie układu przewodowego, naciekający wzrost guza w sąsiadujących narządach, wodobrzusze, powiększone regionalne węzły chłonne, zmiany ogniskowe wątroby (przerzuty) (ryc. 11.31).

CT, MRI: miejscowe powiększenie narządu i zmiany w konturze gruczołu. Często, gdy guz znajduje się w głowie, pojawiają się oznaki nadciśnienia żółciowego i

Ryc. 11.31. Echogram. Rak trzustki. Ogon i trzustka trzonu są segmentowo powiększone ze względu na obecność nowotworu

Rophy ciało i ogon trzustki. Przy dożylnym podawaniu PKC z reguły struktura i obrysy guza są lepiej widoczne (ryc. 11.32).

Ryc. 11,32. Rak głowy trzustki (strzałki): a) tomogram komputerowy ze wzmocnieniem kontrastu; b) obrazowanie MR

PROMIENIOWANE SEMIOTYKA CHORÓB ŚCIERNYCH

Badanie radiologiczne jamy brzusznej: pośrednim objawem powiększenia śledziony jest przesunięcie pęcherza gazowego żołądka w kierunku środkowym i lewej nerki - w dół.

USG, TK, MRI: wzrost wielkości podłużnej o ponad 12 cm (ryc. 11.33).

Ryc. 11,33. Splenomegalia w marskości wątroby: a) tomogram komputerowy, rekonstrukcja wielopłaszczyznowa; b) obrazowanie MR

Angiografia: niedrożność tętnicy śledzionowej lub jej odgałęzień.

Ultradźwięki: miejsce hipoechogeniczne na obrzeżach narządu.

CT: ogniska o niskiej gęstości o różnych kształtach, umieszczone pod kapsułą, nie kumulują substancji nieprzepuszczającej promieniowania rentgenowskiego. W miejscu zawału powstaje torbiel lub zwłóknienie (ryc. 11.34).

MRI: zawał świeżej śledziony na T1-VI ma wygląd klinowatych defektów z niskim natężeniem sygnału. W T2-VI defekty te mają sygnał o dużym natężeniu.

PROMIENIOTWÓRCZOŚĆ SEMIOTYKI USZKODZENIA PANCREÓW

Uraz trzustki

Urazy trzustki Rysunek. 11.34. Skan CT

gruczoły są rzadkie, tworząc kontrastujące m ) zysk. Wioska atak serca. _ 1 ^ 'zenki (strzałka) 1-2% wszystkich zamkniętych urazów brzucha.

Prawie wszystkie urazy trzustki występują z towarzyszącymi obrażeniami i mogą być maskowane przez objawy uszkodzenia innych narządów.

Na podstawie morfologicznej uszkodzenia trzustki klasyfikuje się ją jako siniaki, krwiaki i łzy (pełne i niepełne).

Badanie radiologiczne brzucha ujawnia niespecyficzne objawy, takie jak reaktywne niedowłady jelit. Równoczesne pęknięcie tylnej ściany dwunastnicy staje się widoczne, kiedy gaz dostaje się do przestrzeni zaotrzewnowej z akumulacją wzdłuż krawędzi mięśnia dużego pochewki lub w przestrzeni pararenalnej.

Ultradźwięki: wzrost trzustki w wyniku obrzęku lub krwiaka w łóżku.

CT, MRI: po pierwsze występują oznaki traumatycznego zapalenia trzustki ze zwiększeniem i obrzękiem gruczołu, jak również naciek otaczającej tkanki. W momencie zerwania odnotowuje się niekompletne lub całkowite naruszenie integralności organu w postaci uszkodzenia liniowego. Krwiak zotrzewnowy jest częstym objawem w przypadku uszkodzenia trzustki. Czasami wykrywa się krwiak krezki poprzecznej okrężnicy.

SEMIOTYKA RADIOWA USZKODZENIA MIELENIA

Śledziona jest jednym z najczęściej uszkodzonych narządów w jamie brzusznej. Istnieje kilka rodzajów uszkodzeń: krwiak śródpęcherzowy lub podtorebkowy, małe przerwy w połączeniu z pęknięciem kapsułki i gromadzeniem się płynu w okolicy okołopłucnej, całkowite rozerwanie śledziony, rozdzielenie szypuły naczyniowej.

Badanie prześwietlenia brzucha: rozszerzanie się cienia śledziony, przyśrodkowe przemieszczenie pęcherzyka gazowego w żołądku, przemieszczenie w dół lewego zgięcia okrężnicy.

Angiografia jest przydatna w przełamywaniu szypuły naczyniowej podczas wykonywania późniejszej embolizacji tętnicy śledzionowej.

Ultradźwięki: płyn w okolicy śledziony, w lewym kanale bocznym jamy brzusznej oraz w przestrzeni Douglasa. Gdy kontur podtorebkowego krwiaka śledziony może być spłaszczony lub nacięty, a krwiak ma początkowo postać hiperechogeniczną. Ponieważ krwiak jest zorganizowany w wyniku resorpcji jego zawartości, zmniejsza się echogeniczność i jest definiowana jako torbiel.

Badanie CT w celu podejrzenia urazu śledziony jest metodą z wyboru. Dożylne podawanie PKC odgrywa istotną rolę w diagnostyce krwiaków i pęknięć śledziony. Wewnątrz śledzionowe krwiaki są wykrywane jako formacje o mniejszej gęstości niż otaczający miąższ. Krwotok podpowłokowy spłaszcza się i uciska kontur śledziony. Obecność świeżej i zakrzepłej krwi w krwiaku powoduje różne współczynniki absorpcji, co daje mu wygląd "skórki cebuli". Całkowite rozerwanie objawia się nieregularnym obrysem śledziony, płynem wokół niej i niejednorodnością struktury. Oddzielenie szypuły naczyniowej powoduje częściowe zaburzenie perfuzji, co zwykle wpływa na niższe trzy czwarte śledziony, ponieważ jej górna część jest dodatkowo zasilana przez krótkie tętnice żołądkowe.


Więcej Artykułów O Wątrobę

Dieta

Sałatka Cezara z kalmarów

Opublikowano: 14.06.2016
Wysłane przez: Fairy Rassvet [Offline]
Kalorii: Nie określono
Czas gotowania: Nie określono Dziś chcę podzielić się z Wami wspaniałą recepturą sałatkową, która jest wystarczająco szybka, by gotować i jednocześnie ma przyjemny delikatny smak.
Dieta

Zioła przeciwnowotworowe: Eleutherococcus, Sage, Seler, Rabarbar, Jasmine

Dobra pora dnia! Zanim przeczytam artykuł, powiem ci trochę o sobie. Nazywam się Boris Vladimirovich Irtegov - jestem zielarzem z 30-letnią praktyką.