Zespół cytoliza cholestaza

Zespół Cholestasis jest spowodowany naruszeniem procesu wydalania z żółcią. Wyróżnia się cholestazę wewnątrzwątrobową i pozawątrobową.
- Pierwszą z nich jest naruszenie formacji miceli żółciowych i pokonanie najmniejszych dróg żółciowych.
- Drugi wiąże się z naruszeniem odpływu normalnej żółci w wyniku mechanicznych przeszkód w pozawątrobowej dróg żółciowych.

Obu formom cholestazy towarzyszy wzrost krwi:
- aktywność enzymów wydalniczych (alkaliczna fosfataza, g-glutamylotranspeptydaza, 5-nukleotydaza, glukuronidaza);
- zawartość cholesterolu, fosfolipidów, kwasów żółciowych;
- stężenia bilirubiny (zwłaszcza w postaci skoniugowanej).

Zespół cytolizowy. Z powodu naruszenia integralności hepatocytów, zwiększona przepuszczalność błon komórkowych i ich organelli. Występuje w ostrych i przewlekłych uszkodzeniach wątroby zapalenie wątroby typu totropnymi wirusów, substancji toksycznych leków, i inne. Patogeneza zniszczenia hepatocytów i błon są ważne, aktywację hydrolaz lizosomalnych zaburzenia procesów utleniania, niedobór tlenu, nadmiar wolnych rodników i nadtlenki, czynniki flogogennyh autoprzeciwciała, uczulone limfocyty T, ostry niedobór substancji energetycznych i zaburzona synteza białek. Zespół ten charakteryzuje się wzrostem enzymów wskaźnikowych (ACT i ALT, dehydrogenazy mleczanowej, aldolazy), bilirubiny (w szczególności jego postać nieskoniugowana) i zmniejszenie wydzielniczej aktywności enzymów (holinestrazy, ceruloplazminy proanti przeciwzakrzepowe) aktywność we krwi.

Zespół niewydolności wątrobowokomórkowej. Opiera się ona na postępującym zmniejszeniu funkcji syntetycznych wątroby. Występuje pod wpływem różnych czynników uszkadzających hepatotropię. Może być wynikiem dowolnego z powyższych objawów (zapalny, dystroficzny, cholestatyczny, cytolityczny) lub ich kombinacji. Zespół ten charakteryzuje się zmniejszeniem zawartości w surowicy całkowitych białek i albumin, I, II, V, VII, VIII, IX, X, XI czynników krzepnięcia, cholesterolu, fosfolipidów, kwasów żółciowych, aktywności enzymów sekrecyjnych i wzrostu stężenia bilirubiny (szczególnie forma niespokrewniona).

Niewydolność czynnościowa wątroby jest zaburzeniem jednej, kilku lub wielu jej funkcji, której towarzyszą przejściowe, uporczywe lub postępujące zaburzenia homeostazy.

Wyróżnia się następujące główne typy niewydolności wątroby:
- dziedziczna i nabyta;
- częściowa, suma częściowa i suma;
- Hiperacute (poniżej 7 dni), ostry (od 8 do 28 dni), podostry (od 4 do 12 tygodni) i przewlekły (ponad 3 miesiące);
- skompensowany (odwracalny) i nieskompensowany (nieodwracalny);
- nie śmiercionośny i śmiertelny;
- wewnątrzwątrobowa i pozawątrobowa;
- bez rozwoju gąbczastej (towarzyszy utrata apetytu, złe samopoczucie, zmęczenie, zmniejszoną wydajność) i rozwój gąbczastej (charakteryzuje głowy, senność, utraty odruchu regulacji funkcji życiowych, rozwój śpiączki wątroby).

Zespoły cytolizy i cholestazy

Zespół cytolizowy to laboratoryjna ocena integralności zapalenia wątroby, niezawodnie wykazująca nieprawidłowości. Występuje z patologicznymi zmianami w komórkach wątroby. Czynnikiem powodującym ten stan jest naruszenie integralności błon hepatocytów.

Zespół żółci - kliniczną manifestacją wątroby, wizualnej oceny procesów patologicznych, że wytwarzanie żółci jest zmniejszony w ten sposób rozpoczyna się procesy patologiczne w pęcherzyku żółciowym.

Cytoliza jest diagnozą różnicową, potwierdzeniem choroby, opartą na badaniach laboratoryjnych potwierdzających rozpoznanie cholestazy u dzieci. Bez analizy i oceny jej wskaźników leczenie nie rozpoczyna się.

Objawy zespołu cholestazy

Cholestaza u dzieci występuje w dwóch postaciach - wewnątrzwątrobowej i pozawątrobowej.

W postaci wewnątrzwątrobowej występuje stagnacja żółci w przewodach głównych z powodu porażki hepatocytów i kanalika wątroby. Postać pozawątrobowa - zmiany patologiczne, które wywołują procesy zapalne w przewodach występują w narządach i tkankach przylegających do wątroby.

Objawy choroby są niejednoznaczne, dlatego leczenie nie rozpoczyna się bez rozpoznania różnicowego zespołu cholestazy.

Jest to niemożliwe, aby obserwować przebieg choroby w czasie i na podstawie obrazu klinicznego, aby rozpocząć niezbędne interwencje terapeutyczne jako przejawów choroby podobnej do i leczenia zespołu cholestazy, w zależności od kształtu jest inna. Cholestaza wewnątrzwątrobowa nie może być wyleczona bez operacji.

Główne objawy cholestazy u dzieci i młodzieży:

  1. Świąd Skóra na kończynach, brzuchu i pośladkach wysycha, łuszczy się, co powoduje
    świąd Dzieci stają się rozdrażnione, rozwijają się bezsenność. Wyjaśnienia, które prowokowały takie zmiany w naskórku, nie zostały jeszcze znalezione. Założenia teoretyczne: wynikający z tego niedobór witaminy A, naruszenie jej syntezy w wątrobie i występowanie prurithogeov. Substancje te rozprzestrzeniają się przez krwioobieg i zatrzymują w warstwach naskórka część kwasów żółciowych, w wyniku czego zakończenia nerwowe są podrażnione.

U małych dzieci - do 5 miesięcy - ten objaw nie występuje.

  • Żółtaczka - może wystąpić od pierwszych godzin choroby lub objawiać się znacznie później. Nagromadzenie bilirubiny i jej wejście do krwi prowadzi do tego, że naskórek zmienia kolor nie tylko na żółty, ale także na oliwkowy i zielonkawy. W przypadku cholestazy stężenie bilirubiny we krwi może przekraczać 50 μmol / l;
  • Zmienia się kolor krzesła - staje się odbarwiony. Ten stan jest scharakteryzowany jako steatorrhea. Główny mechanizm rozwoju zespołu cholestazy - patologie pojawiają się w pęcherzyku żółciowym, co powoduje naruszenie przepływu żółci, niezbędne do trawienia. Jak tylko w dwunastnicy zaczyna się odczuwać jej niedobór, w odcinku jelita grubego występuje niedobór sterkobilinogenu. Przyswajalność żywności zmniejsza się, tłuszcze nie są już wchłaniane, co powoduje patologiczne zmiany w jelicie cienkim. Kał staje się odważny i lekko poplamiony. Im lżejszy stolec, tym wyraźniejsza stagnacja żółci. W związku z naruszeniem wchłaniania całego kompleksu witamin - A, D, E, K - dziecko szybko traci na wadze;
  • O wiele mniej powszechne ksantom edukacji. U dorosłych te nowotwory skóry są uważane za markery cholestazy, jeśli się pojawią, nie ma potrzeby wykonywania niektórych badań laboratoryjnych. U dzieci bardzo rzadko rozwijają się płaskie, podobne do guza choroby o łagodnym żółtym zabarwieniu.

Jeśli ten objaw zostanie zidentyfikowany, nowotwór znajduje się w fałdach dłoni, na zginaczach dużych stawów, pleców i szyi.

W ostrej postaci zwiększonej ostrości choroby wpływa nie tylko na naskórek, ale także głębsze warstwy skóry - zapalenie nerwu oraz ścięgien obejmuje powłokę, kostnej. Mechanizm rozwoju ksantoma - w ciele zwiększa poziom lipidów i osadza się w skórze właściwej i naskórku, co wywołuje pojawienie się nowotworów.

Po leczeniu poziom cholesterolu we krwi obniża się, poziom lipidów wraca do normy, a żółtaczka ustępuje.

Diagnostyka instrumentalna i laboratoryjna

Badanie ultrasonograficzne jest wymagane, ponieważ jednym z dowodów obecności tego zespołu jest powiększona wątroba.

Obraz kliniczny może wykazać typy cholestazy:

U niemowląt, żółtaczka z zastojem żółci jest obowiązkowa. U dzieci do pierwszego roku życia uważa się za normalne, gdy wątroba wystaje 1-2 cm z hipochondrium.

U dzieci w wieku przedszkolnym normą fizjologiczną jest to, że wątroba znajduje się 1 cm poniżej łuku żebrowego. Zwiększenie zwisu z powodu łuków żebrowych jest oznaką cholestazy.

U niemowląt nie jest brane pod uwagę, ale u nastolatków jest już brane pod uwagę, że w astenicznej budowie ciała lub niektórych chorobach (na przykład miopatii i krzywicy) wątroba może rozciągać się od łuku żebrowego o 3 cm.

Ale tylko przez USG nie można zdiagnozować.

Wątroba rośnie z wieloma chorobami zakaźnymi - na przykład szkarlatyna, odra, gruźlica i inne. W przypadku starszych dzieci wykonuje się prześwietlenie dróg żółciowych. U niemowląt test ten można wykonać tylko wtedy, gdy wskaźnik bilirubiny wynosi poniżej 50 μmol / l. Jeśli zostanie przekroczony, stosuje się inną metodę - cholangiografię. Podczas niej wykonuje się 12-godzinną powolną perfuzję dożylną.

Środek kontrastowy jest wstrzykiwany do organizmu, a jego postęp jest monitorowany przez pętle wiewiórki. Pomaga to wyeliminować lub określić obecność przeszkód w pozawątrobowych przewodach żółciowych. Podczas badań laboratoryjnych na obecność cholestazy określa się wskaźniki stężenia bilirubiny i lipidów we krwi, co pomaga w rozpoznaniu zespołu cytolizy.

Gdy jest obecny w osoczu krwi, wzrasta aktywność enzymów wskaźnikowych - AsATov, AlATov, LDH, a także izoenzymy, stężenie żelaza w surowicy, witamina B12 i bilirubina. Przyczynami tej zmiany są kwasowe i wodne zwyrodnienie, martwica wątroby, która zwiększa przepuszczalność błon komórkowych.

Najbardziej wyraźny wzrost ostrego zapalenia wątroby, uszkodzenia mięśnia sercowego i poważnych procesów patologicznych niszczących komórki wątroby.

W przypadku żółtaczki mechanicznej, marskości i procesów onkologicznych zmiany w analizie biochemicznej są wyrażane umiarkowanie.

Leczenie Cholestasis

Schemat leczenia jest określony w zależności od obrazu klinicznego i reakcji pacjenta na leczenie.

  • Triglicerydy są przepisywane w celu przywrócenia wchłaniania tłuszczu i zmniejszenia jego wyglądu
    steatorrhea, która zapewnia strawność kalorii;
  • Witaminy A, D, E i K niezbędne do podtrzymania życia są podawane przez wstrzyknięcie lub pozajelitowo, to jest przez sondę;
  • Stosuje się fenobarbital. Ten lek ma działanie żółciopędne, zwiększa syntezę soli żółciowych i ich wydalanie z kałem, zmniejsza nasilenie świądu;
  • Cholestyramina jest szeroko stosowana, o ile nie zidentyfikowano historii niedrożności dróg żółciowych.

Jednak bardzo często konieczne jest dostosowanie środków terapeutycznych ze względu na rozwój powikłań, dlatego nie można dokładnie określić, które leki będą potrzebne.

Cholestaza wewnątrzwątrobowa nie może być wyleczona bez operacji.

Jak leczyć zespół cytolizy

Cytoliza to śmierć hepatocytów (komórek wątroby) na tle toksycznego działania czynników egzogennych lub progresji chorób gruczołowych. Patologię można zdiagnozować zarówno w okresie noworodkowym (o podłożu autoimmunologicznym), jak i w wieku dorosłym. Pokonaniu błony hepatocytów towarzyszy uwalnianie enzymów, które działają agresywnie na tkankę narządu, co prowadzi do martwicy i zmian dystroficznych.

Objawy kliniczne

Syndrom cytolizy może nie objawiać się przez długi czas z objawami klinicznymi. Tylko w wyniku badań laboratoryjnych możemy podejrzewać dysfunkcje wątroby na tle zmian w ich funkcjonowaniu. Wraz ze wzrostem liczby dotkniętych hepatocytów pojawiają się oznaki zaburzeń trawiennych:

  • gorycz w ustach;
  • uczucie ciężkości w okolicy prawego podżebrza i żołądka, które zwiększa się po jedzeniu;
  • nudności;
  • wzdęcia;
  • biegunka lub zaparcie.

Wraz z postępem choroby rozwija się żółtaczka. Przejawia się przez subicteric (umiarkowane zażółcenie) skóry i błon śluzowych, swędzenie, przebarwienie kału i ciemnienie moczu. Kiedy zmienia się wielkość wątroby, mogą pojawić się bolesne odczucia w obszarze jej umiejscowienia, których intensywność wzrasta wraz z ruchem i po jedzeniu.

Powody

Bez względu na przyczynę zespołu cytolizy wątroby, aby uzyskać pozytywny wynik leczenia, należy go najpierw wyeliminować. Najczęściej obserwuje się dysfunkcję gruczołu i śmierć hepatocytów z powodu toksycznego działania alkoholu, leków, a także niewłaściwej diety i zakażenia organizmu.

Alkohol i niezdrowa dieta

Szybkość rozwoju cytolizy i niewydolności wątroby zależy od czasu trwania nadużywania i dziennej ilości spożywanego alkoholu. Ponadto stopień uszkodzenia gruczołu wynika z ilości enzymu w ciele, który wykorzystuje alkohol.

Najniebezpieczniejsze jest stosowanie surogatów, które oprócz toksycznych efektów powodują ogólne zatrucie produktami rozkładu. Przy codziennym piciu takich napojów hepatocyt staje się bardziej wrażliwy na wpływ czynników otaczających ze względu na wzrost przepuszczalności jego skorupy. Towarzyszy temu śmierć komórek gruczołów.

Przez długi czas choroba może się nie manifestować. Wraz z terminowym odrzuceniem alkoholu i przeprowadzeniem terapii lekowej możliwe jest spowolnienie cytolizy i przywrócenie funkcji narządu.

Jeśli chodzi o racje żywieniowe, zależy od tego praca całego układu wątrobowo-żółciowego (wątroba, drogi żółciowe). Tłuste, smażone potrawy, wędzone mięso i słodycze zwiększają obciążenie gruczołu, a metabolizm lipidów jest zaburzony. Komórka wątroby pod wpływem gliceryny i kwasów tłuszczowych traci osłonę i aktywność enzymatyczną. Nasilenie dysfunkcji narządów zależy od obszaru dotkniętej tkanki i liczby zdrowych hepatocytów.

Zespół cytolityczny w tym przypadku jest spowodowany zwyrodnieniem tłuszczowym wątroby.

Wirusy

Dotyczy to zakaźnego zapalenia wątroby typu B i C. Rzadko kiedy obserwuje się cytolizę wątroby w tle choroby Botkina. Biorąc pod uwagę różne drogi przenoszenia patogennych mikroorganizmów, wyizolowano sposoby infekcyjne, transfuzje i kontaktowe zakażenia. Zakażenie może również zachodzić w sposób pionowy, gdy patogeny są przenoszone z ciężarnych dzieci podczas porodu, z zastrzeżeniem integralności skóry.

Zespół cytolityczny hepatocytów obserwuje się na tle ciężkiego ostrego zapalenia wątroby lub przebiegu przewlekłego. Możliwe jest zatrzymanie procesu patologicznego poprzez dobór odpowiednich leków przeciwwirusowych i prowadzenie leczenia hepatoprotekcyjnego.

Reakcje autoimmunologiczne

W wyniku dysfunkcji układu odpornościowego może rozwinąć się zapalenie wątroby. W większości przypadków takie naruszenia są diagnozowane u niemowląt.

Śmierć hepatocytów obserwuje się na tle postępu układowej choroby autoimmunologicznej lub w wyniku bezpośredniego uszkodzenia komórek wątroby za pomocą własnych przeciwciał.

Ta forma choroby rozwija się dość szybko. Przyczyny dysfunkcji połączeń immunologicznych nie są w pełni zrozumiałe. Aby pomóc pacjentowi, rozważa się kwestię przeszczepu narządu. Ponadto przepisane są leki immunosupresyjne, które hamują aktywność układu odpornościowego. Cechą patologii jest brak zmian dróg żółciowych i pęcherza moczowego.

Inwazje pasożytnicze

Biorąc pod uwagę cechy zaopatrzenia w krew i rezerwy żywieniowe gruczołu, pasożyty są często zlokalizowane w wątrobie. Istnieje kilka rodzajów uszkodzeń narządów:

  1. bąblowcowa. Powstawaniu jednej lub więcej wnęk otoczonych kapsułką towarzyszy śmierć hepatocytów. Leczenie polega na chirurgicznym usunięciu zmian i przyjmowaniu leków przeciwpasożytniczych. Takie leki są przepisywane w celu zapobiegania nawrotom i zakażeniom otaczających narządów;
  2. lamblioza. Produkty odpadowe chorobotwórczych mikroorganizmów wywierają toksyczny wpływ na komórki, w wyniku czego ich ściana jest niszczona i obserwuje się cytolizę. Wątroba w tym samym czasie traci swoją funkcję, co powoduje cierpienie całego ciała;
  3. Glista może nie tylko doprowadzić do śmierci hepatocytów, ale także spowodować cholestazę. Rozwija się w wyniku niedrożności dróg żółciowych, co powoduje stagnację żółci i żółtaczki.

Leki

Każdy lek ma określony zestaw przeciwwskazań i skutków ubocznych. Zależą one od składu leku, przyjętej dawki i czasu trwania terapii. Wiele leków ma działanie hepatotoksyczne, co czyni je szczególnie niebezpiecznymi dla gruczołu. Należą do nich niektóre przeciwbakteryjne, uspokajające, przeciwbólowe, przeciwgrzybicze i niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Gdy niekontrolowane przyjmowanie leków hepatotoksycznych zwiększa ryzyko rozwoju zapalenia wątroby i cytolizy komórek wątroby.

Zwykle uszkodzenie gruczołu obserwuje się na tle samoleczenia w zwiększonej dawce przez długi czas. Oddzielnie należy powiedzieć o ryzyku niewydolności wątroby u kobiet stosujących hormonalne środki antykoncepcyjne.

Niż cytoliza jest najeżona

Cytoliza wątrobowa prowadzi do niewydolności gruczołów w różnym stopniu. Gdy niewyrównana dysfunkcja zwiększa ryzyko powikłań, takich jak:

  • masywne krwawienie z żył przełykowych, które są modyfikowane żylakowo na tle nadciśnienia wrotnego;
  • sepsa. Zakażeniu dróg żółciowych towarzyszy przenikanie patogenów do krwioobiegu. W konsekwencji, ogniska tworzą się w narządach wewnętrznych wraz z rozwojem zapalenia płuc, odmiedniczkowego zapalenia nerek lub zapalenia otrzewnej;
  • śpiączka. Toksyczne uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego prowadzi do wystąpienia encefalopatii, której główne objawy są reprezentowane przez zmianę stanu psycho-emocjonalnego. W fazie przedkomórkowej dana osoba ulega zahamowaniu, ospałość, odruchy i reakcja na bodźce otaczające zostają zahamowane. Śpiączka objawia się brakiem świadomości, zaburzeniem oddychania i funkcjonowaniem serca. Objawy są spowodowane obrzękiem mózgu i niedoborem tlenu w komórkach.

Zmniejszeniu liczby funkcjonujących hepatocytów towarzyszy naruszenie wątroby. Zatem zwiększa się odurzenie, zmniejsza się białko, zwiększa się krwawienie i obserwuje się zaburzenia metaboliczne. Ponadto zmienia się skład elektrolitów krwi.

Diagnostyka

Aby wyleczyć chorobę, należy ustalić jej przyczynę i ją wyeliminować. Skutek leczenia i prawdopodobieństwo nawrotu zależą od tego. Przy ciągłym działaniu czynnika prowokującego do odzyskania nie można mieć nadziei.

Aby postawić prawidłową diagnozę, wymagane jest pełne badanie pacjenta, które obejmuje anamnezy, testy laboratoryjne i badania instrumentalne.

Anamneza

Ważną częścią diagnozy jest badanie pacjenta. Ważne jest, aby lekarz wiedział o:

  1. obecność choroby wątroby;
  2. predyspozycje alergiczne;
  3. współistniejące choroby;
  4. przeniesione patologie zakaźne;
  5. interwencje chirurgiczne i urazy;
  6. przyjmowanie leków hepatotoksycznych;
  7. nadużywanie alkoholu;
  8. tryb żywieniowy.

Dzięki szczegółowej ankiecie można podejrzewać chorobę i wybrać najbardziej skuteczne studia instrumentalne. Ponadto lekarz powinien znać skargi pacjenta, czas pojawienia się i cechy postępu.

Diagnostyka laboratoryjna

Każdy wskaźnik analizy laboratoryjnej wskazuje na szczególną dysfunkcję wątroby. Jego zmiany ilościowe można zaobserwować już na początkowym etapie rozwoju, gdy objawy kliniczne choroby są nieobecne. Zazwyczaj mianowany:

  • ogólne kliniczne badanie krwi;
  • biochemia Pokazuje zmiany poziomu bilirubiny całkowitej, jej frakcji, fosfatazy alkalicznej, enzymów wątrobowych i białka;
  • koagulogram. Na tle niewydolności gruczołu obserwuje się hipokonagulację, czyli wzrost czasu do zatrzymania krwawienia. Wynika to z niedoborów białka i czynników krzepnięcia;
  • markery wirusowego zapalenia wątroby są przepisywane z podejrzeniem zakaźnego uszkodzenia narządu;
  • analiza poszukiwanie pasożytów.

Do oceny dynamiki potrzebna jest również metoda laboratoryjna. Dzięki regularnej analizie możliwe jest kontrolowanie szybkości progresji choroby i skuteczności terapii lekowej.

Diagnostyka instrumentalna

Do obrazowania wątroby i innych narządów wewnętrznych przepisuje się obrazowanie ultrasonograficzne, obliczeniowe lub rezonans magnetyczny. Te metody pozwalają ustawić rozmiar, gęstość, strukturę i granice dławika. Ponadto lekarz wykrywa dodatkowe ogniska, na przykład torbiele echinokokowe lub nowotwór.

W kontrowersyjnych przypadkach, a także w celu potwierdzenia rozpoznania, wskazana jest biopsja wątroby. W trakcie badań zbierany jest materiał, który przesyłany jest do analizy histologicznej. Należy pamiętać, że biopsja ma wiele przeciwwskazań i powikłań, dlatego często stosuje się elastografię. Nie wymaga znieczulenia i moralnego przygotowania pacjenta.

Jak leczyć zespół cytolizy

Leczenie choroby zależy od etapu cytolizy, nasilenia stanu pacjenta i obecności współistniejących chorób. Zadania terapii:

  1. wyeliminować przyczynę cytolizy;
  2. zmniejszyć toksyczność;
  3. przywrócić strukturę hepatocytów;
  4. znormalizować funkcję wątroby.

Walcząca przyczyna

Skuteczność terapii zależy od dalszego działania czynnika prowokującego. Aby wyeliminować przyczynę, lekarz zaleca:

  1. przyjmować leki przeciwwirusowe, jeśli cytoliza jest spowodowana przez zakaźne zapalenie wątroby. Wśród powszechnie przepisywanych leków są interferony rybawiryna i alfa (viferon);
  2. zaprzestać przyjmowania leków hepatotoksycznych (antybiotyków, niesteroidowych leków przeciwzapalnych lub hormonalnych). Jeśli są konieczne, aby zapobiec zaostrzeniu współistniejących chorób, lekarz powinien dostosować dawkę lub wymienić lek;
  3. zrezygnować z napojów alkoholowych. Czasami konieczna jest konsultacja psychiatryczna w celu zwalczania uzależnienia od alkoholu;
  4. brać leki przeciwpasożytnicze (mebendazol);
  5. zainicjować leczenie immunosupresyjne, aby zahamować aktywność układu odpornościowego i zapobiec progresji choroby autoimmunologicznej;
  6. znormalizować schemat żywieniowy.

Wsparcie narkotykowe

Dzięki terapii lekowej można zatrzymać cytolizę i znormalizować ogólny stan pacjenta. Lekarz może przepisać:

  • roślinne lub syntetyczne hepatoprotektory (Kars, Hep-mertz, Heptral). Są one niezbędne do wzmocnienia ścian komórek wątroby i zapobiegania ich śmierci. Długoterminowe leczenie pozwala przywrócić uszkodzone hepatocyty i ułatwić pracę gruczołu;
  • roztwory do detoksykacji;
  • sorbenty, które blokują wchłanianie toksyn w jelicie i przyspieszają ich wydalanie z organizmu;
  • witaminy;
  • leki, które stymulują przepływ żółci (w przypadku braku bloku dróg żółciowych).

Dietoterapia

Aby zmniejszyć obciążenie hepatocytów i ułatwić ich funkcjonowanie, konieczne jest przestrzeganie podstawowych zasad żywienia:

  1. odrzucić tłuste, smażone potrawy, marynaty, wędzone mięso i marynatę;
  2. spożywać małe posiłki co dwie godziny;
  3. surowa sól graniczna;
  4. wyeliminować wypieki, produkty kremowe i czekoladę;
  5. zakaz jedzenia, które zwiększa kwasowość;
  6. codziennie pić do dwóch litrów płynu (niegazowana woda mineralna, kompot lub herbata ziołowa). Kawa jest zabroniona.

Dieta powinna być przygotowana przez specjalistę zgodnie z wartością energetyczną produktów, a także potrzebami ciała dla składników odżywczych. Jednocześnie konieczne jest uwzględnienie zawodu pacjenta, jego rytmu życiowego i powiązanych chorób.

Cytoliza jest poważnym procesem patologicznym, który w miarę postępów prowadzi do dekompensacji niewydolności wątroby i zaburzeń wszystkich układów organizmu.

Interpretacja analizy biochemicznej krwi w patologii wątroby. Zespół cytolizowy. Część 1.

Opublikowano w czasopiśmie:
"Praktyka pediatry" czerwiec, 2017

MG Ipatov 1, 2 dr, Yu. G. Mukhina 1 MD, Profesor, P.V. Shumilov 1 MD, profesor

1 Rosyjski Narodowy Uniwersytet Medyczny. N.I. Pirogov
Ministerstwo Zdrowia Federacji Rosyjskiej, Moskwa

2 Szpital Kliniczny nr 13 dla dzieci. N.F. Filatova, Moskwa

Słowa kluczowe: wątroba, zespół cytolityczny, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, leki hepatoprotekcyjne

W artykule opisano biochemiczne parametry laboratoryjne i ich znaczenie kliniczne w chorobach wątroby występujących w zespole cytolizowym. Szczególną uwagę zwraca się na mechanizmy działania leków hepatoprotekcyjnych stosowanych w zespole cytolitycznym.

Ryc. 1. Rola wątroby w metabolizmie.

Skróty: HDL - lipoproteiny o wysokiej gęstości; VLDL - lipoproteiny o bardzo małej gęstości; System retikulo-śródbłonkowy RES; NAD - dinukleotyd nikotynamidoadeninowy; FAD - flawinadenowy nukleotyd.

Wątroba jest centralnym narządem homeostazy chemicznej organizmu, gdzie powstaje jedna wymiana i pula energii dla metabolizmu prawie wszystkich klas substancji [1]. Do głównych funkcji wątroby należą: metabolizm, depozycja, bariera, wydalanie, homeostazy i detoksykacja [2]. Wątroba może neutralizować zarówno egzogenne substancje obce o toksycznych właściwościach, jak i syntetyzować endogennie.

Tabela 2. Przyczyny zwiększonego poziomu aminotransferaz

Przyczyny wątroby

Przyczyny pozawątrobowe

• Wirusowe zapalenie wątroby (B, C, CMV itp.)

• Przewlekłe infekcje i pasożyty
choroby (bąblowica, toksoplazmoza itp.)

• Bezalkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby

• Autoimmunologiczna choroba wątroby

• Nadużywanie alkoholu

• leki
(statyny, niektóre antybiotyki, leki przeciwgrzybicze, niesteroidowe
leki przeciwzapalne
glikokortykosteroidy, inne)

• Metaboliczna choroba wątroby
(galaktozemia, fruktozemia, glikogenoza,
niedobór alfa1-antytrypsyny,
aminoacidopatia, naruszenie cyklu mocznikowego, naruszenie utleniania kwasów tłuszczowych, mitochondrialna hepatopatia, niektóre choroby lizosomalne (choroba
Gauchera, Niemanna-Picka kwas choroba niedobór lipazy i wsp.), Mukowiscydoza, zespół Shvahmana Diamond, hemochromatoza, choroba Wilsona, itd.).

• wady wrodzone i nabyte
naczynia układu żyły wrotnej (choroba
Budd-Chiari i inni.)

• Marskość

• Guzy wątroby

• Patologia serca (ostry zawał serca
mięsień sercowy, zapalenie mięśnia sercowego)

• Zwiększona aktywność fizyczna

• Dziedziczne zaburzenia mięśni
metabolizm

• Nabyte choroby mięśni

• Martwica urazów i mięśni

• Celiakia

• Nadczynność tarczycy

• Ciężkie oparzenia

• Hemoliza krwinek czerwonych

• Naruszenie równowagi kwasowo-zasadowej

• Sepsis

Będąc pomiędzy portalem a dużymi kręgami krążenia krwi, wątroba pełni funkcję dużego biofiltra. Przez żyłę wrota wchodzi do niej ponad 70% krwi, reszta krwi dostaje się przez tętnicę wątrobową. Większość substancji wchłanianych w przewodzie pokarmowym (z wyjątkiem lipidów, które są głównie transportowane przez układ limfatyczny), przechodzi przez żyłę wrotną do wątroby [2]. Zatem wątroba działa jako główny regulator zawartości krwi substancji wchodzących do organizmu wraz z pożywieniem (ryc. 1).

Duża różnorodność funkcji hepatocytów prowadzi do tego, że w stanach patologicznych wątroby zaburzenia biochemiczne są zaburzone, odzwierciedlając zmiany w wielu typach metabolizmu. Dlatego standardowy biochemiczny test krwi obejmuje określenie różnych parametrów odzwierciedlających stan metabolizmu białka, węglowodanów, lipidów i minerałów, a także aktywność niektórych kluczowych enzymów.

Stężenie enzymów w komórkach jest znacznie wyższe niż w osoczu krwi; zwykle tylko bardzo mała część jest wykrywana we krwi. Najczęstsze przyczyny zwiększonego stężenia enzymów w surowicy to: bezpośrednie uszkodzenie błon komórkowych, w szczególności wirusów i związków chemicznych, niedotlenienie i niedokrwienie tkanek. Czasami aktywność enzymów wzrasta w wyniku ich zwiększonej syntezy w tkankach. Określenie aktywności tych lub innych enzymów w surowicy pozwala nam ocenić charakter i głębokość uszkodzenia różnych składników hepatocytów [3, 4].

Enzymy, w zależności od ich lokalizacji, można podzielić na kilka grup:

1) powszechnie powszechne enzymy, których aktywność wykrywa się nie tylko w wątrobie, ale także w innych narządach - aminotransferazie, aldolazie fruktozy-1-6-difosforanu;

2) enzymy specyficzne dla wątroby (narządowe); ich aktywność jest wyłącznie lub najwyżej wykrywana w wątrobie. Obejmują one cholinoesterazę, transferazę ornityny karbamylowej, dehydrogenazę sorbitolową, itp.;

3) specyficzne dla komórek enzymy wątrobowe są nazywane głównie hepatocytami,
Komórki Kupffera lub kanaliki żółciowe (5-nukleotydaza, trifosfataza adenozyna);

4) enzymy specyficzne dla narządów są markerami niektórych organelli
hepatocyt: mitochondrialny (glutaminowa-hydrogenaza, dehydrogenaza bursztynianowa, oksydaza cytochromowa), lizosomalny (kwaśna fosfataza, dezoksyrybonukleaza, rybonukleaza), mikrosomalny (glukozo-6-fosfataza).

Specyfikę enzymów i ich wartość diagnostyczną przedstawiono w Tabeli 1 [5].

Na podstawie powyższego wynika, że ​​w większości przypadków odchylenia aktywności enzymów surowicy od "normy" nie są specyficzne i mogą być spowodowane różnymi przyczynami. Dlatego należy bardzo ostrożnie interpretować te odchylenia, porównując je z obrazem klinicznym choroby i danymi z innych laboratoryjnych i instrumentalnych metod badawczych [5, 6].

W związku z zastosowaniem różnych metod badań enzymów i jednostek miary ich aktywności w laboratoriach klinicznych, zaleca się każdorazowe uzyskanie wyników analizy, wyjaśnienie, w jaki sposób iw jakich jednostkach zmierzono aktywność enzymu oraz porównanie uzyskanej wartości z "normą" przyjętą w tym laboratorium.

Szczególne miejsce zajmuje makenzymat - rzadki i niezwykle trudny w diagnostyce różnicowej stan, w którym zachodzi integracja cząsteczek enzymu z immunoglobulinami lub substancjami niebiałkowymi. Opisano kliniczne obserwacje makro-CK-emi, makro-LDH-eemię, makro-AST, g-GGT-eemię, makroamielemię. Makroenzymy są trudne do zdiagnozowania i diagnozy różnicowej i prowadzą do inwazyjnych metod badania i nieuzasadnionego leczenia.

Podstawą do wykrywania makromenzymii jest identyfikacja różnic w cząsteczce makrogenzymu z cząsteczki zwykłego enzymu. Niektóre z tych metod są bezpośrednim, tj. E. taki sposób, aby pozwolić na bezpośrednie określenie obecności kompleksu enzymów we krwi, o wiele wyższą masę cząsteczkową niż w przypadku normalnego cząsteczki enzymu. Metoda bezpośrednia polega na oddzieleniu białek serwatkowych od masy cząsteczkowej. Inne metody pośrednie, ponieważ krew identyfikacji makroenzima odbywa się nie poprzez identyfikację kompleksu enzym i na podstawie identyfikacji wszelkich właściwości makroenzima. Testy bezpośrednie mają większą wartość diagnostyczną i wiążą się z mniejszymi błędami technicznymi i diagnostycznymi.

W niektórych sytuacjach wzrost aktywności enzymów jest fizjologiczny: poziom fosfatazy alkalicznej zwiększa się u nastolatków w okresie rozciągania (okres przyspieszania wzrostu) u zdrowych kobiet w trzecim trymestrze ciąży (z powodu łożyska). Jednakże bardzo wysoka aktywność fosfatazy zasadowej obserwuje się u kobiet z przedporodą, co wiąże się z upośledzonym krążeniem łożyska [7].

Duże znaczenie w rozpoznaniu choroby wątroby mają anamnestyczne dane i kliniczny obraz choroby. Z anamnezy powinieneś spróbować dowiedzieć się o czynnikach ryzyka chorób wątroby, zwracając szczególną uwagę na historię rodziny, leki, witaminy, suplementy ziołowe, leki, alkohol, przetoczenie produktów krwiopochodnych, patologiczne wyniki testów wątroby w przeszłości i objawy choroby wątroby. Badanie kliniczne pozwala zdiagnozować do 50-60% stanów patologicznych. Bardziej szczegółowa diagnostyka różnicowa opiera się na metodach immunochemicznych. Pozwalają one szczegółowo określić naturę infekcji wirusowej, jak i pasożytniczej, określić lokalizację procesu nowotworowego, określić etiologię choroby autoimmunologicznej, wyjaśnić rodzaj naruszenia dziedzicznych chorób metabolicznych.

Gdy patologia wątroby w analizie biochemicznej krwi przydziela zespół 4:

• zespół niewydolności wątroby

• Zespół mezenchialno-zapalny.
W tym artykule przeanalizujemy szczegółowo
wskaźniki charakterystyczne dla zespołu cytolizy.

Zespół cytolizowy jest zespołem spowodowanym upośledzoną przepuszczalnością błon komórkowych, rozpadem struktur błony lub martwicą hepatocytów z dostępem do osocza enzymów (ALT, AST, LDH, aldolaza, itp.).

Aminotransferaza: aminotransferaza asparaginianowa i aminotransferaza alaninowa

Wartości referencyjne: u noworodków do 1 miesiąca. - mniej niż 80 U / l; od 2 miesięcy do 12 miesięcy - mniej niż 70 U / l., Od 1 do 14 lat - mniej niż 45 U / l, dla kobiet - mniej niż 35 U / l, dla mężczyzn - mniej niż 50 U / l.

W praktyce klinicznej powszechnie stosuje się jednoczesne oznaczanie poziomu dwóch aminotransferaz - aminotransferazy asparaginianowej (ATT) i aminotransferazy alaninowej (ALT) w surowicy krwi.

Enzymy ALT i AST znajdują się w prawie wszystkich komórkach ludzkiego ciała. Jednak najwyższy poziom enzymu ALT występuje w wątrobie, więc poziom tego enzymu służy jako swoisty marker uszkodzenia wątroby. Z kolei AST oprócz wątroby (w kolejności malejącego stężenia) jest zawarty w sercu i mięśniach szkieletowych, nerkach, trzustce, płucach, leukocytach i erytrocytach [6, 7, 8].

W wątrobie ALT występuje tylko w cytoplazmie hepatocytów, a AST występuje w cytoplazmie i mitochondriach. Ponad 80% wątrobowej AspAT reprezentuje frakcja mitochondriów [6, 7, 8].

Normalnie, stałe stężenie trans-aminaz w osoczu odzwierciedla równowagę pomiędzy ich uwalnianiem w wyniku fizjologicznej apoptozy starzonych hepatocytów i eliminacji. Stosunek syntezy AST / ALT w wątrobie wynosi 2,5 / 1. Jednak przy normalnej odnowie hepatocytów poziomy AST i ALT w osoczu są prawie takie same (30-40 U / l) ze względu na krótszy okres półtrwania AST (18 godzin w porównaniu do 36 godzin w przypadku ALT).

W chorobach wątroby aktywność ALT jest pierwszym i najbardziej znaczącym wzrostem w porównaniu z AST. Na przykład, w ostrym zapaleniu wątroby, niezależnie od jego etiologii, aktywność aminotransferaz zwiększa się u wszystkich pacjentów, jednak przeważa poziom ALT zawarty w cytoplazmie, ze względu na jego szybkie wyjście z komórki i przyjęcie do krwioobiegu. Tak więc poziom ALT ocenia się na podstawie biochemicznej aktywności choroby wątroby. Wzrost wskaźnika o 1,5-5-krotność górnej granicy normy wskazuje na niską aktywność procesu, 6-10-krotną średnią aktywność i ponad 10-krotną wysoką aktywność biochemiczną. Zwiększona aktywność transaminazy przez ponad 6 miesięcy jest biochemicznym objawem przewlekłego zapalenia wątroby [6, 7].

Niektóre leki (na przykład kwas walproinowy) są metabolizowane w mitochondriach hepatocytów [9], dlatego tylko wyizolowany wzrost AST może być wczesnym laboratoryjnym markerem hepatotoksyczności.

Oprócz patologii wątroby, AST jest jednym z pierwszych markerów uszkodzenia mięśnia sercowego (wzrasta u 93-98% pacjentów z zawałem mięśnia sercowego do 2-20 norm); jego specyfika nie jest wysoka. Poziom ACT w surowicy wzrasta 6-8 godzin po wystąpieniu bólu, szczyt spada po 18-24 godzinach, aktywność spada do normalnych wartości po 4-5 dniach. Wzrost aktywności enzymu w dynamice może wskazywać na ekspansję ośrodka martwicy, zaangażowanie innych narządów i tkanek w procesie patologicznym, na przykład wątroby [7].

Nadmierne intensywne ćwiczenia mięśniowe mogą również powodować przejściowy wzrost poziomów ACT w surowicy. Miopatie, zapalenie skórno-mięśniowe i inne choroby tkanki mięśniowej powodują zwiększenie aktywności aminotransferaz, głównie ze względu na AspAT.

U pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki i niedokrwistością hemolityczną obserwuje się umiarkowany wzrost aktywności AspAT (2-5-krotny górny limit normy).

W utajonych postaciach marskości zwykle nie obserwuje się zwiększenia aktywności enzymów. W aktywnych postaciach marskości, trwały, nieznaczny wzrost aminotransferaz jest wykryty w 74-77% przypadków, i, z reguły, aktywność AST ponad ALT jest zdominowana przez dwa lub więcej razy.

Obniżenie aktywności ALT i AST występuje, gdy występuje niedobór pirydoksyny (witamina B6), z niewydolnością nerek, ciąża.

Poniżej przedstawiono wątrobę i pozawątrobowe przyczyny zwiększonej aktywności aminotransferazy w surowicy (Tabela 2).

Oprócz oceny poziomu transaminaz współczynnik de Ritis jest szeroko stosowany w praktyce klinicznej - stosunek AST do ALT (AST / ALT). Zwykle wartość tego współczynnika wynosi 0,8-1,33. Należy zauważyć, że obliczenie współczynnika de Ritis jest wskazane tylko wtedy, gdy AST i / lub ALT znajduje się poza wartościami odniesienia.

U noworodków stosunek AST / ALT zwykle przekracza 3,0, ale do piątego dnia życia spada do 2,0 i poniżej.

W zmianach wątroby ze zniszczeniem hepatocytów, ALT wzrasta głównie, współczynnik de Rytis zmniejsza się do 0,2-0,5. W patologii serca dominuje poziom AST, a współczynnik de Rytis wzrasta. Jednak dla dokładnej diagnostyki różnicowej współczynnik ten jest nieodpowiedni, ponieważ często przy alkoholowym uszkodzeniu wątroby, bezalkoholowym stłuszczeniu wątroby, marskości wątroby, przeważa również wzrost AST, a współczynnik de Rytis wynosi 2,0-4,0 lub więcej. Wartość tego współczynnika powyżej normy jest często obserwowana przy żółtaczce zaporowej, zapaleniu pęcherzyka żółciowego, gdy bezwzględne wartości AlAT i AspAT są niewielkie.

1. W ostrym wirusowym i przewlekłym zapaleniu wątroby, szczególnie we wczesnych stadiach, aktywność ALT jest wyższa niż AST (współczynnik de Rytis jest mniejszy niż 1,0). Poważne uszkodzenie miąższu wątroby może zmienić ten stosunek.

2. W alkoholowym zapaleniu wątroby i marskości aktywność AST jest często wyższa niż aktywność AlAT (współczynnik de Ritis jest większy niż 1,0).

3. W ostrym zawale serca aktywność AST jest wyższa niż aktywność AlAT (współczynnik de Rytis jest większy niż 1,5).

Dehydrogenaza mleczanowa

Wartości referencyjne LDH dla noworodków - do 600 U / l, u dzieci w wieku od 1 roku do 12 lat, aktywność LDH wynosi 115 - 300 U / l, dla dzieci w wieku powyżej 12 lat i dorosłych, wskaźnik LDH wynosi do 230 U / l.

Dehydrogenaza mleczanowa (LDH), glikolityczny enzym zawierający cynk, który odwracalnie katalizuje utlenianie L-mleczanu do pirogronianu, jest szeroko rozpowszechniony w ludzkim ciele. Najwyższą aktywność LDH stwierdzono w nerkach, mięśniu sercowym, mięśniach szkieletowych i wątrobie. LDH jest zawarty nie tylko w surowicy, ale także w znaczących ilościach w czerwonych krwinkach, dlatego surowica do badań powinna być wolna od hemolizy [7].

Podczas elektroforezy lub chromatografii można wykryć 5 izoenzymów LDH różniących się właściwościami fizykochemicznymi. Najważniejsze są dwa izoenzymy - LDG1 i LDG5. Frakcja LDG1 bardziej aktywnie katalizuje reakcję odwrotną konwersji mleczanu do pirogronianu. Jest bardziej zlokalizowany w mięśniu sercowym i innych tkankach, które normalnie funkcjonują w warunkach tlenowych. Pod tym względem komórki miokardialne z bogatym układem mitochondrialnym utleniają w cyklu kwasów trikarboksylowych nie tylko pirogronian, powstały w wyniku zachodzącego w nich procesu glikolizy, ale także mleczanu, który powstaje w innych tkankach. Frakcja LDH5 bardziej efektywnie katalizuje bezpośrednią reakcję redukcji pirogronianu do mleczanu. Jest zlokalizowany głównie w wątrobie, w mięśniach szkieletowych. Te ostatnie często są zmuszane do funkcjonowania w warunkach beztlenowych (przy znacznym wysiłku fizycznym i szybko postępującym zmęczeniu). Otrzymany mleczan z krwiobiegu dostaje się do wątroby, w której jest wykorzystywany do procesu glukoneogenezy (resynteza glukozy), a także do serca i innych tkanek, gdzie przekształca się w pirogronian i bierze udział w cyklu kwasu trójkarboksylowego (cykl Krebsa). Każde uszkodzenie komórek tkanek zawierających dużą ilość LDH (serce, mięśnie szkieletowe, wątroba, krwinki czerwone) prowadzi do zwiększenia aktywności LDH i jej izoenzymów w surowicy krwi. Najczęstsze przyczyny zwiększonej aktywności LDH to:

1. Choroba serca (ostry zawał mięśnia sercowego, zapalenie mięśnia sercowego, zastoinowa niewydolność serca); w takich przypadkach przeważa wzrost aktywności LDG1 i / lub LDG2.

2. Uszkodzenie wątroby (ostre i przewlekłe zapalenie wątroby, marskość wątroby, nowotwory wątroby i przerzuty), gdy wzrasta głównie izoenzym LDG5, LDG2, LDG4.

3. Uszkodzenie mięśni szkieletowych, choroby zapalne i zwyrodnieniowe
mięśnie szkieletowe (głównie wzrost izoenzymu LDG1, LDG2, LDG3).

4. Choroby krwi związane z rozpadem komórek krwi: ostra białaczka, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoborem B12, anemia sierpowata, a także choroby i stany patologiczne połączone z niszczeniem płytek krwi (masywna transfuzja krwi, zatorowość płucna, wstrząs itp.). W tych przypadkach może przeważać wzrost aktywności LDG2, LDG3.

5. Ostre zapalenie trzustki.

6. Choroby płuc (zapalenie płuc itp.)

7. Zawał nerek.

8. Nowotwory (podwyższony poziom LDH obserwuje się w 27% przypadków nowotworów w stadium I oraz w 55% przerzutów przerzutowych).

Należy pamiętać, że wielu chorobom serca, mięśniom szkieletowym, wątrobie i krwi może towarzyszyć wzrost całkowitej aktywności LDH w surowicy bez wyraźnej przewagi którejkolwiek z jego izoenzymów.

Tabela 3. Skuteczność hepatoprotektorów w zespole cytolizy (według S. V. Morozov i wsp., 2011 i N. B. Gubergrits, 2012) [10]

Biochemiczne markery zespołu cytolizy, cholestaza.

Zespół cytolizę lub naruszenia integralności zespołu hepatocytów, spowodowanego przez komórkę naruszenie przepuszczalności błony, membrany lub załamanie struktury martwicę hepatocytów z wydajnością enzymów osocza. Jednocześnie podwyższone stężenie bilirubiny (z powodu obu frakcji), ALT, AST, LDH5, aldolaza, S-transferaza α-glutationowa, żelazo, witamina B12, dehydrogenaza glutaminianowa (GlDH), dehydrogenaza sorbitolowa (SDH), karbamoilotransferaza ornityny (OCT). Trzy ostatnie wskaźniki, będące swoistymi enzymami wątrobowymi, nie zostały jednak wprowadzone do rutynowej praktyki klinicznej. Najczęściej w praktyce klinicznej określa się aktywność aminotransferaz, jednak swoistość i czułość tych wskaźników nie jest szczególnie wysoka. Aminotransferaza alaninowa (ALT) jest enzymem cytoplazmatycznym, który katalizuje przeniesienie grupy aminowej z alaniny do α-ketoglutaranu z wytworzeniem kwasu pirogronowego i kwasu glutaminowego (w obecności fosforanu pirydoksalu). Jego aktywność jest najwyższa w wątrobie, mniej w sercu, mięśniach szkieletowych, trzustce, śledzionie, płucach i erytrocytach. Aktywność w surowicy kobiet jest nieco niższa niż u mężczyzn. Biorąc pod uwagę fakt, że enzym ten jest zawarty w cytoplazmie różnych typów komórek, jego poziom we krwi wzrasta wraz z różnymi procesami, którym towarzyszy śmierć komórki. W chorobie wątroby ALT jest bardziej specyficznym markerem niż ACT. W ostrych przypadkach aktywność enzymu w surowicy może przekraczać normalne wartości o 50-100 lub więcej razy. W leczeniu ostrego wirusowego zapalenia wątroby typu występuje zwiększone ALT przed wystąpieniem klinicznych objawów zapowiadających (8 okresie 5 dni przed żółtaczki - 50% pacjentów, 2 dni - 90%). W postaci anicteric ALT również wzrasta. W przewlekłym zapaleniu wątroby (zwłaszcza wirusowe zapalenie wątroby typu C), nie jest zawsze obserwowano korelację pomiędzy poziomem ALT (AST) i stopień zmian morfologicznych w wątrobie (wysoki poziom aktywności aminotransferazy histologiczne pozostaje w granicach normy). Poziom ALT (i, w mniejszym stopniu, AST) ocenia się na biochemiczną aktywność choroby wątroby. Wzrost o 1,5-3-krotność górnej granicy normy wskazuje na minimalną aktywność procesu, 4-10-krotność aktywności umiarkowanej, ponad 10-krotność wysokiej aktywności biochemicznej. Ze względu na fakt, że aktywność ALT w kardiomiocytach jest znacznie niższa niż aktywność ACT, w zawale mięśnia sercowego poziom ALT wzrasta w znacznie mniejszym stopniu niż ACT. Przy niepowikłanym zawale mięśnia sercowego poziomy ALT mogą być nieznacznie zwiększone lub w normalnym zakresie. Zwiększenie stężenia ALT w surowicy w zawale mięśnia sercowego może wskazywać na rozwój przekrwienia wątroby. Przyczyny zwiększonej aktywności AlAT: - martwica komórek wątroby o dowolnej etiologii (wirusowe zapalenie wątroby, toksyczne uszkodzenie wątroby itp.); - leczenie lekami hepatotoksycznych (psychoaktywnych, steroidy anaboliczne, środki antykoncepcyjne, salicylany, sulfonamidy, antybiotyki, środki immunosupresyjne, leki przeciwrakowe, środek znieczulający); - marskość wątroby; - rak wątroby (pierwotny i przerzutowy); - tłuszczowa hepatoza i niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby (NASH); - żółtaczka mechaniczna (wtórne cholestatyczne zapalenie wątroby); - przewlekły alkoholizm, alkoholowa choroba wątroby; - ciężkie zapalenie trzustki; - rozległy zawał mięśnia sercowego; 9 - zapalenie mięśnia sercowego; - niewydolność serca prawej komory; - rozległe obrażenia z uszkodzeniem tkanki mięśniowej; - zapalenie mięśni; - dystrofia mięśniowa; - wstrząs, niedotlenienie (na przykład stan astmatyczny); - ciężkie oparzenia; - choroby hemolityczne (z hemolizą wewnątrznaczyniową). Aminotransferaza asparaginianowa (AST) jest enzymem cytoplazmatycznym, który katalizuje przeniesienie grupy aminowej z kwasu asparaginowego do α-ketoglutaranu z utworzeniem kwasu oksalooctowego i glutaminowego (w obecności fosforanu pirydoksalu). Najwyższą aktywność wykryto w sercu, wątrobie, mięśniach szkieletowych, tkance nerwowej i nerkach, mniej - w trzustce, śledzionie, płucach. Komórki są reprezentowane przez frakcje mitochondrialne (2/3) i cytoplazmatyczne (1/3). U osób zdrowych aktywność ACT jest około 10 000 razy większa w mięśniu sercowym niż w surowicy krwi. Ponieważ ALT jest zlokalizowane w cytoplazmie, a ACT jest w przeważającej mierze w mitochondriach, AST wzrasta w mniejszym stopniu w chorobach wątroby niż w ALT. Znaczny wzrost AST wskazuje na większe uszkodzenie hepatocytów. Zawał serca AST - jeden z pierwszych markerów uszkodzenia mięśnia sercowego (wzrost w 93-98% pacjentów w ciągu standardów 2-20), ale jej specyfika nie jest wysoka. Poziom ACT w surowicy wzrasta po 6-8 godzinach od wystąpienia bólu, szczyt spada po 18-24 godzinach, aktywność spada do normalnych wartości o 4-5 dni. Wzrost aktywności enzymatycznej w dynamice może wskazywać na ekspansję centrum martwicy, udział innych narządów i tkanek w patologicznym procesie, na przykład w wątrobie. 10 Wartości ACT (czasem ALT) z postępującym zanikiem mięśni zapalenie skórno-mięśniowe i osiągnąć 8-krotny wzrost górnej granicy wartości odniesienia (w przypadku innych typów chorób mięśni, zwłaszcza neurogenne źródło aktywności enzymu zazwyczaj mieści się w normalnym zakresie). Zator tętnicy płucnej może prowadzić do zwiększenia poziomów ACT o 2-3. Umiarkowany wzrost aktywności (2-5 razy od górnej granicy normy) obserwuje się w ostrym zapaleniu trzustki, uszkodzeniach mięśni w siniakach, a także w gangrenii i chorobach hemolitycznych (aktywność ACT w erytrocytach jest około 15 razy wyższa niż w surowicy krwi, a zatem hemoliza wewnątrznaczyniowa czerwone krwinki powodują wzrost aktywności ACT). Należy zauważyć, że intensywne ćwiczenia mięśni z nadmiernym wysiłkiem mogą również powodować przejściowy wzrost aktywności ACT w surowicy krwi. Istnieją pewne różnice płci w poziomie aktywności ACT, aktywność enzymu w surowicy kobiet jest nieco niższa niż u mężczyzn. Przyczyny zwiększenia AST: - zawał mięśnia sercowego; - ostra choroba reumatyczna serca; - zakrzepica tętnicy płucnej; - kardiochirurgia, angiokardiografia; - ciężki atak dusznicy bolesnej; - Wirusowe zapalenie wątroby o różnej etiologii (wirusowe, toksyczne, alkoholowe); - cholestaza; - rak wątroby (pierwotny i przerzutowy); - urazy mięśni szkieletowych; - miopatia; - ostre zapalenie trzustki. 11 W praktyce klinicznej w diagnostyce różnicowej chorób wątroby i miokardium stosuje się współczynnik de Ritis (stosunek AST do ALT), który zwykle wynosi 0,8-1,33. Ponieważ ALT jest głównie zwiększone w chorobach wątroby, współczynnik ten spada do 0,2-0,5. Natomiast w patologii serca dominuje wzrost AST, a współczynnik de Ritis wzrasta. Jednak dla prostej diagnostyki różnicowej ten prosty wskaźnik nie jest odpowiedni, ponieważ często występuje w alkoholowym uszkodzeniu wątroby (alkoholowe zapalenie wątroby, marskość wątroby) i niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, która również zwiększa AST, a współczynnik de Rytis wynosi 2,0-4,0 lub więcej. W ciężkich przypadkach uszkodzenia wątroby, zwykle w końcowym stadium niewydolności wątroby, aktywność enzymów w osoczu może być normalna lub nawet zmniejszona z powodu gwałtownego naruszenia syntezy enzymów przez hepatocyty. Równocześnie często obserwuje się tak zwaną dysocjację bilirubiny-enzymatyczną: normalne lub obniżone poziomy aktywności AlAT i AspAT oraz wzrost poziomu bilirubiny. Dehydrogenaza mleczanowa (LDH) katalizuje odwracalne utlenianie L-mleczanu do pirogronianu. LDH jest cytoplazmatycznym enzymem zawierającym cynk, który występuje w prawie wszystkich ludzkich narządach i tkankach, jego stężenie w komórkach jest znacznie wyższe niż w surowicy krwi. Największą aktywność obserwuje się w nerkach, wątrobie, sercu, mięśniach szkieletowych, trzustce, komórkach krwi (różne tkanki różnią się składem izoenzym LDH). W tkankach z metabolizmem głównie tlenowym (serce, mózg, nerki), izoenzymy LDG1 i LDG2 mają najwyższą aktywność LDH. W tkance płucnej - LDG3. W tkankach z wyraźnym metabolizmem beztlenowym (wątroba, mięśnie szkieletowe) dominują izoenzymy LDG4 i LDH5. W surowicy krwi zdrowej osoby wszystkie pięć 12 izoenzymów LDH jest stale wykrywanych. Istnieje pewien wzór w odniesieniu do aktywności izoenzymów LDH: aktywność LDG2> LDG1> LDG3> LDG4> LDG5. W patologii istotna jest definicja izoenzymów LDH: u dzieci aktywność enzymu w surowicy jest wyższa niż u dorosłych; wraz z wiekiem aktywność LDH stopniowo spada. Zwiększoną aktywność LDH w warunkach fizjologicznych obserwuje się po intensywnym wysiłku fizycznym, u noworodków, kobiet w ciąży. W patologii można zaobserwować wzrost LDH w zawale mięśnia sercowego, umiarkowanym wzroście zapalenia mięśnia sercowego i niewydolności serca z zastojem w wątrobie. W dusznicy bolesnej i zapaleniu osierdzia zawartość LDH jest zwykle w prawidłowym zakresie. Prawie wszystkie przypadki wystarczająco wyraźnej hemolizy powodują wzrost LDH. Umiarkowany wzrost LDH obserwowano w wątrobie (słabiej wyrażone niż przyrost aminotransferaz) i około jednej trzeciej pacjentów z chorobami nerek, w szczególności w obecności martwicą kanalików nerkowych lub odmiedniczkowe zapalenie nerek. Zwiększona LDH w surowicy występuje u większości pacjentów z chorobami nowotworowymi. Szczególnie wysokie wartości aktywności enzymów są związane z chorobą Hodgkina i złośliwymi chorobami jamy brzusznej i płuc. U pacjentów z białaczką obserwuje się umiarkowany wzrost LDH. Zwiększone stężenia enzymów występują u pacjentów z postępującą dystrofią mięśniową, szczególnie we wczesnych i pośrednich stadiach choroby. Podwyższone poziomy LDH odnotowano w przypadku zatorowości płucnej. Aldolase Aktywność aldolazy (1,6-difosforanu-aldolazy fruktozy) zwiększa się w wielu stanach patologicznych, przy 13 uszkodzeniach i zniszczeniu komórek. Największa specyficzność uszkodzenia hepatocytów ma izoenzym aldolazowy typu B, ponieważ znajduje się w organizmie tylko w wątrobie i nie jest normalnie wykrywany we krwi. Niestety, dotychczasowa praktyka kliniczna nie obejmowała definicji aldolazy i jej izoenzymów. S-transferaza alfa-glutationowa jest enzymem układu glutationowego. W praktyce klinicznej określenie jego aktywności dotychczas praktycznie nie zostało wdrożone, mimo że wartość diagnostyczna tego markera cytolizy jest znacznie wyższa niż wartość aminotransferaz. Tak więc u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C na etapie aktywnej replikacji z prawidłowymi poziomami aminotransferaz (i jest to prawie jedna trzecia wszystkich pacjentów), zwiększono transferazę S-glutationo-S, występowała korelacja z nasileniem zmian morfologicznych w wątrobie (w przeciwieństwie do ALT, AST ). Żelazo w surowicy można podwyższyć za pomocą zespołu cytolizy, ponieważ żelazo osadza się w hepatocytach. Jeśli jego poziom wzrasta jednocześnie ze wzrostem aminotransferaz, można to uznać za przejaw zespołu cytolitycznego. Jeśli występuje wzrost poziomu żelaza w surowicy na normalnym poziomie aminotransferaz, konieczne jest poszukiwanie innej przyczyny (na przykład pierwotna hemochromatoza, wtórne nadciśnienie żelaza itp.). W tym przypadku konieczne jest, w celu przeprowadzenia dalszej ferrokinetiku (wskaźnik ferritin transferyny nienasyconych pojemność wiązania żelaza w surowicy), obliczony współczynnik nasycenia transferyną żelaza, w razie potrzeby - przeprowadzenia morfologicznego badania wątroby.

Zespół cholestaza wynika zarówno z naruszeniem żółciowych funkcji hepatocytów i uszkodzenia kanalików (wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych cholestaza) oraz naruszenie wypływu żółci, wątroby i dróg żółciowych wspólnych ze względu na ich obturacji (zewnątrzwątrobowych cholestaza). Następujące zmiany biochemiczne są charakterystyczne dla obu postaci cholestazy: - zwiększona aktywność fosfatazy alkalicznej, γ-glutamylotransferazy (GGT) i niektórych innych enzymów wydalniczych (aminopeptydaza leucynowa, 5-nukleotydaza itp.); - hipercholesterolemia, często w połączeniu ze zwiększeniem zawartości fosfolipidów, β-lipoprotein, kwasów żółciowych; - hiperbilirubinemia (głównie ze względu na wzrost stężenia bilirubiny bezpośredniej). Fosfataza alkaliczna (fosfataza alkaliczna) katalizuje usuwanie kwasu fosforowego z jego związków organicznych. Znajduje się na membranie komórkowej i bierze udział w transporcie fosforu. Izozymy alkalicznej fosfatazy znajdują się w ścianach dróg żółciowych (wewnątrz i zewnątrzwątrobowych); w osteoblastach; w błonie śluzowej jelit; w łożysku i laktacji gruczołu sutkowego. Ponieważ w praktyce klinicznej określa się całkowitą aktywność fosfatazy alkalicznej, a nie izoenzymów, jej wzrost nie zawsze wskazuje na uszkodzenie wątroby. Aby potwierdzić wątrobę pochodzenia fosfatazy alkalicznej, należy go zwiększyć jednocześnie z innymi markerami cholestazy (GGT, aminopeptydaza leucynowa itp.). Powody, dla zwiększenia „wątroba” ALP są cholestaza każdy etiologii i lokalizacji (wewnątrzwątrobowych - zapalenie wątroby, marskość wątroby, zewnątrzwątrobowych - żółtaczka) (. Tetracyklina, acetaminofen, fenacetyna, 6-merkaptopuryna, salicylany i inni), alkoholowa choroba wątroby, zastojem żółci dawkowania povrezhedennye wątroby. Ostry wzrost 15 fosfataz zasadowych może być czasem uważany za marker nowotworowy (obserwowany u 90% pacjentów z pierwotnym HCC i przerzutami do wątroby). Na normalnym poziomie fosfatazy alkalicznej obecność cholestazy jest wątpliwa. "Bone" alkaliczna fosfataza jest wytwarzana przez osteoblasty w miejscach o intensywnym tworzeniu kości (u dzieci, fosfataza alkaliczna jest podwyższona do dojrzewania) lub resorpcji (u kobiet po menopauzie). Zwiększenie aktywności specyficznej dla kości fosfatazy alkalicznej towarzyszy gojenie złamań krzywicy dowolnej etiologii, choroby Pageta, choroby Gauchera, zmiany kostne związane z nadczynnością przytarczyc, mięsaka, przerzutów nowotworowych w kościach, szpiczak, choroba Hodgkina ze zmian kostnych. Przyczyną wzrostu fosfatazy alkalicznej z powodu frakcji jelitowej może być wrzodziejące zapalenie okrężnicy, regionalne zapalenie jelita krętego (choroba Leśniowskiego i Crohna), infekcje bakteryjne jelit, guzy jelitowe. Frakcja łożyskowa fosfatazy alkalicznej wzrosła wraz z prawidłową ciążą (umiarkowany wzrost, normalizacja - kilka tygodni lub miesięcy po urodzeniu dziecka). W przypadku stanu przedrzucawkowego (z powodu uszkodzenia łożyska) obserwuje się bardzo wyraźny wzrost fosfatazy alkalicznej. Niska aktywność fosfatazy alkalicznej u kobiet w ciąży jest oznaką niewydolności rozwoju łożyska. Kobiety przyjmujące leki antykoncepcyjne zawierające estrogeny i progesteron mogą rozwinąć się uszkodzenia wątroby w wątrobie iw wyniku tego zwiększa się aktywność ALP (ze względu na frakcję wątrobową). Inną przyczyną zwiększenia aktywności fosfatazy alkalicznej: - tarczycy, - zewnątrzwątrobowych posocznica - cytomegalii u dzieci - sercowego płuc - zawał nerki - mononukleoza zakaźna (pierwszy tydzień choroby zwiększone u połowy pacjentów), - zaburzenia jedzenia (brak wapnia i fosforanów w pokarmie ). 16 Niskie poziomy fosfatazy alkalicznej obserwowane w niedoczynności tarczycy, szkorbacie, ciężkiej niedokrwistości, kwashiorkor, wrodzonej hipofosfatemii. Gamma-glutamylotransferaza (GGT) to enzym mikrosomalny zaangażowany w metabolizm aminokwasów. Najwyższą aktywność obserwuje się w nerkach (7000 razy więcej niż w surowicy), wątrobie (200-500 razy większej niż w surowicy) i trzustce. Niewielka aktywność GGT jest zarejestrowana w jelicie, mózgu, sercu, śledzionie, prostacie. U noworodków i dzieci w wieku do 6 miesięcy ze względu na cechy metaboliczne, poziomy GGT są 2-4 razy wyższe niż u osób dorosłych. Od wieku dojrzewania wartości referencyjne aktywności GGT dla kobiet są o 20-25% niższe niż dla mężczyzn. Pomimo faktu, że aktywność enzymatyczna jest najwyższa w nerkach, źródło aktywności GGT surowicy - układ głównie wątroby i dróg żółciowych, a także wzrost wartości GGTP surowicy - najbardziej wrażliwy wskaźnik laboratorium chorób układu wątrobowo-żółciowego (znacznik żółci w połączeniu z innymi czynnikami). Aktywność surowicy GGT wzrasta we wszystkich postaciach chorób wątroby. Jest najwyższa w przypadkach obturacyjnych zmian w wątrobie (niedrożność wewnątrz- lub podwłóstkowa dróg żółciowych), osiągając wzrost 5-30-krotności normalnych wartości. Z uwagi na to, że GGT jest zawarty w mikrosomach hepatocytów, leki z grupy induktorów mikrosomalnego utleniania mogą stymulować jego aktywność. Induktancyjne mikrosomały wątroby obejmują pigułki nasenne i bariery i inne leki. Ponadto, indukcję enzymów mikrosomalnych wątroby można obserwować u palaczy, gdy są eksponowane na insektycydy zawierające chlor, takie jak DDT, oraz przy stałym stosowaniu niskich dawek alkoholu (nawet bez rozwoju uszkodzenia wątroby alkoholem). W przypadku alkoholowej choroby wątroby (szczególnie ostrego alkoholowego zapalenia wątroby, rozwijającego się na tle wielodniowej napaści), GGT wzrasta w większym stopniu niż inne wskaźniki uszkodzenia wątroby. W ostrym i przewlekłym zapaleniu trzustki, a także w przypadkach złośliwych chorób trzustki aktywność GGT może przekraczać normę 5-15 razy. GGT nie wzrasta w chorobach kości, w czasie ciąży, u dzieci w wieku powyżej 1 roku (to jest, gdy fosfataza alkaliczna jest podwyższona), dlatego do rozpoznania cholestazy konieczne jest jednoczesne określenie fosfatazy alkalicznej i GGT. Wyizolowany wzrost GGT (bez fosfatazy alkalicznej) można zaobserwować: - w początkowych stadiach toksycznego uszkodzenia wątroby (alkohol, narkotyki, narkotyki, trucizny itp.); - z niedotlenionym uszkodzeniem wątroby (stres oksydacyjny, na przykład cukrzycowa kwasica ketonowa); - w przypadku uszkodzenia nowotworu wątroby (nowotwór pierwotny i przerzutowy) - zmiany aktywności GGT obserwuje się wcześniej i są bardziej wyraźne niż aktywność innych enzymów; - ze złośliwymi chorobami gruczołu krokowego (aktywność GGT jest wysoka w gruczole krokowym). 5-nukleotydaza (5-HT) to enzym występujący w wielu tkankach (wątroba, mięsień, płuca, nerki, tarczycy). W wątrobie 5-HT jest najbardziej aktywny w przewodach żółciowych, sinusoidach i komórkach Kupffera. Zwiększona aktywność jest zwykle spowodowana cholestazą. W praktyce klinicznej rzadko się zdarza. 18 Aminopeptydaza leucynowa (PAH) w najwyższych stężeniach występuje w wątrobie, nerkach i jelicie cienkim. Jego aktywność w surowicy krwi wzrasta głównie w chorobach trzustki i we wszystkich postaciach wewnątrzwątrobowej i pozawątrobowej cholestazy. Cholesterol można uznać za marker cholestazy tylko wtedy, gdy jest on jednocześnie zwiększany o inne markery (bilirubina, fosfataza alkaliczna, GGT itp.). Przy wyraźnej cholestazie jego poziom może wzrosnąć do 18-25, a nawet wyższy mmol / l, przekraczając górny próg oznaczania. Izolowany wzrost cholesterolu ma inne przyczyny i nie wskazuje na cholestazę. W tym samym czasie syntetyzowany jest cholesterol w wątrobie, aw przypadku ciężkiej niewydolności wątrobowokomórkowej, nawet wyraźnej cholestazie nie towarzyszy wzrost poziomu cholesterolu (a nawet jego spadek jest często odnotowywany jako część zespołu hepatodepresyjnego). Kwasy żółciowe są niezawodne markerem cholestazy każdy etiologii, zwłaszcza długie (marskość wątroby, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, zapalenie wątroby wywołane lekami, przedłużone żółtaczka, uszkodzenie wątroby u alkoholików Pierwotny rak wątrobowokomórkowy, wirusowe zapalenie wątroby, ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych i in.). Innym powodem zwiększenia stężenia kwasów żółciowych we krwi może być ich stosowanie z zewnątrz w postaci leków (np. Z litolitycznym celem kamicy żółciowej). Akumulacja kwasów żółciowych w tkankach jest obecnie związana z rozwojem świądu w przebiegu zespołu cholestazy. Jego nasilenie może być inne - od epizodycznego, niewidocznego dla pacjenta, do ciężkiego, upośledzającego, nawet prowadzącego do samobójstwa (na przykład w pierwotnej marskości żółciowej wątroby). Niestety, w praktyce klinicznej w chwili obecnej praktycznie nie są używane.


Więcej Artykułów O Wątrobę

Wirusowe zapalenie wątroby

Glukoza dla noworodków

Roztwór glukozy odnosi się do leków zastępujących osocze, jest źródłem węglowodanów. Jest stosowany jako żywienie pozajelitowe u dorosłych i dzieci - wprowadzenie substancji odżywczych bez udziału przewodu pokarmowego, czyli dożylnie.
Wirusowe zapalenie wątroby

Bezalkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby: stadia choroby, objawy kliniczne, diagnoza i leczenie

Bezalkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD) w naszych czasach należy do najczęstszych przewlekłych patologii.