Zespoły kliniczne w chorobach wątroby i dróg żółciowych

Zespół niewydolności wątroby jest niebezpiecznym stanem z wieloma objawami klinicznymi. Choroba występuje z powodu aktywnego rozpadu hepatocytów. Podobny problem rozwija się z powodu zatrucia, ekspozycji na bakterie i wirusy, a także na tle innych zaburzeń ogólnoustrojowych. Niewydolność wątroby postępuje szybko i, jeśli nie jest leczona, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Terapia jest przeprowadzana w celu złagodzenia zatrucia, przywrócenia prawidłowego funkcjonowania układu wątrobowo-żółciowego, a także zapewnia wpływ bezpośrednio na etiologię choroby.

Przyczyny niewydolności wątroby

Upośledzona funkcja narządów jest związana ze śmiercią hepatocytów. Pomimo zdolności tych komórek do regeneracji, aktywnej lizie strukturalnych jednostek miąższu towarzyszą wyraźne objawy kliniczne. Następujące czynniki etiologiczne mogą prowadzić do pojawienia się objawów niewydolności wątroby:

  1. Zaburzenie czynności dróg żółciowych. Układ wątrobowo-żółciowy to całość. Dlatego zmiana struktury wątroby pojawia się, gdy skład sekretu zmienia się lub ulega stagnacji. Tworzenie się utworów, zmiany w jakościowym i ilościowym składzie żółci prowadzi do pojawienia się patologii. Najgroźniejsze pod tym względem obstrukcyjne zmiany układu wątrobowo-żółciowego.
  2. Patologiom wątroby towarzyszy również naruszenie jej funkcji. Zarówno zakaźne, jak i niezakaźne problemy mogą wywoływać takie zaburzenia. Najczęstszą przyczyną uszkodzeń jest marskość. Choroba ta prowadzi do zastąpienia normalnych elementów komórkowych miąższu wątroby tkanką łączną. Taka reakcja jest odpowiedzią organizmu na przewlekłe procesy zapalne. Występują w wątrobie z powodu ekspozycji na niektóre typy robaków, wirusa zapalenia wątroby i innych patogenów chorób zakaźnych. Zatrucie i nadużywanie alkoholu są również czynnikami prowokującymi do wystąpienia marskości, a zatem mogą powodować rozwój niewydolności wątroby.
  3. Zespół patologiczny powstaje również w przypadku innych narządów. Na przykład może się rozwinąć z powodu stagnacji w systemie portalowym, co jest komplikacją zaburzeń hemodynamicznych. Taka kaskada reakcji zachodzi w organizmie z naruszeniem funkcji układu sercowo-naczyniowego, a także z powodu niewydolności nerek. Choroby przewodu pokarmowego i gruczołów dokrewnych mogą niekorzystnie wpływać na stan hepatocytów, powodując wystąpienie zespołu niewydolności wątroby.

Główne oznaki patologii

Choroba jest zwykle podzielona na etapy. Klasyfikacja ta jest wykorzystywana przez lekarzy do oceny stopnia zmian strukturalnych w miąższu narządu, a także główne narzędzie do przewidywania wyniku tego zaburzenia. W rozwoju niewydolności komórek wątrobowych rozróżnia się następujące etapy:

  1. W pierwszym etapie procesu objawy mogą się nie pojawić.
  2. Później następuje stopniowe pogorszenie stanu pacjenta. Jest to związane z niezdolnością organizmu do kompensowania pojawiających się zmian patologicznych. W drugim etapie rozwoju zaburzenia, pojawienie się specyficznego zabarwienia błony śluzowej i skóry, powstawanie zespołu bólowego. Pacjenci skarżą się na ogólne osłabienie i złe samopoczucie. Na tle zatrucia pojawiają się wymioty i biegunka, pogarszając przebieg zaburzenia.
  3. Trzeci etap związany jest z wyraźną dysfunkcją narządu. Nazywa się "terminal". Zmiany w budowie wątroby, nie pozwalają na wykonywanie jej funkcji. Wodobrzusze rozwijają się, zatrucie jest pogarszane, objawy uszkodzenia innych systemów są dodawane do obrazu klinicznego. Ból w prawym podżebrzu zmniejsza jakość ludzkiego życia.
  4. W przypadku braku leczenia pacjent wpada w śpiączkę wątrobową. Ten stan jest trudny do leczenia, więc często prowadzi do śmierci.

Zwyczajowo izoluje się kilka zespołów towarzyszących niewydolności układu wątrobowo-żółciowego. Są one związane z funkcjami, które ta struktura wykonuje w ludzkim ciele:

  1. Objawy dyspeptyczne obejmują wymioty, zmiany w kale, anoreksję. Zaburzenie odżywiania się wiąże się z aktywnym udziałem żółci w procesach rozdzielania i asymilacji składników odżywczych. Stopniowo takie zmiany prowadzą do wyczerpania i odwodnienia. Jednocześnie na początkowym etapie rozwoju patologii objawy kliniczne nie są swoiste.
  2. Gorączka jest związana z aktywną śmiercią hepatocytów. Wykorzystywane są komórki, którym towarzyszy wzrost temperatury i temperatury ciała. Przyczynia się do tego i do wysokiej intensywności reakcji zapalnych.
  3. Żółtaczka jest klasycznym objawem niewydolności wątroby. Specyficzne zabarwienie błon śluzowych i skóry jest związane z gromadzeniem się bilirubiny w tkankach. Ten pigment jest zwykle wydalany przez przewód pokarmowy wraz z żółcią. W przypadku nieprawidłowej czynności wątroby związek kumuluje się. Bilirubina ma żółty kolor, który zapewnia specyficzny odcień widocznej powłoki.
  4. Zespół zaburzeń hemodynamicznych występuje w późniejszych stadiach progresji niewydolności wątroby. Śmierci hepatocytów towarzyszy uwalnianie substancji biologicznie czynnych. Po pierwsze, powodują rozszerzenie naczyń krwionośnych, a później, wręcz przeciwnie, wywołują silny skurcz naczyń krwionośnych. Taka kaskada reakcji nasila się z powodu zaburzeń czynności nerek. W takich przypadkach dochodzi do zespołu wątrobowo-nerkowego. Pacjent ma obniżenie ciśnienia krwi, zmiany we właściwościach reologicznych krwi. Takie niepowodzenia są uważane za warunek wstępny rozwoju krwotoków.
  5. Zespół zaburzeń endokrynologicznych występuje ze względu na bliskie połączenie wszystkich układów ciała między sobą. Na tle niewydolności wątroby obserwuje się depresję gruczołów płciowych, rozwój cukrzycy i dysfunkcje przysadki.

Diagnostyka

Przed leczeniem choroby ważne jest zidentyfikowanie przyczyny objawów. Aby to zrobić, dokładna historia i badanie pacjenta. Testy hematologiczne są aktywnie wykorzystywane w diagnostyce zespołów niewydolności wątroby. Badania krwi wykazały znaczny wzrost stężenia transaminaz, które dostają się do osocza ze zniszczonych hepatocytów. Nadmiar bilirubiny odnosi się również do charakterystycznych zmian. Wraz z postępem choroby często obserwuje się znaczny wzrost parametrów nerkowych, a także rozwój niedokrwistości i gromadzenie się związków amoniaku. Aby ocenić charakter zmian strukturalnych w wątrobie i innych narządach wewnętrznych, stosuje się metody wizualne, takie jak ultradźwięki.

Leczenie niewydolności wątroby

Terapia tej choroby ma na celu przede wszystkim wyeliminowanie przyczyny patologii. Dlatego testy diagnostyczne są tak ważne. Przeprowadza się także leczenie objawowe. W wielu przypadkach pacjenci wymagają hospitalizacji, ponieważ pacjenci powinni znajdować się pod nadzorem lekarza, zwłaszcza w późniejszych stadiach niewydolności wątroby.

Intensywna terapia polega na wprowadzeniu kroplomierzy, które pozwalają walczyć z odurzaniem, przywracają równowagę elektrolitów i normalizują objętość krwi krążącej. Zależy również na analgezji. Aby zapobiec dalszej śmierci strukturalnych jednostek miąższu, stosuje się hepatoprotektory. Jeśli choroba jest wywoływana przez czynniki zakaźne lub inwazyjne, zalecana jest specyficzna terapia. Ponieważ pacjenci z niewydolnością wątrobowokomórkową często cierpią z powodu zaburzeń hemodynamicznych, są oni korygowani. Ma zapobiegać krwawieniom i łagodzić je, a także normalizować poziomy ciśnienia krwi.

Zapobieganie, rokowanie i powikłania

Wynik choroby zależy od terminowości opieki medycznej, a także od przyczyny, która spowodowała wystąpienie objawów. Uszkodzenie hepatocytów w wielu przypadkach jest odwracalne. Wyjątkami są patologie, takie jak marskość. Powikłania obejmują upośledzenie funkcji nerek i serca, jak również dodanie wtórnej infekcji. W przypadku nieleczenia patologia kończy się śmiercią pacjenta.

Zapobieganie wystąpieniu zespołu niewydolności hepatocytów ogranicza się do przestrzegania zasad zdrowego stylu życia. Lekarze zalecają prawidłowe odżywianie, rzucanie alkoholu i palenie. Ważnym warunkiem zapobiegania rozwojowi problemu jest terminowe leczenie chorób, które mogą prowadzić do aktywnej śmierci hepatocytów.

Istnieje lista zaleceń dotyczących zapobiegania uszkodzeniom wątroby. Obejmuje następujące zasady:

  1. Konieczne jest uważne przestudiowanie instrukcji dotyczących przyjmowania narkotyków. Większość leków jest metabolizowana w układzie wątrobowo-żółciowym, co czyni go najbardziej wrażliwym. Przedawkowanie narkotyków lub zbyt długi okres ich przyjmowania wymaga odwołania się do lekarza. Lekarzowi zaleca się zgłaszanie wszystkich przyjętych środków, nawet tych wydawanych z aptek bez recepty.
  2. W niektórych przypadkach seks chroniony ma kluczowe znaczenie. Wiele chorób jest przenoszonych drogą płciową. Lekarze zalecają stosowanie prezerwatyw podczas kontaktowania się z nowym partnerem.
  3. Istnieją szczepienia na kilka rodzajów wirusowego zapalenia wątroby. W wielu krajach dane dotyczące szczepień znajdują się na liście obowiązkowej i są bezpłatne. Ważne jest przestrzeganie schematów immunizacji, co jest szczególnie ważne w przypadku pacjentów podatnych na choroby zakaźne.
  4. Uważaj, aby nie używać szczoteczek do zębów i brzytew. Jest to związane ze zwiększonym ryzykiem zakażeń przenoszonymi patologiami. Kontakt patogenu z uszkodzoną skórą i błonami śluzowymi może spowodować uszkodzenie wątroby w przyszłości.
  5. Zalecenia oznaczają również przestrzeganie środków bezpieczeństwa osobistego podczas pracy z aerozolami. Związki te w niektórych przypadkach mają wysoki stopień toksyczności podczas wdychania. Dotyczy to zwłaszcza akarycydów, insektycydów i fungicydów, a także niektórych rodzajów farb.

Recenzje

Catherine, 36 lat, Omsk

Długi czas leczenia przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego, ale na próżno. W pęcherzyku żółciowym pojawiły się kamienie, doszło do niedrożności. Z tego powodu rozwinął się zespół niewydolności komórek wątroby. Zabrano mnie do szpitala, operacja zajęła. Usunięto pęcherzyk żółciowy. Kolejny tydzień był w szpitalu pod kroplówką. Leczenie jeszcze się nie zakończyło, ale czuję się znacznie lepiej.

Kirill, 28 lat, Kaliningrad

Zarażone wirusowym zapaleniem wątroby. Musiałem iść do zakaźnego szpitala. Na tym tle rozwinął się zespół niewydolności hepatocytów. Brzuch bolał strasznie, nie mógł jeść z powodu wymiotów, gorączki. Przyszedłem do siebie dopiero za tydzień. Lekarze zamówili dom z całą masą narkotyków. Teraz jestem w aptece i regularnie przechodzę testy.

Niewydolność wątroby

Niewydolność wątroby - zespół ostry lub przewlekły, który rozwija się, gdy upośledzona jest jedna lub więcej funkcji wątroby, z zaburzeniami metabolicznymi, zatruciem, zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego i rozwojem śpiączki wątrobowej. Choroba występuje z objawami niewydolności komórek wątroby (żółtaczka, krwotoki, dyspeptyczne, z objawami otępiennymi, gorączką, utratą masy ciała) i encefalopatią wątrobową (chwiejność emocjonalna, apatia, zaburzenia mowy, drżenie ręki, ataksja). Rozwój śpiączki wątrobowej służy jako skrajny stopień niewydolności wątroby. Niewydolność wątroby stwierdza się na podstawie biochemicznych parametrów krwi, EEG, hepatoskopii. Leczenie niewydolności wątroby ma na celu wyeliminowanie zatrucia, normalizację zaburzeń elektrolitowych, przywrócenie równowagi kwasowo-zasadowej.

Niewydolność wątroby

Niewydolność wątroby rozwija się z masywnymi dystroficznymi, włóknistymi lub martwiczymi zmianami w miąższu wątroby o różnej etiologii. W gastroenterologii i hepatologii wyróżnia się ostrą i przewlekłą niewydolność wątroby. Wiodące patogenetyczne powiązanie niewydolności wątroby jest naruszeniem funkcji detoksykacji narządu, a zatem toksyczne produkty przemiany materii (amoniak, kwas γ-aminomasłowy, fenole, merkaptan, kwasy tłuszczowe itp.) Powodują uszkodzenie OUN. Charakteryzuje się rozwojem zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemią), kwasicą metaboliczną. Śmiertelność w niewydolności wątroby sięga 50-80%.

Klasyfikacja niewydolności wątroby

Zgodnie z przebiegiem klinicznym rozróżnić ostrą i przewlekłą niewydolność wątroby. Rozwój ostrej niewydolności wątroby następuje nie później niż 2 miesiące od momentu uszkodzenia wątroby. Najczęstszą przyczyną ostrego niedoboru są piorunujące (piorunujące) formy wirusowego zapalenia wątroby, alkoholu, narkotyków lub innych toksycznych uszkodzeń wątroby. Przewlekła niewydolność wątroby jest spowodowana postępem przewlekłych chorób wątroby (guzy, zwłóknienia, marskość itd.).

Niewydolność wątroby może rozwinąć się poprzez mechanizm endogenny, egzogenny lub mieszany. Endogenna niewydolność oparta jest na śmierci hepatocytów i zatrzymaniu funkcjonowania ponad 80% miąższu wątroby, co zwykle obserwuje się w ostrym wirusowym zapaleniu wątroby i toksycznym uszkodzeniu wątroby. Rozwój egzogennej niewydolności wątroby jest związany z zaburzeniami przepływu krwi w wątrobie, co prowadzi do przepływu krwi nasyconej toksycznymi substancjami z żyły wrotnej bezpośrednio do koła ogólnego, omijając wątrobę. Mechanizm egzogenny często występuje w przypadku interwencji manewrowych w przypadku nadciśnienia wrotnego i marskości wątroby. Mieszana niewydolność wątroby występuje w obecności obu mechanizmów patogenetycznych - endogennych i egzogennych.

W rozwoju niewydolności wątroby występują trzy etapy: początkowy (kompensowany), wyraźny (zdekompensowany), końcowy dystroficzny i śpiączka wątrobowa. Z kolei śpiączka wątrobowa rozwija się konsekwentnie i obejmuje fazy prekomi zagrażającej śpiączce i ciężkiej klinicznie śpiączce.

Przyczyny niewydolności wątroby

W przypadku niewydolności wątroby główną rolę odgrywają infekcyjne zmiany w wątrobie przez wirusy, bakterie, pasożyty. Najczęstszą przyczyną niewydolności wątroby wystają wirusowego zapalenia wątroby: zapalenie wątroby typu B (47%), zapalenia wątroby typu A (5%), zapalenia wątroby typu C, D i E. Na tle wirusowym niewydolności zapalenie wątroby wątroby często rozwija się u pacjentów powyżej 40 lat z chorobą wątroby, wykorzystywane alkohol i substancje narkotyczne. Rzadziej zdarza się, że wystąpienie niewydolności wątroby wiąże się z zakażeniem wirusem Epstein-Barr, opryszczką pospolitą, adenowirusem, wirusem cytomegalii itp.

Kolejnymi najczęstszymi czynnikami etiologicznymi niewydolności wątroby są leki i toksyny. Tak więc, ogromne uszkodzenie miąższu wątroby może powodować przedawkowanie paracetamolu, leków przeciwbólowych, środków uspokajających, diuretyków. Najsilniejsze toksyny, które powodują niewydolność wątroby, to trujący muchomor (amanitoksyna), mikotoksyna grzyba z rodzaju Aspergillus (aflatoksyna), związki chemiczne (tetrachlorek węgla, żółty fosfor itp.).

W niektórych przypadkach niewydolność wątroby może wynikać z hipoperfuzji w wątrobie z powodu choroby veno-okluzyjnej, przewlekłej niewydolności serca, zespołu Budd-Chiariego, obfitego krwawienia. Niewydolność wątroby może rozwinąć się z masywnym naciekaniem wątroby przez komórki nowotworowe chłoniaka, przerzuty raka płuc, raka trzustki.

Do rzadkich przyczyn niewydolności wątroby należą: ostra stłuszczeniowa wątroba, autoimmunizacyjne zapalenie wątroby, pierwotna prostoria, erytropoetyczna prostata, galaktozemia, tyrozynemia itp. W niektórych przypadkach rozwój zaburzeń czynności wątroby jest związany z interwencjami chirurgicznymi (obejście portu, przełyk i hr, oprócz przejściowego stanu wewnętrznego (obwodnica trapezowa, transkrypcyjna, doczaszkowa, prostata, itp.)..

Zakłócenie równowagi elektrolitowej (hipokaliemia), wymioty, biegunka, zakażenia współistniejące, nadużywanie alkoholu, krwawienie z przewodu pokarmowego, laparocenteza, nadmierne spożywanie pokarmów białkowych itp. Mogą być czynnikami, które powodują rozpad mechanizmów kompensacyjnych i rozwój niewydolności wątroby.

Objawy niewydolności wątroby

Obraz kliniczny zaburzeń czynności wątroby obejmuje zespoły niewydolności wątrobowokomórkowej, encefalopatię wątrobową i śpiączkę wątrobową.

W stadium niewydolności wątrobowokomórkowej pojawiają się i postępują żółtaczka, teleangiektazja, obrzęk, wodobrzusze, skaza krwotoczna, niestrawność, bóle brzucha, gorączka, utrata masy ciała. W przewlekłej niewydolności wątroby rozwijają się zaburzenia endokrynologiczne, którym towarzyszy zmniejszenie libido, niepłodność, atrofia jąder, ginekomastia, łysienie, atrofia macicy i gruczołów sutkowych. Zakłócenie procesów metabolicznych w wątrobie charakteryzuje się pojawieniem się oddechu wątrobowego z ust. Testy laboratoryjne na tym etapie niewydolności wątroby wskazują na wzrost poziomu bilirubiny, amoniaku i fenoli w surowicy krwi, hipocholesterolemię.

W fazie encefalopatii wątrobowej obserwuje się zaburzenia psychiczne: możliwa jest niestabilność stanu emocjonalnego, lęku, apatii, zaburzeń snu, orientacji, podniecenia i agresji. Zaburzenia nerwowo-mięśniowe przejawiają się niespójnością mowy, upośledzeniem pisania, "klaskaniem" drżenia palców (asterixis), zaburzoną koordynacją ruchów (ataksja) i wzrostem odruchów.

Ostatnim etapem niewydolności wątroby jest śpiączka wątrobowa. W fazie precoma pojawia się senność, letarg, dezorientacja, krótkotrwałe podniecenie, drganie mięśni, drgawki, drżenie, sztywność mięśni szkieletowych, zaburzenia odruchów, niekontrolowane oddawanie moczu. Mogą wystąpić krwawiące dziąsła, krwawienia z nosa, krwotoki z przewodu pokarmowego. W śpiączce wątroby dochodzi do braku świadomości i reakcji na bodźce bólowe, do wygaśnięcia odruchów. Twarz pacjenta nabiera maseczkowej ekspresji, źrenice rozszerzają się i nie reagują na światło, ciśnienie krwi spada, pojawia się patologiczny oddech (Kussmaul, Cheyne-Stokes). Z reguły na tym etapie niewydolności wątroby dochodzi do śmierci pacjentów.

Rozpoznanie niewydolności wątroby

Podczas gromadzenia wywiadu u pacjentów z podejrzeniem niewydolności wątroby wyjaśniają fakty związane z nadużywaniem alkoholu, przeszłym wirusowym zapaleniem wątroby, istniejącymi chorobami metabolicznymi, przewlekłymi chorobami wątroby, nowotworami złośliwymi i lekami.

Badanie klinicznego badania krwi ujawnia niedokrwistość, leukocytozę. Zgodnie z koagulogramem określa się oznaki koagulopatii: zmniejszenie PTI, trombycytopenię. U pacjentów z niewydolnością wątroby konieczne jest dynamiczne badanie próbek biochemicznych: aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej, gamma-glutamylotransferazy, bilirubiny, albuminy, sodu, potasu, kreatyniny, KOS.

W diagnostyce niewydolności wątroby brane są pod uwagę dane ultrasonograficzne narządów jamy brzusznej: za pomocą echografii, wielkości wątroby, stanu miąższu i naczyń systemu portalowego są oceniane, a procesy nowotworowe w jamie brzusznej są wykluczone.

Za pomocą hepatoskopii rozróżnia się rozlane zmiany wątroby (zapalenie wątroby, marskość, tłuszczowa wątrobioza), guzy wątroby, ocenia się wydzielanie żółci. Jeśli to konieczne, badanie na niewydolność wątroby jest uzupełniane przez MRI i MSCT jamy brzusznej.

Elektroencefalografia jest głównym sposobem wykrywania encefalopatii wątrobowej i rokowania w przypadku niewydolności wątroby. Wraz z rozwojem śpiączki wątrobowej na EEG obserwuje się spowolnienie i spadek amplitudy rytmicznych fal aktywności

Wyniki morfologiczne biopsji wątroby różnią się w zależności od choroby, która doprowadziła do niewydolności wątroby.

Encefalopatia wątrobowa jest zróżnicowana z krwiakiem podtwardówkowym, udarem, ropniem i guzami mózgu, zapaleniem mózgu, zapaleniem opon mózgowych.

Leczenie niewydolności wątroby

Kiedy niewydolność wątroby jest przepisana dieta z ścisłym ograniczeniem lub wykluczeniem białka; W stadium precoma zapewniono sondę lub żywienie pozajelitowe.

Leczenie niewydolności wątroby obejmuje środki do detoksykacji, poprawy mikrokrążenia, normalizacji zaburzeń elektrolitowych i równowagi kwasowo-zasadowej. W tym celu dożylnie wstrzykuje się duże objętości 5% roztworu glukozy, kokaroksylazy, pananginy, witamin B6, B12, Essentiale, kwasu liponowego. Aby wyeliminować zatrucie amoniakiem i wiązanie amoniaku powstającego w organizmie, zalecany jest roztwór kwasu glutaminowego lub ornityetilu.

Aby zmniejszyć wchłanianie substancji toksycznych, oczyszczanie jelit odbywa się za pomocą środków przeczyszczających i lewatywy; zalecają krótkie kursy antybiotyków o szerokim spektrum działania i laktulozy, które hamują procesy rozpadu w jelicie.

Wraz z rozwojem śpiączki wątrobowej wskazane jest podawanie prednizon; w celu zwalczania niedotlenienia zaleca się wykonywanie inhalacji tlenowych, hiperbaryczne natlenianie.

Do złożonego leczenia niewydolności wątroby, hemosorpcji, plazmaferezy, hemodializy i napromieniowania ultrafioletowego.

Rokowanie i zapobieganie niewydolności wątroby

W związku z intensywnym leczeniem niewydolności wątroby, dysfunkcja wątroby jest odwracalna, rokowanie jest korzystne. Encefalopatia wątrobowa w 80-90% wchodzi w końcową fazę niewydolności wątroby - śpiączka wątrobowa. Z głęboką śpiączką najczęściej występuje zgon.

Aby zapobiec niewydolności wątroby, konieczne jest szybkie leczenie chorób wątroby, z wyjątkiem działań hepatotoksycznych, przedawkowania narkotyków, zatrucia alkoholem.

Niewydolność wątroby

Niedobór wątrobowokomórkowy (zespół niewydolności wątroby) jest patologicznym procesem, w którym dochodzi do masowej śmierci komórek wątroby i hepatocytów, co prowadzi do zakłócenia funkcjonowania narządu i martwicy tkanek. Proces ten, począwszy od drugiego i trzeciego stopnia, jest już nieodwracalny i może prowadzić do śmierci osoby.

W początkowej fazie choroba ta może być prawie bezobjawowa, co prowadzi do opóźnionej diagnozy. Ogólnie, niewydolność komórek wątrobowych charakteryzuje się ogólnym pogorszeniem stanu zdrowia, żółknięciem skóry, nudnościami i wymiotami, bólem w prawym podżebrzu. W przypadku pojawienia się takich objawów klinicznych należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską i nie przeprowadzać samodzielnego leczenia lub całkowicie zignorować problem.

Diagnostyka obejmie laboratoryjne i instrumentalne metody badania, a także istotną rolę, jaką odgrywa fizyczne badanie pacjenta i dane historii osobistej.

Taktyka leczenia będzie zależeć od klinicznego obrazu patologii, czyli od stadium rozwoju, formy. Dalsze prognozy będą zależeć od tego, w jakim momencie rozpoczęto leczenie i jakie są ogólne wskaźniki stanu zdrowia pacjenta. Należy zauważyć, że ta choroba w każdym przypadku napotyka poważne komplikacje i istnieje ryzyko śmierci. Według ICD dziesiątej rewizji patologia ma kod K72.

Etiologia

Zespół niewydolności wątroby może rozwijać się zarówno na tle chorób, które są bezpośrednio związane z gastroenterologią, jak i na tle innych procesów patologicznych, które wpływają na inne narządy lub układy, lub nawet mają negatywny wpływ na całe ciało.

Tak więc etiologia uszkodzenia komórek wątrobowych ma następujące znaczenie:

  • choroby zakaźne wpływające na całe ciało, z długim biegiem powracającym;
  • wszystkie rodzaje zapalenia wątroby;
  • zatrucie substancjami toksycznymi, truciznami, metalami ciężkimi i podobnymi substancjami chemicznymi;
  • nadużywanie narkotyków, długoterminowe leczenie farmakologiczne;
  • choroba naczyń krwionośnych wątroby;
  • choroby układu moczowo-płciowego;
  • obturacja dróg żółciowych;
  • uszkodzenie wątroby przez organizmy chorobotwórcze, w tym pasożyty;
  • zakażenie wirusem Epstein - Barr, opryszczką pospolitą, wirusem cytomegalii, adenowirusem;
  • zatrute trujące grzyby;
  • chroniczna niewydolność serca;
  • transfuzja krwi niekompatybilna w grupie;
  • masywna infiltracja wątroby przez komórki złośliwe;
  • sepsa;
  • tłuszczowe zwyrodnienie wątroby;
  • interwencja chirurgiczna na ciele;
  • masywna utrata krwi;
  • nadużywanie alkoholu, przyjmowanie narkotyków;
  • systematycznie niewłaściwe odżywianie.

Są ludzie zagrożeni, którzy mają następujące choroby w ich osobistej historii:

  • alkoholizm;
  • uzależnienie;
  • otyłość;
  • marskość wątroby;
  • choroby systemowe;
  • nieuleczalne choroby przewlekłe.

Należy zauważyć, że jeśli niewydolność komórek wątrobowych rozwija się z marskością wątroby, prawdopodobieństwo wystąpienia zgonu znacząco wzrasta.

Klasyfikacja

Klasyfikacja takiej choroby oznacza jej podział na typy i stopnie.

Objawy kliniczne i morfologiczne rozróżniają następujące formy procesu patologicznego:

  • endogenny - najczęściej rozwija się na tle powikłanego zapalenia wątroby, istnieje ogromna śmierć hepatocytów;
  • egzogenne - ta forma rozwoju patologii występuje, gdy zaburzone jest krążenie krwi, co prowadzi do wysycenia narządu toksycznymi substancjami;
  • typ mieszany - łączy obraz kliniczny dwóch opisanych powyżej form.

Ze względu na charakter kursu uwzględnia się trzy formy rozwoju choroby:

  • Ostro
  • Chroniczny.
  • Fulminant - w tym przypadku piorunujący postęp procesu patologicznego. Obraz kliniczny w ciągu kilku tygodni, a nawet dni, przechodzi od stadium początkowego do stadium termicznego, aw 50% przypadków, nawet pod warunkiem złożonych działań terapeutycznych, prowadzi do zgonu.

Wyróżnij również następujące stopnie rozwoju tej choroby:

  • początkowy, to jest kompensowany - obraz kliniczny jest nieobecny lub przebiega w postaci utajonej, zaburzenie funkcjonowania wątroby można ustalić jedynie za pomocą środków diagnostycznych;
  • wyraźny lub zdekompensowany - charakteryzuje się wyraźnym przebiegiem obrazu klinicznego, stan pacjenta może ulec szybkiemu pogorszeniu, a przyczynę takiego stanu można założyć nawet przed podjęciem środków diagnostycznych;
  • dystrofia termiczna - na tym etapie pacjent może już być w stanie półprzytomnym, funkcjonowanie wątroby prawie całkowicie ustaje;
  • śpiączka wątrobowa.

Z kolei ostatni stopień rozwoju procesu patologicznego dzieli się na podgatunki:

  • precoma;
  • grożąc śpiączce;
  • klinicznie ciężka śpiączka.

Od stadium śpiączki wątrobowej występują wyraźne objawy niewydolności wielonarządowej. Innymi słowy, dochodzi do naruszenia funkcjonowania prawie wszystkich narządów i układów ciała, co w większości przypadków prowadzi do śmierci.

Symptomatologia

Jak wspomniano powyżej, początkowy rozwój obrazu klinicznego tej choroby może przebiegać bez żadnych objawów.

Na ogół patologię taką na początkowym etapie rozwoju cechują następujące objawy:

  • senność, osłabienie, nawet przy dostatecznie długim odpoczynku;
  • łagodne nudności, które najczęściej występują rano, rzadko towarzyszą im wymioty;
  • zmniejszony apetyt;
  • uczucie dyskomfortu w prawym podskoku, które występuje okresowo, ma krótki charakter.

W miarę pogarszania się obrazu klinicznego chorobę scharakteryzuje się następująco:

  • zażółcenia skóry, błon śluzowych, twardówki oczu;
  • utrata apetytu, pojawienie się perwersyjnych smaków;
  • zaburzenia snu, częste napady bezsenności;
  • świąd;
  • pajączki żyły;
  • zmętnienie moczu, zmniejszając ilość dziennej objętości;
  • ból i dyskomfort w prawym podżebrzu;
  • częste napady wymiotów, które nie przynoszą ulgi;
  • gorączka;
  • osłabienie, rosnące złe samopoczucie;
  • wzrost lub spadek ciśnienia krwi;
  • bóle głowy, zawroty głowy;
  • utrata masy ciała;
  • pojawienie się oddechu wątrobowego z ust;
  • "Palmy wątroby".

Ponadto, w związku z intensywnym odurzaniem organizmu, rozpoczyna się dysfunkcja ośrodkowego układu nerwowego, która zostanie scharakteryzowana następująco:

  • letarg, problemy z mową;
  • brak koordynacji, problemy z pamięcią;
  • wahania nastroju, drażliwość;
  • szum w uszach;
  • zaburzenia widzenia - "leci" przed oczami, wielobarwne plamki;
  • zmniejszenie ostrości wzroku i słuchu;
  • zawroty głowy;
  • stan delirium, halucynacje wzrokowe i słuchowe.

Na ostatnich etapach rozwoju choroby osoba może być nieprzytomna, istnieje symptomatologia funkcjonowania prawie wszystkich narządów i układów organizmu. Na tle takiego rozwoju obrazu klinicznego mogą występować objawy ostrego serca i niewydolności płucnej, rozwija się puchlina brzuszna (nagromadzenie dużej ilości płynu w jamie brzusznej).

Taka ludzka kondycja wymaga natychmiastowej opieki medycznej, w przeciwnym razie śmierć jest nieunikniona.

Diagnostyka

Przede wszystkim, jeśli pozwala na to stan pacjenta, gromadzona jest historia osobista, podczas której lekarz musi ustalić, czy zdarzały się przypadki nadmiernego spożywania alkoholu ostatnio, niezależnie od tego, czy występuje zapalenie wątroby, narkotyki i tak dalej. Badanie fizyczne jest wymagane przy badaniu palpacyjnym jamy brzusznej. Podczas tego etapu badania można ustalić powiększenie śledziony, zmianę wielkości wątroby.

Część laboratoryjna diagnozy zawiera:

  • ogólne kliniczne i szczegółowe biochemiczne badanie krwi;
  • analiza moczu;
  • ogólna analiza kału;
  • badanie krwi na wirusowe zapalenie wątroby;
  • testy wątrobowe;
  • test na obecność narkotyków w ciele;
  • jeśli istnieje podejrzenie procesu onkologicznego - test na markery nowotworowe.

Diagnostyka instrumentalna obejmuje:

  • USG jamy brzusznej;
  • badania radioizotopowe;
  • MRI, MSCT jamy brzusznej;
  • EEG;
  • biopsja wątroby;
  • hepatoscintigrafia.

Na podstawie wyników analizy pacjenta lekarz przepisuje leczenie. Wymagana jest hospitalizacja.

Leczenie

Leczenie będzie miało na celu stabilizację stanu pacjenta i, jeśli to możliwe, wznowienie funkcjonowania wątroby.

Terapia jest zwykle oparta na:

  • przebieg terapii lekowej;
  • dieta;
  • hemodializa;
  • wymiana plazmy.

Potrzebna jest terapia detoksykacyjna, środki terapeutyczne do przywrócenia równowagi wodnej i elektrolitowej, równowaga kwasowo-zasadowa.

W szczególnie ciężkich przypadkach, jeśli leczenie zachowawcze nie daje właściwych wyników, wymagany jest przeszczep wątroby. Biorąc jednak pod uwagę komplikacje, które powstały na tle głównej choroby w pracy innych układów ciała, nawet taka operacja nie gwarantuje powrotu do zdrowia.

Zapobieganie to zapobieganie chorobom, które znajdują się na liście etiologicznej. Ludzie zagrożeni muszą poddawać się systematycznemu badaniu lekarskim, a nie samoleczeniu.

SYNDROME NIEPODLEGŁOŚCI CIEPŁA I KOMÓRKI

Zespół niewydolności wątroby rozwija się z ostrym i przewlekłym uszkodzeniem wątroby w wyniku gwałtownego spadku liczby funkcjonujących hepatocytów. Obraz kliniczny obejmuje encefalopatię wątrobową, powiększenie obrzęku puchlinowego i zespoły krwotoczne, postępującą żółtaczkę.

Encefalopatia wątrobowa jest zespołem, który łączy wiele potencjalnie odwracalnych zaburzeń neurologicznych i psycho-emocjonalnych wynikających z ostrych i przewlekłych chorób wątroby lub z powodu tworzenia się komunikatów (przecięć) między naczyniami żyły wrotnej a ogólnym układem krążenia (tj. Omijającymi hepatocytami), co skutkuje wchodzić do krwi toksycznych substancji z jelita.

Etiologia

Najczęściej niewydolność komórek wątrobowych rozwija się wraz z ostrym wirusowym, leczniczym uszkodzeniem wątroby, zatruciem truciznami przemysłowymi (tetrachlorek węgla, fosfor, arsen, ołów), grzybami lub komplikuje przebieg marskości wątroby o różnej etiologii. Około 30-60% wszystkich pacjentów z marskością wątroby umiera ze śpiączki wątrobowej, co jest skrajnym objawem encefalopatii wątrobowej.

Ważne jest, aby pamiętać o czynnikach, które mogą wywoływać rozwój encefalopatii wątrobowej w obecności chorób wątroby. Należą do nich:

  • alkohol;
  • krwawienie, zwłaszcza z przewodu pokarmowego, takie jak żylaki przełyku, wrzodziejące wady błony śluzowej żołądka i jelit;
  • załamanie, szok;
  • narażenie na niektóre leki (głównie opiaty, barbito
    ratow, diuretyki tiazydowe);
  • przyjmowanie nadmiernych ilości białka;
  • infekcje.

Zaburzenia równowagi wodnej i elektrolitowej, przede wszystkim hipokaliemii, mogą prowadzić do śpiączki wątrobowej, na przykład z wymuszoną diurezą, obfitą biegunką lub wymiotami.

Patogeneza

Po uszkodzeniu wątroby komórka naruszone wszystkie funkcje wątroby, który jest głównie Objawia się wzrost toksyczności (obejmującym te związane z produktami toksycznymi, absorbowane z jelita), syndromu krwotocznej w związku z syntezą naruszenie czynników krzepnięcia krwi (II, V, VI, VII, X), rozwój puchliny brzusznej i obrzęku, ze względu na zmniejszenie syntezy albuminy.

Rozwój encefalopatii wątrobowej wiąże się z zatrzymywaniem związków azotowych w organizmie, głównie amoniakiem, a także z brakiem równowagi aminokwasowej, co prowadzi do obrzęku i zaburzeń czynnościowych astrogleju.

Objawy kliniczne

Wśród objawów klinicznych niewydolności wątroby komórek w pierwszym miejscu jest gąbczastej, których objawy zakresie od subkliniczną wykrywane za pomocą specjalnych testów psychometrycznych do głębokiej śpiączki wątroby najczęstszych przyczyn śmierci w marskości wątroby.

Z klinicznego punktu widzenia istnieje kilka etapów encefalopatii wątrobowej..

Etap I (okres prodromalny) - jego początkowe objawy są uważane za przemijające zaburzenia sfery emocjonalnej (stan depresyjny, po którym następują okresy pobudzenia i zaburzeń behawioralnych); charakteryzuje się również odwróceniem snu - sennością w ciągu dnia i bezsennością w nocy.

Etap II - głębokie zaburzenia neuropsychiatryczne (niewystarczające
zachowanie, całodobowy letarg). Na tym etapie charakteryzuje się "klaskanie" drżenie palców (asterixis).

Etap III - precoma z wyraźnym upośledzeniem świadomości: otępienie, dyzartria, pojawienie się patologicznych odruchów, wzrost "trzaskania" drżenia, pojawienie się Cheyne-Stokes lub oddychanie Kussmaul. Odnotowano słodko-aromatyczny zapach jamy ustnej, zwany "wątrobową", szybki spadek wielkości wątroby, wzrost żółtaczki bez swędzenia, krwotok. zespół, hipoalbuminemia, gorączka.

Etap IV - rzeczywista śpiączka wątrobowa z charakterystyczną arefleksją.

Ponadto, niewydolność wątroby jest charakterystyczna dla hipoalbuminemii, hiperbilirubinemii i obniżenia poziomu we krwi protrombiny i cholesterolu.

Leczenie

Pacjenci z najcięższymi objawami niewydolności wątroby (stan przedmiażkowy) powinni być karmieni ostrym ograniczeniem spożycia białka do 20 g / dobę, a następnie stopniowo zwiększać w miarę poprawy stanu. Korzystnie środki przeczyszczające przypisania, w szczególności laktulozy, a także jako środki przeciwbakteryjne, takie jak neomycyna i metronidazol, co ma duże znaczenie dla zmniejszenia aktywności flory bakteryjnej jelit, co prowadzi do rozkładu reszt białkowych zasysania substancji toksycznych, nie cierpią na dezaktywację przez wątrobę.

SYNDROM HEPATOLIENALNY

Zespół ten charakteryzuje się połączonym wzrostem wątroby (powiększenie wątroby) i śledziony (splenomegalia) z pierwotnym uszkodzeniem jednego z tych narządów. Często zespołowi hepatolitycznemu towarzyszy hipersplenizm - śledziona jest aktywniej zaangażowana w proces niszczenia komórek krwi.

Etiologia

Najczęstszą przyczyną zespołu hepatolitycznego (do 90% obserwacji) są ostre i przewlekłe rozlane uszkodzenia wątroby, rzadziej przewlekłe infekcje i choroby pasożytnicze, choroby metaboliczne i choroby krwi. Bardziej szczegółowo, przyczyny występowania zespołu hepatolitycznego przedstawiono w tabeli.

Zespół niewydolności komórek wątroby

Hiperazotemia ponad 14,8 mmol / l.

Hipoalbuminemia poniżej 54 g / l, hiperglikemia ponad 40%.

Obniżenie liczby płytek krwi o mniej niż 180 10 8 / l ze zmianą ich właściwości funkcjonalnych; cholesterol mniejszy niż 3,9 g / l, wskaźnik protrombiny mniejszy niż 80%, potas w surowicy mniejszy niż 3,4 mmol / li erytrocyty mniejszy niż 78 mmol / l; zmniejszenie cholinoesterazy.

Dysocjacja bilirubiny-enzymu, tj. zwiększenie całkowitej bilirubiny i zmniejszenie wcześniej podwyższonej aktywności aminotransferaz.

Zespół niewydolności komórek wątroby

Zespół niewydolności wątroby (encefalopatia wątrobowa, ciężka niewydolność wątroby) jest zespołem potencjalnie odwracalnych zaburzeń neuropsychiatrycznych wynikających z ostrych i przewlekłych chorób wątroby i (lub) portosystemowego przetaczania krwi.

Endogenne neurotoksyny i brak równowagi aminokwasowej w wyniku niewydolności wątrobowokomórkowej i (lub) portosystemowe przetoki krwi prowadzą do obrzęku i upośledzenia czynnościowego astrogleju. Główną neurotoksyną powodującą zatrucie endogenne jest amoniak.

Biochemicznie, encefalopatia wątrobowa jest weryfikowana na podstawie wzrostu stężenia amoniaku w surowicy krwi. Norma według Conway'a - 23,6-5,8 8 mmol / l; według Müller-Baisenhirtsa - 50-78 mmol / l.

Zespół wątrobowo-nerkowy

Zespół wątrobowo-nerkowy jest funkcjonalną, oligurową, postępującą, ale odwracalną patologią nerek występującą w ciężkich chorobach wątroby z niewydolnością komórek wątrobowych, z wyłączeniem innych przyczyn, które przyczyniają się do uszkodzenia nerek.

Syndrom wątrobowo-nerkowy typu 1 - ostre szybko postępujące powikłaniem w zdekompensowanej marskości z etiologii alkoholowy wodobrzusze wątroby, marskość wątroby etiologii innej wraz z wodobrzusza, ostrego zapalenia wątroby piorunującej niewydolności wątroby.

Rozpoznanie zespołu wątrobowo-nerkowego typu 1 opiera się na dwukrotnym zwiększeniu stężenia kreatyniny w surowicy wynoszącym ponad 222 μmol / l lub zmniejszeniu klirensu kreatyniny o ponad 50% do 20 ml / min w ciągu dwóch tygodni lub krócej.

Głównym objawem klinicznym zespołu wątrobowo-nerkowego typu 2 jest zespół obrzękkowo-pęcherzykowy, oporny na konwencjonalne leczenie moczopędne.

Biochemiczne objawy zespołu wątrobowo-nerkowego typu 2 - stopniowe zmniejszanie się czynności nerek w ciągu kilku miesięcy ze wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy od 133 do 222 μmol / l.

2.1. Podaj wnioski dotyczące analizy pacjentów A. i B.:

Niewydolność wątroby

Obecnie niewydolność wątroby należy rozumieć jako zespół kliniczny, wynikający z rozpadu zdolności kompensacyjnej wątroby. W tym przypadku wątroba nie jest w stanie zaspokoić potrzeb organizmu w metabolizmie i utrzymać stałość wewnętrznego środowiska.

Nie ma znanego typu metabolizmu, który nie jest kontrolowany przez wątrobę. W związku z tym wiele stanów awaryjnych przejawia się i komplikuje z powodu niewydolności wątroby. Nawet 40 lat temu, niewydolność wątroby nie została zdiagnozowana i została podjęta w celu zatrucia, niewydolności płuc, niewydolności sercowo-naczyniowej lub innych stanów patologicznych. Ta okoliczność wynikała z faktu, że klinicznie patologia ta nie ma wyraźnych objawów charakterystycznych tylko dla niej.

Przyczyny niewydolności wątroby

Przyczynami niewydolności wątroby mogą być następujące stany:

• Choroby wątroby (ostre i przewlekłe zapalenie wątroby, marskość wątroby i dróg żółciowych, nowotwory złośliwe, echinokoki i inne);
• Zablokowanie dróg żółciowych, prowadzące do zwiększenia ciśnienia nadciśnienia żółciowego, które zaburza krążenie limfatyczne i krążeniowe w wątrobie i prowadzi do rozwoju zmian dystroficznych w hepatocytach (komórkach wątroby);
• Choroby innych narządów i układów - serca, naczyń krwionośnych, gruczołów dokrewnych, chorób zakaźnych i autoimmunologicznych;
• Zatrucie substancjami hepatotoksycznymi (leki, trujące grzyby, dichloroetan, alkohol surogaty, antybiotyki, aminazina, sulfonamidy.);
• Ekstremalne działanie na organizm (rozległe urazy, oparzenia, wstrząs urazowy, masywna utrata krwi, masywne transfuzje krwi, alergia, wstrząs septyczny).

Badania kliniczne i eksperymentalne pokazują, że niezależnie od przyczyny, zmiany morfologiczne w tkance wątroby są zawsze takie same. Ponieważ komórki wątroby są bardzo wrażliwe na niedobór tlenu, zmiany patologiczne zachodzą bardzo szybko.

Objawy niewydolności wątroby

W obrazie klinicznym niewydolności wątroby istnieją dwa główne punkty, które wpływają na jej objawy.

Jest to zespół cholestazy - powstaje z wewnątrzwątrobowych zaburzeń żółciowych lub pozawątrobowych niedrożności dróg żółciowych. W tym przypadku żółtaczka jest spowodowana dużą liczbą związanej bilirubiny (jeden ze wskaźników analizy biochemicznej krwi).

Zespół niewydolności hepatocytowej. Zespół ten występuje, gdy niezdolność komórek wątroby do wykonywania ich funkcji. Występuje w nich wiele zmian, a komórki ulegają zniszczeniu, w wyniku czego do krwi dostaje się duża liczba składników wewnątrzkomórkowych. Ocenia się go na podstawie stopnia patologicznego procesu w wątrobie.

Pierwszy proces powoduje pojawienie się jednego z najjaśniejszych i najbardziej widocznych objawów choroby wątroby - jest to żółtaczka. Może mieć kolor o różnej intensywności od zielonego do pomarańczowego i zależy od poziomu niedrożności dróg żółciowych. Żółtaczka może nie występować w ciężkim, długotrwałym procesie, kiedy ostra faza powoli przechodzi w stan przewlekły.

Drugi zespół daje dużą część obrazu klinicznego. Martwica tkanki wątroby prowadząca do śmierci komórki powoduje poważny stan pacjenta, wyraźną gorączkę. Z powodu obrzęku zwiększa się wielkość dotkniętej wątroby i pojawiają się wybielone stolce. Ze strony układu sercowo-naczyniowego dochodzi do zmiany w krążeniu krwi. Pojawia się tachykardia, wzrasta ciśnienie krwi. W przyszłości może wystąpić gwałtowny spadek ciśnienia krwi, ze względu na zmniejszenie objętości krwi krążącej, której ciekła część dostaje się do tkanki.

W ostrym procesie, gdy następuje szybkie tempo śmierci komórki, pojawia się szereg powiązanych zespołów, ponieważ wątroba jest bardzo blisko związana ze wszystkimi narządami i układami. Ma wiele funkcji, które wykonuje w życiu codziennym. Płuca są pierwszymi cierpiącymi z powodu naruszenia funkcji białkowo-syntetycznej. Ciekła część krwi zaczyna pocić się przez ściany naczyń włosowatych do światła pęcherzyków płucnych (elementy tkanki płucnej), powodując w ten sposób stopniowy obrzęk płuc.

Układ nerwowy cierpi z powodu czyszczenia zaburzeniami czynności wątroby, objawiające się utratą przytomności, śpiączka, senność, nudności i wymioty, a może być również odwrotna reakcja jak nadpobudliwość, drżenia kończyn lub drgawek. Współzależność wątroby i nerek prowadzi do stopniowego zmniejszania zdolności filtracyjnej nerek i innego zanieczyszczenia organizmu produktami, które zwykle muszą wydalać się z moczem.

Przewlekły proces, który powstaje w wyniku kontynuacji działania czynnika patologicznego, prowadzi do powstawania bardziej odległych i nieakceptowanych objawów. Istnieje zespół nadciśnienia wrotnego. Jest to zespół charakteryzujący się wzrostem ciśnienia w układzie żylnym wątroby z powodu upośledzenia krążenia krwi przez zmienioną tkankę wątrobową. Występują wodobrzusze - gromadzenie się płynu w jamie brzusznej. Wszystkie powierzchowne sploty żylne rosną, tworząc charakterystyczny objaw "meduzy" na żołądku pacjenta. Na części klatki piersiowej w okolicy ramion i brodawek pojawiają się żyły pająka. Pacjent rozwija niedokrwistość, od naruszenia syntetycznej funkcji wątroby.

Wszystkie te symptomy postępują do momentu, gdy opakowanie nie rozwinie pełnego zastąpienia wątroby tkanką łączną i nie rozwinie marskości.

Rozpoznanie niewydolności wątroby

Istnieje kilka etapów tego procesu.

1. Wstępnie skompensowany. (Charakteryzuje się bezsennością, zaburzeniami zachowania i nastroju, adynamią, gorączką, wysypką na ciele, żółtaczka nasila się).
2. Ciężka dekompensacja. (Wzmocnienie objawów pierwszego etapu, senność, nieodpowiednie zachowanie, czasami agresja, dezorientacja, zawroty głowy, omdlenia, spowolnienie i niewyraźna mowa, "stukanie, drżenie", pocenie się, oddech wątroby z ust).
3. Terminal dystroficzny. (Oszołomienie, przebudzenie z trudnością, podekscytowanie, niepokój, krzyki, zamęt świadomości, zakłócenie kontaktu przy zachowaniu odpowiedniej reakcji na ból).
4. śpiączka wątrobowa. (. Przytomności spontaniczne ruchy i odpowiedź na ból w początku śpiączkę, a następnie zniknąć Rozbieżne zez pupilloplegia patologiczne (stopy) refleks Skurcze Sztywność EEG -...... wolnego rytmu, zmniejszenie pogłębiającą się amplitudę śpiączka).

Rozpoznanie niewydolności wątroby jest oparte na wszystkich czynnościach, które lekarz powinien podjąć. Jeśli masz objawy lub jesteś w stanie ostrym, zadzwoń na pogotowie ratunkowe, jeśli miałeś epizody zatrucia. Konieczne jest dokładne opisanie używanych leków lub płynów, które wypiłeś. Lekarz powinien zbadać pacjenta i zwrócić uwagę na objawy zewnętrzne, które zostały już opisane.

Działania parakliniczne obejmować pobieranie próbek krwi w celu określenia wskaźników biochemicznych takich jak ALT i AST, bilirubina, fosfataza alkaliczna, dehydrogenazy mleczanowej (LDH) - wskaźniki te odzwierciedlają stopień działania procesu w wątroby i są wyższe niż bardziej aktywny proces rozdrabniania zachodzi w wątrobie. Ultradźwięki wątroby mogą widzieć zarówno proces ostry, jak i przewlekły, opisać wielkość wątroby, jej zmiany strukturalne i morfologiczne.

Dodatkowe techniki, takie jak EKG, pełna morfologia krwi, analiza moczu, testy czynnościowe i wskaźniki układu krzepnięcia i antykoagulantu, dadzą wyobrażenie o zaangażowaniu innych narządów i tkanek w patologicznym procesie.

Leczenie niewydolności wątroby

Traktowanie tego procesu jest bardzo trudne i długotrwałe i zależy od stopnia zaawansowania procesu. W diecie pacjenta zmniejsza się spożycie białka całkowitego i soli. Od leków konieczne jest natychmiastowe przepisanie środków przeciwbakteryjnych (cefalosporyny 2-3 pokolenia, w zależności od zamierzonej flory), leki hepatoprotekcyjne Hepa-Mertz. Cel Laktuloza zmniejsza proces i ilość amoniaku zaabsorbowanego jako produkt rozpadu struktur białkowych. W przypadku lekkiego krwawienia, witaminy K (Vikasol), w przypadku silnego krwawienia, należy przepisać świeżo mrożone osocze, biorąc pod uwagę grupę krwi i czynnik Rh. Konieczne jest przepisanie witaminy D i kwasu foliowego, aby utrzymać odpowiedni metabolizm minerałów w obecnych warunkach. Podczas zatrzymania ciężkości procesu konieczne jest rozpoczęcie leczenia bezpośredniej przyczyny rozwoju niedoboru.

W wirusowym zapaleniu wątroby konieczne jest podawanie interferonu (rybawiryny) zgodnie ze schematem leczenia wirusowego zapalenia wątroby. W przypadku niedrożności przewodu żółciowego za pomocą kamienia konieczna jest interwencja chirurgiczna. W zespole ciężkich wodobrzusza konieczne jest przeprowadzenie paracentezy w celu usunięcia płynu z jamy brzusznej.

Profilaktyka prognostyczna i powikłania niewydolności wątroby

Najlepszym sposobem zapobiegania rozwojowi niewydolności wątroby jest ograniczenie ryzyka wystąpienia marskości lub zapalenia wątroby. Oto kilka wskazówek, które pomogą zapobiec tym warunkom:

Zaszczep się przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, stosując immunoglobulinę typu A lub B. Stosuj dobre odżywianie i zjedz wszystkie grupy żywności. Pij alkohol z umiarem. Unikaj alkoholu podczas przyjmowania leków przeciwbakteryjnych i leków o wysokiej toksyczności. Ćwicz higienę osobistą. Ponieważ mikroorganizmy zwykle rozprzestrzeniają się przez brudne ręce, nie zapomnij dokładnie umyć rąk po skorzystaniu z łazienki. Myć ręce przed dotknięciem jedzenia. Uważaj na transfuzję krwi i darowizny. Nie należy używać osobistych przedmiotów innych osób, przedmiotów higieny osobistej, w tym szczoteczek do zębów i maszynki do golenia. Jeśli masz zamiar zrobić sobie tatuaż lub piercing, upewnij się, że organizacja, która świadczy te usługi, przestrzegaj wszelkich środków do przetwarzania materiałów. Koniecznie używaj prezerwatyw podczas stosunku płciowego.

Powikłania niewydolności wątroby i rokowanie

  • Infekcja to duży problem. Spontaniczne zapalenie otrzewnej występuje w większości przypadków z zakaźną zmianą tkanki wątroby. Infekcja oportunistyczna może prowadzić do ciężkiego zapalenia płuc.
  • Krwawienie z żylaków przełyku może być poważnym problemem.
  • Strzykawka wątrobowa tworzy się bardzo szybko, ponieważ produkty degradacji białka (amoniak i metabolity własnych aminokwasów) nie są wydalane z organizmu z powodu uszkodzenia nerek i prowadzą do zwiększenia kwasowości krwi, powodując niedotlenienie tkanki mózgowej.
  • Głównymi powikłaniami, które powodują śmierć nawet po przeszczepieniu są krwawienia, posocznica, obrzęk mózgu, niewydolność nerek i niewydolność oddechowa.

Rokowanie zależy od przyczyny niewydolności wątroby:

Wirusowe zapalenie wątroby typu A ma dobre rokowanie od 50% do 60% przeżycia. Stanowi około 20% przeszczepów wątroby u dzieci. W chorobie Wilsona-Konovalova niewydolność wątroby jest prawie nieuchronna, jeśli nie ma transplantacji. W Stanach Zjednoczonych w 1995 roku odnotowano, że 7% wszystkich przeszczepów wątroby było związanych z przewlekłą niewydolnością wątroby, a wskaźnik przeżywalności w ciągu roku wynosił 63%.

Lekarz Zhumagaziev E.N.

Przyczyny niewydolności wątroby

Rozwój ostrej niewydolności wątroby najczęściej występuje z powodu obecności różnych chorób wątroby lub ostrego wirusowego zapalenia wątroby. Powstawanie encefalopatii wątrobowej w ostrej postaci choroby może wystąpić dość rzadko, ale nie później niż w 8 tygodniu od wystąpienia pierwszych objawów.

Najczęstszą przyczyną powstawania niewydolności wątroby awaria jego leków i tworzą pioruna wirusowego zapalenia wątroby typu A, B, C, D, E, G i również z powodu zatrucia dwutlenku węgla, aflatoksyny, mikotoksyny, toksyny przemysłowych, przy nadużywaniu alkoholu przyjmowania leków, posocznica. Wirusy półpaśca i proste porosty, mononukleoza zakaźna, opryszczka i wirus cytomegalii również często wywołują rozwój tej choroby.

Przewlekła niewydolność wątroby powstaje w obecności postępu przewlekłej choroby wątroby (marskość, nowotwory złośliwe). Najczęściej rozwija się ciężka niewydolność wątroby u osób z WZW A w wieku powyżej 40 lat, u których wcześniej zdiagnozowano chorobę wątroby (najczęściej jest to narkoman). Wirusowe zapalenie wątroby typu E dla kobiet w ciąży stanowi największe zagrożenie, ponieważ w 20% przypadków rozwija się niewydolność wątroby.

Choroby zakaźne (gruźlica, żółta febra), adenowirusy, wirus opryszczki pospolitej, wirus cytomegalii, wirus Epsteina-Barra znacznie rzadziej prowadzą do rozwoju niewydolności wątroby.

W przypadku przedawkowania leku Paracetamol może wystąpić niewydolność wątroby. Im niższa dawka leku, tym mniej uszkodzeń wątroby i rokowanie jest bardziej korzystne. Leki przeciwbólowe, uspokajające, moczopędne rzadko wywołują rozwój niewydolności wątroby. Jednak niektóre grzyby (Amanita phalloides itp.) Mogą prowadzić do rozwoju tego stanu.

Toksyczne zatrucie może doprowadzić do powstania niewydolności wątroby w dniach 4-8, a śmiertelny wynik osiąga 25% przypadków. Również zatrucie fosforem żółtym, aflatoksyną, czterochlorkiem węgla i innymi toksynami może spowodować powstanie choroby.

Hipoperfuzja wątroby, która rozwija się z powodu zespołu Budd-Chiariego, choroba veno-okluzyjna, przewlekła niewydolność serca, może spowodować rozwój niewydolności wątroby. A także przyczyniają się do rozwoju choroby masywną infiltracją komórek guza, przerzuty lub chłoniaki (gruczolakoraka trzustki, niedrobnokomórkowego raka płuc), choroby Wilsona i inne metaboliczne choroby wątroby, które mogą objawiać z objawami niewydolności wątroby.

Rzadsze przyczyny niewydolności wątroby są: szok cieplny tworzy wskutek hipertermii resekcji wątroby, marskości, uraz (tępy), interwencji chirurgicznej (transyugulyarnoe wewnątrzwątrobowych wrotno lub portocaval aortalno), zespół Reye'a, ostre stłuszczenie wątroby kobiet w ciąży, autoimmunologicznego zapalenia wątroby, galaktozemia, tyrozynemia, protoporfiria erytropoetyczna.

Możliwe jest rozwój choroby z powodu zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemii), którym towarzyszy zwiększona zawartość białka w jelicie (dieta z dużą liczbą białek, krwawienie z przewodu pokarmowego).

Poważna niewydolność wątroby jest głównie wynikiem chorób dziedzicznych (choroba Wilsona-Konovalova), autoimmunologicznego i wirusowego zapalenia wątroby, a także w wyniku przyjmowania leków (paracetamolu) i zatrucia substancjami toksycznymi (na przykład, muchomory muchomora).

Ze względu na silny stres metaboliczny, zaburzenia elektrolitowe, infekcje, krwawienie z żylaków u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby i przeciekami portosystemowymi może wystąpić encefalopatia wątrobowa. Przyczynami powstawania encefalopatii wątrobowej mogą być również: paraabdominocetez, rak wątrobowokomórkowy, podwyższony poziom białka w codziennej diecie (w przypadku ciężkich chorób wątroby), postęp przewlekłej choroby wątroby, nadużywanie alkoholu, leki (paracetamol, leki moczopędne, leki uspokajające, opiaty, kodeina), spontaniczne zapalenie otrzewnej w obecności puchliny brzusznej, choroby zakaźne klatki piersiowej i narządów moczowych oraz krwawienie z przełyku i przewodu pokarmowego.

Powstanie encefalopatii wątrobowej w niewydolności wątroby jest prawdopodobnie związane z zaburzeniami równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej (azotemia, hipochloremia, hiponatremia, kwasica metaboliczna, hipokaliemia, zasadowica metaboliczna i oddechowa). Zaburzenia wątroby i homeostazy obserwuje się również w niewydolności wątroby: hiper-i hipotermii, zmian ciśnienia hydrostatycznego i onkotycznego, pobocznego przepływu krwi i nadciśnienia wrotnego, odwodnienia, hipowolemii, bakteriemii, niedotlenienia.

Encefalopatia, zgodnie z teorią, rozwija się po wystawieniu na działanie toksycznych substancji (tyrozyny, fenyloalaniny, fenolu, amoniaku), które przenikają przez barierę krew-mózg, gromadzą się w mózgu, naruszają funkcje komórek ośrodkowego układu nerwowego.

Objawy niewydolności wątroby

W przypadku zaburzeń czynności ośrodkowego układu nerwowego pacjenci z niewydolnością wątroby będą wykazywać objawy encefalopatii. Najrzadszymi przejawami są mania i niepokój motoryczny. Choroba charakteryzuje się drżeniem (boczne ruchy palców występują z ostrym ruchem prostownika-zginacza w stawie promieniowo-nadgarstkowym i śródręczno-paliczkowym). Symetryczne będą zaburzenia neurologiczne. Pacjenci będący w stanie śpiączki będą wykazywać objawy uszkodzenia w mózgu kilka dni lub godzin przed śmiercią.

U pacjentów z niewydolnością wątroby można wykryć nasiloną żółtaczkę i zapalenie nerwu. Może występować gorączka i obrzęki obwodowe oraz obrzęk. Pojawi się specyficzny zapach wątroby z jamy ustnej spowodowany tworzeniem się siarczku dimetylu i trimetyloaminy. Być może pojawienie się zaburzeń endokrynologicznych ("zjawisko białych paznokci", teleangiektazja, atrofia macicy i piersi, łysienie, ginekomastia, niepłodność, zaniki tekstury, obniżone libido).

Skompensowany stan niewydolności wątroby objawia się nasileniem żółtaczki, gorączką, krwotokiem, adynamią, zaburzeniami snu, nastrojem i zachowaniem.

Ciężki zdekompensowany stan niewydolności wątroby objawia się nasileniem objawów z poprzedniego etapu (pocenie się, senność, "klaskanie drżenia", niewyraźna i spowolniona mowa, omdlenia, zawroty głowy, dezorientacja, możliwa agresja, nieodpowiednie zachowanie i zapach wątroby).

Końcowy etap niewydolności wątroby objawia się zaburzeniem kontaktu, utrzymując odpowiednią reakcję na ból, dezorientację, krzyki, niepokój, pobudzenie, trudne budzenie się, odrętwienie.

W śpiączce wątrobowej towarzyszy utrata przytomności, najpierw spontaniczność ruchów i reakcja na ból, który następnie całkowicie znika. Obserwowane zezowanie, reakcja źrenic jest nieobecna, spowolnienie rytmu EEG, sztywność i drgawki. Gdy koma się pogłębia, amplituda będzie się zmniejszać. Encefalopatia wątrobowa objawia się klinicznie odwracalnymi zaburzeniami funkcji poznawczych, świadomości, dyskoordynacji ruchów, drżenia, monotonnej mowy, senności.

0 etap encefalopatii wątrobowej objawia się minimalnymi objawami: brakiem drżenia, minimalnym zaburzeniem koordynacji ruchowej, funkcjami poznawczymi, stężeniem, upośledzeniem pamięci.

W fazie 1 encefalopatii wątrobowej towarzyszy zaburzenie snu i naruszenie jej rytmu, upośledzenie czynności, zmniejszenie uwagi, spowolniona zdolność wykonywania zadań (intelektualnych), drażliwość i euforia.

W stadium 2 encefalopatii wątrobowej można zaobserwować lekką dezorientację w przestrzeni i czasie, upośledzoną liczbę odejmowań, ataksję, zawroty głowy, asterixis, niewyraźną mowę, niewłaściwe zachowanie, apatię i ospałość.

Etap 3 manifestuje się przez sopor, znaczną dezorientację w przestrzeni i czasie, amnezję, dyzartrię, ataki gniewu.

W stadium 4 encefalopatii wątrobowej rozwija się śpiączka, w której reakcja na bolesny bodziec jest całkowicie nieobecna.

Ostra niewydolność wątroby

Występuje w przypadku, gdy wątroba nagle traci zdolność do wykonywania swoich funkcji. Często pojawia się powoli postępująca niewydolność wątroby, jednak ostra postać choroby powstaje w ciągu kilku dni i ma poważne komplikacje lub jest śmiertelna.

Ostra niewydolność wątroby powstaje z powodu:

- przedawkowanie narkotyków (Efferalgan, Tylenol, Panadol, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwbólowe, antybiotyki);

- nadużywanie środków ludowych (dodatki biologiczne, zatrucie mennicą bagienną, jarmułką, winem musującym, efedryną);

- wirus opryszczki, wirus Epsteina-Barr, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby A, B, E i inne choroby wirusowe;

- zatrucie różnymi toksynami, które mogą zneutralizować połączenie komórek wątrobowych (grzybów trujących);

- obecność chorób autoimmunologicznych;

- choroby żył wątroby;

Objawy ostrej niewydolności wątroby: nudności i wymioty, zażółcenie twardówki oczu, błon śluzowych i skóry, złe samopoczucie, ból w prawym górnym odwłoku, dezorientacja, niezdolność koncentracji, senność i ospałość.

Przewlekła niewydolność wątroby

Przewlekła niewydolność wątroby występuje z powodu stopniowo rozwijającej się dysfunkcji wątroby z powodu postępującego przebiegu przewlekłej choroby miąższu. Z reguły pojawiają się objawy choroby podstawowej. Objawy dyspeptyczne (biegunka, wymioty, anoreksja), gorączka, żółtaczka, encefalopatia.

Ciężka niewydolność wątroby występuje z powodu kamicy żółciowej, gruźlicy, infekcji robakami pasożytniczymi, tłuszczowej hepatozy, raka, marskości wątroby, wirusowego lub autoimmunologicznego zapalenia wątroby, uzależnienia od alkoholu. W rzadkich przypadkach powstaje przewlekła niewydolność wątroby z powodu genetycznego zaburzenia metabolicznego - glikogenoza, galaktozemia itp.

Objawy przewlekłej niewydolności wątroby: nudności, anoreksja, wymioty i biegunka. Objawy upośledzenia trawienia wynikają z używania wędzonych mięs, smażonych i tłustych potraw. Być może pojawienie się gorączki falowej, żółtaczki, zmian skórnych (palma wątroby, sucha i płaczliwa egzema, krwotok). Wczesne objawy choroby to puchlina brzuszna i obrzęki obwodowe.

Przewlekła niewydolność wątroby objawia się zaburzeniami endokrynologicznymi: zanikiem macicy i gruczołów mlecznych, łysieniem, ginekomastią, atrofią jąder, niepłodnością. Występują zaburzenia neuropsychiatryczne w postaci: drażliwości, agresywności, niewystarczających zachowań, utraty orientacji, otępienia, okresowego stanu zgorzkniałego, lęku, bezsenności i senności, utraty pamięci, depresji.

Leczenie niewydolności wątroby

Celem leczenia jest leczenie choroby podstawowej, która przyczyniła się do rozwoju niewydolności wątroby, a także zapobiegania i leczenia encefalopatii wątrobowej. Również terapia będzie całkowicie zależna od stopnia niewydolności wątroby.

W leczeniu ostrej niewydolności wątroby muszą być spełnione następujące warunki:

- indywidualne stanowisko pielęgniarskie;

- monitorowanie moczu, cukru we krwi i funkcji życiowych co godzinę;

- kontroluj potas w surowicy 2 razy dziennie;

- codzienne badania krwi w celu określenia poziomu albuminy, kreatyny, należy koniecznie ocenić koagulogram;

- roztwór soli podawany dożylnie jest przeciwwskazany;

W przewlekłej niewydolności wątroby musisz:

- prowadzić aktywną obserwację stanu ogólnego, biorąc pod uwagę nasilenie objawów encefalopatii;

- ważenie codziennie;

- codzienna diureza dzienna (stosunek ilości wydzielanego płynu do zużytego);

- codzienna analiza krwi do oznaczania kreatyny, elektrolitu;

- raz na dwa tygodnie mierzony jest poziom albuminy, bilirubiny, aktywności fosfatazy alkalicznej, Alat, Asat;

- regularne wykonywanie koagulogramów, mierząc poziom protrombiny;

- w przypadku ostatniego stadium marskości należy rozważyć możliwość przeszczepienia wątroby.

Leczenie przewlekłej niewydolności wątroby przeprowadza się zgodnie z następującym schematem:

- w codziennej diecie pacjenta ogranicza spożycie soli i białka (nie więcej niż 40 g / dzień);

- Ciprofloksacyna (1,0 g 2 p. Dziennie) wstrzykuje się dożylnie, nie czekając na określenie wrażliwości na leki przeciwbakteryjne i wynik badań bakteriologicznych;

- Ornitynę w pierwszym etapie podaje się 7 razy dożylnie (dawka dobowa - 20 g), rozpuszczoną w 500 ml chlorku sodu lub glukozy.

- na drugim etapie leczenia lek Hepa-Merz jest przepisywany przez dwa tygodnie, trzy razy na dobę (18 g na dobę);

- W ciągu 10 dni podaje się 5-10 ml Hofitol dwa razy dziennie;

- Normase (Dyufaak, Lactulose) w początkowej dziennej dawce podaje się 9 ml z jej kolejnym wzrostem do rozwoju małej biegunki. Pomaga to zmniejszyć wchłanianie amoniaku;

- w celu zaparcia konieczna jest lewatywa z siarczanem magnezu (20 g na 100 ml wody);

- Vikasol (witamina K) dożylnie 3 razy dziennie, 1 mg;

- w przypadku utraty krwi, świeże zamrożone osocze należy wstrzyknąć dożylnie do 4 dawek, aw przypadku przedłużonego krwawienia powtórzyć po 8 godzinach;

- wprowadzenie roztworów soli jest surowo zabronione;

- Konieczne jest przyjęcie kompleksu witamin z dodatkowym podawaniem kwasu foliowego. Utrzymywanie magnezu, fosforu i wapnia pomaga utrzymać odpowiedni metabolizm minerałów;

- Quametel (Famotidine) należy podawać dożylnie w dawce 3 p / dobę, rozcieńczonej w 20 ml soli fizjologicznej z 20 mg;

- Aby zwiększyć kaloryczność żywności, konieczne jest żywienie dojelitowe za pomocą sondy.

Do leczenia krwawienia nie należy nakłuwać tętnic i podawać dożylnie świeżo mrożonego osocza, a także famotydyny 3 razy dziennie.

W celu wyleczenia infekcji konieczna jest terapia antybakteryjna. W celu właściwej selekcji medycznej należy wysiewać krew i mocz. Jeśli w żyle znajduje się cewnik, konieczne jest pobranie z niego materiału. Cyprofloksacyna 2 razy dziennie do podania dożylnego 1,0 g. Gdy cewnikowanie pęcherza nie wyklucza rozwoju skąpomoczu lub bezmoczu, w tym przypadku konieczne jest nawodnienie zbiornika uro-septycznego 2 razy dziennie.

Istnieją wyspecjalizowane ośrodki hepatologiczne, w których pacjenci z encefalopatią wątrobową w stadium 3-4 poddawani są hemodializie przez wieloporną membranę poliakrylonitrylową. W związku z tym usunięcie substancji o niskiej masie cząsteczkowej (amoniaku i innych toksyn rozpuszczalnych w wodzie).

Wraz z rozwojem piorunującego zapalenia wątroby z encefalopatią wątrobową wykonuje się przeszczep wątroby, jeśli:

- Pacjenci w wieku powyżej 60 lat;

- prawidłową czynność wątroby poprzedzającą tę chorobę;

- jeśli możliwe jest utrzymanie reżimu po transfuzji przez długi czas w całości po transplantacji wątroby.

W leczeniu encefalopatii wątrobowej, przede wszystkim, zalecana jest terapia dietetyczna w celu obniżenia poziomu amoniaku we krwi i białku w diecie. Zwiększona zawartość białka przyczynia się do pogorszenia stanu ogólnego. Produkty ziołowe muszą być uwzględnione w codziennej diecie.

Aby oczyścić jelita, należy wziąć środki przeczyszczające lub przeprowadzić regularną lewatywę. Należy pamiętać, że 2 razy dziennie należy opróżnić jelita.

Leczenie antybakteryjne odbywa się pod ścisłą kontrolą funkcjonalności wątroby. 1 g Neomycyny 2 razy dziennie, 25 mg metronidazolu 3 razy dziennie, 0,5 g ampicyliny do 4 razy dziennie.

Haloperidol jest przepisywany jako środek uspokajający, jeśli pacjent ma znaczny niepokój ruchowy. W przypadku uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego nie należy podawać benzodiazepin.

3.3.1. Generowanie liniowego współczynnika

Jest to standard (Í. Kalk), rodzina pieniędzy (Ì. Klekner), wzorzec (Ł. Rissel) w tym samym czasie lub innym. Uwaga: Aby to zrobić za pomocą narzędzia, aby ustawić ramki dla własnych plików (plików) do zdjęć zdjęć, użyj klatek do własnych zdjęć. K V ýòîìó âàðèàíòó îòíîñÿò íàèáîëåå òÿæåëûå ôîðìû íåäîñòàòî ÷ íîñòè ďĺ ÷ aie, âîçíèêàþùèå Ide îñòðîì âèðóñíîì, Y èçâåñòíûìè îãîâîðêàìè IDE îñòðîì àëêîãîëüíîì ãåïàòèòå, A òàêæå Ide èñïîëüçîâàíèè áîëüøèõ Aic ïàðàöåòàìîëà è ïðîïîêñèôåíà è ïîâòîðíîãî íàðêîçà ôòîðîòàíîì. Jest to program, który pozwala skonfigurować listę aktywności fizycznej i fizycznych systemów opieki zdrowotnej. Â ýòèõ Neo ÷ Ayo ðàçâèòèå êîìû ìîæåò íàñòóïàòü áûñòðî PL Oa ÷ Aiea íåñêîëüêèõ äíåé ïðèâîäèòü ê ëåòàëüíîìó èñõîäó.

Ii íàøèì êëèíè ÷ åñêèì íàáëþäåíèÿì E II äàííûì ëèòåðàòóðû [Williams, R., 1986, E AD.]  ðàçâèòèè ìîëíèåíîñíûõ ôîðì îñòðûõ ãåïàòèòîâ ãëàâíàÿ Dieu ïðèíàäëåæèò áûñòðîìó óìåíüøåíèþ ìàññû ôóíêöèîíèðóþùåé ïàðåíõèìû ďĺ ÷ aie  ðåçóëüòàòå îñòðûõ è IIa îñòðûõ íåêðîçîâ. Åñëè ïàòîëîãè ÷ åñêèé ïðîöåññ  ďĺ ÷ aie çàòÿãèâàåòñÿ è Ianna ôóíêöèîíèðóþùåé ïàðåíõèìû ďĺ ÷ aie óìåíüøàåòñÿ ìåä-

Co najlepsze, w tym celu będziesz mógł stworzyć wyniki działań związanych z pierwszym razem. Z drugiej strony, w drugiej połowie XX wieku, z drugiej strony, na podstawie drugiej rundy dnia, z drugiej strony, z drugiej strony, z drugiej strony. Ðåçêî âîçðàñòàåò Dieu áàêòåðèàëüíîé èíôåêöèè (ñïîíòàííûé áàêòåðèàëüíûé ïåðèòîíèò, ïíåâìîíèÿ, nainen è Ad.) Îñîáåííî ëåãêî âîçíèêàþùàÿ Ide òÿæåëûõ çàáîëåâàíèÿõ ďĺ ÷ aie èç Ca âûðàæåííûõ íàðóøåíèé çàùèòíûõ èììóííûõ ïðîöåññîâ.

Zespół żółtaczki

Żółtaczka jest żółknięciem skóry, twardówki i innych tkanek spowodowanych nadmierną ilością bilirubiny we krwi. W zależności od mechanizmu naruszenia metabolizmu bilirubiny uwalniana jest żółtaczka:

  • nadwątrobowa (przedwątrobowa),
  • wątrobowy (wątrobokomórkowy, miąższowy),
  • subhepatic (posthepatic, obturacyjny).

Przeczytaj więcej o tym zespole w artykule: Żółtaczka - nadwątrobowa, wątrobowa, subhepatyczna.

Nadciśnienie wrotne

Nadciśnienie wrotne - wzrost ciśnienia w układzie żyły wrotnej, spowodowany upośledzeniem przepływu krwi w naczyniach portalowych, żyłach wątrobowych lub żyle dolnej dolnej. Normalnie ciśnienie w żyle wrotnej wynosi 5-10 mm Hg. Nadciśnienie wrotne rozwija się wraz z jego wzrostem o ponad 12 mm Hg. Obecnie, w zależności od przyczyn nadciśnienia wrotnego, dzieli się na: wątrobową, nadwątrobową i subhepatyczną.

Nadciśnienie śródwątrobowe (blokada sinusoidalna) jest najczęstszym schorzeniem i charakteryzuje się wysokim zahamowaniem żylnej presji wątrobowej. Główną przyczyną trudności wewnątrzwątrobowego przepływu krwi jest marskość wątroby, w której powstałe fałszywe płaty, z powodu regeneracji i zwłóknienia, mają swoją własną sinusoidalną sieć, która różni się od normalnych płatów wątrobowych. Pola tkanki łącznej, znajdujące się w przestrzeni międzyzębowej, ściskają rozgałęzienie żyły wrotnej i przecinają sinusoidalną sieć wątroby. Podobne procesy rozwijają się w ostrym alkoholowym zapaleniu wątroby, pierwotnej marskości żółciowej, pierwotnym stwardniającym zapaleniu dróg żółciowych i przewlekłym zapaleniu wątroby.

Nadciśnienie śródwątrobowe (blok przedsionkowy) jest spowodowane zablokowaniem dopływu wrotnego, które rozwija się podczas zamknięcia żyły wrotnej lub jej rozgałęzienia w wyniku zakrzepicy lub zapalenia żył, ucisku guza lub powiększonych wrót wątroby, tętniaka tętnicy wątrobowej lub śledzionowej.

Nadciśnienie nadwątrobowe (blok postsinusoidalny) rozwija się z naruszeniem odpływu krwi przez żyły wątrobowe. Czynnikami etiologicznymi są okluzja żył w zespole Budd-Chiariego, zwężające się zapalenie osierdzia i zakrzepica żyły głównej dolnej. W rezultacie gwałtownie wzrasta oporność całego układu naczyniowego wątroby, co prowadzi do stopniowego rozwoju histologicznego obrazu marskości wątroby.

Obraz kliniczny nadciśnienia wrotnego charakteryzuje się triadą zespołów: obwodowego krążenia żylnego, wodobrzusza i powiększonej śledziony (splenomegalia).

Krążenie krwi pobranej zapewnia przepływ krwi z żyły wrotnej do górnych i dolnych pustych żył, omijając wątrobę przez trzy układy żylne: żyły dolnej jednej trzeciej przełyku, górne żyły hemoroidalne i żyły ściany brzucha. W wyniku zwiększonego przepływu krwi, żyły są rozszerzone, tworząc węzły żylaków, które mogą pęknąć spontanicznie lub w wyniku urazu, prowadząc do ciężkiego krwawienia. Rozszerzone żyły przełyku są wykrywane przez esophagoscopy i fluoroskopii. Krwawienie z żył przełyku objawia się krwawymi wymiotami ("fusy z kawy"), gdy krew dostaje się do żołądka i pozostawia stolce (melenę) - kiedy wejdzie do jelita i może być śmiertelna. Krwawienie z rozszerzonych żył hemoroidalnych występuje rzadziej i objawia się zanieczyszczeniami szkarłatnej krwi w kale. Rozwój więzadeł w żyłach ściany brzucha towarzyszy tworzeniu postaci zwanej głową Meduzy.

Wszyscy chorzy z krwawieniem z przewodu pokarmowego na tle nadciśnienia wrotnego powinni być hospitalizowani. Endoskopię zaleca się w ciągu pierwszych godzin, aby ustalić źródła krwawienia, przetoczenia płynów i krwi. Aby powstrzymać ciężkie krwawienie, stosuje się mechaniczną tamponadę balonową z sondą Minnesota z otworami do odsysania zawartości przełyku, sondą Bluetaken-Blakemore z balonem na przełyk i żołądek oraz sondą Linton-Nachlas z dużym balonem żołądkowym. Ale tamponada z jakąkolwiek sondą może prowadzić do powikłań: aspiracyjne zapalenie płuc, pęknięcie przełyku, asfiksja. Ostre krwawienie można powstrzymać za pomocą metody skleroterapii endoskopowej - wprowadzenia substancji obliterujących żylaki do żylaków. Podczas skleroterapii możliwe powikłania: owrzodzenie i perforacja przełyku, zakrzepica żyły wrotnej.

Wodobrzusze - nagromadzenie płynu w jamie brzusznej z powodu nadciśnienia wrotnego - jest przesiękiem powstałym w wyniku ultrafiltracji z rozszerzonych naczyń włosowatych. Wodobrzusze zwykle rozwijają się powoli i początkowo towarzyszą im wzdęcia i zaburzenia dyspeptyczne. Wraz z gromadzeniem się wodobrzuszy prowadzi to do znacznego wzrostu brzucha, pojawienia się przepuklin pępowinowych i udowych, bladych rozstępów. Jednocześnie zaburza się krążącą objętość osocza, układ renina-angiotensyna-aldosteron jest aktywowany, sód zostaje zatrzymany przez nerki, zwiększa się objętość, ciśnienie koloidowo-osmotyczne osocza i filtracja płynu do jamy brzusznej.

Aby wyjaśnić przyczynę puchliny brzusznej, można zastosować laparoskopię z biopsją wątroby i diagnostyczną paracentezy, którą przeprowadza się w sterylnych warunkach za pomocą igły o średnicy do 1,5 mm. W prawym dolnym rogu jamy brzusznej wstrzykuje się igłę w znieczuleniu miejscowym, pobiera się do 50 ml płynu i wysyła do badań cytologicznych i biochemicznych. Niewielka ilość płynu w jamie brzusznej jest wykrywana przez perkusję (pojawienie się tępego dźwięku w dolnej części brzucha), przy użyciu ultradźwięków i tomografii komputerowej. W ciężkim wodobrzusze około 10% pacjentów ma prawostronny wysięk opłucnowy. Stosunkowo często ucisk płynu puchliny dolnej żyły dolnej powoduje obrzęk kończyn dolnych i żylaków.

Splenomegalia jest charakterystycznym objawem nadciśnienia wrotnego. Powiększenie śledziony może towarzyszyć cytopenii (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia) jako przejaw zespołu hipersplenistycznego.

Niewydolność wątroby

Niewydolność wątroby jest zespołem metabolicznej niewydolności wątroby, prowadzącej do uszkodzenia mózgu z rozwojem zaburzeń neuropsychiatrycznych, które są określane terminami "encefalopatia portalowa", "encefalopatia wątrobowa", "śpiączka wątrobowa". Przydzielać ostrą i przewlekłą niewydolność wątroby.

Ostra niewydolność wątroby rozwija się w wyniku masywnej martwicy wątroby, prowadzącej do nagłej dysfunkcji wątroby wywołanej różnymi przyczynami: ostre wirusowe zapalenie wątroby typu B, A, C, D; wirus cytomegalii, wirusy mononukleozy zakaźnej, półpasiec; riketsje, mykoplazmy; narkotyki, alkohol, toksyny przemysłowe, grzyby.

Przewlekła niewydolność wątrobowokomórkowa rozwija się u pacjentów z późnymi stadiami marskości wątroby i może być wynikiem operacji pomostowania układowego typu port-systemic. Przebieg encefalopatii jest przyspieszany przez specyficzne, potencjalnie odwracalne stresy (krwawienie, infekcje, hipokaliemię, alkoholowe uzależnienia) i leki (środki uspokajające, uspokajające, przeciwbólowe, diuretyki).

Duże znaczenie w patogenezie encefalopatii wątrobowej ma wejście toksycznych produktów trawiennych do układu krążenia, wchłoniętych z jelita. Produkty te nie są metabolizowane i nie są neutralizowane, jeśli komórki miąższu wątroby są uszkodzone lub z żyły wrotnej omijają wątrobę. Substancje toksyczne nie są dokładnie znane. Przyjmuje się, że w rozwój uszkodzenia mózgu bierze udział wiele czynników: amoniak, produkty białkowe, aminokwasy aromatyczne (fenyloalanina, tyrozyna i tryptofan), kwasy tłuszczowe o krótkich łańcuchach węglowych.

Toksyczne działanie na mózg wiąże się ze zwiększoną przepuszczalnością naczyń mózgowych i naruszeniem integralności. Być może toksyczne aminy mogą zmieniać metabolizm energetyczny i hamować impulsy nerwowe. Kwas gamma-aminomasłowy, główny mediator hamujący mózgu, bierze udział w rozwoju niewydolności wątrobowokomórkowej.

Ostra encefalopatia wątrobowa szybko zamienia się w śpiączkę. Przewlekły rozwój rozwija się powoli, jego początkowymi objawami mogą być zmiany osobowości: niewłaściwe zachowanie, zły nastrój, upośledzenie zdolności do oceny sytuacji.

Wczesne objawy encefalopatii obejmują zmiany w czasie snu (senność w ciągu dnia, bezsenność w nocy, powolne reakcje psychiczne i mowę) konstruktywną Apraksja, w których pacjent nie może się rozmnażać na gwiazdę papieru lub okręgu, trzepotanie drżenie palców i asterixis ( „trzepotanie wątroby”) - nieobrobionego powolne, nieregularne ruchy rąk, jeśli pacjent ma wyciągnięte przed siebie ręce z otwartymi nadgarstkami. Podczas oddychania pojawia się słodko-kwaśny zapach - tak zwany zapach wątroby. Następnie następuje wzrost głupoty, senności i otępienia, pojawia się hiperrefleksja i odruch Babińskiego.

Ostatnim etapem encefalopatii jest śpiączka. Świadomość jest nieobecna, rozwija się sztywność mięśni kończyn, znika reakcja na bolesne bodźce. Czynność wątroby nie koreluje z nasileniem objawów klinicznych. Poziom amoniaku we krwi jest zwykle podwyższony, ale także słabo skorelowany z kliniką encefalopatii. Na EEG ujawnia się rozproszona aktywność wolnej fali.

Encefalopatia wątrobowa dzieli się na etapy, co pozwala śledzić jej przebieg i oceniać skuteczność leczenia.


Więcej Artykułów O Wątrobę

Cholestasis

Kolka wątrobowa - pierwsza pomoc

Kolka wątrobowa lub żółciowa jest zespołem objawów, który komplikuje przebieg kamicy żółciowej i innych chorób układu wątrobowo-żółciowego.Pierwszym i głównym objawem kolki wątrobowej jest ból.
Cholestasis

Pęcherza żółciowego z zakrętu w ciele

Przyczyną bólu prawej strony, nudności i ociężałości po jedzeniu mogą być różne patologie pęcherzyka żółciowego, z których jedna jest odmiana w ciele narządu. Zmiany w strukturze pęcherzyka żółciowego są wrodzone i nabyte.